บทที่ 3 : คิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้าดียังไงมาทำกร่างแถวนี้

“นั่นคือ...  ลั่วซือหาน ?”

“จริงด้วย ! ลูกสาวคนโตของตระกูลลั่ว ! สวยโคตร !”

“อย่างที่คิด  คนสวยที่ติดอันดับสามในทำเนียบเทพธิดาทันทีที่เปิดเรียน  ออร่านี่  รูปร่างนี่  ใบหน้านี่  ช่างสมบูรณ์แบบอะไรเช่นนี้ !”

“ถ้าฉันมีแฟนแบบนี้ได้นะ  คงมีความสุขเหมือนขับรถหรูอยู่บ้านหลังใหญ่เลยล่ะ !”

ในสนามเด็กเล่น

นักศึกษายังคงรอการมาถึงของอธิการบดีและคณาจารย์

ไม่คิดเลยว่าที่มาถึงก่อนจะเป็นลั่วซือหาน

ลั่วซือหานเองก็รู้สึกแย่กับเรื่องนี้มาก  เพราะตัวเองมาสายซึ่งใจไม่ได้อยากให้ทุกคนมาจับตามองแบบนี้เลยให้ดิ้นตาย

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว  เพราะตัวเองดันเป็นสาวสวยสุด ๆ ที่เข้าทำเนียบเทพธิดาของมาหาวิทยาลัยตี้ตูทันทีที่เข้าเรียน  โดยปกติแล้วเวลาที่ปรากฏตัวนั้นเธอแทบจะมาพร้อมกับเพลง BGM ประจำตัวเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้คือจบเห่แล้ว  เธอทำได้เพียงทำหน้าเย็นชาตามปกติ  แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น  และไปยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างเพื่อนสนิท

“ไมพึ่งมาอะซือหาน”

เพื่อนสนิทเหยาจื่อซวนเห็นเธอมาเลยรีบกระซิบถาม  หลังจากแอบเหลือบมองอาจารย์ที่กำลังโฟกัสอยู่กับเวทีทั้งที่หลับตาอยู่ก็เลยรีบลากเธอเข้าไปในแถว

“รู้มั้ยเนี่ยว่ามาสาย  โชคดีนะที่จารย์ไม่เห็น”

ลั่วซือหานพูดอย่างสงบด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“แค่จารย์ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร”

“เธอก็กล้าเกิ๊น  นี่ถ้าจารย์เห็นล่ะก็มันจะสร้างความประทับใจแย่ ๆ ตั้งแต่แรกเจอเอานา”

ลั่วซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่เวที

“ไม่เป็นไรหรอก  ถึงไงฉันก็มีศักยภาพระดับเอส  ต่อให้จารย์เห็นฉันว่าแกก็ไม่สนใจอยู่ดี”

เหยาจื่อซวนพูดไม่ออก

“ก็จริงนะ...”

แม้ว่าในปีนี้จะมีระดับ S ถึง 8 คน  แต่ระดับ S ก็ยังเป็นคนที่หาได้ยากแบบหนึ่งในล้าน  หนึ่งเดียวในรอบร้อยปีอยู่ดี

ดังนั้นหากคนเหล่านี้ทำผิดพลาดจริง ๆ แต่ตราบใดที่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องหลักการล่ะก็โดยปกติแล้วจะไม่ถือเป็นเรื่องจริงจัง

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเหยาจื่อซวนกำลังจะพูดอะไรต่อ  คณาจารย์ที่หลับตาโฟกัสกับเวทีดูเหมือนจะพบอะไรบางอย่าง

ไม่เพียงแต่ลืมตาทันทีเท่านั้น  แต่ยังหันหน้าไปมองที่ทางเข้าสนามเด็กเล่นทางด้านขวาด้วย

นักศึกษาใหม่ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้

แต่เมื่อมองตามสายตาของอาจารย์ไปก็ยิ่งสับสนกว่าเดิมเข้าไปใหญ่

“นั่นคือ...  ท่านอธิการฉิน ?”

