บทที่ 4 แสงสว่างที่ไม่คาดฝัน

บทที่ 4 แสงสว่างที่ไม่คาดฝัน

"เจ้าฆ่าคนเดียวสองตัวเลยรึ?" ธอร์ถามย้ำด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ ตอนนั้นข้าถูกพวกตัวเขียวลอบกัดที่เอว ข้าตะโกนสู้สุดชีวิต แล้วไรอันก็พุ่งเข้ามา เอาสามง่ามแทงตายไปตัวหนึ่ง อีกตัวจะหนีก็โดนเขาปาสามง่ามใส่ตายคาที่!"

เพื่อยืนยันคำพูด เกตส์จึงหันข้างโชว์ผ้าพันแผลที่เอวซึ่งยังมีเลือดซึมออกมาให้เห็น แล้วพูดต่อว่า:

"ข้าเห็นกับตาตัวเอง โน่นไง ไรอันนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่เชื่อพวกท่านไปถามเขาได้"

ธอร์ หัวหน้าปาร์ตี้นักผจญภัยมองตามนิ้วของเกตส์ไป ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำนั่งอยู่ จึงพยักหน้ารับรู้

แม้ชาวนาที่ฆ่าก๊อบลินได้สองตัวจะหาได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

อันที่จริง พวกก๊อบลินตัวเขียวเตี้ยม่อต้อพวกนี้ พลังรบส่วนใหญ่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถ้าดวลตัวต่อตัว แม้แต่ป้าถือไม้ตีผ้าก็อาจจะชนะได้ แต่ถ้าพวกมันรวมกลุ่มกันเมื่อไหร่ ความอันตรายจะพุ่งสูงขึ้นเป็นกราฟเส้นตรงทันที

แค่สองตัว ก็ทำเอาผู้ชายอกสามศอกต้องงัดฝีมือทั้งหมดออกมาสู้ถึงจะเอาอยู่

ส่วนถ้าเจอสามตัวขึ้นไป เว้นแต่จะเป็นชายฉกรรจ์ที่สวมเกราะเต็มยศ ไม่งั้นก็ยากที่จะเอาชนะได้

"ข้าก็เจอพวกมันสองตัวจะลอบโจมตีเหมือนกัน แต่โชคดีข้าไหวตัวทันเลยจัดการพวกมันได้" ไรอันครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบไปตามความจริง

เขาไม่อยากให้ข้อมูลผิดๆ กับกลุ่มนักผจญภัยตรงหน้า

เพราะพวกเขากำลังจะออกเดินทางไปช่วยเด็กสาวสองคนในหมู่บ้านที่ถูกจับตัวไปในยามค่ำคืน

"งั้นก็หมายความว่า เจ้าฆ่าก๊อบลินไปทั้งหมดสี่ตัว?" คราวนี้ธอร์แสดงสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด จนต้องถามย้อนกลับไป

เพื่อนร่วมทีมอีกสามคนต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ จ้องมองมาที่ไรอันเป็นตาเดียว

การฆ่าสี่ตัวไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะทำได้ แม้แต่พวกเขานักผจญภัยเอง ในการกวาดล้างก๊อบลินกลุ่มเล็กๆ เฉลี่ยแล้วแต่ละคนก็ฆ่าได้แค่ห้าหกตัวเท่านั้น

แต่ชาวนาหนุ่มตรงหน้า ใช้แค่สามง่ามด้ามเดียวฆ่าไปถึงสี่ตัว นี่มัน...

"อ๋อ ไม่ใช่ทีเดียวสี่ตัว ข้าจัดการสองตัวแรกที่ลอบโจมตีข้าก่อน แล้วพอได้ยินเสียงลุงเกตส์ร้อง ข้าเลยรีบวิ่งไปช่วย แล้วก็ลอบโจมตีไอ้สองตัวที่กำลังรุมลุงเกตส์อยู่"

เมื่อถูกจ้องมอง ไรอันรู้สึกเกร็งเล็กน้อย จึงรีบอธิบายขยายความ

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

ทุกคนทำหน้าเข้าใจ

แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย

การรับมือสี่ตัวพร้อมกัน กับการแบ่งจัดการทีละสองตัว ความยากมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังน่าทึ่งอยู่ดี

ภาพลักษณ์ของไรอันในสายตานักผจญภัยกลุ่มนี้จึงดูพิเศษขึ้นมาทันที

ธอร์ใช้กิ่งไม้ขีดเขียนลงบนพื้นดินคร่าวๆ เหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง ไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า:

