บทที่ 2 นิ้วทองคำโคตรโกง

บทที่ 2 นิ้วทองคำโคตรโกง

เจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพริบตา

ในช่วงไม่กี่วันนี้ กู้ชิงอาศัยช่องสวมใส่ไอเทมไล่อ่านทบทวนความรู้เก่าๆ อย่างหนักหน่วง ถ้าต้องไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกรอบ กู้ชิงกล้าพูดเลยว่าไม่มีใครรู้เรื่องการสอบดีไปกว่าเขาอีกแล้ว!!

เขาเงยหน้ามองป้ายชื่อเครือเซียนมู่ กู้ชิงลอบถอนหายใจ นี่แหละชะตาชีวิต

ไม่นานนัก

กู้ชิงกับคนอื่นๆ ก็มาถึงห้องโถงใหญ่ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างฐานขี่กระบี่บินมาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าสุดของโถง

"ทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่เครือเซียนมู่"

"เครือเซียนมู่ก่อตั้งโดยเซียนจุนชิงมู่ มีธุรกิจอยู่ในมิติต่างๆ กว่าร้อยแห่ง พวกเราจะไปพิชิตมิติห้วงสูญให้มากขึ้น ขยายกิจการให้ยิ่งใหญ่ และสร้างความรุ่งโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง"

"ในฐานะทหารรับจ้างชั่วคราวของเครือเซียนมู่ พวกเจ้าจะต้องเข้าร่วมภารกิจทดสอบสามครั้ง"

"ภารกิจทดสอบแต่ละครั้งจะเป็นการประเมินศักยภาพของพวกเจ้า คนที่ทำผลงานได้ดีเยี่ยม ทางบริษัทจะทุ่มเงินทุนมหาศาลเพื่อปั้นพวกเจ้าขึ้นมา ระดับสร้างฐานก็ไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป"

"แถมยังมีสุดยอดฝีมือระดับแก่นทองคำ ระดับตำหนักม่วง และระดับวิญญาณต้นกำเนิด จำนวนไม่น้อยที่ก้าวมาจากกองกำลังทหารรับจ้างของเครือเรา"

"การทดสอบพื้นฐานครั้งแรก พวกเจ้าจะถูกส่งไปยังมิติระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นมิติที่มีความเสี่ยงต่ำสุด อัตราการตายมีแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น พยายามเอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ล่ะ"

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างฐานหน้าห้องโถงอธิบายสั้นๆ แล้วก็สะบัดมือเปิดประตูแสงขนาดยักษ์ขึ้นมา

นี่คือจุดเชื่อมต่อของประตูห้วงสูญ ซึ่งเป็นอาวุธเซียนระดับสูงสุด

มันเป็นแท่นกระโดดที่รัฐเซียนใช้ทำสงครามกับมิตินับไม่ถ้วน สามารถสแกนพิกัดมิติห้วงสูญได้อัตโนมัติ และยังมีหน้าที่ส่งคนของรัฐเซียนเข้าไปรุกรานมิติอื่นๆ ด้วย

ตลอดช่วงเวลาสิบล้านกว่าปีของรัฐเซียน อารยธรรมมนุษย์สามารถกวาดล้างเผ่าพันธุ์ต่างดาวในห้วงสูญไปได้มากมาย ประตูห้วงสูญนับว่ามีผลงานชิ้นโบแดง

อาวุธเซียนระดับสูงสุดแบบนี้ รัฐเซียนยังมีอีกสองชิ้น

"ส่งตัว"

เมื่อเดินเข้ามาในม่านแสงของประตูห้วงสูญ กู้ชิงก็ท่องในใจ

วินาทีต่อมา

กู้ชิงรู้สึกได้ว่าทั้งร่างกายและวิญญาณของตัวเองกลายสภาพเป็นลำแสง พุ่งเข้าไปในมิติปริศนาที่ประตูแสงเชื่อมต่ออยู่

จักรวรรดิต้าหมิง

นิกายกระบี่ซีเยว่

ในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีกระบี่ที่โด่งดังไปทั่วหล้า นิกายกระบี่ซีเยว่มีรากฐานที่ล้ำลึกหาใดเปรียบ

มีมือกระบี่ระดับก่อกำเนิดไม่ต่ำกว่า 10 คน และยังมีจอมกระบี่ระดับปรมาจารย์อยู่อีกหนึ่งคน

ภายในอาณาเขตจักรวรรดิต้าหมิง ไม่ว่าจะในราชสำนักหรือในยุทธภพ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อกำเนิดก็ถือเป็นยอดฝีมือแล้ว ส่วนระดับปรมาจารย์ยิ่งแทบจะนับหัวได้

การที่นิกายกระบี่ซีเยว่มีจอมกระบี่ระดับปรมาจารย์คอยประจำการอยู่ ก็เท่ากับเป็นหนึ่งในผู้คุมเกมระดับท็อปของยุทธภพ สามารถชี้เป็นชี้ตายสถานการณ์บ้านเมืองได้เลย

