บทที่ 35 นักเวทย์ฝึกหัดที่ใช้โล่กระแทกเป็น

บทที่ 35 นักเวทย์ฝึกหัดที่ใช้โล่กระแทกเป็น

ที่แท้พวกมันก็มีทักษะการบินที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ สามารถปรับเปลี่ยนท่าทางกลางอากาศได้ในชั่วพริบตา

เมื่อเผชิญหน้ากับค้างคาวดูดเลือดขนาดยักษ์ที่ถูกกลิ่นเลือดล่อเข้ามา ไรอันก้าวเท้าขวาออกไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว

"ตึง!"

แม้จะเป็นเพียงครึ่งก้าว แต่พื้นดินที่เขาเหยียบลงไปกลับยุบตัวลงอย่างเห็นได้ชัด แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลส่งผ่านข้อเท้า ต้นขา และเอวของไรอันขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

กล้ามเนื้อหัวไหล่และแขนซ้ายของไรอันปูดโปนขึ้นทันตาเห็น เส้นเลือดปูนโปนขึ้นตามแขน โล่ทรงว่าวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ถูกกระแทกออกไปข้างหน้าเกือบครึ่งเมตร ส่งเสียงแหวกอากาศดังก้อง!

"วูบบ~"

"ผัวะ!!!"

โล่กระแทกเข้าเต็มๆ ที่หัวขนาดเท่าหนูของค้างคาวดูดเลือดตัวหน้าสุดที่หลบไม่ทัน

มันไม่มีโอกาสได้ร้องสักแอะ หัวก็ถูกท่าโล่กระแทกของไรอันอัดจนยุบเข้าไปในอก แล้วร่วงตกลงพื้นไปทั้งอย่างนั้น

ตายคาที่!

การโจมตีสายฟ้าแลบนี้ทำให้ค้างคาวอีกสี่ห้าตัวที่ตามหลังมาเสียขบวนทันที

"จี๊ดๆ~"

ตัวที่สองและสามพยายามจะเปลี่ยนทิศทางการบินเพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้เข้าไปในอุโมงค์มรณะ แต่ระยะห่างนั้นกระชั้นชิดเกินไป

"ผัวะ!"

ปีกของค้างคาวตัวที่สองครูดไปกับผนังถ้ำด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะถูกค้อนศึกในมือขวาของไรอันหวดเข้าเต็มหัวจนกะโหลกยุบ

สองตัว...

ไรอันนับในใจ

ในขณะที่แกรนท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ทำหน้าเซ็ง เพราะเขาเองยังไม่ได้จัดการสักตัว

"จี๊ดๆ!"

เสียงความวุ่นวายในอุโมงค์ปลุกค้างคาวดูดเลือดที่เหลืออีกเจ็ดแปดตัวในโถงถ้ำให้ตื่นขึ้น

เมื่อเห็นพวกพ้องตายตกไปต่อหน้าต่อตา พวกที่เหลือก็โกรธจัด จัดขบวนบินพุ่งเข้ามาในอุโมงค์พร้อมกันราวกับฝูงบินรบ

"ระวังตัวด้วย! รอบนี้มาเยอะ อาจจะมีตัวหลุดรอดไปได้" ไรอันตะโกนเตือน

ได้ยินดังนั้น แกรนท์และคริสถึงกับชะงัก ไม่รู้จะพูดอะไรดี

โดยเฉพาะคริสที่แอบบ่นในใจ—— 'เจ้านักเวทย์ฝึกหัดที่ใส่เกราะนักรบเต็มยศยืนกันท่าอยู่ข้างหน้า ถ้าไม่ปล่อยให้หลุดมาสักสองสามตัว แล้วพวกข้าจะได้ทำอะไรฟะ?'

แต่เขาก็ได้แค่คิดในใจ

เพราะกฎเหล็กของนักผจญภัยคือการเคารพผู้แข็งแกร่ง และความแข็งแกร่งของไรอันก็เป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้ง

"ผัวะ ตูม!"

