บทที่ 32 ความเปลี่ยนแปลงที่น่าหวาดหวั่น

บทที่ 32 ความเปลี่ยนแปลงที่น่าหวาดหวั่น

อาเดรียนซึ่งเป็นคนที่มีความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม รับหน้าที่เดินนำหน้าเพื่อสำรวจทาง ส่วนมาโนลินและซีริลซึ่งเป็นพวกสายเปราะบางย่อมไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปใกล้

คนหนึ่งถือปืนไรเฟิลไอน้ำและเข็มทิศ ส่วนอีกคนควบคุมโลหะ ทั้งคู่คอยระแวดระวังสิ่งรอบข้างอย่างเข้มงวด

"พวกสวะชั้นต่ำอย่างพวกแก กล้าดียังไงมาทำลายแผนการของท่านมหาเทพพระบิดา"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากจุดที่มาโนลินเพิ่งจะยิงปืนใหญ่ถล่มไป

ฝูงอีกานับไม่ถ้วนพากันบินวนและมารวมตัวกันอยู่ข้างหลุมระเบิด

ใจกลางวงล้อมของฝูงอีกา ร่างเงาประหลาดในชุดขนนกสีดำค่อยๆ ปรากฏกายออกมา

"แย่แล้ว! นั่นมัน แอนดรูว์ ทูตแห่งลัทธิเทพอีกา!"

ซีริลเป็นคนแรกที่ได้สติและตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

มาโนลินและอาเดรียนต่างก็เริ่มรู้สึกตัว ชื่อของ แอนดรูว์ นั้นพวกเขาต่างก็เคยผ่านหูมาบ้าง

หมายจับของแอนดรูว์ยังคงแขวนเด่นอยู่ในห้องโถงของสำนักสอบสวน ขอเพียงใครที่เคยอ่านประวัติวีรกรรมที่เขาเคยก่อไว้ ย่อมไม่มีวันลืมเลือนชื่อนี้เด็ดขาด

แอนดรูว์ ทูตแห่งลัทธิเทพอีกาคนนี้ เคยสังเวยชีวิตผู้คนทั้งเมืองรวมกว่าสามหมื่นคนเพื่อบูชาเทพอีกามาแล้ว

ด้วยความโฉดชั่วถึงเพียงนี้ เกือบทุกประเทศจึงประกาศตั้งค่าหัวเขาไว้ในระดับที่สูงลิบลิ่ว

นึกไม่ถึงเลยว่าแอนดรูว์จะเดินทางมาถึงเมืองแกรน และดูจากคำพูดของเขาแล้ว เขากำลังวางแผนร้ายบางอย่างอยู่แน่ๆ

เรื่องนี้ทำให้พวกมาโนลินทั้งสามคนตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก

แอนดรูว์กวาดสายตามองซากของอะโดนิสที่ถูกระเบิดจนแหลกเป็นชิ้นๆ

ความโกรธแค้นของแอนดรูว์ฉายชัดออกมาจนปิดไม่มิด

เขาหันกลับมา จ้องมองพวกมาโนลินทั้งสามคนด้วยความอาฆาตมาดร้าย

"พวกแมลงชั้นต่ำ วันนี้พวกแกอย่าหวังเลยว่าจะได้ออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิต!"

"บัดซบ! เป็นไงเป็นกัน!"

อาเดรียนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าใส่แอนดรูว์

เขาอยู่ใกล้แอนดรูว์ที่สุดจนไม่มีโอกาสจะถอยกลับไปรวมกลุ่มกับมาโนลินและซีริลได้อีก แอนดรูว์ไม่มีทางปล่อยให้เขาถอยหลังกลับไปแน่ๆ

โอกาสเดียวของอาเดรียนในตอนนี้คือการพัวพันแอนดรูว์ไว้ แล้วรอพึ่งพาอาวุธของมาโนลินเพื่อพลิกเกม

อาเดรียนแผดเสียงคำรามลั่น ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัวในชั่วพริบตา จนกลายเป็นยักษ์ตัวน้อยที่มีผิวสีแดงฉาน

