บทที่ 5 ก๊อบลินกลายพันธุ์

บทที่ 5 ก๊อบลินกลายพันธุ์

"หลบเร็ว! เวทมนตร์!" เนียที่อยู่แนวหลังมองเห็นแสงสีฟ้านั้นพร้อมๆ กันกับคนอื่น จึงตะโกนเตือนสุดเสียง

แต่ธอร์กับเพื่อนอีกสองคนมัวแต่จดจ่ออยู่กับการฆ่าก๊อบลินตรงหน้า พอได้ยินเสียงเตือนของเนียแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ลำแสงสีขาวอมฟ้านั้นก็พุ่งมาถึงตัวพวกเขาแล้ว

"ตูม!"

ทันทีที่ลำแสงปะทะและระเบิดออก ไอความเย็นยะเยือกก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ!

แม้แต่พวกไรอันที่อยู่ห่างออกไปเกือบยี่สิบเมตร ยังรู้สึกได้ถึงลมหนาวที่พัดมาปะทะใบหน้า

ไรอันตกใจสุดขีด รีบเพ่งสายตามองไปที่เกิดเหตุ

ภาพที่เห็นคือธอร์กำลังใช้มือกุมแขนขวาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดาบยาวในมือร่วงหล่นลงพื้นไปแล้ว

แขนขวาข้างที่เคยถือดาบถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนาเตอะ ลามขึ้นไปถึงหัวไหล่ ทั้งหน้าอกและแขนขวาขาวโพลนไปหมด

ไรอันตกตะลึงเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ขาวโพลนนั้นคือชั้นน้ำแข็งหนาเป็นเซนติเมตร

ถึงแม้ธอร์จะไม่ได้ถูกแช่แข็งทั้งตัว แต่ดูจากใบหน้าซีดเผือดและร่างกายที่สั่นเทิ้ม ก็บอกได้ชัดเจนว่าตอนนี้ธอร์หมดสภาพการต่อสู้ไปแล้ว

อีแวนส์ ชายผู้ใช้มีดสั้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบถอยกรูดออกมาหลายก้าว

"บ้าเอ๊ย! เวทมนตร์ระดับ 0, รังสียะเยือก!" ชายหนุ่มดาบใหญ่ตะโกนลั่นด้วยความโกรธ

เขารีบตวัดดาบกวาดไปรอบๆ เพื่อเปิดทาง แล้วรีบลากตัวธอร์ถอยออกมาทันที

การถอยร่นนี้ทำให้ปากถ้ำที่เคยถูกปิดล้อมจนมิด เปิดโล่งขึ้นมาทันที

ราวกับนัดแนะกันไว้กับจังหวะการใช้เวทมนตร์ ก๊อบลินในถ้ำอีกกว่าห้าตัวก็พุ่งพรวดออกมาพร้อมกัน

ในจำนวนนั้นมีก๊อบลินถือหอกสองตัวคอยอารักขาก๊อบลินตัวหนึ่งที่หน้าตาดูแปลกประหลาด มันสวมชุดคลุมผ้าลินินสกปรกๆ เดินออกมาอย่างโอหัง

"ระวัง!"

"ก๊อบลินกลายพันธุ์!"

"เหตุการณ์ที่โอกาสเกิดน้อยนิดขนาดนี้ ทำไมต้องมาแจ็กพอตที่ทีมเราด้วยนะ" เนียหน้าถอดสี พึมพำกับตัวเอง

การกวาดล้างที่คิดว่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วย กลับกลายเป็นการต่อสู้ที่ยากจะคาดเดาผลลัพธ์ไปเสียแล้ว

"ฉึก!"

ก๊อบลินถือมีดสั้นตัวหนึ่งที่กำลังจะพุ่งเข้าถึงตัวเนีย ถูกไรอันเอาสามง่ามแทงตายคาที่

"ขอบใจ!"

"ไม่เป็นไร!"