หอกระบี่

ศิษย์นับร้อยคนกำลังถือกระบี่ร่ายรำเพลงกระบี่ซีเยว่ เหงื่อไหลไคลย้อยเป็นสายน้ำ

เพลงกระบี่ซีเยว่มีทั้งหมด 108 ท่า เป็นเพลงกระบี่พื้นฐานที่ครอบคลุมทุกด้าน ถือเป็นรากฐานของนิกาย

บรรดาศิษย์นิกายกระบี่ซีเยว่มักจะฝึกเพลงกระบี่นี้ในชั้นเรียนตอนเช้าอยู่เสมอ

ในระหว่างที่ศิษย์หอกระบี่กำลังร่ายรำเพลงกระบี่รอบแล้วรอบเล่าอยู่นั้น ไม่ไกลออกไปก็มีกลุ่มศิษย์ฆราวาสเดินเข้ามา

ศิษย์ฆราวาสพวกนี้อายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปี ล้วนเป็นคุณชายจากตระกูลเศรษฐี ที่มาเรียนวิชากระบี่กับนิกายกระบี่ซีเยว่ก็แค่มาหาประดับบารมีให้ตัวเองเท่านั้น

"ไม่ยักรู้แฮะ..."

ในหมู่ศิษย์ฆราวาสพวกนั้น มีศิษย์คนหนึ่งแววตาฉายรอยประหลาดใจวูบหนึ่ง

ศิษย์ฆราวาสคนนี้ ก็คือกู้ชิงที่ถูกส่งตัวมาจากรัฐเซียนนั่นเอง

เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ประตูห้วงสูญของรัฐเซียนจะจัดเตรียมตัวตนเริ่มต้นมาให้เขาด้วย

"โลกวิถียุทธ์งั้นเหรอ..."

กู้ชิงพึมพำ

จากตัวตนที่ประตูห้วงสูญจัดเตรียมไว้ให้ กู้ชิงก็ได้รับข้อมูลพื้นฐานมาบ้าง

โลกใบนี้คล้ายกับโลกในนิยายกำลังภายใน ยอดฝีมือวิถียุทธ์สามารถบุกเดี่ยวเข้าไปเด็ดหัวแม่ทัพศัตรูท่ามกลางทหารนับหมื่นได้สบายๆ

ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ของโลกนี้ เทียบได้กับผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมปราณของรัฐเซียน

【ฉาก: โลกยุทธ์โบราณ】

【ระดับความยาก: ขั้นหนึ่งระดับหนึ่ง】

【ภารกิจ: ทันทีที่เข้าสู่โลกยุทธ์โบราณ ให้ทำความคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ของที่นี่ และยกระดับชื่อเสียงในโลกใบนี้ ระบบจะประเมินศักยภาพในการบุกเบิกมิติห้วงสูญของเจ้า จากชื่อเสียงและบารมีที่เจ้าได้รับในโลกนี้】

【เวลา: สิบปีในโลกยุทธ์โบราณ】

ข้อมูลภารกิจผุดขึ้นมาในหัวของกู้ชิงอย่างเงียบเชียบ

"สิบปีในโลกยุทธ์โบราณเนี่ยนะ?"

"ชื่อเสียงและบารมี?"

กู้ชิงมองดูข้อมูลสำคัญสองจุดในภารกิจแล้วก็นึกตรึกตรอง

ภารกิจนี้เข้าใจง่ายมาก

โลกยุทธ์โบราณจะสร้างชื่อเสียงบารมียังไงล่ะ?

เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในใต้หล้าได้ไหม?

ขณะที่กู้ชิงกำลังใช้ความคิด เขากับกลุ่มคุณชายเศรษฐีก็เดินมาถึงลานฝึกยุทธ์ ศิษย์สายในของนิกายกระบี่ซีเยว่คนหนึ่งเริ่มถ่ายทอดวิชากระบี่ให้ทุกคน

ร่ายรำเพลงกระบี่ซีเยว่ไปได้แค่สามรอบ คุณชายเศรษฐีหลายคนก็เหนื่อยหอบจนต้องหยุดพัก

ศิษย์สายในเห็นสภาพแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้

เขาวางกระบี่ในมือลง แล้วหันไปบอกกับทุกคนว่า "หลังจากนี้ พวกเจ้าก็ฝึกกันเอง จำไว้ว่าต้องทำตามกำลังของตัวเอง เด็ดขาดเลยนะ อย่าฝืนฝึกวิชากระบี่จนเอ็นกระดูกบาดเจ็บล่ะ"

"ขอรับ!!"

