บทที่ 14 สำนักสอบสวนคดีพิเศษ

บทที่ 14 สำนักสอบสวนคดีพิเศษ

...

มาโนลินอ่านหนังสือไปได้อย่างลวกๆ เล็กน้อยก็เตรียมตัวจะเข้านอน

ขณะที่เขานอนอยู่บนเตียง เขาก็กำลังทบทวนเหตุการณ์การต่อสู้ในวันนี้อยู่ภายในหัว

วันนี้คือการต่อสู้ครั้งแรกของเขา ถึงแม้ภาพลักษณ์ภายนอกจะดูเหมือนว่าเขาสามารถจัดการได้โดยง่าย แต่ความจริงแล้วมันกลับเปิดเผยจุดบกพร่องของเขาออกมาไม่น้อยเลย

ประการแรกคือพลังควบคุมโลหะนั้นพึ่งพาวัตถุดิบเป็นอย่างมาก หากสถานที่ที่เกิดการต่อสู้ไม่มีโลหะอยู่เลย พลังของเขาก็จะลดทอนลงไปมหาศาลทีเดียว

หากบังเอิญไปเจอสถานการณ์ที่บริเวณการต่อสู้ไม่มีโลหะเลยละก็ เขาคงต้องตกที่นั่งลำบากแน่นอน

ปัญหานี้แก้ไขได้ยากพอสมควร เพราะเขาไม่มีไอเทมจำพวกแหวนมิติดังนั้นการจะพกพาโลหะจำนวนมากติดตัวไปด้วยย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เขาคงไม่สามารถแบกลังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยโลหะออกไปข้างนอกด้วยทุกครั้งหรอกใช่ไหม?

ประการที่สองคือเรื่องการต่อสู้ในระยะประชิดซึ่งเป็นจุดอ่อนของเขา ถึงแม้พละกำลัง ความเร็ว และพลังป้องกันของเขาจะได้รับการยกระดับจากการเลเวลอัพอาชีพช่างกลมาแล้วก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับศัตรูที่เขาเจอในครั้งนี้มันยังห่างชั้นกันอยู่มากจริงๆ

ในการต่อสู้ครั้งนี้เป็นเพราะเขาเว้นระยะห่างออกมาได้ทันเวลา มิฉะนั้นด้วยพละกำลังของสัตว์ประหลาดตัวนั้น ขอเพียงมันพุ่งเข้าถึงตัวเขาแล้วซัดเขาสักที มาโนลินคงทำได้เพียงอ้อนวอนขอให้พระเจ้าช่วยให้เขาได้ข้ามมิติไปเกิดใหม่อีกรอบเท่านั้น

วิธีที่มาโนลินนึกออกคือการสร้างเกราะชั้นในให้ตัวเอง วิธีนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยยกระดับพลังป้องกันของเขาขึ้น แต่ในยามที่ศัตรูเข้าประชิดตัว เขายังสามารถอาศัยพลัง ควบคุมโลหะ จัดการควบคุมเกราะชั้นในให้ "ยก" ตัวเขาหนีออกมาจากศัตรูอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นระยะห่างได้ด้วย

และการทำแบบนี้ยังมีข้อดีอีกอย่าง คือเขาสามารถอาศัยเกราะชั้นใน "ยก" ตัวเขาขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำให้เขาได้รับความสามารถในการบินไปโดยปริยาย

นอกจากนี้เกราะชั้นในโลหะยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องการไร้พลังต่อสู้ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีโลหะไปได้ในระดับหนึ่งด้วย

เมื่อคิดได้ดังนี้ มาโนลินจึงไม่เตรียมตัวจะนอนต่อแล้ว ยังไงวันนี้เขาก็เพิ่งผ่านการต่อสู้อันน่าตื่นเต้นมาจนหายง่วงไปหมดแล้ว สู้ลุกขึ้นมาเริ่มออกแบบและผลิตเกราะชั้นในเลยดีกว่า