"จี๊ดๆ~ จี๊ดๆ~"

"ตุบ!!"

เมื่อลมแรงจากการกระพือปีกจำนวนมากพัดกรรโชกเข้ามา ในอุโมงค์ก็เกิดความโกลาหลขึ้นชั่วขณะ

สำหรับพวกคริส ลมจากปีกค้างคาวทำให้ไฟคบเพลิงวูบวาบเจียนจะดับเหมือนเทียนกลางพายุ

เงาที่สั่นไหวและแสงสว่างที่ติดๆ ดับๆ ทำให้การเล็งโจมตีจุดตายของค้างคาวดูดเลือดทำได้ยากลำบากมาก

แต่สำหรับไรอันที่มีวิสัยทัศน์แสงน้อย การยกโล่ขึ้นป้องกันแต่ละครั้ง แม่นยำราวกับจับวาง

เขี้ยวและกรงเล็บของค้างคาวดูดเลือดหลายตัวกระแทกเข้ากับโล่ของไรอันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำได้แค่ฝากรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ไว้เท่านั้น

กลับกัน ทุกครั้งที่ไรอันกระแทกโล่ออกไป จะต้องมีค้างคาวร่วงลงไปนอนกองกับพื้นหนึ่งตัว

ส่วนค้อนศึกในมือขวาก็เหวี่ยงแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว เฉี่ยวก็เจ็บ โดนก็ตาย

นี่ขนาดไรอันยังไม่ได้ใช้ทักษะ 'ทลายเกราะ' เลยนะ

เพราะการใช้ทักษะการต่อสู้เปลืองพลังกายไม่น้อย และไรอันเห็นว่า 'ทลายเกราะ' พัฒนาไปได้เร็วด้วยผลของความชำนาญค้อน ในการต่อสู้จริงครั้งนี้เขาเลยเน้นฝึก 'โล่กระแทก' มากกว่า

ไม่กี่นาทีต่อมา

ความเคลื่อนไหวในอุโมงค์ก็ค่อยๆ สงบลง

"ฉึก!"

มีดสั้นของฟาเบียนปักเข้าที่ร่างของค้างคาวดูดเลือดตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้น

"เฮ้อ! ข้าฆ่าได้แค่ตัวเดียวเอง" ฟาเบียนบ่นอุบ

ในอุโมงค์แคบๆ แบบนี้ เขาที่อยู่รั้งท้ายแทบจะไม่มีโอกาสได้ออกโรงเลย

ผลงานเดียวคือเจ้าค้างคาวตัวนี้ที่ถูกไรอันทุบจนปีกหัก แล้วดิ้นรนคลานหนีความตายมาถึงข้างหลัง

"ข้าก็ได้แค่ตัวเดียวเหมือนกัน" คริสถอนหายใจ

"สามตัว..." เสียงทุ้มต่ำของแกรนท์ดังขึ้น

"อะไรนะ? แกรนท์ เจ้าก็ได้แค่สามตัวเหรอ?" คริสอุทานด้วยความตกใจ

เขานึกว่าแกรนท์ที่ยืนคู่กับไรอันข้างหน้า อย่างน้อยๆ น่าจะเก็บไปสักห้าหกตัว

ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...

คริสมองซากค้างคาวดูดเลือดที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่กี่เมตร แล้วหันไปสบตาฟาเบียน ทั้งคู่ต่างเห็นแววตาตกตะลึงของอีกฝ่าย

"ไรอัน เจ้า... เจ้าฆ่าไปกี่ตัว?" คริสอดถามไม่ได้

"แปดเก้าตัวมั้ง บางตัวโดนทุบปีกหัก ไม่รู้ตายหรือเปล่า" เสียงเรียบเฉยของไรอันดังออกมาจากใต้หมวกเขาควาย

"เชี่ย... เจ้าคนเดียวฆ่าได้มากกว่าพวกข้าสามคนรวมกันซะอีก!" คริสเบิกตากว้าง ส่องไฟคบเพลิงไปที่ซากค้างคาวบนพื้น

เมื่อกี้เขาอยู่ข้างหลัง เลยมองไม่เห็นชัดนักว่าไรอันจัดการพวกมันยังไง

แต่นี่มันฆ่าได้เร็วเกินไปแล้ว!

