บทที่ 29 ภาวะลมในโพรงเยื่อหุ้มปอด

บทที่ 29 ภาวะลมในโพรงเยื่อหุ้มปอด

นับตั้งแต่โทเรสเข้ามาร่วมงาน มาโนลินก็มีเวลาว่างมหาศาลเพื่อใช้สำหรับการสร้างบ้าน

ความเร็วในการก่อสร้างพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วันโครงร่างหลักของบ้านก็ถูกสร้างขึ้นจนเสร็จสมบูรณ์

โครงร่างหลักที่เป็นส่วนที่ใช้ความคิดมากที่สุดได้สร้างเสร็จแล้ว ที่เหลือก็เพียงแค่การเติมเต็มโลหะเพื่อสร้างผนังและพื้นให้เรียบร้อยเท่านั้น

แต่นี่ก็ไม่ใช่เป็นงานที่เบาแรงเลย

ทั้งผนังและพื้นจำเป็นต้องใช้โลหะในปริมาณมหาศาล และมาโนลินเองก็ไม่อยากจะเสียเงินจำนวนมากเพื่อไปซื้อวัตถุดิบสำเร็จรูปมาใช้

เขาจึงทำได้เพียงทุ่มเทแรงกายในการสกัดโลหะออกมาจากแร่เหล็กต่อไป

ในช่วงไม่กี่วันนี้ มาโนลินแทบจะเดินทางไปกลับเหมืองแร่อยู่ทุกวันเว้นวันเลยทีเดียว

...

เอี๊ยด!

มาโนลินเหยียบเบรกและจอดรถไว้ที่ข้างลานบ้านหลังเล็กที่เขาเช่าไว้ในเหมืองแร่

ที่ข้างลานบ้านนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

"คุณหมอมาโนลิน คุณกลับมาแล้วครับ"

เมื่อเห็นมาโนลินเดินทางกลับมา คนเหล่านั้นก็รีบเข้ามาทักทายเขาทันที

มาโนลินรู้สึกสงสัยในเจตนาการมาของคนกลุ่มนี้

เมื่อเดินเข้าไปสอบถาม เขาถึงได้รับทราบว่าคนกลุ่มนี้เดินทางมาเพื่อขอบคุณเขา

คนเหล่านี้คือญาติพี่น้องของชายชราที่มาโนลินได้ช่วยเหลือเอาไว้เมื่อวานนี้นั่นเอง

เมื่อเช้าวานนี้ในขณะที่มาโนลินกำลังขับรถออกจากที่นี่ เขาได้พบกับชายชราคนหนึ่งที่กำลังเอามือกุมหน้าอกและนั่งพิงอยู่ที่ริมถนน

เมื่อมาโนลินพบเห็น ย่อมไม่มีทางที่จะวางเฉยต่อสถานการณ์นั้นได้

เขาจึงได้เข้าไปทำการตรวจอาการเบื้องต้นให้กับชายชราคนนั้น

ชายชรายังพอจะมีสติอยู่บ้าง เมื่อสอบถามดูจึงทราบว่าเขามีอาการเจ็บหน้าอก หายใจลำบาก ไอ ใจสั่น และเวียนหัวรวมอยู่ด้วย

มาโนลินจึงคาดเดาว่าน่าจะเป็นภาวะลมในโพรงเยื่อหุ้มปอดชนิดอันตราย

เมื่อทราบสาเหตุของโรค จึงเริ่มลงมือช่วยเหลือทันที

ยังนับว่าเป็นโชคดีที่บนรถของมาโนลินมีอุปกรณ์เครื่องพยุงชีพที่เป็นเครื่องทดลองซึ่งเขาสร้างขึ้นเองติดมาด้วยเครื่องหนึ่ง

เขาเริ่มเปิดใช้งานส่วนประกอบของปอดในเครื่องพยุงชีพนั้นก่อนเป็นอันดับแรก

เพื่อส่งออกซิเจนให้กับชายชรา

เมื่อเห็นว่าอาการของชายชราเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว

