บทที่ 27 ความประหลาดใจของฮัมเบิร์ต

บทที่ 27 ความประหลาดใจของฮัมเบิร์ต

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไรอันก็กลับไปที่โรงเตี๊ยมอีกครั้งเพื่อถอดชุดเกราะออกจากตัว

ลำดับต่อไปเขาจะไปที่ลานหลังสมาคม ซึ่งต้องพยายามปกปิดความเปลี่ยนแปลงของรูปร่างให้ได้มากที่สุด เขาจึงรีบสวมเสื้อผ้าลินินตัวโคร่งทับลงไป แล้วออกจากห้องพักไปอีกครั้ง

แม้ว่าไรอันจะจงใจใส่เสื้อแขนยาวผ้าลินินตัวหลวมโคร่งมาที่ลานหลังสมาคม แต่เลียก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติของไรอันได้อย่างรวดเร็ว

"ไรอัน ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าดูบึกบึนขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ" เลียมมองสำรวจไรอันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัย

"ฮ่าๆ สงสัยจะอยู่ในวัยกำลังโตพอดีน่ะ" ไรอันหัวเราะกลบเกลื่อน

"อืม ก็จริง ช่วงวัยของเจ้ากำลังเป็นช่วงที่ร่างกายขยายใหญ่พอดี ว่าแต่ วันนี้มาทำอะไรที่นี่ล่ะ? จะมาเรียนวิชาดาบมือเดียวต่อหรือ?" เลียพยักหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

เพราะเธอจำได้แม่นว่า ไรอันเพิ่งจะจบหลักสูตรพื้นฐานหนึ่งเดือนไปหมาดๆ และเรียนรู้ทักษะการแทงหอกและการใช้โล่ป้องกันไปแล้ว

"ข้าอยากจะไปหาครูฝึกฮัมเบิร์ต ดูว่าจะขอเรียนวิชาค้อนศึกได้ไหม" ไรอันตอบเลียไปตามตรง

"เรียนวิชาค้อนศึก?" เลียเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจมากที่ได้ยินคำตอบนี้

ก็เป็นที่รู้กันดีว่า ครูฝึกฮัมเบิร์ตมีมาตรฐานในการรับศิษย์วิชาค้อนศึกสูงลิบลิ่ว

นักผจญภัยหนุ่มสาวจำนวนนับไม่ถ้วนต่างต้องผิดหวังกลับไป

แต่ดูเหมือนว่าเลียจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในรูปร่างของไรอัน เธอจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไม่พูดห้ามปราม แต่กลับพยักหน้าแล้วบอกว่า "อืม ขอให้โชคดีนะ ไรอัน"

"ขอบคุณ" ไรอันพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปหาครูฝึกฮัมเบิร์ต

"ท่านครูฝึก!" ไรอันโค้งตัวทักทายเล็กน้อย

"เจ้าคือ... ไรอัน" ฮัมเบิร์ตพอจะจำไรอันที่มีผลงานการฝึกซ้อมดีเยี่ยมในช่วงที่ผ่านมาได้บ้าง

เพราะที่นี่มีคนเข้าออกพลุกพล่าน ทุกเดือนจะมีคนหนุ่มสาวหน้าใหม่เข้ามา และก็มีคนที่คิดว่าตัวเองเก่งแล้วลาจากไป

"ท่านครูฝึก ที่ข้ามาวันนี้ เพราะอยากจะขอเรียนวิชาค้อนศึกกับท่าน ข้ายินดีเข้ารับการทดสอบครับ"

"หือ?" เมื่อได้ยินดังนั้น ฮัมเบิร์ตก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจไรอันอย่างจริงจังขึ้นมา

เพราะชายหนุ่มตรงหน้าเคยฝึกกับเขามาหนึ่งเดือนเต็ม เป็นคนขยันขันแข็ง เชื่อว่าคงไม่พูดจาเพ้อเจ้อ

น่าจะมีดีอะไรสักอย่าง ถึงได้กล้าเอ่ยปากเรื่องนี้

"เอ๊ะ? เจ้า?"

