บทที่ 10 ครูฝึกอาชีพเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 10 ครูฝึกอาชีพเพียงหนึ่งเดียว

"เรียบร้อยค่ะ นี่คือป้ายประจำตัวของคุณ" พนักงานสาวส่งป้ายรูปไข่สีขาวที่เจาะรูร้อยเชือกสีเทาให้ไรอัน

ป้ายนั้นเหมือนผ่านกรรมวิธีพิเศษบางอย่าง เมื่อไรอันสัมผัส รู้สึกว่ามันคล้ายกับกระเบื้องเคลือบที่ทั้งเรียบเนียนและแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่กระเบื้องเสียทีเดียว

ด้านหลังสลักชื่อ ไรอัน ฟาร์เรล และรหัสตัวเลขยาวเหยียด

ดูจากความประณีต น่าจะทำด้วยกระบวนการทางเวทมนตร์หรือพลังลึกลับบางอย่าง ไม่อย่างนั้นพนักงานสาวคงทำให้เสร็จในเวลาสั้นๆ แบบนี้ไม่ได้

"กรุณาเก็บรักษาป้ายนี้ไว้ให้ดีนะคะ ทั้งตอนรับภารกิจและใช้ยืนยันตัวตน จำเป็นต้องใช้ทั้งหมดค่ะ"

"ครับ ขอบคุณครับ"

"อ้อ ถ้าเป็นนักผจญภัยหน้าใหม่ แนะนำให้รับภารกิจพื้นฐานไปก่อน และทางที่ดีควรหาเพื่อนร่วมทีมไปด้วย จะปลอดภัยกว่ามากค่ะ"

"รับทราบครับ"

"ขอให้โชคดีนะคะ"

"ขอบคุณครับ!"

ไรอันเดินมุ่งหน้าไปยังลานด้านหลัง

ระหว่างนั้นเขากวาดสายตาสำรวจการแต่งกายของนักผจญภัยส่วนใหญ่ไปพลางๆ

ถ้าเป็นนักเวทย์หรือผู้ใช้เวทมนตร์ ส่วนใหญ่จะไม่พกโล่ ดาบใหญ่ หรือใส่เกราะหนักอย่างเกราะหนังหนาๆ หรือเกราะโซ่ถัก แต่คนที่ใส่อุปกรณ์พวกนี้มีอยู่เกินกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ของนักผจญภัยทั้งหมด

และพวกนักเวทย์ก็ไม่น่าจะสะพายธนูใหญ่ด้วย ซึ่งกลุ่มนี้ก็มีอยู่อีกราวๆ ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

พอลองตัดตัวเลือกดูแล้ว คนที่เข้าข่ายก็น้อยลงไปถนัดตา ตัดพวกพกมีดสั้นคู่ หรือพวกที่บุคลิกดูไม่ให้ เหลือคนที่น่าจะเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ในที่นี้แทบจะนับหัวได้

และไม่กี่คนนั้น ก็มักจะยืนอยู่กลางวงล้อมของปาร์ตี้เล็กๆ เวลาคุยกัน คนรอบข้างก็จะหันหน้าเข้าหาคนคนนั้นเป็นศูนย์กลาง

"ดูเหมือนสถานะของจอมเวทย์ในปาร์ตี้นักผจญภัยจะสูงกว่าที่คิดแฮะ"

"อาชีพนักรบธรรมดานี่... สงสัยจะหางานยากเอาเรื่อง!"

ไม่ต้องไปถามใคร ตอนนี้ไรอันพอจะมีคำตอบในใจคร่าวๆ แล้ว

บางที อีกไม่นานเขาอาจจะใช้ฐานะผู้ใช้เวทมนตร์เพื่อขอเข้าร่วมทีมได้ง่ายขึ้น

แต่อย่างไรก็ตาม การใช้เวลาช่วงแรกในเมืองมิลเลอร์เพื่อเรียนรู้เรื่องราวพื้นฐานของนักผจญภัยก็เป็นสิ่งจำเป็น

อีกอย่าง ถ้าเขาถือโอกาสนี้ฝึกฝนการต่อสู้และการใช้อาวุธสักหน่อย มันย่อมส่งผลดีต่อการผจญภัยในอนาคตอย่างมหาศาล

ถึงแม้พลังทำลายของรังสียะเยือกและผลการแช่แข็งจะน่าพอใจมาก แต่ปัญหาคือยิงได้แค่สองทีนี่มันน้อยเกินไปจริงๆ ไม่สามารถฝากความหวังเรื่องความปลอดภัยไว้กับมันได้ทั้งหมด

