บทที่ 12 สะพานรุ้งทอดผ่าน

บทที่ 12 สะพานรุ้งทอดผ่าน

ปีศาจ วิถียุทธ์แห่งสายเลือด

ครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์กลุ่มแรกที่ติดตามราชครูแห่งต้าหยวนถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกตะลึง

พวกเขารับเลือดมารมาเพียงหยดเดียว ก็สามารถทะลวงขึ้นเป็นครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์ได้แล้ว

แล้วท่านจอมมารที่มีเลือดมารบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่เต็มร่าง แถมยังใช้มันเป็นแกนกลางในการรวบรวมสภาวะจิตใจอีก ท่านจอมมารจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ?

"หึ!!"

"ถ้าข้าสามารถยกระดับสายเลือดปีศาจให้เป็นระดับสองได้ และได้รับมรดกตกทอดจากการเลื่อนระดับสายเลือดล่ะก็ ไอ้พวกคนพื้นเมืองกระจอกๆ พวกนี้ จะเอาอะไรมาสู้ข้าได้!!"

ราชครูแห่งต้าหยวนปรายตามองลูกน้องในวิหาร พลางนึกถึงเรื่องมรดกทางสายเลือด ทุกครั้งที่สายเลือดปีศาจเลื่อนระดับ ก็จะได้รับความสามารถพิเศษติดตัวมาหนึ่งอย่างเสมอ

สายเลือดปีศาจในตัวเขา เป็นสุดยอดวาสนาที่พ่อของเขาแลกมาด้วยชีวิต จากการไปเป็นหนูทดลองเทคโนโลยีวิถีเซียน

พลังสายเลือดนี้ถูกส่งต่อมาทางพันธุกรรม และไหลเวียนอยู่ในตัวเขา

สองเดือนต่อมา

ราชครูแห่งต้าหยวนนำทัพจอมยุทธ์แห่งต้าหยวน รวมไปถึงจอมยุทธ์จากสำนักต่างๆ ที่ยอมศิโรราบระหว่างทาง ยกทัพมาประชิดกำแพงเมืองหลวงของต้าหมิง

จักรวรรดิต้าหมิงเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่

โดยมีชายชราหนวดเคราขาวโพลน ผู้เป็นครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์แห่งราชวงศ์เป็นผู้นำ เขาสั่งการให้กองทหารองครักษ์จัดค่ายกลปราณโลหิต เพื่อเผชิญหน้ากับราชครูแห่งต้าหยวน

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"จูอู๋ซื่อ เจ้าคิดจริงๆ รึว่าไอ้กระดองเต่านี่จะหยุดข้าได้?"

ราชครูแห่งต้าหยวนหัวเราะลั่น ปราณแท้อันเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวแปรสภาพเป็นสายหมอกสีดำ พวยพุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง

ตรงข้ามเขา ชายชราผมขาวที่ชื่อจูอู๋ซื่อยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด

เมื่อไอเย็นสีดำพุ่งเข้าปะทะ ภายใต้การสนับสนุนของค่ายกลปราณโลหิต ร่างของชายชราก็ปรากฏเปลวเพลิงสีเลือดลุกโชนขึ้นมาเป็นเกราะป้องกัน

"ไอ้พวกเศษสวะจากทุ่งหญ้า"

"เมื่อก่อนตอนที่ปฐมกษัตริย์ต้าหมิงยกทัพขึ้นเหนือ พวกเจ้าก็เอาแต่หนีหัวซุกหัวซุนแท้ๆ นี่ยังมีหน้ามาเห่าหอนอยู่อีกรึ?"

ชายชราผมขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แล้วยังไงล่ะ?"

"ปฐมกษัตริย์ของพวกเจ้าตายไปเป็นชาติแล้ว"

"โบราณว่าไว้ สามสิบปีน้ำขึ้น สามสิบปีน้ำลง อย่าคิดว่าต้าหยวนจะไร้คนเก่ง แผ่นดินนี้ท้ายที่สุดก็ต้องตกเป็นของจักรวรรดิต้าหยวน ตกเป็นของข้าอยู่ดี"

ราชครูแห่งต้าหยวนเลิกเสแสร้ง ปราณแท้สีดำที่แผ่ออกมาจากร่างก็ยิ่งทวีความหนาวเหน็บและเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ

"วันนี้ ข้าจะสงเคราะห์ให้พวกเจ้าได้เห็นอานุภาพของวิถียุทธ์แห่งสายเลือดที่ข้าเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง"

ราชครูแห่งต้าหยวนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ยกมือขึ้นชี้ไปข้างหน้า

ครืนนนนน...