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของตระกูลมาร์คุสซึ่งถูกพนักงานรักษาความสงบที่เดินลาดตระเวนพบความผิดปกติเข้า ในตอนนี้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

คดีฆ่าล้างครัวที่เกิดขึ้นกับตระกูลมาร์คุสทำให้ระบบรักษาความสงบทั้งหมดให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

ตระกูลขุนนางถูกฆ่าล้างครัว เรื่องนี้สร้างความกดดันอย่างมหาศาลให้กับระบบรักษาความสงบทั้งระบบจริงๆ

ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อคลุมของผู้บังคับการหน่วยรักษาความสงบพลางคาบกล้องยาสูบอยู่ กำลังยืนฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่ที่บริเวณหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลมาร์คุส

ชายคนนี้มีชื่อว่ามิเชลล์ เขามีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการใหญ่สำนักงานรักษาความสงบเมืองแกรน เป็นหัวหน้าสูงสุดของเจ้าหน้าที่รักษาความสงบทุกคนในเมืองนี้

ทันทีที่เขาได้รับรายงานว่าตระกูลมาร์คุสถูกฆ่าล้างครัว เขาก็ถึงกับกระโดดพรวดขึ้นมาจากเตียงของภรรยาน้อย จนทำให้ภรรยาน้อยของเขาตกใจแทบสิ้นสติไปเลย

มิเชลล์ไม่ได้สนใจคำบ่นของภรรยาน้อย เขารีบสวมเสื้อผ้าแล้วบึ่งรถมายังที่เกิดเหตุทันที

สาเหตุที่มิเชลล์ร้อนใจขนาดนี้ นอกจากจะเป็นเพราะผู้ตายล้วนเป็นขุนนางแล้ว สาเหตุที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือตระกูลมาร์คุสเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังของเขา

ตระกูลมาร์คุสคอยสนับสนุนมิเชลล์อยู่ลับๆ ส่วนมิเชลล์ก็คอยให้การคุ้มครองและมอบความสะดวกให้ในแง่ของกฎหมาย ทั้งสองฝ่ายต่างพึ่งพาอาศัยกันและได้รับผลประโยชน์ร่วมกันมาตลอด

นี่จึงเป็นสาเหตุที่เมื่อสมาชิกตระกูลมาร์คุสก่อ "เรื่องเล็กๆ" อะไรขึ้นมา สำนักงานรักษาความสงบจึงมักจะหลับตาลงข้างหนึ่งให้เสมอ

เมื่อผู้สนับสนุนเกิดปัญหา มิเชลล์ย่อมร้อนรุ่มใจเป็นธรรมดา หากคดีนี้จัดการได้ไม่ดีจนไปยั่วโทสะผู้สนับสนุนคนอื่นๆ เข้า ตำแหน่งของเขาก็คงจะสั่นคลอนได้เลย

เจ้าหน้าที่รักษาความสงบที่ถือสมุดบันทึกอยู่คนหนึ่งรายงานข้อมูลต่อมิเชลล์ว่า

"ท่านผู้อำนวยการใหญ่ครับ จากการตรวจสอบเบื้องต้น เราพบศพทั้งหมด 38 ศพ ในจำนวนนั้นสามารถระบุตัวตนได้ 37 ศพ ทั้งหมดเป็นสมาชิกตระกูลมาร์คุสรวมถึงสาวใช้และบอดี้การ์ดที่ถูกจ้างมาครับ"

"ส่วนผมสงสัยว่าคนร้ายที่เป็นต้นเหตุของคดีฆ่าล้างครัวครั้งนี้ ก็คือศพที่ยังระบุตัวตนไม่ได้หนึ่งศพนั้นครับ"

"และศพที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้คนนั้น ดูเหมือนจะเป็นพวกลัทธิคลั่งครับ"

