บทที่ 13 ไร้พ่าย

บทที่ 13 ไร้พ่าย

เหนือน่านฟ้าเมืองหลวงของจักรวรรดิต้าหมิง พลังหยางพัดพาแสงแดดให้ม้วนตัวไปมา แสงและเงาสอดประสานกัน ก่อเกิดเป็นสะพานรุ้งเจ็ดสีทอดตัวยาว

มือกระบี่หนุ่มในชุดคลุมสีเขียว สะพายกระบี่จื่อเวยไว้เบื้องหลัง ค่อยๆ เดินก้าวมาตามสะพานรุ้งนั้น

ใช้ท้องฟ้าต่างมหาสมุทร

ใช้แสงสว่างต่างสะพาน

ภาพปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์นี้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนทั้งในและนอกเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายจักรวรรดิต้าหมิง หรือฝ่ายจักรวรรดิต้าหยวน ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ อิทธิฤทธิ์เช่นนี้ นี่มันเซียนสวรรค์ชัดๆ!

"สุดยอดปรมาจารย์! สุดยอดปรมาจารย์แห่งต้าหมิงของพวกเรา!"

บรรดาจอมยุทธ์ในเมืองหลวงหลายคนเห็นภาพนั้นก็ถึงกับขอบตาแดงก่ำ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและร่างกายที่สั่นเทา

โดนราชครูแห่งต้าหยวนกดหัวตีมาตลอดทาง จนประเทศชาติจวนเจียนจะล่มสลายอยู่รอมร่อ

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็ตกอยู่ในความสิ้นหวัง

แต่มาตอนนี้ สุดยอดปรมาจารย์แห่งต้าหมิงได้ลงมือแล้ว ใช้แสงรุ้งสร้างสะพาน เดินเหยียบอากาศมาอย่างสง่าผ่าเผย

ยอดฝีมือระดับนี้ ต่อให้เอาปรมาจารย์มากองรวมกันเป็นสิบเป็นร้อยคน ก็ไม่อาจจะทำเรื่องแบบนี้ได้หรอก มีเพียงสุดยอดปรมาจารย์ที่บรรลุพลังแห่งจิตใจเท่านั้น ที่จะสามารถควบคุมพลังวิเศษแห่งฟ้าดินได้

"สุดยอดปรมาจารย์?"

"ท่านเซียนกระบี่!"

"คารวะท่านเซียนกระบี่..."

ไม่ว่าจะเป็นจอมยุทธ์ หรือชาวบ้านตาดำๆ ในเมืองหลวง ต่างก็พากันคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น เพื่อต้อนรับการมาเยือนของกู้ชิง

ศิษย์จากสำนักต่างๆ ไม่ว่าจะอยู่ระดับก่อกำเนิด หรือระดับปรมาจารย์ ต่างก็รู้สึกยำเกรงจับใจ

สำนักต่างๆ ในจักรวรรดิต้าหมิง ล้วนกำลังเผชิญกับวิกฤตความเป็นความตายกันทั้งนั้น

บรรดาปรมาจารย์จากสำนักต่างๆ รวมถึงบุคคลระดับสูงของราชวงศ์ต้าหมิง ต่างก็คุกเข่าอยู่เบื้องล่างสะพานรุ้ง

"ในที่สุด ท่านผู้นี้ก็ยอมลงมือเสียที..."

ชายชราผมขาวแห่งราชวงศ์ต้าหมิง ในมือยังคงกำไข่มุกเร้นลับปฐมกษัตริย์เอาไว้แน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือด มีทั้งความตื่นเต้น รอยยิ้มขื่นๆ และความรู้สึกเหลือเชื่อปะปนกันไป

เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยไพ่ตายมากมายที่ปฐมกษัตริย์ทิ้งไว้ให้ บวกกับพลังระดับครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์ของตัวเอง ก็น่าจะพอรับมือกับราชครูแห่งต้าหยวนได้

ใครจะไปคิดล่ะว่า ความแข็งแกร่งของราชครูแห่งต้าหยวน จะเหนือชั้นกว่าสุดยอดปรมาจารย์ในบันทึกของปฐมกษัตริย์ไปไกลลิบลิ่ว

ถ้ากู้ชิงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย เขาก็คงยื้อไว้ได้อีกไม่นานหรอก

ถ้าปล่อยให้ราชครูแห่งต้าหยวนบุกทะลวงเข้ามาในเมืองหลวง และทำลายล้างราชวงศ์จนสิ้นซาก เขาจะมีหน้าไปพบปฐมกษัตริย์และบรรพชนในปรโลกได้อย่างไร?