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างราชครูแห่งต้าหยวน กลายเป็นคลื่นสีดำทะมึนถาโถมเข้าใส่

เสียงแกรกกรากดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

คลื่นสีดำนั้นราวกับน้ำแข็งทมิฬที่มีชีวิต ไอน้ำในอากาศจับตัวเป็นผลึกน้ำแข็งหกเหลี่ยมสีขาวร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว

ชายชราผมขาวเห็นดังนั้น ก็ไม่รอช้า รีบหยิบไข่มุกเร้นลับปฐมกษัตริย์ออกมาทันที

"ผลึกสายเลือดงั้นรึ?"

"ก็ไม่เลวเหมือนกันนี่นา สามารถคิดค้นผลึกสายเลือดหยาบๆ แบบนี้ขึ้นมา เพื่อใช้กักเก็บปราณแท้ของปฐมกษัตริย์ต้าหมิงได้ ในฐานะทายาทของปฐมกษัตริย์ต้าหมิง เจ้าก็สามารถดึงพลังที่ใกล้เคียงกับสุดยอดปรมาจารย์ออกมาใช้ได้สินะ"

ในฐานะที่เป็นทหารรับจ้างของรัฐเซียน ราชครูแห่งต้าหยวนจึงมีความรู้เรื่องสายเลือดเป็นอย่างดี

พอเห็นไข่มุกเร้นลับปฐมกษัตริย์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ออกมา

"แต่น่าเสียดายนะ!"

"ต่อให้พวกจอมยุทธ์อย่างพวกเจ้าจะฟลุ๊คสร้างผลึกสายเลือดขึ้นมาได้ แต่มันก็เป็นแค่ของนอกกาย ต่อให้เจ้าจะใช้งานมันได้ แล้วจะใช้ได้สักกี่น้ำล่ะ?"

น้ำเสียงของราชครูแห่งต้าหยวนแฝงไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง

"ต่อให้พวกเจ้ามีผลึกสายเลือดเป็นร้อยๆ เม็ด มันก็เหมือนพืชไร้รากนั่นแหละ พอพลังในผลึกหมดเมื่อไหร่ ก็ถึงเวลาตายของพวกเจ้าเมื่อนั้น..."

แววตาของราชครูแห่งต้าหยวนฉายรอยอำมหิต

ต่อให้ชายชราผมขาวจะมีค่ายกลปราณโลหิตคอยหนุนหลัง สามารถดึงพลังเลือดลมของทหารองครักษ์สองหมื่นนายมาใช้ได้ แต่คุณภาพของพลังงานก็ยังสู้ปราณแท้ของราชครูแห่งต้าหยวนไม่ได้อยู่ดี

"ไปลงนรกซะ!!"

ราชครูแห่งต้าหยวนก้าวไปข้างหน้า ปราณแท้สีดำอันน่าสะพรึงกลัวแปรสภาพเป็นน้ำแข็งสุดขั้วจันทรา ก่อตัวเป็นปีศาจจากขุมนรก พุ่งเข้าตะปบชายชราผมขาว

"แย่แล้ว..."

สีหน้าของชายชราผมขาวเปลี่ยนไปทันที ไข่มุกเร้นลับปฐมกษัตริย์ในมือปลดปล่อยปราณแท้สีทองของปฐมกษัตริย์ออกมา จุดประกายพลังเลือดลมของจอมยุทธ์ที่รวบรวมมาจากค่ายกลปราณโลหิตให้ลุกโชนขึ้น เพื่อต้านทานการรุกรานของน้ำแข็งสุดขั้วจันทรา

บรรยากาศการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายนอกเมืองเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ทว่าภายในหอสมุดหลวงกลับเงียบสงบ

ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น ราวกับมีแสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องเข้ามา ขับไล่ความมืดมิดและความหนาวเหน็บให้มลายหายไป นำพามาซึ่งความอบอุ่นอันไร้ที่สิ้นสุด

กู้ชิงยังคงนั่งขัดสมาธิ

จดจ่ออยู่กับการทำความเข้าใจเคล็ดวิชาเก้าสุริยันศักดิ์สิทธิ์

"ท่านเซียนกระบี่ขอรับ!!"

ฮ่องเต้ต้าหมิงแอบเข้ามาในหอสมุดหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ราชครูแห่งต้าหยวนบุกมาประชิดเมืองแล้ว ขอท่านเซียนกระบี่โปรดยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เพื่อช่วยชีวิตราษฎรนับล้านในจงหยวนด้วยเถิดขอรับ"

ฮ่องเต้ต้าหมิงในชุดมังกรหมอบกราบอยู่แทบเท้ากู้ชิง เอ่ยปากอ้อนวอน

ราชครูแห่งต้าหยวนนั้นแข็งแกร่งจนน่ากลัว

ต่อให้ชายชราผมขาวจะมีไข่มุกเร้นลับปฐมกษัตริย์อยู่ในมือ และออกไปประจันหน้ากับราชครูแห่งต้าหยวนด้วยตัวเอง ก็ยังไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะเอาชนะได้

ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา...