นี่คือผลของพรสวรรค์ การต่อสู้ชี้ตาย ของอาเดรียน

การต่อสู้ชี้ตาย เป็นพรสวรรค์ที่พัฒนามาจาก บ้าคลั่ง ซึ่งเหล่านักรบคลั่งมีโอกาสจะปลุกพลังขึ้นมาได้

เมื่อเทียบกับ บ้าคลั่ง ปกติแล้ว การต่อสู้ชี้ตาย จะเพิ่มพลังให้กับร่างกายในทุกด้านมากกว่าหลายเท่าตัว และยังมีความสามารถในการต้านทานพลังควบคุมจิตใจอีกด้วย

ทว่าปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ ผลข้างเคียงของ การต่อสู้ชี้ตาย นั้นร้ายแรงกว่า บ้าคลั่ง ปกติมหาศาล

หากใช้ บ้าคลั่ง ปกติ ผู้ใช้จะอ่อนแรงไปเพียงไม่กี่วัน หรือคนที่มีพรสวรรค์สูงส่งหน่อยก็อาจจะฟื้นตัวได้ในไม่กี่ชชั่วโมงจนสามารถใช้พลังซ้ำได้อีก

แต่ การต่อสู้ชี้ตาย นั้นต่างออกไป หากไม่มีคนอื่นคอยช่วยเหลือ ผู้ใช้อาจจะถูกผลข้างเคียงของพลังนี้ฆ่าตายจริงๆ ก็ได้

เรียกได้ว่า การต่อสู้ชี้ตาย คือการเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อพลังที่มหาศาลอย่างแท้จริง

มีตำนานเล่าว่าบรรพบุรุษคนหนึ่งของอาเดรียน เคยใช้พรสวรรค์ การต่อสู้ชี้ตาย นี้เข้าแลกชีวิตกับมังกรดำในระดับเดียวกันมาแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าเผ่าพันธุ์มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัว เรียกได้ว่าเป็นตัวตนที่ไร้พ่ายในระดับเดียวกันเลยก็ว่าได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมังกรดำซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดที่โดดเด่นที่สุดในหมู่มังกรด้วยกัน

บรรพบุรุษของอาเดรียนที่เป็นเพียง นักรบคลั่ง สายต่อสู้ระยะประชิดกลับสามารถแลกชีวิตกับมังกรดำได้ จากเรื่องนี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าพรสวรรค์ การต่อสู้ชี้ตาย นั้นทรงพลังขนาดไหน

แต่น่าเสียดาย ที่ระยะห่างระหว่างอาเดรียนและแอนดรูว์นั้นกว้างเกินไป

แอนดรูว์มองอาเดรียนที่พุ่งเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มดูแคลน

แอนดรูว์ชูมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วเริ่มสวดคำสรรเสริญเทพอีกาไปทางท้องฟ้า

"ข้าแต่มหาเทพพระบิดาผู้ยิ่งใหญ่ ผู้นำทางแห่งขุมนรกที่ไร้ก้นบึ้ง ผู้พยากรณ์ความพินาศของสรรพสิ่ง โปรดประทานพลังแก่ข้า เพื่อลงทัณฑ์สุนัขรับใช้ของทวยเทพจอมปลอมเหล่านี้ด้วยเถิด"

"พรแห่งเทพอีกา!"

สิ้นเสียงคำกล่าว คมดาบที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีดำก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและฟันตรงไปที่อาเดรียน

ด้วยความเร็วที่พวกมาโนลินทั้งสามคนมองตามไม่ทัน คมดาบสีดำก็เข้าถึงตัวอาเดรียนในพริบตา

อาเดรียนหลบไม่พ้น เขาถูกคมดาบสีดำเข้าจังๆ

ร่างของอาเดรียนที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าหยุดชะงักลงทันที

ร่างกายของอาเดรียนถูกฟันขาดออกจากกันเป็นสองท่อนตรงช่วงเอวพอดิบพอดี

บาดแผลของอาเดรียนเรียบเนียนราวกับกระจก และยังมีเปลวเพลิงสีดำเล็กๆ ลุกไหม้อยู่ตามขอบแผล

ขนาดใช้ การต่อสู้ชี้ตาย แล้ว อาเดรียนก็ยังถูกแอนดรูว์สังหารลงได้เพียงในการโจมตีแค่ครั้งเดียว

