บทที่ 14 การสาธิตและการปกปิด

บทที่ 14 การสาธิตและการปกปิด

คนที่พูดคุยกันอยู่มีสี่คน

คนที่สะดุดตาที่สุดคือหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวที่สะพายธนูคันใหญ่ไว้บนหลัง ความสูงของเธอน่าจะราวๆ ร้อยเจ็ดสิบห้าถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ซึ่งถือว่าสูงมากแม้แต่ในหมู่นักผจญภัยหญิงด้วยกันเอง

เธอดูมีอายุราวๆ ยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี ใบหน้าสวยคมเข้มเต็มไปด้วยเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ สวมชุดเกราะหนังที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงาม

ดูจากท่าทีของคนอื่นๆ ที่ให้ความเคารพ ไรอันเดาว่าเธอคนนี้น่าจะเป็นหัวหน้าทีม หรืออย่างน้อยก็เป็นแกนหลักในการต่อสู้

ทางซ้ายมือของหญิงสาวร่างสูง คือนักรบสวมชุดเกราะเกล็ดปลาทั้งตัว สะพายโล่ทรงว่าวไว้ข้างหลัง

เขาไม่ได้สวมหมวกเกราะ ผมสีทองตัดสั้นทำให้ดูทะมัดทะแมงและดุดัน

ส่วนทางขวามือ คือนักดาบที่สะพายโล่กลมเหล็ก และที่เอวคาดหน้าไม้ขนาดเล็กที่ค่อนข้างหาดูได้ยาก

คนสุดท้ายเป็นชายหนุ่มสวมเกราะหนังที่กำลังควงมีดสั้นเล่นอยู่ในมือ ดูจากความคล่องแคล่วของนิ้วมือแล้ว เขาคนนี้น่าจะเป็น โร้ก หรือโจรฝึกหัด

พิจารณาจากอุปกรณ์สวมใส่ ทีมนี้ถือเป็นทีมระดับหัวแถวของชั้นหนึ่งเลยทีเดียว

เกราะเกล็ดปลา เกราะโซ่ถัก และโล่เหล็ก ไม่ใช่ของราคาถูก การที่พวกเขากล้ารับภารกิจล่ามนุษย์หมูป่า แสดงว่ามั่นใจในฝีมือพอตัว

แต่ปัญหาคือพวกเขาต้องการ 'นักธนู' นี่สิ น่าปวดหัวชะมัด

ถึงไรอันจะโจมตีระยะไกลได้ก็จริง แต่—

แม้จะฝึกฝนมาเกือบเดือน เขาก็ยังร่ายเวทย์ได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น

ไรอันไม่มั่นใจว่านักเวทย์ฝึกหัดที่มีขีดจำกัดเท่านี้ จะทดแทนบทบาทของนักธนูผู้ช่ำชองในทีมได้หรือไม่

ในขณะที่เขากำลังลังเล ชายหนุ่มโล่ว่าวก็ตะโกนประกาศเสียงดัง:

"ปาร์ตี้ 'ผู้ล่าแห่งวายุ' เปิดรับสมาชิกชั่วคราว! ใครเป็นนักธนูที่มีประสบการณ์ เชิญเข้ามาคุยกันได้!"

"ผู้ล่าแห่งวายุ? ข้าเคยได้ยินชื่อ ดูเหมือนจะหากินอยู่แถวเมืองดอร์นเป็นหลักนะ"

"ทีมระดับอาชีพเหรอ?"

"ยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ได้ข่าวว่าหัวหน้าทีมกำลังจะเลื่อนขั้นเป็นผู้มีอาชีพแล้ว โน่นไง แม่สาวขายาวที่แบกธนูยักษ์คนนั้นแหละ"

...

เสียงประกาศเรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้างได้ทันที รวมถึงไรอันที่กำลังสองจิตสองใจด้วย

นักผจญภัยถือธนูสองคนเดินเข้าไปคุยกับชายหนุ่มโล่ว่าว แต่คุยได้ไม่กี่คำ ชายหนุ่มก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

ปฏิเสธไปตั้งสองคนซ้อน ดูเหมือนมาตรฐานจะสูงเอาเรื่อง

นั่นทำให้ไรอันตัดสินใจลองดูสักตั้ง

โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ ไม่ลองก็ไม่รู้

แน่นอน เขาแค่ลองดูเฉยๆ ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

"เอ่อ... สวัสดีครับ ผมไม่ใช่นักธนู แต่ผมโจมตีระยะไกลได้ครับ"

"นายเนี่ยนะ?" ชายหนุ่มโล่ว่าว คริส มองสำรวจไรอันด้วยสายตาเคลือบแคลง

ในฐานะนักผจญภัยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสองปี คริสมีวิธีประเมินฝีมือคนอื่นที่ค่อนข้างแม่นยำ

ไอ้หนุ่มตรงหน้าถือหอกยาว นี่มันสัญลักษณ์ของ 'มือใหม่' ชัดๆ

แถบเมืองดอร์นนี้ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีทักษะการต่อสู้สายนักรบที่ใช้หอกเลย

ส่วนพวกที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นคลาสอาชีพ ส่วนใหญ่จะใช้ดาบมือเดียว ดาบสองมือ หรือไม่ก็ค้อนศึกกันทั้งนั้น

พอกวาดสายตามาที่มือซ้ายของไรอัน

ชัดเลย!

โล่กลมขอบเหล็ก!

บวกกับหอกยาว นี่มัน 'เซ็ตมือใหม่' ครบสูตร

เหอะ!

ธนูสักคัน หน้าไม้สักอันยังไม่มี เมื่อกี้มันพูดว่าไงนะ? โจมตีระยะไกลได้?

จะปาหอกใส่หรือไง?