"ดีมาก จากการกระจายตัวของการโจมตี จำนวนทั้งหมดน่าจะไม่ถึงยี่สิบตัว ตอนนี้ตายไปแล้วสี่ เหลืออีกไม่เกินสิบห้าตัว น่าจะเป็นก๊อบลินกลุ่มเล็กๆ ที่เร่ร่อนผ่านมา"

สมาชิกทีมโล่โอ๊คอีกสามคนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ธอร์หันกลับไปมองลูกทีมทั้งสามอีกครั้ง

"เอาเถอะ ในเมื่อเนียตกลง และจำนวนก๊อบลินก็น้อย ข้าก็ไม่มีปัญหา" ชายถือดาบใหญ่ยักไหล่

"ก็ได้ ถ้าพวกเจ้าเอาด้วย ข้าก็คงต้องไป" ชายถือมีดสั้นกอดอกพูดอย่างเสียไม่ได้

"ดูเหมือนทุกคนจะตกลงกันได้แล้วนะ อีแวนส์ เดี๋ยวคงต้องรบกวนเจ้าช่วยนำทางหน่อย" ธอร์หันไปพูดกับชายถือมีดสั้น

"อืม เรื่องสุดท้าย พื้นที่แถวนี้พวกเราไม่ค่อยชำนาญ อยากได้คนนำทางสักสองสามคน"

"แค่คนนำทางนะ ไม่ต้องร่วมสู้" ธอร์รีบเสริมเพราะกลัวชาวบ้านจะเข้าใจผิด

"ข้าไป!"

"ข้าไปด้วย!"

ไรอันมองไปก็เห็นพ่อของเด็กสาวที่หายไปทั้งสองคนรีบเสนอตัวทันที นอกจากนั้น เจฟเฟอร์สัน หัวหน้ากองกำลังชาวบ้านก็ก้าวออกมาด้วย

"ข้าขอไปด้วย!" ไรอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าสามง่ามลุกขึ้นยืน

นอกจากเด็กสาวทั้งสองจะเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ไรอันก็ไม่คิดว่าก๊อบลินแค่สิบห้าตัวจะสร้างปัญหาใหญ่โตอะไรให้กับปาร์ตี้นักผจญภัยกลุ่มนี้ได้

ขนาดเขาคนเดียวยังจัดการได้ตั้งสองสามตัว นักผจญภัยอาวุธครบมือสี่คน จัดการคนละสามตัวก็ไม่น่าจะเกินกำลังใช่ไหม?

แถมยังมีเจฟเฟอร์สันและชาวบ้านคนอื่นๆ อีก

อีกอย่าง ไรอันมีสมมติฐานสำคัญบางอย่างที่อยากจะพิสูจน์ ซึ่งต้องอาศัยการฆ่าก๊อบลินจำนวนมากถึงจะทำได้

เมื่อได้ยินไรอันพูด ธอร์ก็มองด้วยสายตาชื่นชม

ชาวบ้านคนอื่น โดยเฉพาะพ่อของเด็กสาวที่หายไป ต่างจับมือไรอันแน่นด้วยความซาบซึ้งใจ

ไม่นาน ขบวนก็ออกเดินทาง

ไรอันและชาวบ้านอีกสามคนเดินนำหน้า โดยมีนักผจญภัยทั้งสี่เดินตามหลังมาติดๆ

สิบนาทีผ่านไป

หลังจากเดินฝ่าทุ่งนาจนเกือบจะถึงชายป่า เนีย นักธนูสาวที่อยู่ท้ายขบวนก็ย่อตัวลงสำรวจรอยเท้าเล็กๆ บนพื้น แล้วพูดขึ้นว่า:

"เดี๋ยวก่อน ถึงตรงนี้พอแล้ว ดับไฟได้"

ชาวบ้านที่นำทางอยู่ข้างหน้าแม้จะงุนงง แต่ก็รีบดับคบเพลิงตามคำสั่งทันที

แต่ไรอันรู้ดีว่าทำไมเนียถึงให้ดับไฟ

เพราะก๊อบลินกลุ่มที่บุกหมู่บ้านโอ๊คน่าจะอยู่ข้างหน้านี้ไม่ไกลแล้ว

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ไรอันใช้วิสัยทัศน์แสงน้อยสังเกตเห็นรอยเท้าเล็กๆ จากทั่วทุกสารทิศเริ่มมารวมกันที่จุดนี้ และมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า

ข้างๆ รอยเท้าที่หนาแน่น ยังมีรอยลากสิ่งของอีกด้วย

นั่นหมายความว่าหลังจากพวกมันออกล่าสะเปะสะปะ ก็กลับมารวมตัวกันที่นี่

"พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้นะ ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่พวกเราเอง" ธอร์พยักหน้าให้ไรอันและชาวบ้านทั้งสี่ ก่อนจะชักดาบยาวที่เอวออกมา แล้วเดินนำเข้าป่าไปเป็นคนแรก

"เอ่อ... ท่านนักผจญภัย ให้พวกเราตามไปห่างๆ ได้ไหม?"