ทุกคนประสานมือตอบรับ

พอศิษย์สายในเดินออกจากลานฝึกยุทธ์ไป กู้ชิงก็แอบเดินไปที่ชั้นวางกระบี่ หยิบกระบี่ที่ศิษย์สายในคนนั้นเพิ่งใช้ขึ้นมา

ด้ามกระบี่เล่มนี้เรียบเนียน ศิษย์สายในคนนั้นน่าจะใช้งานมันอยู่เป็นประจำ

【ไอเทมที่สามารถสวมใส่ได้ 'กระบี่' ต้องการสวมใส่หรือไม่?】

กู้ชิงมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง เขาก็สั่งการในใจทันที

"สวมใส่"

【ไอเทมที่สวมใส่แล้ว: กระบี่ของลิ่งหูฉง】

【ระดับ: กระบี่ประจำกายของศิษย์สายในนิกายกระบี่ซีเยว่】

【ความสมบูรณ์: 96%】

【เอฟเฟกต์การสวมใส่: ได้รับประสบการณ์วิชากระบี่ของลิ่งหูฉง】

【หมายเหตุ: หากสวมใส่เกินหนึ่งวัน จะได้รับเอฟเฟกต์ทั้งหมดของไอเทมชิ้นนั้นอย่างถาวร】

ช่องสวมใส่ส่องแสงวาบ แล้วก็มีกระบี่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นข้างใน

วินาทีต่อมา

กู้ชิงเบิกตากว้าง

ชั่วพริบตานั้น ความรู้เกี่ยวกับวิชากระบี่นับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำ

กู้ชิงสูดหายใจลึก

จากนั้นก็หยิบกระบี่ธรรมดาๆ ของตัวเองขึ้นมา ร่ายรำเพลงกระบี่ซีเยว่

กู้ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขารู้สึกชัดเจนเลยว่าสมองกับร่างกายมันทำงานไม่ค่อยสัมพันธ์กันเท่าไหร่

แต่พอเขาฝึกวิชากระบี่ไปเรื่อยๆ กระแสความร้อนก็ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากภายในร่างกาย คอยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายอย่างต่อเนื่อง ทำให้ท่าทางของกู้ชิงดูเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ

"โกง"

"โคตรโกงเลย ข้าชอบว่ะ!!"

กู้ชิงอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานในใจ

ในขณะเดียวกัน กู้ชิงก็เลิกสนใจรอบข้าง เอาแต่ฝึกวิชากระบี่รอบแล้วรอบเล่าอยู่กลางลานฝึกยุทธ์ เพื่อเร่งย่อยประสบการณ์ที่ได้จากกระบี่ของลิ่งหูฉง

ยิ่งกู้ชิงฝึกฝน ระยะเวลาที่จะได้รับเอฟเฟกต์สวมใส่อย่างถาวรก็ยิ่งลดน้อยลงไปทีละนาทีๆ

เวลาเป็นเงินเป็นทอง เวลาคือชีวิต

เยว่เหลี่ยนเฟิง เจ้าหอกระบี่กำลังตรวจตราการฝึกฝนของบรรดาศิษย์ในลานฝึกยุทธ์

เขากวาดสายตามองศิษย์หอกระบี่แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

"ไม่เลว ไม่เลวเลย"

"ศิษย์นิกายกระบี่ซีเยว่ของข้ามีจิตใจมั่นคง การฝึกฝนไม่มีทางลัด คมกระบี่ต้องผ่านหินลับ ดอกเหมยจะหอมหวนต้องผ่านความหนาวเหน็บ..."

พอละสายตาจากศิษย์หอกระบี่ เยว่เหลี่ยนเฟิงก็หันไปมองกลุ่มคุณชายที่ตระกูลใหญ่ในจักรวรรดิต้าหมิงส่งมา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

"พวกลูกผู้ดีมีตระกูลพวกนี้..."

"ไม่มีใครได้เรื่องสักคน"

เยว่เหลี่ยนเฟิงปรายตามอง เห็นศิษย์ฆราวาสนั่งระเกะระกะเอนซ้ายเอียงขวาอยู่บนบันไดหินไม่ไกลนัก ก็อดสบถด่าในใจไม่ได้

ขืนพึ่งพาไอ้พวกผลาญสมบัติพวกนี้ กองทหารม้าหมาป่าของจักรวรรดิต้าหยวนทางเหนือบุกลงมาเมื่อไหร่ จักรวรรดิต้าหมิงมีหวังสิ้นชาติสิ้นเผ่าพันธุ์แหงๆ

"หืม?"

ขณะที่เยว่เหลี่ยนเฟิงกำลังจะอ้าปากตะเพิดศิษย์ฆราวาสพวกนั้น

จู่ๆ เขาก็ชะงักไป

สายตาของเขามองข้ามศิษย์ฆราวาสที่นั่งเอนซ้ายเอียงขวาพวกนั้น ไปหยุดอยู่ที่ศิษย์ฆราวาสคนหนึ่งตรงมุมลาน

ศิษย์คนนั้นกำลังฝึกกระบี่อยู่

"นี่มัน..."

สีหน้าของเจ้าหอกระบี่เยว่เหลี่ยนเฟิงเปลี่ยนไปนิดหน่อย ทว่า... ยิ่งมองเขาก็ยิ่งไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ท่าทางราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

ไอ้หมอนี่ มันใช่คนแน่เรอะ?