ในบรรดาชาวบ้าน ไรอันเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้หลังจากตกตะลึงกับการปรากฏตัวของก๊อบลินกลายพันธุ์

แม้เขาจะทึ่งกับลำแสงสีขาวอมฟ้าที่ก๊อบลินกลายพันธุ์ปล่อยออกมา และพึมพำในใจว่า 'นี่สินะเวทมนตร์' แต่เพียงชั่วพริบตา ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาทำให้เขาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ความคิดที่ว่า— 'ถ้าฆ่าไอ้ตัวกลายพันธุ์นี่ได้ ข้าจะได้สายเลือดกลายพันธุ์ของมันมาด้วยหรือเปล่านะ?'

ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลของการได้ครอบครองเวทมนตร์ อะดรีนาลีนในร่างของไรอันก็สูบฉีดพล่าน เขาจ้องมองก๊อบลินกลายพันธุ์ตาเป็นมัน

ต่างจากคนอื่น ตอนนี้เขาแทบไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย

มีเพียงความกระหายที่จะได้ครอบครองพลังลึกลับนั้น

อีกอย่าง สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

อย่างน้อยในมุมมองของไรอัน ถ้าชาวบ้านอย่างพวกเขาร่วมมือกับนักผจญภัยอีกสี่คน รวมเป็นแปดคน รุมสู้กับก๊อบลินแค่ห้าตัว

ต่อให้ฝ่ายเราเจ็บไปหนึ่ง และฝ่ายมันมีตัวกลายพันธุ์ โอกาสชนะก็ยังมีเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ก๊อบลินกลายพันธุ์นั่นจะยิงเวทย์ได้รัวๆ เหมือนปืนกลโดยไม่มีขีดจำกัด

"รีบเข้าไปช่วยเร็ว! ห้าตัวนี้คงเป็นชุดสุดท้ายแล้ว!"

ไรอันตะโกนบอก แล้วพุ่งตัวนำหน้าออกไปเป็นคนแรก!

เมื่อเห็นไรอันบุก ชาวบ้านอีกสามคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง แล้วก็วิ่งตามไปติดๆ

ไม่ใช่เพราะความกล้าบ้าบิ่นอะไร แต่ลูกสาวของชาวบ้านสองคนยังติดอยู่ในถ้ำ ในเมื่อคนนอกอย่างไรอันยังกล้าลุย แล้วคนเป็นพ่อจะมัวหดหัวอยู่ได้ยังไง

แถมก๊อบลินตรงหน้า นอกจากไอ้ตัวกลายพันธุ์แล้ว ที่เหลือก็มีแค่สี่ตัว รวมกันเป็นห้า แต่พวกเขามีกันตั้งแปดคน!

"ฉึก!"

ไรอันแทงสามง่ามออกไปเต็มแรง ด้วยผลของสกิลติดตัว 'ร่างกายกำยำ Lv.1' ที่เพิ่มทั้งพละกำลังและความว่องไว การโจมตีครั้งนี้จึงรุนแรงและรวดเร็วกว่าครั้งก่อนมาก

ก๊อบลินอีกตัวร้องโหยหวน แล้วสิ้นใจคาปลายสามง่ามของเขา

ภาพนี้อยู่ในสายตาของเนียตลอดเวลา

ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ทึ่งในความรุนแรงของสามง่ามไรอัน แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับรู้สึกว่าความกล้าหาญของเขาดูบ้าบิ่นจนเกินเหตุไปหน่อย

การเข้าร่วมวงต่อสู้แบบกะทันหันของกลุ่มชาวบ้านนำโดยไรอัน ทำให้ฝูงก๊อบลินรวมถึงตัวกลายพันธุ์เริ่มตื่นตระหนก

ก็แหงล่ะ เจอคนแปดคนรุม ก๊อบลินที่เป็นแค่มอนสเตอร์ชั้นต่ำจะไม่ให้กลัวได้ยังไง

แม้แต่เจ้าก๊อบลินกลายพันธุ์ แววตายังดูลอกแลก มันส่งเสียงร้องรัวเร็วสั่งการอะไรบางอย่าง แต่ก๊อบลินอีกสามตัวที่เหลือเริ่มมีท่าทีลังเล

ทางฝั่งปาร์ตี้นักผจญภัย เมื่อได้ชาวบ้านสี่คนมาหนุน กำลังใจก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที!

