บทที่ 21 การถูกลอบโจมตี

บทที่ 21 การถูกลอบโจมตี

"ฟอร์ดโล ฟอร์ดส เลิกงานได้แล้ว"

"ช่วงนี้พวกนายเหนื่อยกันมามาก พรุ่งนี้เริ่มหยุดพักผ่อนได้สองวันนะ"

มาโนลินจ่ายค่าจ้างของสัปดาห์นี้ให้สองพี่น้องฟอร์ดโลก่อนจะไล่พวกเขาให้กลับบ้าน

นี่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่มาโนลินไปเยี่ยมเยียนเฮนรี่

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้มาโนลินไม่ได้อยู่ว่างเลยแม้แต่น้อย ทุกวันในช่วงกลางวันเขาจะคอยรักษาคนไข้ ส่วนตอนกลางคืนก็ต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อสร้างเครื่องจักร

เมื่อคำวณดูแล้ว ตอนนี้มาโนลินต้องทำงานวันละประมาณ 16 ชั่วโมงเลยทีเดียว

โชคดีที่เขาเป็นผู้มีอาชีพเหนือธรรมชาติระดับกลางเลเวล 4 แล้ว มิเช่นนั้นความเข้มข้นของงานระดับนี้มาโนลินคงรับมือไม่ไหวจริงๆ

มาโนลินที่ต้องทำงานเกินขีดจำกัดอยู่ทุกวัน ในตอนนี้จึงมีความต้องการอย่างเร่งด่วนที่จะรับสมัครคนมาช่วยงานเขา

ปัญหาคือประกาศรับสมัครงานก็ติดไว้นานขนาดนี้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถหาบุคลากรที่เหมาะสมได้เลย

คนที่มาสมัครน่ะมีไม่น้อย ในแต่ละวันจะมีคนมาสัมภาษณ์อยู่บ้าง

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เจอบุคลากรที่มีความสามารถเลย กลับเจอแต่พวกประหลาดๆ ที่ทำให้มาโนลินได้เปิดหูเปิดตาอย่างเต็มที่

ยกตัวอย่างเช่นเมื่อวาน มีคนขายเนื้อคนหนึ่งมาสมัครตำแหน่งหมอ

ในตอนนั้นชายร่างยักษ์ที่สูงเกือบสองเมตร สวมผ้ากันเปื้อนหนังที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ เดินดุ่มๆ เข้ามาในคลินิกอย่างไม่เกรงใจใคร

ถ้าหมอนี่ไม่บอกว่ามาสมัครงาน มาโนลินเกือบจะคิดว่าเขาเป็นพวกหาเรื่องมาพังร้านเสียแล้ว

ส่วนผลการสัมภาษณ์น่ะเหรอ...

มาโนลินปฏิเสธไปโดยไม่ต้องหยุดคิดเลยสักนิด

การรับคนแบบนี้มาเป็นหมอ หากมาโนลินใช้เวลาคิดถึงความเป็นไปได้เกินกว่าหนึ่งวินาที เขาคงต้องเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองมีปัญหาทางประสาทหรือเปล่า

และคนขายเนื้อคนนี้ก็ยังไม่ใช่คนที่พิลึกที่สุดที่มาสมัครงานในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

มาโนลินเห็นว่าวิธีติดประกาศรับสมัครงานไม่ได้ผล เขาจึงทำได้เพียงให้ฟอร์ดสส่งจดหมายขอความช่วยเหลือไปหาเฮนรี่และโทเรส เพื่อขอให้พวกเขาช่วยจัดหาบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์มาให้หน่อย

อย่างไรก็ตาม ความวุ่นวายในช่วงที่ผ่านมาก็ไม่ได้สูญเปล่า

สัปดาห์นี้ผ่านไปเพียงสามวัน "ภารกิจประจำสัปดาห์" ก็เสร็จสิ้นลงแล้ว

เขาได้รับพิมพ์เขียว "รถจักรไอน้ำขนาดใหญ่—ยูนิไรโน" และ "ปืนพกลูกโม่—ไวเปอร์"

ในบรรดาพิมพ์เขียวทั้งสองฉบับนี้ มาโนลินพึงพอใจกับพิมพ์เขียวรถจักรไอน้ำขนาดใหญ่มากที่สุด

รถรุ่นนี้มีลักษณะคล้ายกับรถบรรทุกหนักในโลกก่อนของเขา

ตัวรถและส่วนหัวรถมีประตูเล็กๆ เชื่อมถึงกัน

นับตั้งแต่ได้รับพิมพ์เขียวฉบับนี้มา มาโนลินก็อาศัยเวลาว่างคอยสร้างชิ้นส่วนของรถคันนี้มาโดยตลอด

จนกระทั่งวันนี้มาโนลินถึงจะสร้างชิ้นส่วนของรถได้ครบทั้งหมด

เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย มาโนลินจึงเลือกที่จะทำการประกอบรถในช่วงกลางคืนโดยเฉพาะ

มาโนลินใช้พลังของเขา ชิ้นส่วนรถจักรไอน้ำที่วางอยู่บนพื้นเริ่มรวมตัวกันอย่างเป็นระเบียบราวกับทหารที่ฟังคำสั่ง

เริ่มจากโครงรถ ตามด้วยเครื่องยนต์ เกียร์...

