บทที่ 16 การปะทะระยะประชิด

บทที่ 16 การปะทะระยะประชิด

ภายในรถม้าประทุน

"เรามาทบทวนแผนการรบกันคร่าวๆ นะ"

"พอมีไรอันเข้ามา แผนเดิมของเราก็ต้องปรับเปลี่ยนหน่อย"

"ฟาเบียน หลังจากสำรวจพื้นที่เสร็จ ให้เลือกจุดปะทะที่เหมาะที่สุด ถึงตอนนั้น คริสมีหน้าที่สาดน้ำลงพื้น"

เลอาหันมาสบตากับไรอันด้วยแววตาสวยซึ้ง "ไรอัน เจ้ามีหน้าที่ยิงรังสียะเยือกใส่พื้นที่เปียกน้ำนั่น สร้างลานน้ำแข็งลื่นๆ ขึ้นมา"

"พอมนุษย์หมูป่าสองตัวลื่นล้ม ข้าจะยิงล่อตัวหนึ่งออกไป"

"ส่วนอีกตัว พวกเจ้าใช้หน้าไม้อาบยาพิษจัดการก็น่าจะชิงความได้เปรียบได้ จากนั้นก็รีบๆ ฆ่ามันซะ แล้วมาช่วยข้า"

ได้ยินแค่นี้ ไรอันก็เข้าใจแผนของเลอาทะลุปรุโปร่ง

แผนการล่อศัตรูแล้วถอยยิง หรือที่เรียกว่ากลยุทธ์ว่าว

มนุษย์หมูป่าสองตัว เลอาจะใช้ความคล่องตัวล่อตัวหนึ่งออกไป ส่วนคนอื่นรวมทั้งเขาก็รุมโจมตีอีกตัวที่เหลือ

พอจัดการเสร็จ ค่อยกลับไปรุมตัวที่เลอาล่อไว้

แต่ปัญหาก็คือ แผนนี้คนที่เป็นนกต่อต้องมีฝีมือสูงมาก

คิดได้ดังนั้น ไรอันก็อดมองเลอาที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

ถึงชุดเกราะหนังจะขับเน้นรูปร่างที่งดงาม แต่ความงามกับความเก่งกาจมันคนละเรื่องกัน...

เหมือนจะสัมผัสได้ถึงความคิดของไรอัน คริสตบไหล่เขาเบาๆ แล้วยิ้มตาหยี "ไม่ต้องห่วงน่า หัวหน้ากำลังจะเลื่อนขั้นเป็นผู้มีอาชีพเต็มตัวแล้วนะ"

"เก่งขนาดนั้นเลยรึ!" ไรอันเบิกตากว้าง อุทานออกมา

หนึ่งเดือนกว่าๆ ในเมืองมิลเลอร์ กับภารกิจเล็กๆ สองครั้ง ทำให้ไรอันไม่ใช่ชาวนาบ้านนอกที่ไม่รู้อะไรเลยอีกต่อไป

เขาพอจะมีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับนักผจญภัยอยู่บ้าง โดยเฉพาะเรื่องผู้มีอาชีพ

ถึงจะฟังเขาเล่ามาบ้าง ฟังเด็กใหม่ในลานฝึกโม้บ้าง แต่ในความเข้าใจแบบซื่อๆ ของไรอัน ผู้มีอาชีพคือนักรบที่น่าจะสู้ตัวต่อตัวกับมนุษย์หมูป่าได้สบาย

แน่นอน อาจจะเจ็บตัวบ้าง หรืออาจจะสาหัส แต่ยังไงซะ มันก็พิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของผู้มีอาชีพได้เป็นอย่างดี

"ตอนตะลุมบอนระวังตัวด้วย แรงมันเยอะมาก" เลอาหันไปกำชับคริส

ไรอันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เขาเคยเห็นภาพวาดและอ่านข้อมูลของมนุษย์หมูป่าในสมุดภาพมอนสเตอร์ระดับต้นมาแล้ว

มนุษย์หมูป่าแห่งหุบเขามรณะ เป็นสิ่งมีชีวิตระดับความท้าทายหนึ่ง ซึ่งคนละเรื่องกับก๊อบลินเลย

รูปร่างกำยำล่ำสันเหมือนหมีดำตัวเต็มวัย แต่หัวเป็นหมูป่าขนาดมหึมา แผงคอสีน้ำตาลเข้มลากยาวจากหน้าผากไปจนถึงกลางหลัง เขี้ยวโค้งยาวโง้งออกมาจากมุมปาก ปลายแหลมคมกริบ ถ้าโดนขวิดทีเดียวไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต

ลำตัวท่อนบนคล้ายมนุษย์ หลังค่อมเล็กน้อย ท่อนแขนใหญ่กว่าผู้ชายทั่วไปเกือบเท่าตัว

ผิวหนังกร้านสกปรกและมีขนปกคลุม แถมยังชอบคลุกโคลน ทำให้ตัวมีเกราะดินแห้งกรังหุ้มอยู่ พลังป้องกันจึงสูงลิ่ว

ลูกธนูธรรมดา หรือมีดสั้น ถ้าไม่เข้าจุดตายจริงๆ แทบจะทำอะไรมันไม่ได้ ดีไม่ดีจะยิ่งทำให้มันคลั่งหนักกว่าเดิม

ดังนั้น ที่เลอาบอกว่าให้เลี่ยงการปะทะตรงๆ แล้วใช้หน้าไม้อาบยาพิษจัดการ ไรอันเห็นด้วยเป็นที่สุด

และนี่คือเหตุผลที่เขาเลือกเข้าร่วมกับทีมที่แข็งแกร่ง

"วางใจได้เลยหัวหน้า!"