“เอาจริงดิ  สวรรค์โปรด  ท่านอธิการฉินเป็นเจ้าภาพพิธีเปิดปีนี้ด้วยตัวเองเลยเหรอ”

“หม่ายก้อด  ไม่ได้บอกว่าท่านอธิการฉินกักตนอยู่ไม่ใช่เหรอ  หรือเป็นเพราะปีนี้มีอัจฉริยะศักยภาพระดับเอสโผล่มาเยอะจนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้”

“ให้ดิ้นตาย...  ท่านสมกับที่เป็นถึงอดีตสาวงามอันดับหนึ่งของมหาลัยตี้ตูตัวจริง  สวยมากกกกกกกกกกก...”

“สมัยเรียนท่านอธิการฉินติดอันดับสาวงามประจำมหาลัยสี่ปีซ้อน  แถมตั้งแต่เรียนจบในการจัดอันดำบุปผาทองคำประจำประเทศหลงเราก็ยังถูกจัดให้เป็นที่สาม ! เรียกได้ว่าเป็นสาวงามระดับหัวแถวที่แท้ทรู !”

“บุกคลิกแบบนี้  หุ่นแบบนี้  ใบหน้าแบบนี้  บ้าเอ๊ย  สมกะที่เป็นเทพธิดาในการจัดอันดับบุปผาทองคำจริง ๆ สวยยิ่งกว่านักศึกษาที่สวยที่สุดในมหาลัยเราอีก !”

“เดี๋ยวก่อน  ไอ้หนุ่มหน้ามนข้าง ๆ เธอเป็นใคร  ทำไมเดินมาด้วยกันได้ล่ะ”

“ดูหน้ายังเด็กอยู่เลย  น่าจะพอ ๆ กะพวกเราป๊ะ  เป็นคุณชายน้อยของตระกูลไหนกันที่ท่านอธิการฉินถึงต้องพามาเดินคู่กันแบบนี้”

เรื่องสาวสวยนี่อายุไม่เกี่ยว

ทันทีที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวปรากฏตัวบนเวที  สายตาของนักศึกษาปีใหม่ก็ถูกดึงไปที่เธอหมด

แน่นอนว่าเฉินมู่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็โดนสายตาสงสัยมากมายจ้องมองเช่นกัน

ถึงอย่างไรฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยตี้ตูและเป็นนักพูดที่เก่งกาจซึ่งสุดแสนจะสะดุดตา

แต่ถึงกระนั้นท่าทีของลั่วซือหานกลับเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่เห็นเฉินมู่

“ท่านอธิการฉิน ? ทะ  เธอคือท่านอธิการฉินจริง ๆ เหรอ”

“ตายละหว่า  ตะกี๊พวกท่านเห็นฉันเต็ม ๆ เลยหนิ  แล้วจะไม่รู้ได้ไงว่าฉันมาสายน่ะ”

ยิ่งคิดสีหน้าของลั่วซือหานก็ยิ่งเปลี่ยน  เธอรีบขยับเข้าไปใกล้เหยาจื่อซวนอย่างเร็ว  ในใจกลัวว่าสายตาของฉินเสี่ยวเสี่ยวจะมาสบกับตาตัวเองเข้า

เพราะเมื่อกี้นี้ไอ้หนุ่มหน้ามนคนข้าง ๆ กำลังหันมองมายังเหล่านักศึกษาทั้งหมด  เห็นได้ชัดเลยว่ากำลังหาคนอยู่

ส่วนว่าจะกำลังหาใครนั้นลั่วซือหานรู้เป็นอย่างดี

“อย่ามองฉัน  อย่ามองช้าน...”

ลั่วซือหานพึมพำพลางหลับตาปี๋พร้อมกับปิดหูด้วย

ทางด้านเฉินมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับมีแววตาประหลาดใจ

[ สงสัย +3 ]

[ อยากรู้อยากเห็น+3 ]

[ ประสาทแดก +30 ]

[ หึงหวง +5 ]

[ ตื่นตระหนก +30 ]

“น่าสนใจแฮะ…”

เฉินมู่สแกนผู้คนเป็นวงกลม  และในไม่ช้าก็พบลั่วซือหานที่อยู่ในหมู่ฝูงชน

เฉินมู่อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าเธอซ่อนตัวอยู่หลังผู้หญิงคนหนึ่งและได้เห็นค่าอารมณ์พุ่งปรี๊ดที่แจ้งเตือนขึ้นมาในใจ

“เป็นไรไปเป่าเอ๋อ  ทำไมดูมีความสุขขนาดนั้นล่ะหืม”