ไม่นานนัก อสูรกายเหล็กกล้าตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้ามาโนลิน

เมื่อมองดูรถจักรไอน้ำคันใหม่เอี่ยมนี้ มาโนลินก็รู้สึกอดใจรอไม่ไหว

เขาเติมน้ำและใส่ "หินฟลอจิสตัน" ก้อนใหญ่ที่เตรียมไว้ลงในรถจักรไอน้ำ

เมื่อเสียงไอน้ำดังแผดร้อง อักขระเวทมนตร์บนเครื่องยนต์ก็สว่างวาบขึ้น

มาโนลินเหยียบคันเร่งเพียงครั้งเดียวก็เปิดกำลังเครื่องยนต์ของรถจักรไอน้ำไปจนถึงขีดสุด

ต้องบอกเลยว่าสมกับเป็นของจากระบบจริงๆ

สมรรถภาพในทุกด้านของรถจักรไอน้ำรุ่นนี้แข็งแกร่งมาก แม้แต่รถในโลกก่อนของเขาก็เทียบไม่ติด

มาโนลินที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหญ่มา ตื่นเต้นจนขับวนรอบเขตเมืองไปรอบหนึ่งในคราวเดียว

...

เช้าตรู่ ณ สำนักสอบสวนคดีพิเศษ

"ปี๊ด! ปี๊ด!"

ตามมาด้วยเสียงหวูดสองครั้ง ยามที่หน้าประตูสำนักสอบสวนฯ ก็เห็นอสูรกายเหล็กกล้าที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยคันหนึ่งมาจอดอยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นอสูรกายเหล็กกล้าคันนี้ เหล่ายามต่างก็หยิบอาวุธขึ้นมาด้วยความระแวดระวัง

ยังไม่ทันที่เหล่ายามจะมีการตอบโต้อันรุนแรงใดๆ หัวคนคนหนึ่งก็ยื่นออกมาจากหน้าต่างรถ

"ผมคือช่างกลที่สำนักสอบสวนคดีพิเศษของพวกคุณเพิ่งจ้างมา นี่คือสิ่งประดิษฐ์จักรกลของผม ไม่มีอันตรายอะไรหรอกครับ"

เมื่อเห็นตราประจำตัวของสำนักสอบสวนฯ ที่คนในรถยื่นออกมาและยืนยันว่าตรานั้นถูกต้อง เหล่ายามถึงได้ลดความระแวดระวังลง

เมื่อมองดูรถจักรไอน้ำขนาดมหึมาคันนั้นขับเข้าไปในตึกรองทางด้านซ้ายของสำนักสอบสวนฯ เหล่ายามก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

"หัวหน้าครับ นั่นคือช่างกลเหรอครับ"

"หัวหน้าครับ ไอ้ของเมื่อกี้ดูเท่ชะมัดเลย!"

"หัวหน้าครับ ไม่ใช่ว่าช่างกลสร้างอาวุธเก่งมากเหรอ เมื่อไหร่เขาจะแจกปืนให้พวกเราสักสองสามกระบอกล่ะครับ"

เหล่ายามรุมล้อมหัวหน้ายามที่เพิ่งรีบวิ่งมาถึง

"หุบปากให้หมด! ไปทำหน้าที่ของพวกนายให้ดี!"

หัวหน้ายามที่รำคาญเสียงลูกน้องตะคอกใส่ลูกน้องอย่างรุนแรง

ความจริงแล้วหัวหน้ายามไม่ได้สนใจเลยว่าสำนักสอบสวนฯ จะจ้างใครมาเพิ่ม

เพราะอย่างไรเขาก็ไม่ได้รับผลประโยชน์อยู่ดี

เนื่องจากสังกัดของทีมยามที่ประจำอยู่ที่สำนักสอบสวนฯ แห่งนี้ ตามหลักการแล้วควรจะสังกัดอยู่ในกองทัพบก

พูดง่ายๆ ก็คือ หน้าที่ของทีมยามเหล่านี้นอกจากการปกป้องสำนักสอบสวนฯ แล้ว ยังเป็นการเฝ้าติดตามสำนักสอบสวนฯ อีกด้วย