คริสเกือบจะโบกมือไล่ให้พ้นๆ ไปแล้ว

แต่พอเห็นรูปร่างที่ดูแข็งแรงใช้ได้ของไรอัน กับท่าทางสุภาพนอบน้อม คริสเลยตัดสินใจถามต่ออีกนิด:

"แล้วนายจะโจมตีระยะไกลยังไง?"

"เอ่อ... ผมใช้เวทมนตร์ได้บทนึงครับ ถึงจะเป็นแค่ระดับ 0 แต่พลังทำลายก็ใช้ได้อยู่ครับ แต่ว่าผม..."

"หมับ!"

ข้อมือของไรอันถูกชายหนุ่มโล่ว่าวคว้าหมับอย่างแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ถามเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น:

"นายเป็นนักเวทย์ฝึกหัดเหรอ?"

"เอ่อ... ก็ประมาณนั้นครับ"

"เดี๋ยวนะ ตามฉันมานี่"

พูดจบ คริสก็ลากแขนไรอันเดินลิ่วไปหาหญิงสาวร่างสูงคนนั้นทันที

"หัวหน้า! ฉันหานักเวทย์ฝึกหัดได้คนนึง!" คริสตะโกนอย่างตื่นเต้น

สิ้นเสียงตะโกน วงสนทนาก็เงียบกริบลงทันที

ทั้งนักธนูสาวร่างสูง และนักดาบโล่กลม ต่างเบิกตากว้าง จ้องมองไรอันด้วยความตกตะลึง

แม้แต่ชายหนุ่มชุดหนังที่ควงมีดสั้นเล่นอยู่ยังชะงัก

มีดสั้นร่วงหลุดจากมือ แต่เขาก็ไหวตัวทัน ก้มลงไปคว้าไว้ได้ก่อนที่มันจะตกถึงพื้น

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ เลอา โอลเซ่น หัวหน้าปาร์ตี้ผู้ล่าแห่งวายุ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ!" นักธนูสาวสูดลมหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แล้วเดินเข้ามาทักทาย

"สวัสดีครับ ผม ไรอัน... ไรอัน ฟาร์เรล" ไรอันรีบยื่นมือไปจับทักทาย

สัมผัสหยาบกร้านบริเวณง่ามนิ้วโป้งบนฝ่ามือขาวผ่องของเธอ บอกให้รู้ว่าเป็นคนที่จับธนูมาอย่างยาวนาน

"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ แต่ในเมืองมิลเลอร์ การจะเจอนักเวทย์ฝึกหัดที่ไม่มีสังกัด มันยากยิ่งกว่าเจอก๊อบลินกลายพันธุ์ซะอีก"

"ไรอัน ขอโทษจริงๆ ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อนายนะ แต่โอกาสมันน้อยมากจริงๆ ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยหาที่เงียบๆ แสดงเวทมนตร์ให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?"

ได้ยินประโยคแรก ไรอันแอบขำในใจ 'เปรียบเทียบได้เห็นภาพจริงๆ แต่ก๊อบลินกลายพันธุ์นี่หายากกว่านักเวทย์ฝึกหัดนะจะบอกให้'

ส่วนประโยคหลัง ไรอันไม่แปลกใจเลย เขาตอบตกลงทันที:

"ได้สิครับ ยินดีเลย!"

จะเข้าทีมเขาก็ต้องโชว์ของกันหน่อย เป็นเรื่องปกติ

ส่วนจะโชว์หมดแม็กไหม นั่นก็อีกเรื่อง แต่สำหรับไรอัน เขาคิดว่าควรโชว์สัก 80%

โดยเฉพาะเมื่อทีมนี้ต้องการนักธนู เขาต้องแสดงฝีมือให้เด็ดขาดจนพวกเขายอมเปลี่ยนใจ

ไม่นาน ทั้งห้าคนก็มาถึงป่าละเมาะเล็กๆ ใกล้เมืองมิลเลอร์

ที่นี่อยู่ห่างจากป่าที่ไรอันซ้อมยิงเวทมนตร์ประจำแค่ร้อยกว่าเมตร เขาคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถวนี้ดี

ไรอันไม่ลีลา เขาหันไปบอกเลอาว่า "ผมจะโจมตีต้นไม้ต้นที่สามทางขวานั้นนะครับ"

"เชิญเลยค่ะ" เลอาพยักหน้า

ในใจเธอกลับคิดว่า

มั่นใจเรื่องความแม่นยำขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ระยะสิบแปดเมตร ยิงโดนลำต้นได้แม่นยำ นี่ไม่ใช่นักเวทย์ฝึกหัดธรรมดาแล้วนะ

หรือจะเป็นเวทย์โจมตีวงกว้าง?

แต่ไม่ยักกะเคยได้ยินว่านักเวทย์ฝึกหัดมีเวทย์โจมตีวงกว้างที่เป็นระดับเวทย์พื้นฐานเลยนะ?

คนอื่นก็มีความคิดต่างๆ นานาในหัว

"ฟิ้ว!"

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดไปต่างๆ นานา จู่ๆ ไรอันก็ยกมือขึ้น ปล่อยลำแสงสีขาวอมฟ้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือพุ่งออกไป

ลำแสงพุ่งเข้าปะทะกลางลำต้นของต้นไม้เป้าหมายอย่างจัง!

เสียงระเบิดเบาๆ ดัง "ฉ่า!"

พร้อมกับเสียงระเบิด บริเวณที่ถูกโจมตีก็ปรากฏเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเกาะกลุ่มเป็นวงกว้าง

"รังสียะเยือก!" ทั้งสี่คนอุทานออกมาพร้อมกัน ดวงตาฉายแววตื่นเต้นระคนตกใจ

จบบทที่ 14