ชายชราผมขาวสูดหายใจลึก

โชคดีที่ท่านเซียนกระบี่ผู้นั้นก็มีพลังฝีมือที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาดเช่นกัน ปรากฏการณ์ที่เขาแสดงออกมาให้เห็น มันเหนือล้ำกว่าสุดยอดปรมาจารย์ในบันทึกของราชวงศ์ไปไกลโขเลยทีเดียว

"พลังหยางสุดขั้วงั้นรึ?"

"เป็นไปไม่ได้น่า!"

"สุดยอดปรมาจารย์ของต้าหมิงคนนั้น เป็นคนของนิกายกระบี่ซีเยว่ไม่ใช่หรือไง แล้วจะมาใช้พลังหยางสุดขั้วได้ยังไงกัน?"

ราชครูแห่งต้าหยวนได้รับข้อมูลของกู้ชิงมาจากเครือข่ายข่าวกรองของจักรวรรดิเรียบร้อยแล้ว

ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นศิษย์นิกายกระบี่ซีเยว่ของแท้แน่นอน

แต่ทว่า ในตอนนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังหยางที่กำลังม้วนตัวอย่างบ้าคลั่งอยู่ระหว่างฟ้าดิน ราชครูแห่งต้าหยวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

พลังหยางสุดขั้วคือพลังที่ชนะทางเผ่าพันธุ์ปีศาจอย่างรุนแรง

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา การที่เขาเดินสายกวาดล้างสำนักต่างๆ ในจงหยวน ก็เพื่อจะหยั่งเชิงสุดยอดปรมาจารย์แห่งนิกายกระบี่ซีเยว่คนนี้นี่แหละ

จนกระทั่งเขานำทัพจอมยุทธ์มาปิดล้อมเมืองหลวงของต้าหมิง ชายผู้นี้ก็ยังไม่ยอมโผล่หัวออกมา เขาเลยคิดไปเองว่ากู้ชิงคงเห็นท่าไม่ดี เลยเผ่นหนีเอาตัวรอดไปแล้ว

ราชครูแห่งต้าหยวนไม่เคยคาดคิดเลยว่า ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน กู้ชิงจะสามารถทำความเข้าใจและครอบครองพลังวิเศษแห่งฟ้าดินได้อีกแขนงหนึ่ง

แถมยังเป็นพลังหยางสุดขั้วซะด้วย

ด้วยสายตาอันเฉียบแหลมของราชครูแห่งต้าหยวน เขาย่อมดูออกว่า พลังหยางสุดขั้วที่กู้ชิงครอบครองอยู่นั้น บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว

ไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายจะสามารถควบคุมพลังหยางให้กลายเป็นสะพานรุ้งเจ็ดสีได้ยังไงกัน

สะพานรุ้งค่อยๆ ทอดตัวต่ำลง

กู้ชิงร่อนลงมายืนอยู่นอกเมืองหลวง แววตาของเขาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ ยามที่จ้องมองไปยังราชครูแห่งต้าหยวน

วิ้ง วิ้ง วิ้ง...

ระหว่างฟ้าดิน พลังหยางเริ่มก่อตัว แสงแดดบนท้องฟ้าเริ่มรวมตัวกัน แปรสภาพเป็นปราณกระบี่แสงสีขาวทองนับไม่ถ้วน

แสงแดดกลายสภาพเป็นปราณกระบี่ บินวนอยู่รอบตัวกู้ชิง ปราณกระบี่จำนวนมหาศาลอัดแน่นกันจนแทบไม่มีช่องว่าง แสงแดดที่รวมตัวกันอย่างต่อเนื่องทำให้ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงสว่างจ้าผิดปกติ แสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดถูกสะสมและเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่อย่างไม่หยุดหย่อน

"ซี๊ดดดด—"