เมื่อเห็นภาพนี้ มาโนลินและซีริลต่างก็ทั้งตกใจและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด

มาโนลินจ้องมองแอนดรูว์ที่เดินตรงมาทางพวกเขาโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอาเดรียนอีกเป็นครั้งที่สอง

มาโนลินตัดสินใจที่จะสู้ตายแล้ว

เขาสั่งยกช่องเก็บอาวุธช่องสุดท้ายที่อยู่ตรงส่วนท้ายของตัวรถขึ้นมา

ภายในช่องนั้นคือขีปนาวุธขนาดเล็กที่มาโนลินเพิ่งจะใช้ใบอัปเกรด พิมพ์เขียวระดับรอง อัปเกรดขึ้นมา

ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าเป็นขีปนาวุธขนาดกลางถึงจะถูก

แท่นยิงขีปนาวุธที่เรียงรายกันอยู่ห้าลูกต่อแถว รวมเป็นสองแถว เล็งเป้าไปที่แอนดรูว์พร้อมกัน

แอนดรูว์หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที เขาจ้องมองแท่นยิงขีปนาวุธนั้นด้วยความระแวดระวัง

เมื่อแอนดรูว์ถูกเล็งด้วยแท่นยิงขีปนาวุธ สัญชาตญาณการรับรู้ถึงอันตรายที่รุนแรงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้แต่ตอนที่เขาเคยถูกยอดฝีมือระดับเดียวกันหลายคนรุมล้อม ก็ยังไม่เคยรู้สึกถึงภัยคุกคามที่หนักหน่วงขนาดนี้มาก่อน นั่นทำให้เขาระวังตัวถึงขีดสุด

"อย่าขยับ! ขยับคือตาย!"

มาโนลินตะโกนใส่แอนดรูว์ด้วยเสียงอันดัง

ในตอนนี้มาโนลินไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

ขีปนาวุธที่อัปเกรดเป็นระดับกลางแล้วจะฆ่าแอนดรูว์ได้ไหมเขาไม่รู้

แต่เขารู้ดีว่าถ้าเขาจุดระเบิดขีปนาวุธในระยะใกล้ขนาดนี้

ทั้งเขา ซีริล และอาเดรียนที่ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ย่อมไม่รอดแน่ๆ

"แกแมลงชั้นต่ำ!"

แอนดรูว์โกรธจัดที่ถูกมาโนลินตวาดใส่

แต่ถึงจะโกรธแค่ไหน เท้าของแอนดรูว์นอกจากจะไม่ก้าวต่อแล้ว เขายังค่อยๆ ถอยหลังกลับไปเล็กน้อย พลังในกายเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา เขาพร้อมที่จะเปลี่ยนร่างเป็นฝูงอีกาหนีไปทันทีหากมีอะไรผิดพลาด

แอนดรูว์คิดอย่างรอบคอบ เจ้าหนูนี่ที่ไม่ยอมใช้อาวุธลับนั่นทันที แสดงว่าอาวุธนั่นต้องมีข้อเสียร้ายแรงแน่ๆ

อาจจะเป็นแรงระเบิดที่โดนพวกเดียวกันเอง หรือความแม่นยำที่ยังวางใจไม่ได้ หรืออาจจะมีปัญหาอย่างอื่นอีก

แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง คนเราย่อมรักตัวกลัวตายกันทั้งนั้น

ถึงเขาจะไม่รังเกียจที่จะสละชีวิตเพื่อเทพอีกา แต่การเอาชีวิตมาทิ้งกับพวกแมลงไม่กี่ตัวนี้มันดูไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

เขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับเก้าขั้นสูงสุดที่สัมผัสได้ถึงขอบเขตของพลังระดับตำนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงในสถานการณ์แบบนี้จริงๆ

สู้รอให้เขาก้าวเข้าสู่ระดับตำนานก่อน แล้วค่อยกลับมาคิดบัญชีกับเจ้าแมลงตรงหน้านี่ก็ยังไม่สาย

แอนดรูว์กล่อมตัวเองแบบนั้นภายใต้ความรู้สึกอันตรายที่บีบคั้นอยู่ทุกขณะจิต

ในตอนนั้นเอง ก็มีกลิ่นอายที่ร้อนแรงระเบิดออกมาจากที่ไกลๆ และกลิ่นอายนั้นกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ มาโนลินและซีริลก็เผยสีหน้ายินดีออกมาทันที

