บทที่ 4 : การยั่วยุที่บ้าคลั่ง ทำให้ทุกคนระเบิด

“เชี่ยไรคับเนี่ยยยยย ? ? ? ระดับเอฟที่พึ่งตื่นพลังมาแค่เดือนเดียวเนี่ยนะ ? ? ?”

“ให้ไอ้ระดับเอฟเนี่ยนะมาเป็นอาจารย์ ? หม่ายก้อด ! นี่กูไม่ได้หูแว่วใช่ป๊ะ”

“อิหยังคับเนี่ย  มันพึ่งปลุกพลังได้แค่เดือนเดียวเองนะ  เป็นระดับศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวยังก่อน  ยังกล้าเสนอหน้ามาเป็นอาจารย์หน้าตาเฉย”

“ตกลงมันบ้าหรือกูบ้ากันแน่วะ”

ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นรวมถึงคณาจารย์อย่างพวกหลี่หมิงซินต่างก็เป็นอึ้งกันไปหมดในทันที

ยิ่งโดยเฉพาะพวกหลี่หมิงซิน

แค่นั้นก็แย่พออยู่แล้ว  แต่ฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับตามใจเขาขนาดนี้

แล้วตอนนี้เธอยังยอมให้ไอ้หนุ่มหน้ามนที่ศักยภาพแค่ระดับ F ที่พลังพึ่งตื่นมาเป็นอาจารย์ที่นี่เนี่ยนะ ? !

นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระสิ้นดีหรอกเหรอ

ไม่ใช่เป็นการปฏิบัติต่อว่าที่บุตรแห่งสวรรค์ของประเทศชาติเราเหมือนกับเด็กน้อยหรอกเหรอ

“ท่านอธิการ...”

เมื่อหลี่หมิงซินได้สติก็รู้สึกอยู่ไมเป็นสุขรีบถามฉินเสี่ยวเสี่ยวโดยสัญชาตญาณ

แต่ก่อนที่จะทันได้พูดจบกลับสบเข้ากับสายตาเย็นชาของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ทำให้ต้องหุบปากไป

“คุณกำลังตั้งคำถามกับฉันงั้นเหรอ ?”

เมื่อท่านราชินีเอ่ยปาก  แม้ว่าจะไม่ได้เปิดเผยเผยพลังฝึกฝนใด ๆ ออกมาก็ตาม  แต่พวกหลี่หมิงซินต่างรู้สึกราวกับพวกตนได้ตกลงไปในห้วงเหวลึก  ขนนี่ลุกซู่ไปหมดทั้งตัว

หลี่หมิงซินตกใจและรีบโค้งคำนับ

“ผู้น้อยไม่กล้าขอรับ”

เมื่อเห็นเฉินมู่ค่อย ๆ หันมามองด้วย  สีหน้าของหลี่หมิงซินก็แข็งทื่อขึ้นไปอีกก่อนจะรีบส่งรอยยิ้มฝืน ๆ ตอบกลับไป

อย่างไรก็ตาม  เฉินมู่กลับสังเกตคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังหลี่หมิงซินด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ดูเหมือนว่า...  พวกนี้จะฉลาดกันหมดทุกคนเลยแฮะ  แบบนี้ก็ช่วยประหยัดเวลาพร้อมลดความยุ่งยากได้เยอะ”

เขาไม่กลัวความสงสัย  และไม่กลัวความท้าทาย

แต่ปัญหาเดียวที่เป็นกังวลคือปัญหาที่เกิดจากการหักมุมของเรื่องราวน้ำเน่าดราม่า

เรื่องนี้มันต่างจากความสงสัยอันเป็นธรรมชาติของหลี่เฉิงคุน

เพราะไอ้นั่นมันเด็กน้อยอ่อนประสบการณ์  แต่เพราะมีศักยภาพสูงดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่มันจะหยิ่งยโสและดูถูกคนอื่น

โชคดีที่กลุ่มของหลี่หมิงซินไม่ได้แสดงพฤติกรรมดราม่าหรือเสนอหน้ามาเป็นตัวตลกแต่อย่างใด

แบบนี้ก็ดีเลย  จะได้สามารถจดจ่ออยู่กับการตบเกรียนไอ้พวกเด็กเหลือขอพวกนี้ได้อย่างสบายใจ

คิดเสร็จเฉินมู่ก็ยิ้มและมองไปที่หลี่เฉิงคุน

“ทำไม ? มึงมีปัญหารึไง ?”