มาโนลินจึงเปิดกล่องพยาบาลและหยิบขดท่อโลหะขนาดเล็กที่ปิดสนิทออกมาหนึ่งม้วน

นี่คือท่อขนาดเล็กที่มาโนลินใช้พลังสร้างขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ในสถานการณ์ของชายชรา มาโนลินเตรียมที่จะทำการเจาะช่องอกเพื่อระบายลมออกมา

มาโนลินเลือกจุดเจาะที่บริเวณช่องซี่โครงที่ 2 ในแนวกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้าด้านที่ชายชรามีอาการ

หลังจากทำความสะอาดผิวหนังด้วยยาฆ่าเชื้อแล้ว เขาก็ใช้พลังควบคุมท่อโลหะขนาดเล็กให้เจาะแทงเข้าไป

มาโนลินใช้กระบอกฉีดยาเชื่อมต่อกับท่อโลหะและทำการดูดลมออกมา

เขาทำเช่นนี้ไปจนกระทั่งอาการหายใจลำบากของชายชราเริ่มทุเลาลงเขาถึงจะหยุดมือ

ชายชราได้รับออกซิเจนอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมา

เขาเอ่ยคำขอบคุณต่อมาโนลินซ้ำไปซ้ำมา

ชายชราได้แนะนำตัวเองว่า เขาชื่อว่า จอฟเฟรย์

เขามีอาชีพเป็นพ่อค้าเล็กๆ ในละแวกนี้ โดยทำธุรกิจเกี่ยวกับอุปกรณ์สำหรับคนงานเหมืองและสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปตรวจดูร้านค้าที่อยู่ข้างเหมืองแร่สักหน่อย

แต่ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งจะเดินมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็เกิดอาการหายใจไม่ออกจนเดินต่อไปไม่ไหวเสียแล้ว

...

มาโนลินเห็นว่าจอฟเฟรย์ไม่มีอาการอะไรที่น่าเป็นห่วงแล้ว และจอฟเฟรย์เองก็ยืนกรานว่าไม่อยากจะไปที่โรงพยาบาล มาโนลินจึงได้แต่ทำตามความต้องการของเขาและไปส่งเขาที่บ้าน

บ้านของจอฟเฟรย์อยู่ห่างจากเหมืองแร่ไม่ไกลนัก

มาโนลินใช้เวลาขับรถเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงที่หมาย

เมื่อเขามองดูคฤหาสน์ที่ตกแต่งอย่างหรูหราและมีพื้นที่อันกว้างขวางที่อยู่ตรงหน้า เขาจึงเริ่มเกิดความสงสัยต่อคำพูดของจอฟเฟรย์ที่บอกว่าตัวเองเป็นเพียงพ่อค้าตัวเล็กๆ ขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของมาโนลิน จอฟเฟรย์จึงอธิบายว่า:

"คฤหาสน์หลังนี้เป็นมรดกที่ฉันได้รับสืบทอดมาจากคุณปู่น่ะ มันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับความสามารถของฉันเท่าไหร่นักหรอก"

"ตัวฉันเองก็เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาๆ ที่ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนัก เทียบไม่ได้เลยกับคุณปู่ของฉัน"

สำหรับคำอธิบายของจอฟเฟรย์ มาโนลินก็แสร้งทำเป็นเชื่อไปอย่างนั้นเอง

ทว่าจอฟเฟรย์จะเป็นใครกันแน่นั้น สำหรับมาโนลินแล้วมันก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

การได้พบเจอกันเพียงชั่วคราวนั้นทำให้มาโนลินไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

หลังจากกำชับให้จอฟเฟรย์นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงนิ่งๆ แล้ว มาโนลินก็ได้เอ่ยลาชายชราคนนั้นไป

เมื่อบอกลาจอฟเฟรย์ เขาก็เก็บค่ารักษาที่จอฟเฟรย์ให้มาใส่กระเป๋าสตางค์ และไม่ได้เก็บเอาเรื่องนี้มาใส่ใจอีก

นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้กลับมีเรื่องราวภาคต่อเกิดขึ้นตามมาเสียได้

...