อธิบายให้ชัดก็คือ ทีมยามคือตะปูที่สหพันธ์เอลเลียตตอกไว้ในสำนักสอบสวนฯ เพื่อใช้ถ่วงดุลอำนาจ

คนของสำนักสอบสวนฯ มักจะรังเกียจพวกยามเหล่านี้เสมอ

ดังนั้นพวกยามเหล่านี้ยังคิดจะอยากได้รับสวัสดิการของสำนักสอบสวนฯ อีกเหรอ

หัวหน้ายามรู้ตัวดี

คนของสำนักสอบสวนฯ ยอมเอาสวัสดิการไปเลี้ยงหมูในโรงอาหาร ยังดีกว่าเอามาให้พวกเขาสัมผัสเสียอีก

...

"หัวหน้าคาร์เตอร์! รีบมาตรวจรับของเร็วเข้าครับ!"

มาโนลินที่จอดรถเรียบร้อยแล้วตะโกนเรียกไปทางตึกรองที่ปิดประตูเหล็กม้วนเอาไว้

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูเหล็กม้วนของตึกรองก็เริ่มทำงาน

มาโนลินขับรถเข้าไปข้างในทันที

"หัวหน้าคาร์เตอร์ สินค้าที่ผมแจ้งคุณไว้เมื่อวันก่อนมาส่งแล้วครับ"

มาโนลินใช้พลังเปิดประตูท้ายของรถจักรไอน้ำออกมา

"..."

เมื่อเห็นอาวุธเต็มคันรถ คาร์เตอร์ถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เป็นรูปแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย อาวุธพวกนี้อย่าบอกนะว่านายออกแบบเองทั้งหมด?"

มาโนลินพยักหน้า "อาวุธที่ผมเอามาพวกนี้มีไว้ให้พวกคุณทดลองใช้ ถ้าพวกคุณสนใจอาวุธชนิดไหนก็สามารถสั่งจองที่ผมได้เลยครับ"

หลังจากช่วยพนักงานแผนกพลาธิการขนอาวุธเหล่านี้เข้าโกดังแล้ว มาโนลินก็ไม่ได้อยู่ต่อนานนัก เขาเตรียมตัวจะไปรับสวัสดิการประจำเดือนของเขาด้วยท่าทางร่าเริง

เมื่อมองดูอาวุธกองพะเนินเหล่านี้ คาร์เตอร์รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย

ช่วงนี้มีเหตุลัทธิคลั่งออกอาละวาดโจมตีบ่อยครั้ง แม้แต่คนในแผนกพลาธิการที่มีความสามารถในการต่อสู้ส่วนใหญ่ก็ถูกส่งออกไปข้างนอกหมดแล้ว

คาร์เตอร์อยากจะทดสอบอาวุธชุดนี้แต่ก็หาคนที่เหมาะสมไม่ได้เลย

...

"อึก อึก"

มาโนลินมองดูน้ำยาในมือที่เกิดฟองอากาศขณะที่สั่นขวด เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

เดิมทีเขานึกว่าโควตาน้ำยามนตราที่สำนักสอบสวนฯ มอบให้จะเป็นน้ำยาระดับต่ำ

นึกไม่ถึงเลยว่าสำนักสอบสวนฯ จะใจกว้างขนาดนี้ มอบระดับกลางให้เขาเลยทีเดียว

น้ำยาระดับกลางมีประสิทธิภาพแรงกว่าระดับต้นถึงสี่ถึงห้าเท่า

นั่นหมายความว่าขวดระดับกลางเพียงหนึ่งขวด ก็เทียบเท่ากับระดับต้นได้ถึงสี่หรือห้าขวดเลยทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้มาโนลินรู้สึกประหลาดใจและยินดีมาก

เมื่อมีสิ่งนี้ ต่อให้เขาเจอคนไข้ฉุกเฉินเขาก็ไม่จำเป็นต้องปล่อยให้คนไข้เหล่านั้นฝากชีวิตไว้กับโชคชะตาเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป

บึ้ม! บึ้ม!

ในขณะที่มาโนลินกำลังชื่นชมน้ำยามนตราอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวหลายครั้งดังมาจากภายนอก

จากนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วสำนักสอบสวนฯ

"เสียงเตือนภัย มาโนลิน รีบตามฉันไปหลบที่ห้องใต้ดินเร็วเข้า!"

วอล์กเกอร์ที่เดินมาเป็นเพื่อนมาโนลินดึงตัวมาโนลินพลางพูดด้วยความรีบร้อน

ในขณะที่มาโนลินยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

"บึ้ม!"

เสียงดังสนั่นอีกครั้ง โกดังเก็บพัสดุที่มาโนลินอยู่นั้นถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

(จบตอน)