เดินผ่านระเบียงทางเดินมา ไรอันก็มาถึงลานด้านหลัง

จะเรียกว่าลานหลังบ้านก็ไม่ถูกซะทีเดียว เรียกว่าลานกว้างกลางตึกน่าจะเหมาะกว่า

รอบด้านถูกล้อมด้วยตัวอาคาร ตรงกลางเปิดโล่งรับแสงแดดและท้องฟ้าสีคราม สองฝั่งของลานวางเรียงรายไปด้วยหุ่นฟาง หุ่นไม้ และเป้าซ้อมรูปสามเหลี่ยมตั้งพื้น

และที่มุมซ้ายด้านในของลาน มีค้อนศึกขนาดใหญ่สะดุดตาวางอยู่

หัวค้อนทั้งสองด้านเป็นทรงสี่เหลี่ยมหน้าตัดเรียบ ซึ่งค่อนข้างหาดูได้ยาก ดูรวมๆ เหมือนเอาก้อนอิฐหนาๆ มาต่อด้าม แต่ประกายสีเทาแวววาวบ่งบอกว่าเป็นโลหะแน่นอน

ด้ามค้อนยาวประมาณครึ่งเมตร ดูจากด้ามจับ น่าจะเป็นค้อนมือเดียว

"ก้อนโลหะใหญ่ขนาดนั้น น้ำหนักคงไม่ธรรมดา..."

ไรอันมองแวบเดียวแล้วก็ละสายตา

ตอนนี้มีชายหญิงรุ่นราวคราวเดียวกับไรอันหลายคน กำลังฝึกซ้อมหอก ดาบ ธนู และโล่ ภายใต้การดูแลของชายวัยกลางคนร่างเตี้ยแต่ล่ำสันบึกบึนผิดมนุษย์มนา

"เดี๋ยวนะ นี่มัน... คนแคระ" ไรอันเบิกตากว้าง

เขาประหลาดใจที่ได้รู้ว่า ฮัมเบิร์ต ครูฝึกนักรบเพียงหนึ่งเดียวของเมืองมิลเลอร์ แท้จริงแล้วคือนักรบเผ่าคนแคระที่หาตัวจับยาก

อย่างน้อยในเมืองมิลเลอร์ คนแคระก็ถือว่าหายากมาก

ต่อให้มี ก็มักจะเป็นนักผจญภัยระดับสูง ไม่ใช่ระดับล่างๆ แบบนี้ บางทีอาจจะอยู่บนชั้นสอง?

ฮัมเบิร์ต สโตนเบียร์ด สูงไม่ถึงไหล่ของไรอันด้วยซ้ำ แต่ท่อนแขนกลับหนากว่าต้นขาของไรอันเสียอีก ใบหน้าปกคลุมด้วยเคราสีเหลืองหยิกหนา ที่ปลายคางถักเคราเป็นเปียเล็กๆ สามเส้น

เนื่องจากอายุขัยของคนแคระยืนยาวกว่ามนุษย์มาก เฉลี่ยเกือบสองร้อยปี ไรอันเลยเดาอายุไม่ออก

อาจจะสี่สิบ ห้าสิบ หรือแก่กว่านั้นก็ได้

แต่การได้เรียนกับนักรบคนแคระผู้เจนจัด ย่อมไม่ใช่เรื่องแย่แน่นอน

เพียงแต่ว่า...

"ยกโล่ให้มันสูงหน่อยสิวะ!"

"อ่อนปวกเปียก! นั่นถือโล่กันดาบหรือไง? ท่าทางอย่างกับผู้หญิงอุ้มฟักทองในสวน!"

ฮัมเบิร์ตถือไม้กระบองธรรมดา หวดใส่โล่ของชายหนุ่มคนหนึ่งเบาๆ สองที พร้อมตะคอกใส่หน้า

เห็นชายหนุ่มร่างบึ้กหน้าแดงก่ำเพราะโดนด่า ไรอันก็รู้ทันทีว่าครูฝึกฮัมเบิร์ตคนนี้ดูท่าจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"แล้วแก! แทงหอกแบบนั้นแทงก๊อบลินยังไม่ตายเลยมั้ง!"

"ออกแรงหน่อยโว้ย!!"

...

ตอนนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก "สวัสดีค่ะ คุณก็มาขอเรียนพื้นฐานการต่อสู้กับครูฝึกฮัมเบิร์ตเหมือนกันเหรอคะ?"

"เอ่อ... ใช่ครับ"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเลีย เป็นผู้ช่วยครูฝึกฮัมเบิร์ตค่ะ" หญิงสาวผมบลอนด์มัดหางม้ายิ้มทักทาย

"สวัสดีครับ ผมชื่อไรอัน"

"คุณไรอันคะ สนใจเรียนอาวุธชนิดไหนเป็นพิเศษไหมคะ?"

"ครูฝึกฮัมเบิร์ตเชี่ยวชาญอาวุธของนักรบแทบทุกชนิดเลยค่ะ ทั้งหอก ดาบมือเดียว ค้อนมือเดียว โล่ ค้อนสองมือ ดาบสองมือ และอื่นๆ"

"คุณเลียครับ สำหรับนักผจญภัยมือใหม่ คุณมีคำแนะนำไหมครับ?"