พวกเขารู้จักกลิ่นอายนี้ดี นี่คือกลิ่นอายของซาราลินน์ ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน

ทางด้านแอนดรูว์ เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูแย่ลงไปอีก

ผู้ที่กำลังมามีระดับพลังพอๆ กับเขา หากเจ้าของกลิ่นอายนั้นมาถึง รวมกับอาวุธของเจ้าเด็กนี่ เขาอาจจะถูกฝังไว้ที่นี่จริงๆ ก็ได้

"หึ! วันนี้จะไว้ชีวิตพวกแกไปก่อน!"

แอนดรูว์ทิ้งคำขู่ไว้ก่อนจะสลายร่างกลายเป็นฝูงอีกา บินมุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับซาราลินน์ทันที

ก่อนจะจากไป แอนดรูว์ยังปรายตามามองมาโนลินอีกครั้ง

"เจ้าหนู ฉันจำหน้าแกไว้แล้ว วันหน้าถ้าเจอฉัน แกจะไม่โชคดีเหมือนวันนี้แน่"

ร่างของแอนดรูว์หายลับไป เหลือเพียงน้ำเสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในอากาศ

เมื่อร่างของแอนดรูว์หายไป มาโนลินและซีริลก็ยังไม่กล้าวางใจ

เนื่องจากระดับพลังของซีริลต่างกับแอนดรูว์มากเกินไป เข็มทิศชี้ศัตรู ของเขาจึงเสียผลไป

พวกเขาทั้งสองไม่รู้เลยว่าแอนดรูว์จากไปจริงๆ หรือแค่แกล้งหนีเพื่อรอจังหวะย้อนกลับมา

มาโนลินและซีริลตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งซาราลินน์มาถึงตัว ทั้งคู่จึงค่อยวางใจและทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง

แรงกดดันที่แอนดรูว์มอบให้นั้นมหาศาลเกินไป เมื่อครู่ที่ต้องใช้สมาธิอย่างหนักจึงยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอผ่อนคลายลง ทั้งคู่ก็หมดเรี่ยวแรงไปดื้อๆ

พอพอนั่งลงได้สักพัก ทั้งคู่ก็นึกขึ้นได้ว่าอาเดรียนยังนอนอยู่ตรงนั้น

"แย่แล้ว รีบไปดูอาเดรียนเร็ว ดูว่าเขายังช่วยได้ไหม!"

ทั้งคู่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งไปหาอาเดรียน

มาโนลินตรวจดูอาการของอาเดรียน

โชคดีที่อาเดรียนยังไม่ตาย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลของ การต่อสู้ชี้ตาย ยังคงทำงานอยู่ หรือเป็นเพราะร่างกายที่แข็งแกร่งของอาเดรียนกันแน่

แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แต่อาเดรียนก็ยังเหลือลมหายใจรินๆ อยู่

มาโนลินรีบกรอก ยามนตรา ระดับกลางเข้าปากอาเดรียนทันที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเปลวเพลิงสีดำหรือเปล่า แม้อาเดรียนจะยื้อชีวิตไว้ได้ แต่บาดแผลกลับไม่มีท่าทีว่าจะสมานตัวเลย

"นั่นคือเพลิงดำที่เป็นเอกลักษณ์ของลัทธิเทพอีกา ยาระดับปกติใช้ไม่ได้ผลหรอก"

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

ซาราลินน์เดินเข้ามาหลังจากแน่ใจว่าแอนดรูว์จากไปจริงๆ แล้ว

เปลวไฟที่ลุกโชนออกมาจากตัวซาราลินน์ ดึงดูดเปลวเพลิงสีดำที่อยู่ตรงบาดแผลของอาเดรียนให้ลอยออกมา

เพลิงดำเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าหาซาราลินน์

เมื่อเพลิงดำสัมผัสกับเปลวไฟรอบตัวซาราลินน์ มันก็มอดดับลงไปทันทีราวกับไม้ขีดไฟที่ถูกโยนลงน้ำ

(จบตอน)