ราชวงศ์ต้าหมิงมีหวังล่มสลายแน่ๆ ส่วนตัวเขาที่เป็นฮ่องเต้ จุดจบยิ่งต้องอนาถกว่าใครเพื่อน

"ท่านเซียนกระบี่ขอรับ?"

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นกู้ชิงยังคงหลับตาทำสมาธิ ราวกับไม่ได้ยินที่ตนพูด ฮ่องเต้ต้าหมิงก็ต้องจำใจเรียกซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แต่ทว่า ร่างของกู้ชิงยังคงแผ่ไออุ่นออกมาบางๆ ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย ดวงตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท คล้ายกับจิตวิญญาณกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ

"ท่านเซียนกระบี่ขอรับ?"

"ขอท่านเซียนกระบี่โปรดยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยเถิด หลังจากนี้ไป จักรวรรดิต้าหมิงจะยกย่องนิกายกระบี่ซีเยว่ให้เป็นศาสนาประจำชาติ และจะสถาปนาให้ท่านเซียนกระบี่เป็นเซียนผู้พิทักษ์แผ่นดิน ให้ราษฎรทั่วหล้าได้กราบไหว้บูชา..."

ในขณะที่ฮ่องเต้ต้าหมิงกำลังเพิ่มข้อเสนออย่างต่อเนื่อง

จู่ๆ กู้ชิงที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ก็ลืมตาขึ้น ในส่วนลึกของดวงตาสะท้อนภาพดวงอาทิตย์ที่กำลังขยายและหดตัวสลับกันไปมา

วนเวียนแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงเก้าครั้ง

ห้วงสูญอันไร้ขอบเขตที่สร้างขึ้นจากพลังแห่งจิตใจของกู้ชิง ราวกับมีดวงดาวดวงใหม่ถือกำเนิดขึ้น ปลดปล่อยแสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา

เคล็ดวิชาเก้าสุริยันศักดิ์สิทธิ์บรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว

"พลังหยางสุดขั้ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!!"

กู้ชิงลุกขึ้นยืน

ในเวลานี้ ในสายตาของกู้ชิง ทุกหนแห่งที่มีแสงแดดสาดส่อง ล้วนมีพลังหยางลอยวนอยู่

สรรพสิ่งล้วนมีหยินและหยาง

ในสายตาของกู้ชิง พลังหยางกำลังสอดประสานเข้ากับทุกสรรพสิ่ง

"ท่านเซียนกระบี่กู้... กลิ่นอายของท่าน?"

ฮ่องเต้ต้าหมิงจ้องมองกู้ชิงตาค้าง ไม่รู้ทำไม เขาถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของปฐมกษัตริย์ต้าหมิงจากตัวกู้ชิงได้

ทั้งแข็งแกร่ง ร้อนแรง สว่างไสว และยิ่งใหญ่

"ไม่ต้องรีบร้อน!!"

"รอข้าไปปราบมารก่อน..."

กู้ชิงยิ้มบางๆ แล้วกำมือขึ้นไปบนฟ้า

พลังหยางที่กระจายอยู่ทั่วฟ้าดินถูกรวบรวมเข้าด้วยกัน กู้ชิงใช้ความคิดเพียงนิดเดียว แสงแดดเหล่านั้นก็แปรสภาพกลายเป็นสะพานรุ้งเจ็ดสีทอดตัวยาวออกไป

นอกเมืองหลวง

ชายชราผมขาวกำลังปะทะกับราชครูแห่งต้าหยวนอย่างดุเดือด

หืม?!

จู่ๆ ราชครูแห่งต้าหยวนก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างกายรีบถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

พลันปรากฏสะพานรุ้งเจ็ดสีทอดตัวยาวออกมาจากส่วนลึกของพระราชวัง ทะลวงผ่านค่ายกลปราณโลหิตของกองทหารสองหมื่นนาย ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างแหงนหน้ามองเส้นทางที่ดูราวกับสายรุ้งนั้นด้วยความตื่นตะลึง

"นี่มันอะไรกัน?"

ไม่ว่าจะเป็นชาวเมืองต้าหมิงในเมืองหลวง หรือกองทัพต้าหยวนนอกเมือง ต่างก็มีคำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจ

มีเพียงราชครูแห่งต้าหยวนเท่านั้นที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

เขาแหงนหน้ามองไปยังปลายทางของสะพานรุ้ง ที่นั่นมีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านมา

ในขณะเดียวกัน

ภายในหอสมุดหลวง กู้ชิงสูดหายใจลึก ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ก็ก้าวข้ามกำแพงพระราชวังออกมา

เหนือน่านฟ้าเมืองหลวง แสงและเงาสอดประสานกัน กู้ชิงเดินไปตามสะพานรุ้ง มุ่งหน้าออกไปยังนอกเมืองทีละก้าว

ฮ่องเต้ต้าหมิงได้แต่มองภาพปรากฏการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้!!

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ต้าหมิงรอดแล้ว ต้าหมิงรอดแล้ว..."