“ปัญหา ?”

ดูเหมือนหลี่เฉิงคุนจะได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก  นอกจากความดูถูกแล้วแววตาของมันยังเต็มไปด้วยความโกรธอีกด้วย

“ไอ้ขยะไร้ค่าระดับเอฟที่พึ่งจะพลังตื่นได้เดือนเดียวเนี่ยนะกล้าเสนอหน้ามาสอนในมหาลัยอันดับหนึ่งของประเทศหลง ?”

“แถมมาถึงยังจะพูดจาไร้สาระให้พวกกูเชื่อฟังคำสั่งอย่างเดียว  ไม่พอยังจะขอแต่ผู้หญิงสวยล้วน ๆ อีก ?”

พร้อมกันนั้นหลี่เฉิงคุนยังชี้หน้าเฉินมู่ปากก็กัดฟันแน่นไปด้วย

“มึงอยากฟังสิ่งที่ตัวเองพูดมั้ย !”

เฉินมู่เอียงคอเล็กน้อยและยิ้มโดยไม่แสดงความเห็นใด ๆ

“ไม่พอใจ ?”

“หา ?”

หลี่เฉิงคุนหัวเราะอย่างโกรธเคือง  กางแขนออกราวกับจะอวดความเก่งกาจแล้วหมุนตัวไปรอบ ๆ

“กูไม่พอใจเหรอ ? งั้นมึงก็มาถามทุกคนที่นี่ดูเซ่  อย่างน้อยครึ่งนึงของพวกกูทั้งหมดต่างก็เป็นระดับบี  แล้วยังมีอีกสี่คนที่เป็นระดับเอส  มึงลองลงมาถามซิว่ามีใครบ้างที่จะยอมจำนนให้กับ...  ไอ้ขยะระดับเอฟอย่างมึง”

คำพูดเหล่านั้นพวกนักศึกษาต่างเห็นด้วยกันหมดในทันที

เมื่อเห็นว่าเกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง  และนักศึกษาบางคนถึงกับชี้หน้าและด่าทอเฉินมู่  หลี่หมิงซินก็รู้สึกกังวลจนเหงื่อแตกพลั่ก

เขากลัวจริง ๆ ว่าไอ้เด็กเวรพวกนี้จะทำให้เฉินมู่โกรธเข้า  แล้วหลังจากนั้นตัวเองก็อาจโดนฉินเสี่ยวเสี่ยวซ้อมจนปางตายตามไปด้วย  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไอ้หลี่เฉิงคุนนี่เลยด้วยซ้ำ

“ทะ  ท่านอธิการ...  ไม่ให้ผม...”

“ไม่ต้อง”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นราวกับว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ

“พวกมันก็แค่กลุ่มเด็กน้อย  คุณไม่ต้องไปกังวลหรอก”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวกังวลเรื่องนี้ไหมน่ะหรือ

เมื่อพูดถึงเรื่องการก่อเรื่องวุ่นวายและสร้างความเสียหายแล้ว  ในบรรดาทหารผ่านศึกของหน่วยนี้ใครบ้างที่ไม่เก่งกว่าไอ้พวกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพวกนี้

เมื่อเห็นกลุ่มนักศึกษากำลังสบถด่าอยู่ด้านล่างฉินเสี่ยวเสี่ยวจึงได้แต่ส่ายหน้า

ความไม่รู้ก่อให้เกิดความไร้ความกลัวนี่เรื่องจริง

เฉินมู่ยืนอยู่หน้าราวบันไดเวทีฟังความเสียงแจ้งเตือนรู้สึกต่าง ๆ ที่ผุดขึ้นมาในใจ  แล้วมองลงไปที่หลี่เฉิงคุนด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะเอ่ยปาก

“ตะกี๊มึงบอกมึงมีศักยภาพระดับเอ (A) ชะ ?”