"อืม... ลัทธิคลั่งงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินว่าคนร้ายน่าจะเป็นพวกลัทธิคลั่ง มิเชลล์ก็เริ่มจะวางใจลงได้บ้างแล้ว

คดีที่เกี่ยวข้องกับลัทธิคลั่งหรือผู้ประกอบอาชีพที่มีระดับตั้งแต่ระดับสูงขึ้นไป ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการดูแลของสำนักงานรักษาความสงบโดยตรง

คดีจำพวกนี้จะถูกจัดการโดยสำนักสอบสวนคดีพิเศษโดยเฉพาะ

เมื่อมิเชลล์เจอโอกาสที่จะโยนภาระทิ้ง ย่อมไม่ลังเลเลยที่จะทำ เขาพูดกับลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า

"ในเมื่อเกี่ยวข้องกับองค์กรลัทธิคลั่ง งั้นบิล นายไปแจ้งทางสำนักสอบสวนคดีพิเศษให้มาส่งมอบงานต่อเถอะ"

"ครับ ผมจะไปเเดี๋ยว..."

"พวกโง่ทั้งหลาย ไม่ต้องลำบากหรอก พวกเรามาถึงแล้ว"

คำพูดของบิลยังไม่ทันจะจบลง ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของหญิงสาวผมแดงคนหนึ่ง

หญิงสาวผมแดงจุดบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ ก่อนจะสูดควันเข้าไปเต็มปอด แล้วพูดกับกลุ่มของมิเชลล์อย่างเย็นชาว่า

"ที่นี่ให้เป็นหน้าที่ของพวกเราก็แล้วกัน ไอ้คนอ้วน นายก็พาพวกขยะของนายไสหัวไปได้แล้ว"

น้ำเสียงของหญิงสาวผมแดงเต็มไปด้วยการดูหมิ่นมิเชลล์และสำนักงานรักษาความสงบอย่างชัดเจนที่สุด

แต่อย่างไรก็ตาม ถึงแม้กลุ่มของมิเชลล์จะโกรธจัดแต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

หญิงสาวผมแดงคนนี้คือผู้อำนวยการสำนักสอบสวนคดีพิเศษเมืองแกรน

ถึงแม้ในทางระดับบริหาร สำนักงานรักษาความสงบและสำนักสอบสวนคดีพิเศษจะเป็นหน่วยงานที่อยู่ในระดับเดียวกันก็ตาม แต่ในความเป็นจริง ฐานะของสำนักสอบสวนคดีพิเศษที่ครอบครองพลังอันแข็งแกร่งนั้น สำนักงานรักษาความสงบเทียบไม่ติดเลยสักนิดเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกเหนือธรรมชาติที่พลังของบุคคลเหนือกว่ากลุ่มคนเช่นนี้ ใครที่กำปั้นใหญ่กว่าคนนั้นย่อมมีเหตุผลเสมอ และในฐานะผู้อำนวยการสำนักสอบสวนคดีพิเศษ ลูกศิษย์ของนักดาบระดับตำนาน และนักรบระดับสูงลำดับที่เก้าที่อายุน้อยที่สุดในเมืองแกรน ทั้งเมืองแกรนก็แทบจะหาคนที่มีเหตุผลมากกว่าเธอไม่ได้แล้วจริงๆ

"คุณซาราลินน์ล้อเล่นแล้วล่ะครับ เมื่อเทียบกับยอดฝีมือจากสำนักสอบสวนคดีพิเศษของท่านแล้ว ลูกน้องของผมย่อมเทียบไม่ได้อยู่แล้วครับ"

"ผมจะไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณซาราลินน์แล้วครับ"

"บิล แจ้งทุกคนให้ถอนกำลัง"

มิเชลล์พยายามฝืนสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้พลางก้มตัวยิ้มประจบและพูดคำพูดตามมารยาทอยู่สองสามประโยค ก่อนจะพาลูกน้องถอนกำลังออกไปจากที่นี่ทันที

หลังจากที่รถส่วนตัวของมิเชลล์ขับออกจากย่านขุนนางไปแล้ว เมื่อเขามั่นใจว่าคนจากสำนักสอบสวนคดีพิเศษจะไม่ได้ยิน เขาถึงได้ระเบิดอารมณ์ด่าทอออกมาดังลั่น

"ไอ้สารเลวสมควรตาย ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์แกคืออีแวนส์ ถ้าแกไม่ใช่ระดับเก้าละก็..."