พอตั้งใจมอง ฮัมเบิร์ตก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของรูปร่างไรอันได้ทันที

แม้ไรอันจะพยายามปกปิด แต่ในสายตาของฮัมเบิร์ต มีรายละเอียดมากมายที่บ่งบอกว่าสมรรถภาพทางกายของไรอันพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

"อืม ลองดูสิ ใช้มือเดียวหยิบค้อนศึกขึ้นมา แล้วเคาะระฆังที่แขวนอยู่บนผนังให้ดัง" ฮัมเบิร์ตพยักหน้าอนุญาต

เขาเองก็อยากรู้อยู่เหมือนกัน เพราะดูเหมือนชายหนุ่มคนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียว

"ครับ ท่านครูฝึก"

บทสนทนาระหว่างฮัมเบิร์ตกับไรอัน ดึงดูดความสนใจของคนหนุ่มสาวเกือบสามสิบคนที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานหลังสมาคม เหมือนกับเหตุการณ์ในวันนั้นไม่มีผิด

ทุกคนต่างหยุดมือ และจับจ้องไปที่ไรอันซึ่งกำลังเดินเข้าไปหาค้อนยักษ์

ค้อนยักษ์ที่วางอยู่มุมลานดูธรรมดาสามัญ แต่ทุกคนรู้ซึ้งดีว่ามันหนักอึ้งแค่ไหน

คนหนุ่มสาวที่อยู่ที่นี่ ไม่ว่าหน้าเก่าหรือหน้าใหม่ ต่างก็เคยแอบลองยกตอนฮัมเบิร์ตไม่อยู่กันมาแล้วทั้งนั้น

แทบจะนับหัวได้เลยว่ามีกี่คนที่ยกมันขึ้น

แต่ประเด็นคือ การยกขึ้นเป็นเพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้น

ไรอันย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้มือข้างเดียวจับด้ามค้อน ครั้งนี้ความรู้สึกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง

เพียงแค่สัมผัสด้ามค้อน ไรอันก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นสัญชาตญาณ

ราวกับว่าเขามีความคุ้นเคยกับค้อนศึกนี้โดยธรรมชาติ

แม้จะยังไม่ถึงขั้นสั่งได้ดั่งใจนึก แต่สัมผัสของการเคยจับค้อนศึกมาก่อนนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในมือ

กล้ามเนื้อแขนของไรอันขยายตัวขึ้นเล็กน้อย เขาแทบไม่ต้องออกแรงมากนัก ก็สามารถยกค้อนศึกหนักเจ็ดแปดสิบปอนด์ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

"เฮ้ย ยกขึ้นแล้ว!"

"ดูชิวมากเลยนะนั่น! เจ้าว่าเขาจะทำได้ไหม?"

"ไม่รู้สิ ที่ยากมันคือขั้นที่สองต่างหาก"

ไรอันยืนขึ้น เงยหน้ามองระฆังใบจิ๋วที่แขวนอยู่บนผนังสูงประมาณสองเมตร

เงื่อนไขของขั้นที่สองคือ ต้องเคาะขอบล่างของระฆังเบาๆ โดยห้ามทำให้ระฆังเสียหาย และห้ามขูดขีดผนัง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่อาศัยแค่พละกำลังอย่างเดียวจะทำได้

และขั้นที่สองนี้เองที่ขัดขวางคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ที่มาขอเรียนวิชาค้อนศึก

กล้ามเนื้อไตรเซพที่ไหล่ของไรอันปูดโปน กล้ามเนื้อปลายแขนเกร็งแน่น ค้อนศึกสีเทาทึมที่สะท้อนประกายโลหะ ถูกเหวี่ยงขึ้นเหนือศีรษะ

"กริ๊ง!"

เงาสีเทาวูบผ่าน พร้อมกับเสียงระฆังใสกังวาน

"ทำสำเร็จจริงๆ ด้วย!"

"พระเจ้าช่วย! ระฆังไม่บุบสลาย ผนังก็ไม่มีรอยขีดข่วน สำเร็จจริงๆ ด้วย!"