เสียงของเฉินมู่ไม่ได้ดังมาก  แต่กลับดังไปถึงหูทุกคนในสนามเด็กเล่นได้ในทันที

นักศึกษาต่างงุนงงและสังเกตเห็นเพียงว่าเสียงของเฉินมู่ดังมาก

เมื่อได้ยินเช่นดังนั้นสีหน้าของลั่วซือหานก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไรก็เห็นหลี่เฉิงคุนเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่งแล้วพูดว่า...

“เออ ! กูมีศักยภาพระดับเอ  แล้วกูยังเป็นศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวแล้วด้วย”

“ดีมาก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มของเฉินมู่ก็ยิ่งกว้างขึ้น

“กูก็รู้แหละว่ากูไม่มีความสามารถหรือคุณสมบัติจะไปเป็นอาจารย์ให้มึง  แต่กูก็ไม่ใช่คนที่จะเสียเวลาเรื่องไร้สาระ”

“เอาง่าย ๆ เลยแล้วกัน”

“ใช้หมัดตัดสินไปเลย”

เฉินมู่บิดคอไปมาโดยไม่สนใจสีหน้าสับสนของหลี่เฉิงคุน

“พวกมึงทั้งหมดใครไม่เห็นด้วยก็เชิญก้าวออกมาได้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็โกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟทันที

“เชี่ย ! ไอ้นี่แม่งโคตรกร่างเลยว่ะ !”

“ไอ้เศษขยะที่พลังพึ่งตื่นกล้าดียังไงมาเห่าหอนวะ !”

“เชี่ยเอ๊ย ! กูทนไม่ไหวแล้ว ! หัวเด็ดตีนขาดกูก็ไม่เห็นด้วย !”

“กูไม่เห็นด้วย !”

“กูก็ด้วย !”

ไม่นานนัก

มีนักศึกษาออกมา 5 คน

เมื่อเห็นดังนั้นคนอื่น ๆ ต่างหันไปมองที่เวทีด้วยสีหน้าคาดหวังผสมตื่นเต้น

“เอาว่ะ  มีน้องชายของหลี่เฉิงคุน  หลี่เฉิงเมี่ยวด้วย !”

“นั่นมันเฉิงอู่เทียนจากตระกูลเฉิง !”

“ห้าคนนี่มัน ! ทั้งหมดเป็นนักศึกษาที่มีศักยภาพระดับเอที่กะลังดังในปีนี้ ! รวมทั้งหลี่เฉิงคุนด้วยก็เป็นหกคน !”

“ศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวที่มีศักยภาพระดับเอหกคน  ไอ้เด็กเปรตขี้กร่างนั่นแม่งโดนอัดยับชัวร์เลยวันนี้ !”

“แม่งมันแน่ ๆ ! ฮ่า ๆ ! สมน้ำหน้าแล้วใครใช้ให้มึงมากร่างแถวนี้มิทราบ !”

นักศึกษาต่างตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยทุกคนหวังว่าหลี่เฉิงคุนและผองเพื่อนจะสั่งสอนเฉินมู่ให้รู้สำนึก

หลี่หมิงซินที่ยืนอยู่บนเวทีนั้นตอนนี้กำลังเช็ดเหงื่อเย็น ๆ อยู่

เขาอยากจะห้ามเธอ  ทว่าเพียงแค่สายตาของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ทำให้ขามันสั่นจนไม่กล้าพูดอะไร

มีเพียงเฉินมู่เท่านั้นที่ยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย

“มีใครไรอีกมั้ย”

หลังจากมองไปรอบ ๆ และตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครออกมาอีกแล้วเฉินมู่จึงใช้มือขวายันราวกั้นแล้วดันตัวกระโดดข้ามลงไป

ปัง !

เฉินมู่พุ่งตัวเหมือนลูกปืนใหญ่กระโดดลงจากเวทีสูงสามเมตรมากระแทกพื้นอย่างแรง

ขณะที่เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ อยู่นั้นสายตาของทุกคนก็ได้หันมาจับจ้องที่ตัวเขาอีกครั้ง

“หล่อจริงไรจริง  แต่ขยะก็คือขยะ  ไอ้กระจอกแบบนี้เสือกอยากมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษากูซะได้”

นักศึกษาที่ยืนอยู่แถวหน้าต่างปั้นหน้าเหี้ยมใส่  แต่ไม่มีใครเลยที่แสดงความเคารพต่อเฉินมู่  ถึงกระนั้นเขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจ

สายตาจับจ้องไปที่หลี่เฉิงคุนและผองเพื่อนอีก 5 คน  จากนั้นก็เอียงคอเล็กน้อยและยิ้มให้

“เวลาเหลือน้อยแล้ว  เพราะงั้นพวกมึงน่ะมัดรวมกันมาเลย”

“อะไรนะ ? ? ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นไม่ใช่แค่หลี่เฉิงคุนและกลุ่มเพื่อนทั้ง 5 เท่านั้นที่ไม่อยากจะเชื่อ  แม้แต่นักศึกษาคนอื่น ๆ ก็ยังงงด้วย

“มันบ้าป่าววะ  ไอ้ขยะระดับเอฟอย่างมันกล้าท้าให้ระดับเอห้าคนรุมตีเนี่ยนะ  อยากตายเหรอ”

“กูเจอพวกกร่างมาเยอะ  แต่ก็ยังไม่เคยเจอใครกร่างได้เบอร์นี้  เชี่ยเอ๊ย  แม่งหมั่นไส้ว่ะ  พี่คุนรีบ ๆ ฆ่ามันเลยพี่ !”

“เวรเอ๊ย  แม่งกล้ามากร่างกลางเมืองหลวงแบบนี้แม่ง ! คุณชายเฉิง ! ไปฆ่ามันเลยเถอะ !”

เมื่อนักศึกษาได้สติกลับคืนมาต่างก็โกรธจัดก่อนเลย

ความหยิ่งผยองของเฉินมู่มีมากถึงขนาดที่เขาปฏิบัติต่อคนพวกนี้ไม่ต่างจากคนปัญญาอ่อน

คุณต้องเข้าใจก่อนว่าใครก็ตามที่ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยตี้ตูย่อมล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์ระดับโลก

แล้วคนระดับนี้จะไปทนการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นนี้โดยเฉพาะจากขยะระดับ F อย่างเฉินมู่ได้อย่างไร

ในไม่ช้า  ในใจของเฉินมู่ก็มีแจ้งเตือนถึงความโกรธและความไม่พอใจเด้งขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ส่วนหลี่เฉิงคุนที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งกัดฟันกรอดพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่บอกก็รู้ว่าใกล้จะระเบิดเต็มทน

“ดีมาก...  ไม่ว่ามึงจะมีความสัมพันธ์กับท่านอธิการยังไงก็ตามกูไม่รู้  แต่ที่รู้แน่ ๆ เลยคือมึงเป็นคนแรกในเมืองหลวงนี้ที่กล้าพูดกะกูแบบนี้”

“เฉิงอู่เทียน ! พวกมึงเลิกซ่อนตัวกันได้แล้ว  ในเมื่อจารย์แกอยากประหยัดเวลางั้นพวกเราก็ช่วยประหยัดเวลาให้จารย์หน่อย !”

ไม่ต้องพูดถึงหลี่เฉิงคุน  ทั้งกลุ่ม 5 คนของเฉิงอู่เทียนก็ถึงจุดปรอทแตกมาตั้งนานแล้ว

ทันทีที่หลี่เฉิงคุนพูดจบ  เฉิงอู่เทียนและสหายทั้ง 4 ก็ก้าวขารีบวิ่งเข้าใส่

ขณะที่หลี่เฉิงคุนและสหายรวม 6 คนพุ่งเข้าหาเฉินมู่ทีละคน  เหล่านักศึกษาต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกอยากแก้แค้น  แต่ละคนต่างชูกำปั้นขึ้นพร้อมแหกปากเชียร์เสียงดังสนั่น

ลั่วซือหานยืนอยู่เงียบ ๆ ในที่ว่าง ๆ มองเฉินมู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

ในฐานะจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด  เธอไม่เคยได้ยินชื่อเฉินมู่มาก่อน  แต่การที่เขากล้าพูดจาแบบนั้นย่อมแสดงว่าเขามั่นใจในความสามารถของตนเอง

ปัญหาคือคนที่มีศักยภาพระดับ F ซึ่งเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่พลังตื่นพร้อมกันกับตนมันเอาอะไรมากล้าขนาดนี้

แต่ในไม่ช้า

เธอก็ได้รับคำตอบ