แม้ว่าฉินเสี่ยวเสี่ยวจะปล่อยเฉินมู่ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในสนามเด็กเล่นและกลับมาเป็นสาวสวยเย็นชาตามปกติแล้วก็ตาม  แต่เธอก็สามารถเปลี่ยนหน้าได้ตลอดเวลาเมื่ออยู่กับเฉินมู่

เมื่อเฉินมู่เห็นเธอมองมาก็ส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไรแล้วเดินขึ้นบันไดไป

“จัดการธุระให้เสร็จก่อน”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวมองแผ่นหลังของเขาอย่างสงสัย  จากนั้นมองกลับไปที่นักศึกษาใหม่ด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ  ในใจพลันรู้สึกรู้สึกแปลก ๆ

อย่างไรก็ตาม  หลังจากที่ทั้งสองคนเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นบรรดาผู้บริหารและอาจารย์ของมหาวิทยาลัยจ้องมองมาที่เฉินมู่อย่างระแวดระวัง  ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็อดยิ้มเยาะไม่ได้

“อย่างน้อยก็ยังมีสติกันอยู่บ้าง”

เฉินมู่ยังเด็กมากและไม่มีใครเคยเห็นหน้ามาก่อน  ดังนั้นโดยปกติแล้วคนเหล่านี้ควรจะคิดว่าเขาเองก็เป็นแค่นักศึกษาใหม่เหมือนกัน

แต่ปัญหาคือเขามากับฉินเสี่ยวเสี่ยวและได้ขึ้นไปบนเวทีด้วยกันนี่สิ

ฉากนี้ย่อมต้องทำให้พวกจิ้งจอกแกพวกนี้ต้องคิดทบทวนคำพูดและกิริยาอาการก่อน

“ท่านอธิการครับ  ทำไมวันนี้ท่านถึงออกจากกักตนล่ะครับ”

ในเวลานี้เอง  รองอธิการบดีหลี่หมิงซินเดินออกมถามพร้อมรอยยิ้ม

“หากท่านต้องการอะไรเราจะจัดเตรียมให้  ขอขอบคุณที่ท่านอุตส่าห์สละเวลาเดินทางไกลมาเยี่ยมชมนะครับ”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายกำลังถามโดยอ้อมว่าเฉินมู่เป็นใคร   ทว่าตัวตนของฉินมู่นั้นไม่ใช่อะไรที่คนระดับอย่างหลี่หมิงซินสามารถถามได้

“ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะประกาศ”

เสียงของฉินเสี่ยวเสี่ยวดังมากจนแม้แต่กลุ่มนักศึกษาที่ชมดูอยู่ก็ยังได้ยิน

หลี่หมิงซินสับสนเล็กน้อยและมองไปที่เหล่านักศึกษาข้างล่างที่กำลังมองหน้ากันไปมา

“ประกาศอะไรเหรอครับ”

“เขา  เฉินมู่”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวมองไปที่เฉินมู่พร้อมพูดด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“จากนี้ไปเขาจะเป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยตี้ตูของเรา”

“หา ?”

เมื่อคำประกาศดังกล่าวออกมา  ไม่เพียงแต่หลี่หมิงซินเท่านั้น  แต่ยังรวมถึงบรรดาอาจารย์และนักศึกษาทั้งหลายที่อยู่ข้างล่างด้วยที่ตะลึง

ความคิดแรกของหลี่หมิงซินและทีมงานก็คือ  เฉินมู่ควรเป็นนักศึกษาที่ย้ายเข้าหรือที่ท่านอธิการบดีรับเข้ามาเรียนเป็นกรณีพิเศษ  เพราะถึงอย่างไรเขาก็ดูเหมือนเด็กพึ่งโตเท่านั้นเอง  เรียกได้ว่ายังเด็กเกินไป

แต่ในไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าอันที่จริงแล้วเฉินมู่จะเป็นอาจารย์  เอาจริงดิ๊ ?

นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ

ส่วนตัวเฉินมู่ตอนนี้กลับกำลังมีความสุขมาก

เนื่องจากคำประกาศของฉินเสี่ยวเสี่ยวทำให้เสียงแจ้งเตือนของระบบเด้งรัวขึ้นมาในใจจนปวดหัวไปหมด

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงจ้องมองมาอยู่เฉินมู่ก็เดินขึ้นหน้าโดยไม่กลัว  ยื่นมือจับราวเวทีแล้วพูดอย่างใจเย็น

“ผมชื่อเฉินมู่”

“จากนี้ไปจะเป็นอาจารย์ประจำชั้นห้องหนึ่ง”

“ถ้าอยากเข้าร่วมห้องเรียนของผมก็ย่อมได้  ผมมีข้อกำหนดแค่สองข้อเท่านั้น”

พอพูดมาถึงตรงนี้น้ำเสียงของเฉินมู่ก็เปลี่ยนไป  แม้สีหน้าจะดูไม่แยแสแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับทวีความเย็นชาชนิดที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธหรือโต้แย้ง

“หนึ่ง ! เชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด”

“สอง !”

“ต้องเป็นสาวสวยที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้น !”

[ โกหกน่า +5 ]

[ โกหกน่า +5 ]

[ โกหกน่า +5 ]

[ โกหกน่า +35 ]

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา  บรรยากาศยิ่งเปลี่ยนเป็นเงียบกริบที่แม้แต่เสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน

โดยเฉพาะหลี่หมิงซินและคณาจารย์คนอื่น ๆ ที่สีหน้าแบบว่าเงิบไปแล้ว

เคยเห็นแต่คนที่ต้องการนักศึกษาที่มีศักยภาพสูงหรือไม่ก็นักศึกษาที่มีภูมิหลังครอบครัวที่ดี  หรือไม่ก็ทั้งสองอย่างอยู่หรอก

แต่ไอ้คนที่อยากได้แต่นักศึกษาสาวสวยล้วน ๆ นี่เกิดมาก็พึ่งจะเคยพบเคยเห็นเนี่ยแหละ

ไอ้หนุ่มนี่คงไม่ใช่ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงมาเจ็ดแปดร้อยปีแล้วหรอกนะ  นี่มันบ้าไปแล้ว  เก็บกดมานานแล้วมาปลดปล่อยเอาในที่แบบนี้หรือยังไง

ทว่าพวกหลี่หมิงซินก็ตั้งสติได้อีกครั้งก่อนจะหันไปมองฉินเสี่ยวเสี่ยวด้วยแววตาตั้งคำถาม  สีหน้าแต่ละคนบ่งบอกว่าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ท่านอธิการครับ  ท่านเชิญไอ้ตัวตลกนี่มาจริงเหรอครับ”

พูดตามตรง  ฉินเสี่ยวเสี่ยวเองก็ยังมึนไปเลยเหมือนกัน  แต่โชคดีที่เธอตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว  ในใจเธอก็รู้สึกว่าเฉินมู่เก็บกดมานานจนทนไม่ไหวจริง ๆ ด้วย  ทำให้ความรู้สึกในตอนนี้เป็นทุกข์และเห็นใจเขามาก

ดังนั้นเมื่อเธอเห็นพวกหลี่หมิงซินมองมาเธอจึงตอบเบา ๆ โดยไม่แสดงออกถึงสีหน้าใด ๆ

“เขาพูดอะไรก็ทำไปตามนั้น”

เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วท่าทีของพวกหลี่หมิงซินก็เปลี่ยนไปอีกเล็กน้อย  หัวใจพวกเขาถึงกับเต้นระรัว

เดิมทีคนเหล่านี้ต่างประเมินเฉินมู่ไว้สูงมาก  แต่พอเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวทำตัวแบบนี้แล้วก็ตระหนักได้ว่าพวกตนประเมินความสำคัญของเขาต่ำไป

การที่บุคคลผู้ทรงอำนาจอย่างฉินเสี่ยวเสี่ยวต้องยอมตามใจได้นั้นย่อมแสดงว่าสถานะของเฉินมู่เป็นอะไรที่ทุกคนที่นี้ต้องให้ความเคารพนับถือ

ที่นี่ไม่มีใครเป็นคนโง่  หลังจากมองหน้ากันแล้วพวกเขาต่างก็เห็นในแววตากันและกันว่าในอนาคตพวกเราห้ามไปยั่วยุไอ้หนุ่มเฉินมู่นี่เป็นอันขาด

ในขณะนี้เอง  กลุ่มผู้ชมที่เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ก็ได้สติกันแล้วเช่นกัน

ทันใดนั้นเอง

ทั้งสนามเด็กเล่นก็ตกอยู่ในความโกลาหล

“บ้าบอ  ต้องฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัดไม่พอ  นี่ยังจะเอาแต่สาวสวยล้วน ๆ อีก ?”