สำหรับมิเชลล์แล้ว ต่อให้เขาจะเป็นผู้อำนวยการใหญ่สำนักงานรักษาความสงบเมืองแกรนก็ตาม แต่ยามอยู่ต่อหน้าซาราลินน์ เขาก็ทำได้เพียงแค่ระเบิดโทสะอย่างไร้ทางสู้แบบนี้เท่านั้นเอง

ส่วนคำด่าทอของมิเชลล์ ซาราลินน์ย่อมไม่ได้รับรู้ด้วย ตอนนี้เธอกำลังสั่งการให้ลูกน้องทำการตรวจสอบคดีนี้อย่างละเอียด

เธอพูดกับชายชราที่สวมแว่นตาซึ่งเดินตามหลังเธอมาว่า

"โควิช ใช้พรสวรรค์ของนายจำลองภาพเหตุการณ์ในที่เกิดเหตุออกมาหน่อย"

ชายชราส่งเสียงหัวเราะ หึหึ ออกมาสองสามครั้ง ก่อนจะตอบกลับว่า

"ซาราลินน์ ดูฝีมือฉันได้เลย"

ชายชราที่ชื่อโควิชมีอาชีพเป็น [จิตรกร] พรสวรรค์ของเขาคือ [ภาพนิมิตวันวาน]

[ภาพนิมิตวันวาน] สามารถทำให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสถานที่ที่ระบุกลับมาปรากฏในรูปแบบภาพลวงตาได้ และเมื่อระดับพรสวรรค์สูงขึ้นก็ไม่เพียงแต่จะจำลองได้แค่ภาพลวงตาเท่านั้น แต่ยังสามารถจำลองสิ่งที่เกิดขึ้นจริงออกมาได้เลยด้วย อาจเรียกได้ว่าเป็นความสามารถที่มีประโยชน์อย่างยิ่งยวด

โควิชก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเปิดใช้งาน [ภาพนิมิตวันวาน] ทันที

ทันทีที่เปิดใช้งานพลัง ไม่ว่าจะเป็นภาพที่สัตว์ประหลาดกำลังฆ่าล้างตระกูลมาร์คุส หรือภาพที่เอิร์ลไวท์เตรียมตัวจะทิ้งครอบครัวหนีแต่ถูกสัตว์ประหลาดบีบให้ถอยกลับเข้าไปในคฤหาสน์ หรือแม้แต่ภาพที่มาโนลินใช้ลิ่มเหล็กสามเหลี่ยมตอกร่างสัตว์ประหลาดจนตาย ต่างก็ปรากฏออกมาในรูปแบบภาพลวงตาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ในตอนที่เห็นภาพที่เอิร์ลไวท์ทิ้งครอบครัวเพื่อหนีเอาตัวรอด ทุกคนต่างก็ปรากฏสีหน้าที่ดูแคลนออกมา

หนึ่งในชายร่างยักษ์ที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ถึงกับถ่มน้ำลายลงพื้นตรงหน้าศพของเอิร์ลไวท์

"ถุย ไอ้ไวท์นี่เป็นถึงเอิร์ลแท้ๆ เสียชาติเกิดขุนนางจริงๆ เลย"

ซาราลินน์ถลึงตาใส่ชายร่างยักษ์คนนั้นทันที

"เอเดรียน ถ้านายยังกล้าถ่มน้ำลายไม่เลือกที่ต่อหน้าฉันอีกล่ะก็ ฉันจะจับนายยัดลงในชักโครกแล้วให้นายถ่มน้ำลายให้สะใจไปเลยทีเดียว"