"สุดยอดไปเลย!"

บรรดาคนหนุ่มสาวในลานหลังสมาคมต่างตื่นเต้นและส่งเสียงซุบซิบกันเซ็งแซ่

ทำสำเร็จจริงๆ สินะ...

เลียมมองภาพไรอันเหวี่ยงค้อนเคาะระฆัง พลางถอนหายใจด้วยความทึ่งในใจ

และในวินาทีที่ไรอันเหวี่ยงค้อน ฮัมเบิร์ตก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

เขารู้แล้วว่า ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีปัญหาแน่นอน

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น ฮัมเบิร์ตก็อดทอดถอนใจไม่ได้ มนุษย์นี่ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความแตกต่างระหว่างบุคคลสูงที่สุดจริงๆ

"ไรอัน ตามข้ามา"

พูดจบ ฮัมเบิร์ตก็หันหลังเดินออกจากลานหลัง มุ่งหน้าไปยังห้องที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน

"ครับ ท่านครูฝึก"

ไรอันวางค้อนศึกรงทันที แล้วเดินตามฮัมเบิร์ตไป

ฮัมเบิร์ตเปิดประตูห้องหนึ่งที่ลานหลัง ไรอันเดินตามเข้าไป จึงพบว่าที่นี่เป็นห้องฝึกซ้อมในร่มที่เป็นส่วนตัว

ดูจากอาวุธที่วางเรียงรายและหุ่นไม้เหล็ก เดาว่าน่าจะเป็นห้องฝึกซ้อมส่วนตัวของฮัมเบิร์ต

"ไรอันเจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงต้องตั้งกฎเกณฑ์แบบนี้สำหรับการเรียนวิชาค้อนศึก?"

"เรื่องนี้..."

อันที่จริง ไรอันเคยคิดเรื่องนี้มาก่อนแล้ว

เห็นได้ชัดว่าฮัมเบิร์ตไม่ได้ทำเพื่อเงิน ถ้าทำเพื่อเงิน เขาคงขึ้นค่าเล่าเรียนเป็นสองเท่า สามเท่า หรือแม้แต่สิบเท่าสำหรับวิชาค้อนศึกก็ได้

แต่ไรอันเชื่อว่า ต่อให้ทำแบบนั้น คนที่อยากเรียนก็คงไม่ลดน้อยลง

"เพราะกลัวจะทำให้ชื่อเสียงวิชาค้อนศึกของคนแคระเสื่อมเสียหรือครับ?" ไรอันลองเดาดู

นี่เป็นเหตุผลเดียวที่เขาพอนึกออก

"ไม่หรอก ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่คนแคระที่ใช้ค้อนศึก หลายคนมีวิชาที่สืบทอดกันมาเอง ต่อให้ใช้ได้ไม่ดี ก็ไม่ได้ทำให้ชื่อเสียงของคนแคระเสียหายแต่อย่างใด" ฮัมเบิร์ตส่ายหน้าปฏิเสธ

"แล้วเพราะอะไรหรือครับ?" ไรอันเริ่มสงสัยและอยากรู้ขึ้นมาตงิดๆ

"เพราะเส้นทางของผู้มีอาชีพในภายภาคหน้ายังไงล่ะ" ฮัมเบิร์ตเฉลย

หืม?

เส้นทางของผู้มีอาชีพ?

ไรอันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่คิดเลยว่าฮัมเบิร์ตจะเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเรื่องผู้มีอาชีพขึ้นมาก่อน

เดิมทีเขาตั้งใจว่า พอสนิทกับฮัมเบิร์ตมากกว่านี้ จะลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดูเกี่ยวกับเรื่องผู้มีอาชีพ หรืออย่างน้อยก็เรื่องเกี่ยวกับอาชีพนักรบ

สถานการณ์ตรงหน้าถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดี

ดังนั้น ไรอันจึงรีบถามต่อทันทีว่า "ท่านหมายความว่ายังไงหรือครับ?"