ผ่านการแนะนำจากเสียงที่เซ็งแซ่ของทุกคน

มาโนลินถึงได้รับทราบว่า คนที่เดินทางมาขอบคุณเขาเหล่านี้ล้วนเป็นบรรดาหลานๆ หรือญาติพี่น้องของตาแก่จอฟเฟรย์คนนั้นนั่นเอง

เมื่อมองดูท่าทางที่พยายามประจบเอาใจของคนเหล่านี้ มาโนลินก็สัมผัสได้ว่าเจตนาของพวกเขาคงไม่ได้ใสสะอาดนัก

มาโนลินคาดเดาว่า อาจเป็นเพราะตาแก่จอฟเฟรย์คนนั้นไม่มีลูกและไม่มีผู้สืบทอดโดยตรง

คนพวกนี้จึงวางแผนคิดจะฮุบมรดกของชายชราและพากันมาแสดงความประจบสอพลอไปทั่ว

สำหรับคนเหล่านี้ มาโนลินไม่ได้อยากจะเสียเวลากับพวกเขาที่นี่มากนัก

"พวกคุณมีธุระอะไรกันแน่?"

"รีบพูดมาเถอะ ผมยังมีงานต้องทำอีกเยอะ!"

มาโนลินพูดกับคนเหล่านั้นอย่างตรงไปตรงมา

ทุกคนถึงกับชะงักไปชั่วครู่จากการพูดตัดบทของมาโนลิน

จากนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาดราวกับนกยูงรำแพนหางก็รีบเอ่ยปากขึ้นก่อนใครเพื่อน

"คุณหมอมาโนลินครับ ผมตั้งใจจะจ้างให้คุณมาเป็นหมอประจำตัวให้กับคุณปู่จอฟเฟรย์ครับ ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง..."

ในขณะที่ชายหนุ่มคนนั้นกำลังจะพูดต่อ เขาก็ถูกหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขัดขึ้นเสียก่อน

"คุณหมอมาโนลินคะ รับข้อเสนอการจ้างงานของฉันดีกว่าค่ะ ฉันสามารถให้ค่าตอบแทนคุณได้เป็นสองเท่าของที่ไอ้โง่อีธานมันเสนอเลยนะคะ!"

"ไอ้ลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้า แกด่าใครว่าไอ้โง่ฮะ?"

ชายหนุ่มคนนั้นเปิดปากด่าทอกลับไปทันที

เมื่อได้ยินคำว่าลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ดวงตาของหญิงวัยกลางคนคนนั้นก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

เธอเป็นลูกที่เกิดจากพ่อของเธอกับนางบำเรอ หากไม่ใช่เพราะพ่อของเธอไม่มีลูกคนอื่นเลย เธออาจจะต้องเป็นสาวใช้ไปตลอดกาลก็ได้

ความโกรธที่ไม่อาจข่มไว้ได้ทำให้หญิงวัยกลางคนคนนั้นพุ่งเข้าหาชายหนุ่มทันที

สถานการณ์ในตอนนั้นเริ่มวุ่นวายจนคุมไม่อยู่

ส่วนบรรดาญาติคนอื่นๆ ของจอฟเฟรย์ที่เหลืออยู่ บ้างก็แอบหัวเราะเยาะ บ้างก็นั่งดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน หรือบ้างก็แสร้งทำเป็นเข้าไปขวางด้วยท่าทางที่ดูต่างกันไป

มาโนลินรู้สึกรำคาญใจอย่างยิ่งจากการกระทำของคนเหล่านี้

"พอได้แล้ว! พวกคุณหยุดมือเดี๋ยวนี้!"