“พี่น้อง  นี่มึงดกเหล้าปลอมเยอะไปป่าว  หรือยังหลับไม่ตื่น  แค่มาเป็นอาจารย์ก็ว่ามึงเยอะไปแล้วนะ  นี่ยังจะฝันกลางวันต่ออี๊ก”

“ไอ้บ้านี่แม่งโผล่มาจากรูไหนวะ  โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังก่อนถึงได้เสนอหน้ามาสอนที่นี่อะ”

นักศึกษาใหม่ต่างก็งง  แต่ละคนต่างคิดว่าเฉินมู่นั้นเสียสติไปแล้ว  และในที่สุดท่ามกลางฝูงชนก็มีคนที่อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ  ตื่นนอนแล้วยังก่อน  คิดว่าตัวเองคู่ควรมาเป็นอาจารย์ที่นี่เหรอวะ”

ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกมาบรรยากาศก็เงียบกริบลงอีกครั้ง

นักศึกษาใหม่ทุกคนต่างหันไปมองไอ้คนที่พูดเมื่อกี๊  ไม่เว้นแม้แต่พวกหลี่ซือหมินและคณาจารย์

“กูหลี่เฉิงคุน ! บุตรชายคนโตของหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่เมืองตี้ตูรุ่นนี้ !”

“จัดเลยพี่คุนเด๋วผมหนับหนุนให้เอง  ไอ้เด็กนี่มันอยากเป็นอาจารย์เรา  ให้แม่งไปตายแล้วเกิดใหม่ซักรอบก่อนเถอะ”

เมื่อรู้ว่าเป็นหลี่เฉิงคุนทุกคนก็ตื่นเต้นกันทันที

หลี่เฉิงคุนที่มีพวกเกรียนรายล้อมก็เดินกร่างออกมาจากฝูงชนราวกับตัวเองชนะแล้ว

มันไม่ใช่คนที่ตัวสูงนัก  มีใบหูใหญ่มาก  เฉินมู่เห็นสภาพแล้วยังอดตลกไม่ได้

“ตระกูลหลี่เหรอ  ก็ว่าแล้วเห็นมีแต่พวกหูใหญ่เหมือนกันหมด”

“แต่เทียบกันดูแล้วหลี่ซินหว่านกลับดูไม่เหมือนคนตระกูลหลี่เลยแฮะ”

[ ยิ้มเจ้าเล่ห์ +8 ]

เฉินมู่เหลือบมองฉินเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังกลั้นยิ้มไว้และมองหลี่เฉิงคุนที่กำลังเดินออกจากฝูงชนอย่างช่วยไม่ได้

“กูไม่จำเป็นต้องบอกว่าตัวเองคู่ควรหรือไม่  แต่อย่างน้อยคือมึงน่ะไม่คู่ควรมาเป็นลูกศิษย์กูแน่นอน”

หลี่เฉิงคุนเยาะเย้ย  ม้วนแขนเสื้อพลางเอียงคอ

“อวดเก่งจริงนะมึง”

“ต่อให้มึงจะมีศักยภาพระดับบี (B) พอจะให้เป็นอาจารย์มหาลัยนี้ได้  แต่อย่างน้อยมึงต้องเป็นจอมยุทธ์ขอบเขตราชันยุทธ์ (อู่หวาง) ขึ้นไปด้วยเซ่”

หลี่เฉิงคุนมองเฉินมู่บนเวทีด้วยความรังเกียจ

“แล้วมึงล่ะมีศักยภาพอะไร  เป็นราชันยุทธ์แล้วยัง”

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร  กล้าดียังไงมากร่างแถวนี้”

เฉินมู่ยิ้ม  มือจับราวเวทีและพูดอย่างใจเย็น

“ราชันยุทธ์เหรอ  กูไม่ใช่  เพราะถึงไงกูก็พึ่งปลุกศักยภาพได้แค่เดือนเดียวเองนี่”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนยิ่งอึ้ง

“ส่วนศักยภาพ…”

เฉินมู่พูดเบา ๆ ด้วยสีหน้าสงบ

“กูระดับเอฟ (F) ว่ะ”

[ โกหกน่า +5 ]

[ โกหกน่า +5 ]

[ โกหกน่า +5 ]

[ ช็อก +6 ]

[ เซอร์ไพรส์ +55 ]