ชายร่างยักษ์รีบหดคอลงทันทีราวกับลูกไก่ตัวเล็กๆ

เอเดรียนรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของซาราลินน์ดี ถ้าไปยั่วโมโหเธอเข้า ซาราลินน์จะจับเขายัดลงชักโครกจริงๆ แน่นอน

หลังจากข่มขู่เอเดรียนเสร็จแล้ว ซาราลินน์ก็เริ่มให้ความสนใจกับเรื่องที่อยู่ในภาพนิมิตต่อ

ตอนนี้ภาพนิมิตกำลังฉายภาพในตอนที่มาโนลินกำลังใช้ลิ่มเหล็กสามเหลี่ยมต่อสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่พอดี

ภาพนิมิตดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาโนลินจัดการสถานที่เกิดเหตุเสร็จแล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไป ภาพนิมิตถึงได้เลือนหายไป

ซาราลินน์หันหลังกลับไปมองเด็กสาวร่างเล็กที่เดินตามเธอมาติดๆ กัน

เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของเด็กสาว ซาราลินน์ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มเล่นเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"คาร์เตอร์ นายพอจะรู้ไหมว่ามีอาชีพหรือพรสวรรค์อะไรที่สามารถควบคุมโลหะได้ถึงระดับนี้บ้าง?"

ซาราลินน์พูดถามพลางหยิกแก้มเด็กสาวไปด้วย

"อื้อๆ อาชีพที่ควบคุมโลหะได้มีทั้ง [ผู้บงการหุ่นเชิด], [นักเล่นแร่แปรธาตุ], [จอมดาบมนตรา], [ระบำดาบ], [ช่างกล], [ผู้อัญเชิญอาวุธ], [ช่างตีเหล็ก]..."

คาร์เตอร์ที่ไร้กำลังจะขัดขืนเงื้อมมือของซาราลินน์ ได้แต่ตอบออกมาด้วยเสียงที่ดูอู้อี้เล็กน้อย

"และคนที่สามารถควบคุมโลหะได้ถึงระดับนี้ นอกจากอาชีพในระดับตำนานแล้ว ก็มีเพียงพรสวรรค์ [ควบคุมโลหะ] และ [การหลอมโลหะ] เท่านั้นที่สามารถทำได้ค่ะ"

"และพรสวรรค์ทั้งสองอย่างนี้ มักจะตื่นขึ้นมาในอาชีพ [นักเล่นแร่แปรธาตุ], [ช่างกล] และ [ช่างตีเหล็ก] ได้ง่ายกว่าอาชีพอื่นๆ ค่ะ"

เมื่อได้รับฟังคำตอบจากเด็กสาว ซาราลินน์ก็ยิ่งให้ความสนใจมากขึ้นไปอีก เธอถามเด็กสาวต่อทันทีว่า

"งั้นแสดงว่าคนที่ฆ่าสัตว์ประหลาดนั่น ก็น่าจะเป็น [นักเล่นแร่แปรธาตุ], [ช่างกล] หรือไม่ก็ [ช่างตีเหล็ก] สินะ?"

"อื้อๆ ใช่แล้วค่ะ"

อาชีพเหนือธรรมชาติของเด็กสาวคนนี้คือ [ปราชญ์] และพรสวรรค์ของเธอคือ [ความจำเหนือธรรมชาติ]

อาชีพ [ปราชญ์] และพรสวรรค์ [ความจำเหนือธรรมชาติ] ทำให้เด็กสาวมีความรู้ที่กว้างขวางมาก จนเธอได้รับฉายาในสำนักสอบสวนคดีพิเศษว่าเป็น "ห้องสมุดเคลื่อนที่" เลยทีเดียว

(จบตอน)