ราชครูแห่งต้าหยวนถึงกับใจหายวาบ

ในตอนกลางวัน ที่พลังหยางพุ่งพล่าน ท้องฟ้าทั้งผืนก็เปรียบเสมือนฝักกระบี่ของอีกฝ่าย ที่บรรจุบรรจุปราณกระบี่เอาไว้อย่างไร้ขีดจำกัด

"สู้ด้วยกำลังไม่ได้แน่"

ราชครูแห่งต้าหยวนไม่ลังเลเลยสักนิด หันหลังกลับเตรียมเผ่นหนีทันที

เขายังมีไพ่ตายอีกหลายใบที่ยังไม่ได้งัดออกมาใช้ ด้วยสายเลือดปีศาจที่ไหลเวียนอยู่ในกาย เวลากลางคืนต่างหากที่เป็นสมรภูมิหลักของเขา ถ้าเปลี่ยนไปสู้กันตอนกลางคืน เขาจะเสียเปรียบขนาดนี้ได้ยังไง?

ราชครูแห่งต้าหยวนรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ในการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายแบบนี้ แค่ความได้เปรียบเพียงเล็กน้อย ก็อาจจะตัดสินความเป็นความตายได้เลย

ถ้าขืนไปแลกหมัดกับกู้ชิงตอนนี้ ทั้งจังหวะเวลาและสถานที่ล้วนไม่เป็นใจให้เขาสักอย่าง

เพราะฉะนั้น

ราชครูแห่งต้าหยวนจึงต้องถนอมกำลังเอาไว้ก่อน รอให้ฟ้ามืดลงเมื่อไหร่ ค่อยกลับมาคิดบัญชีกับกู้ชิงก็ยังไม่สาย

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...

จู่ๆ ร่างของราชครูแห่งต้าหยวนก็ระเบิดออก กลายเป็นเงาดำทะมึนนับสิบสาย พุ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของน้ำแข็งสุดขั้วจันทราบนอากาศ ที่ช่วยเร่งความเร็วในการหลบหนีของเขา

นี่คือวิชาลับเฉพาะที่เขาได้รับมาหลังจากปลุกสายเลือดปีศาจระดับหนึ่งสำเร็จ ถ้าสุดยอดปรมาจารย์ของโลกนี้คิดจะใช้แค่วิทยายุทธ์ธรรมดาๆ มารับมือล่ะก็ ไม่มีทางขวางเขาไว้ได้หรอก

"คิดจะหนีงั้นรึ?"

กู้ชิงแค่นหัวเราะเบาๆ

คัมภีร์ใจอิ้งเทียนระดับที่สี่ ทำให้พลังแห่งจิตใจของเขามีคุณสมบัติในการมองทะลุปรุโปร่ง และได้รับการเสริมพลังมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อพลังแห่งจิตใจของเขากวาดผ่านเงาดำพวกนั้น แค่มองแวบเดียวเขาก็รู้แล้วว่าอันไหนตัวจริงอันไหนตัวปลอม

ถ้าราชครูแห่งต้าหยวนไปเจอสุดยอดปรมาจารย์คนอื่น คงจะหนีรอดไปได้จริงๆ นั่นแหละ

แต่ทว่า

ใครใช้ให้คนที่เขาเจอ ดันเป็นกู้ชิงซะได้ล่ะ

"กระบี่จงมา"

กู้ชิงส่งกระแสจิตสั่งการเบาๆ

โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ในรัศมีพันเมตร แสงแดดอันไร้ขอบเขตได้แปรสภาพกลายเป็นอาณาเขตปราณกระบี่

ภายในอาณาเขตนั้นเต็มไปด้วยปราณกระบี่สีขาวทอง พลังหยางสุดขั้วเข้าควบคุมแสงแดด แปรเปลี่ยนเป็นเงากระบี่นับไม่ถ้วน

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ...

ภายในอาณาเขตกระบี่ เงาดำทะมึนทั้งหมดถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียด

สีหน้าของราชครูแห่งต้าหยวนปั้นยากสุดๆ ในดวงตาฉายแววหวาดผวาออกมาอย่างปิดไม่มิด

"ไม่!!"

"นี่มันวิชาบ้าอะไรกันเนี่ย?"