"ถึงพวกเราจะไม่ได้ฝึกมา แต่ถ้าเจอก๊อบลินหลุดมาตัวสองตัว พวกเราก็พอสู้ไหว"

พ่อของเด็กสาวทั้งสองพูดขึ้นด้วยความหวัง

ไรอันเข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่ดี ในฐานะพ่อที่ลูกสาวหายตัวไป ยิ่งใกล้เป้าหมายขนาดนี้ ใจคงร้อนรนแทบไหม้ อยากจะรีบเข้าไปช่วยลูกให้เร็วที่สุด

"ก็ได้ งั้นพวกเจ้าตามหลังพวกเรามา"

ธอร์คิดดูแล้ว การมีชาวบ้านที่แข็งแรงสี่คนช่วยระวังหลังให้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่ จึงไม่ได้ปฏิเสธ

ไรอันย่อมไม่ขัดข้องอยู่แล้ว

การรออยู่ที่เดิมอาจจะปลอดภัยกว่า แต่โอกาสที่จะได้ 'เก็บตก' ก็จะน้อยลงไปด้วย

ถ้าได้ไปพร้อมกับทุกคน โอกาสที่เขาจะได้ฆ่าเจ้าตัวเขียวสักตัวสองตัวย่อมมีมากกว่า

ดังนั้น กลุ่มคนจึงแบ่งเป็นสองส่วน นักผจญภัยนำหน้า ชาวบ้านตามหลัง ค่อยๆ คืบคลานเข้าไปข้างหน้า

พื้นที่ในป่าขรุขระ สูงๆ ต่ำๆ ไม่นานภายใต้แสงดาว ทุกคนก็มองเห็นปากถ้ำอยู่รางๆ ตรงหน้า

"ว๊ากกก!"

ในขณะที่ธอร์กำลังจะส่งสัญญาณให้ทุกคนกระจายกำลัง จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโวยวายดังขึ้นจากพงหญ้าสูงระดับเอวข้างหน้า จากนั้นเงาดำเตี้ยม่อต้อร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดพราดตรงไปยังปากถ้ำ

"แย่แล้ว หน่วยสอดแนม!" ธอร์หน้าถอดสี ร้องบอก

"ฉึก!" ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าปักกลางหลังของเงาดำร่างเล็กนั้นอย่างจัง ฝีมือของเนียนั่นเอง

"ก็แค่ก๊อบลินสิบกว่าตัว ไหนๆ ก็โดนเจอแล้ว ลุยแม่งเลย!"

"ธอร์ เราไปอุดปากถ้ำกัน!" ชายหนุ่มดาบใหญ่ไม่ยี่หระ ชักดาบยักษ์จากหลังออกมาเตรียมพร้อม

"ได้!" ธอร์ฟังแล้วก็เห็นด้วย ก๊อบลินจำนวนแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องวางแผนอะไรให้ซับซ้อน

แผนอุดประตูตีแมวนี่แหละ เวิร์กสุด

ธอร์นำทีมนักรบระยะประชิดทั้งสามพุ่งตัวเข้าไปทันที ประจวบเหมาะกับที่ร่างเตี้ยๆ สองสามตัวกำลังวิ่งสวนออกมาจากปากถ้ำพอดี การปะทะจึงเกิดขึ้น

ไรอันกระชับสามง่ามในมือแน่น การต่อสู้ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น ประหม่า และเสียดายปนเปกันไป

เพราะทีมงานนักผจญภัยตรงหน้าทำงานประสานกันได้อย่างยอดเยี่ยมจนได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด แป๊บเดียวก็จัดการก๊อบลินสามตัวนั้นลงได้

แม้ก๊อบลินระลอกสองจะพุ่งออกมา แต่ก็มีหลุดรอดมาได้แค่ตัวเดียว ซึ่งก็โดนเนียยิงทิ้งไปในพริบตา

"เฮ้อ... สงสัยจะอดเก็บตกซะแล้ว..."

ขณะที่ไรอันกำลังคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงจบลงแบบง่ายๆ สบายๆ

ทันใดนั้น เขาก็เห็นแสงสีขาวอมฟ้าสว่างวาบขึ้นมาจากภายในถ้ำ

เสี้ยววินาทีต่อมา ลำแสงขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ตรงเข้าใส่กลุ่มนักผจญภัยทั้งสามที่กำลังฟาดฟันก๊อบลินอยู่ที่ปากถ้ำ!

จบบทที่ 4