"ดาบโล่ก็เป็นตัวเลือกที่ดีค่ะ แต่ถ้าอยากเน้นปลอดภัยหน่อย หอกกับโล่จะเวิร์กกว่า"

"หอกกับโล่เหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ โล่ช่วยป้องกันการโจมตีระยะไกล ส่วนหอกมีระยะโจมตีไกลกว่าดาบมือเดียว ถึงแม้การจะฝึกหอกให้เชี่ยวชาญจนเกิดทักษะพิเศษจะยากหน่อย"

"แต่ในช่วงเริ่มต้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดทางหนึ่งสำหรับมือใหม่ค่ะ"

"แล้วธนูหรือหน้าไม้ล่ะครับ? ระยะโจมตีไกลกว่าไม่ใช่เหรอ?" ไรอันถามต่อ

"ไกลกว่าจริงค่ะ แต่การฝึกธนูต้องใช้เวลานานมาก ถ้าภายในหนึ่งปีสามารถยิงในการต่อสู้จริงได้ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะแล้วค่ะ"

"ส่วนหน้าไม้ ระยะใกล้ก็โอเคอยู่ แต่ไม่ว่าจะยิงได้หนึ่งหรือสองนัด ในการต่อสู้จริงๆ แทบจะไม่มีโอกาสได้บรรจุกระสุนใหม่เลยค่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ" ไรอันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ดูเหมือนว่าถ้าอยากเก่งเร็วๆ หอกคู่กับโล่คือคำตอบที่ดีที่สุด

ไว้รอเป็นนักผจญภัยเต็มตัว มีเวลาว่างค่อยกลับมาฝึกธนูหรือหน้าไม้ทีหลังก็ได้

ไรอันกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานฝึก

จริงด้วย คนที่ฝึกแทงหอกกับใช้ดาบโล่รวมกันแล้วเกินครึ่ง

"แล้วครูฝึกฮัมเบิร์ตถนัดอาวุธไหนที่สุดครับ?"

ไรอันมองไปที่เอวของฮัมเบิร์ตที่กว้างพอๆ กับไหล่ แล้วอดถามไม่ได้ เพราะตรงนั้นมีค้อนศึกขนาดมหึมาแขวนอยู่

"ครูฝึกฮัมเบิร์ตถนัดค้อนศึกกับโล่ที่สุดค่ะ"

หืม?

แล้วทำไมคนส่วนใหญ่ถึงฝึกหอกฝึกดาบกันล่ะ?

มีคนฝึกดาบสองมือบ้างประปราย แต่ไม่มีใครฝึกค้อนมือเดียวเลยสักคน

"เอ๊ะ? ทำไมไม่มีคนเรียนค้อนมือเดียวเลยล่ะครับ?" ไรอันสงสัย

"สำหรับค้อนมือเดียว ครูฝึกฮัมเบิร์ตตั้งมาตรฐานไว้สูงมากค่ะ นักผจญภัยหน้าใหม่ส่วนใหญ่... เกรงว่าจะไม่ผ่านเกณฑ์ที่ท่านยอมรับ" เลียตอบอ้อมแอ้ม

ไรอันเข้าใจความหมายทันที

พูดตรงๆ ก็คือ ฮัมเบิร์ตมองว่าพวกนักผจญภัยหน้าใหม่พวกนี้กระจอกเกินไป ฝึกค้อนไปก็เสียของ สู้ไปฝึกหอกฝึกดาบที่ใช้งานง่ายกว่าจะดีกว่า

"เข้าใจแล้วครับ เป็นเพราะแรงไม่พอหรือเปล่า?"

"เอ่อ... ตามคำพูดของครูฝึกฮัมเบิร์ต ไม่ใช่แค่เรื่องแรงค่ะ แต่เป็นเรื่องของสัมผัสแห่งค้อน" เลียดูแปลกใจนิดหน่อยที่นักผจญภัยหน้าใหม่คนนี้ช่างซักไซ้

แต่เธอก็ยังตอบคำถามอย่างใจเย็น

เอาเถอะ ได้ยินคำตอบแบบนี้ ไรอันก็ไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน

"ผมขอเรียนหอกกับโล่ครับ" หลังไตร่ตรองครู่หนึ่ง ไรอันก็ตัดสินใจ

เลือกหอก เพราะการจะฝึกธนูให้เก่งในหนึ่งเดือนเป็นไปไม่ได้

แต่หอกต่างออกไป ท่าหลักคือการแทง ซึ่งเห็นผลได้เร็วในระยะสั้น

อีกอย่าง เขาเคยชินกับการใช้สามง่ามมาแล้ว น่าจะช่วยให้ฝึกได้เร็วกว่าคนอื่นในระดับหนึ่ง

จบบทที่ 10