"เจ้ามองทะลุวิชาเร้นเงาพรางตาของเผ่าพันธุ์ปีศาจได้ยังไง?"

ราชครูแห่งต้าหยวนพยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดชีวิต ปราณแท้สีดำที่อยู่รอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นผลึกสีดำทะมึน เพื่อต้านทานการโจมตีของปราณกระบี่ที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอกคลื่น

แต่ทว่า ภายใต้การโจมตีของปราณกระบี่สีขาวทองนับไม่ถ้วน เพียงชั่วพริบตา ราชครูแห่งต้าหยวนก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา

ราชครูแห่งต้าหยวนที่บุกทะลวงมาจากทางเหนือ กวาดล้างสำนักในจงหยวนไปนับไม่ถ้วน และนำทัพจอมยุทธ์นับพันคนมาปิดล้อมเมืองหลวงของต้าหมิง กลับต้องมาจบชีวิตลงอย่างง่ายดายเช่นนี้

ตายแบบงงๆ

ถูกปราณกระบี่สีขาวทองกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่ซาก

นอกเมืองหลวงของต้าหมิง เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

บรรดาจอมยุทธ์นับไม่ถ้วนของฝ่ายต้าหมิง ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ หรือแม้แต่ระดับครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์ ต่างก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

ภาพตรงหน้านี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอเนี่ย?

ทั้งๆ ที่เป็นสุดยอดปรมาจารย์เหมือนกันแท้ๆ ทำไมราชครูแห่งต้าหยวนถึงรับมือกับกู้ชิงไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวล่ะ?

ถึงแม้ในใจพวกเขาจะแอบเชียร์ให้กู้ชิงชนะอยู่แล้วก็เถอะ แต่พอได้มาเห็นภาพเหตุการณ์นี้กับตาตัวเอง ในใจของพวกเขาก็ยังคงปั่นป่วนราวกับมีคลื่นยักษ์ถาโถมอยู่ดี

ราชครูแห่งต้าหยวนกดดันพวกเขาจนต้องหัวหดอยู่ในเมืองหลวง แทบจะทำให้ประเทศชาติล่มสลายอยู่รอมร่อ

แต่พอมาอยู่ต่อหน้ากู้ชิง ราชครูแห่งต้าหยวนกลับอ่อนแอเหมือนมดปลวก ถูกเหยียบตายคาตีนได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเทียบกับจอมยุทธ์ฝ่ายต้าหมิงที่กำลังตกตะลึงจนอ้าปากค้างแล้ว

จอมยุทธ์ฝ่ายจักรวรรดิต้าหยวนกลับเงียบกริบยิ่งกว่า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว ลนลาน และสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ท่านจอมมารตายแล้ว ต้าหยวนพ่ายแพ้แล้ว

"หนีเร็ว!"

"โกยเถอะโยม"

"ท่านจอมมารยังตายเลย จะอยู่รอความตายที่นี่ทำไมล่ะ หนีสิโว้ย!"

อย่างที่โบราณเขาว่าไว้ ทัพแตกพ่ายดั่งภูเขาถล่ม

เมื่อเห็นราชครูแห่งต้าหยวนถูกฆ่าตายในดาบเดียว บรรดาครึ่งก้าวสุดยอดปรมาจารย์ที่ติดตามราชครูแห่งต้าหยวนมาตั้งแต่แรก และได้รับการฝังเลือดมารเข้าไปในร่างกาย ต่างก็ชิงเผ่นหนีเอาตัวรอดไปก่อนเป็นพวกแรก จากนั้นคนอื่นๆ ก็พากันวิ่งหนีหางจุกตูดตามไปติดๆ

พวกเขาแค่อยากจะกลับบ้าน กลับไปที่ทะเลทรายทางเหนือ ที่นั่นคือดินแดนที่พวกต้าหมิงไม่อยากย่างกรายเข้าไป ที่นั่นยังพอมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์รอพวกเขาอยู่

ทว่า

เมื่อเห็นพวกจอมยุทธ์ต้าหยวนวิ่งหนีแตกกระเจิงกันไปคนละทิศคนละทาง กู้ชิงกลับเอ่ยออกมาเพียงคำเดียวสั้นๆ

"ตัด!!!"