เขาต้องขอดูให้เห็นกับตาว่าเจ้าค้างคาวพวกนี้ตายยังไง

ทำไมไรอันถึงฆ่าได้เร็วขนาดนี้?

ยิ่งดู สีหน้าของคริสก็ยิ่งแปลกประหลาด เขาถามขึ้นว่า "หัวยุบนั่นโดนค้อนทุบ แต่ไอ้ตัวที่หัวยุบเข้าไปในอกนี่ ไรอัน อย่าบอกนะว่าเจ้าใช้โล่ทุบ?"

"อืม" ไรอันพยักหน้ารับตรงๆ ไม่ปิดบัง

"นี่เป็นทักษะโล่ที่ครูฝึกฮัมเบิร์ตสอนข้า เรียกว่า โล่กระแทก"

"ต้องใช้แรงมหาศาล และระเบิดพลังในระยะประชิด ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนกระแทกใส่ศัตรู"

"ครูฝึกฮัมเบิร์ตเหรอ? แต่ข้าเคยไปขอเรียนวิชาโล่กับเขา เขาไม่เห็นเคยสอนท่านี่ให้ข้าเลย" คริสงุนงง

"น่าจะเป็นวิชาลับของครูฝึกฮัมเบิร์ตล่ะมั้ง" แกรนท์แทรกขึ้น

ในฐานะคนที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับไรอันเมื่อครู่ แม้แสงจะน้อยและสถานการณ์ชุลมุน แต่เขาก็เห็นท่วงท่าการใช้โล่กระแทกของไรอันได้ชัดเจน

ในฐานะนักรบฝึกหัด แกรนท์รู้ดีว่า แม้โล่กระแทกจะดูเรียบง่าย แต่โดยเนื้อแท้แล้วแตกต่างจากการยกโล่ป้องกันทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

หากปราศจากพละกำลังที่มากพอ ก็ไม่มีทางสร้างแรงสั่นสะเทือนรุนแรงในชั่วพริบตาที่โล่ปะทะเป้าหมาย จนสามารถอัดหัวค้างคาวดูดเลือดเข้าไปในอกได้

หากแรงไม่พอ โล่กระแทกก็จะกลายเป็นแค่... การเอาโล่ดัน ไร้ซึ่งพลังทำลายล้าง

"เอาเถอะ ไรอัน ตกลงเจ้าไม่ใช่ นักเวทย์ฝึกหัด หรอกเหรอ? ทำไมถึง..." คริสถามคำถามคาใจ

"ไรอัน หรือว่าเจ้าวางแผนจะไปสาย 'อัศวินเวทมนตร์' กันแน่?"

"อัศวินเวทมนตร์?" ไรอันงงงวย เพราะนี่เป็นความรู้ใหม่สำหรับเขา

"อืม พูดง่ายๆ ก็คือนักรบที่ใช้เวทมนตร์ได้ ว่ากันว่าเป็นอาชีพขั้นสูงพิเศษ เอ่อ... หมายถึงการเลื่อนขั้นครั้งที่สองของผู้มีอาชีพน่ะ"

"นั่นมันดูไกลตัวข้าไปหน่อย ข้าแค่เห็นว่าท่านี้มันใช้ได้ผลดี ก็เลยตั้งใจฝึกให้คล่องเท่านั้นเอง" ไรอันส่ายหน้า

เลื่อนขั้นครั้งที่สอง?

ตอนนี้เขายังไม่ได้เป็นผู้มีอาชีพเลยด้วยซ้ำ เรื่องนั้นมันไกลตัวเกินไป

"เอ๊ะ? เหมือนในโถงถ้ำจะยังมีค้างคาวเหลืออยู่อีกนะ?" จู่ๆ ฟาเบียนก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานถ้ำ