"ตอนแรกข้ากับแกรนท์เตรียมใจไว้แล้วว่าจะรับมือคนละตัว วัดแรงกับหมูสักตั้ง"

"แต่พอมีไรอันมา งานเบาขึ้นเยอะเลย" คริสหัวเราะร่า

เมื่อวานตอนคุยเล่นกัน คริสเล่าแผนเดิมให้ไรอันฟังแล้ว

คือนักรบฝึกหัดอย่างคริสกับแกรนท์ จะแยกกันถือโล่รับมือมนุษย์หมูป่าคนละตัว แล้วให้เลอากับฟาเบียนรุมจัดการตัวที่แกรนท์รับมือให้เร็วที่สุด

เสร็จแล้วค่อยไปช่วยคริส

แผนนี้เสี่ยงมาก

ถึงแกรนท์กับคริสจะดูเก๋าเกม แต่ให้รับมือมนุษย์หมูป่าระดับความท้าทายหนึ่งแบบตัวต่อตัว คงตึงมือน่าดู

ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ประกาศหานักธนูฝีมือดีที่กิลด์หรอก

เพราะนั่งรถม้าสองตัวเทียม ไม่ใช่เกวียนวัวอืดอาด สามชั่วโมงต่อมา ยังไม่ทันเที่ยง คณะของไรอันก็มาถึงจุดที่ชาวบ้านพบเห็นมนุษย์หมูป่า

เนื่องจากพยานเห็นแค่ไกลๆ จากริมถนน

ดังนั้น พวกเขาต้องลงไปตามหากันเอง

แน่นอน หน้าที่นี้เป็นของฟาเบียน ว่าที่โร้กประจำทีม

ไม่ต้องรอให้เลอาสั่ง ฟาเบียนกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วหายวับเข้าไปในป่า

ในฐานะว่าที่โร้ก เรื่องแกะรอย วางกับดัก วางยาพิษ เป็นวิชาหากินอยู่แล้ว จะเก่งแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับฝีมือส่วนตัว

"คริส บอกคนรถให้รอที่ลานว่างริมถนนนะ"

"ยกถังน้ำลงมา เราไปหาที่ดักซุ่มตรงนั้นกัน"

"รับทราบ หัวหน้า!"

ไรอันมองไปรอบๆ ด้านหนึ่งของถนนเป็นเนินเขาเตี้ยๆ ที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้และทุ่งหญ้า ส่วนจุดที่พบเห็นมนุษย์หมูป่าเป็นป่าโปร่งที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาแน่น เหมาะแก่การซ่อนตัว

ถ้ามีมนุษย์หมูป่าจริง ก็น่าจะซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบผืนนี้นี่แหละ

ขณะที่คริสหิ้วถังน้ำสองใบเดินตามเลอาไปหาจุดซุ่มโจมตี

ทันใดนั้น! เสียงกิ่งไม้หักดัง แกรก! มาจากในป่า

"กรู๊ว กรู๊ว กรู๊ว!"

ตามมาด้วยเสียงนกร้องรัวเร็ว!

"นั่นสัญญาณปะทะจากฟาเบียน!" เลอาหน้าเปลี่ยนสี

ไรอันชะงักไปนิดหนึ่ง คิดในใจ ผิดแผนไปหน่อยแฮะ

แผนเดิมคือ ต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะเจอตัว แล้วค่อยล่อมันมาเข้ากับดักที่เตรียมไว้

แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับตาลปัตร

พวกเขาปะทะกับมนุษย์หมูป่าเข้าให้แล้ว!

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

เพราะทั้งในสมุดภาพมอนสเตอร์ และที่เลอาเล่าบนรถม้า ต่างก็บอกว่ามนุษย์หมูป่าจมูกไวเป็นเลิศ

ในวันที่ทิศทางลมไม่แน่นอน หรือลมสงบ พวกมันมักจะรู้ตัวก่อนที่นักผจญภัยจะเจอตัวพวกมันซะอีก

แต่สิ่งที่ทำให้ไรอันอุ่นใจคือ เลอาเพียงแค่หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงหนักแน่นและสั่งการอย่างเยือกเย็น:

"เตรียมพร้อมรบ!"

"คริส เทน้ำลงตรงนี้เลย"

"ไรอัน พอมนุษย์หมูป่าใกล้จะถึงจุดนี้ ให้ยิงรังสียะเยือกใส่ทันที"

"อืม... กะจังหวะล่วงหน้าสักสองวินาทีนะ ไม่ต้องตื่นเต้น"

"ถ้าทางไรอันพลาด พวกเจ้าสองคนเตรียมตัวรับช่วงต่อทันที" เลอาหันไปกำชับคริสกับแกรนท์

เทียบกับสมาชิกใหม่อย่างไรอัน เป็นธรรมดาที่เธอจะไว้ใจลูกทีมเก่ามากกว่า

"ได้!"

"ไว้ใจได้เลย หัวหน้า!"

ทุกคนขานรับอย่างแข็งขัน

"แกรก!"

เสียงกิ่งไม้หักดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไรอันและคนอื่นๆ หลบอยู่หลังต้นไม้ สายตาจ้องเขม็งไปที่ป่าเบื้องหน้าอย่างระทึกใจ

จบบทที่ 16