มาโนลินเปิดใช้งานพลังควบคุมโลหะให้พุ่งเข้าขวางและแยกคนทั้งสองที่กำลังตบตีกันอยู่ออกจากกัน

"เชิญพวกคุณกลับไปเถอะครับ! ผมไม่มีความตั้งใจที่จะรับงานจ้างของใครทั้งนั้น และจะไม่ไปเป็นหมอประจำตัวของใครด้วย"

เมื่อเห็นมาโนลินแสดงพลังเหนือธรรมชาติออกมา ทั้งสองคนที่ถูกโลหะแยกออกจากกันก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้

ทั้งคู่ต่างหันมาถลึงตาใส่กันอย่างดุร้าย แต่ทว่าด้วยความยำเกรงในฐานะผู้มีอาชีพเหนือธรรมชาติของมาโนลิน ทั้งสองจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

คนอื่นๆ ที่เหลือก็มีท่าทีเช่นเดียวกัน เมื่อมองดูรั้วโลหะที่ขวางกั้นคนทั้งสองเอาไว้ ทุกคนต่างก็หุบปากเงียบสนิท

อย่างไรเสียผู้มีอาชีพเหนือธรรมชาติก็ยังพอจะมีอำนาจในการข่มขวัญคนธรรมดาอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

หลังจากไล่บรรดาพวกที่ทำตัวไร้สาระเหล่านี้ออกไปได้สำเร็จแล้ว

มาโนลินก็เริ่มลงมือทำงานสกัดโลหะอันแสนเหนื่อยยากของเขาต่อไป

เขาทำงานสกัดโลหะไปจนถึงเวลาประมาณสี่ทุ่ม มาโนลินถึงจะสามารถสกัดโลหะออกมาจากแร่เหล็กที่วางอยู่เต็มลานบ้านจนเสร็จสิ้น

นับว่าเป็นโชคดีที่พรสวรรค์ของเขาได้รับการเสริมพลังขึ้นตามเลเวลที่เพิ่มขึ้น มิเช่นนั้นแร่เหล็กเต็มลานบ้านขนาดนี้ เขาคงต้องใช้เวลาสกัดไปจนถึงช่วงค่อนคืนอย่างแน่นอน

...

เช้าวันต่อมา

มาโนลินขนส่งโลหะที่สกัดได้เมื่อวานกลับไปยังบ้านหลังใหม่

มาโนลินนำโลหะทั้งหมดไปกองไว้ที่หน้าบ้านหลังใหม่

เขาใช้พลังหลอมสกัดแท่งโลหะทั้งหมดให้รวมเป็นเนื้อเดียวกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาแอบขโมยไปได้ง่ายๆ

เนื่องจากวันนี้เขามีอาวุธชุดหนึ่งที่จะต้องนำไปส่งให้กับสำนักสอบสวนคดีพิเศษ

หลังจากมาโนลินเอ่ยลาเหล่าพนักงานในคลินิกแล้ว เขาก็ขนย้ายสิ่งของที่จะนำไปส่งให้สำนักสอบสวนฯ ออกมาจากห้องใต้ดิน

มาโนลินใช้พลัง "ควบคุมโลหะ" ในการควบคุมกล่องโลหะทีละใบ

กล่องโลหะเหล่านั้นลอยเข้าไปวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบภายในตัวถังรถโดยอัตโนมัติ

ทุกครั้งที่ถึงเวลาเช่นนี้ มาโนลินมักจะรู้สึกทึ่งในความสะดวกสบายของพรสวรรค์ "ควบคุมโลหะ" อยู่เสมอ

หลังจากจัดเรียงกล่องเสร็จเรียบร้อย มาโนลินก็ขับรถมุ่งตรงไปยังที่ตั้งของสำนักสอบสวนคดีพิเศษทันที

(จบตอน)