สถานการณ์พลิกกลับมาได้เปรียบอีกครั้ง

เจ้าก๊อบลินกลายพันธุ์เห็นท่าไม่ดี มันรีบยกมือขึ้น ทำท่าจะร่ายเวทย์ใส่ฝูงคนอีกรอบ

แต่เสี้ยววินาทีต่อมา ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งฝ่าอากาศมาปักเข้าที่แขนของมันอย่างแม่นยำ

"กี๊ซซซ~"

ก๊อบลินกลายพันธุ์ที่ถูกเนียยิงทะลุแขน ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันกุมแผลที่แขน ทิ้งลูกน้องที่เหลือ แล้วหันหลังวิ่งหนีเข้าพงหญ้าไปดื้อๆ

เมื่อเห็นหัวหน้าศัตรูหนี ทั้งชายหนุ่มดาบใหญ่ที่ต้องพยุงธอร์ และอีแวนส์ผู้ใช้มีดสั้น ต่างก็ไม่กล้าไล่ตาม เพราะกลัวว่ามันอาจจะยังมีทีเด็ดร่ายเวทย์สวนกลับมาได้

ส่วนชาวบ้านอีกสองคน ใจจดจ่ออยู่กับการช่วยลูกสาว จึงไม่ได้สนใจจะไล่ล่าตัวหัวหน้า แต่มุ่งหน้าไปจัดการก๊อบลินสามตัวที่ยังขวางปากถ้ำอยู่แทน

ดังนั้น จึงมีเพียงไรอันคนเดียวที่พุ่งตัวไล่ตามไปทันที

ในความมืดสลัว ด้วยวิสัยทัศน์แสงน้อย ไรอันล็อกเป้าหมายร่างก๊อบลินกลายพันธุ์ที่กำลังวิ่งหนีในพงหญ้าได้อย่างชัดเจน

แต่เพราะยังระแวงว่ามันอาจร่ายเวทย์ได้อีก ไรอันจึงเว้นระยะห่างไว้พอสมควร

หลังจากวิ่งไล่กวดกันผ่านทางเลี้ยวซ้ายทีขวาทีอยู่พักหนึ่ง ไรอันก็ฉวยโอกาสตอนที่มันชะงักฝีเท้า หยุดกึก แล้วง้างแขนขวาในท่าพุ่งแหลน เกร็งกล้ามเนื้อส่งแรง แล้วขว้างสามง่ามในมือออกไปสุดแรงเกิด!

"ฟิ้ว!"

สามง่ามพุ่งเฉียดผ่านยอดหญ้า ปักเข้าที่ไหล่ซ้ายของก๊อบลินในชุดคลุมสกปรกอย่างจัง

มันร้องเสียงหลง ร่างเซถลาล้มคว่ำไปกับพื้น

ไรอันลิงโลดในใจ รีบพุ่งตัวเข้าไปหา ในจังหวะที่มันกำลังตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น เขาก็กระโดดถีบ!

เท้าของเขาประทับลงบนหัวของมันที่กำลังเงยขึ้นมาพอดี

"ผัวะ!"

หัวเขียวๆ ของมันถูกกระแทกจนจมดิน ไรอันไม่รอช้า ดึงสามง่ามที่ปักคาไหล่มันออกมา แล้วระดมแทงใส่ร่างที่ยังดิ้นรนอยู่นั้นอย่างบ้าคลั่ง

"ฉึก!"

"ฉึก!"

เลือดสาดกระเซ็น!

จนกระทั่งร่างใต้ฝ่าเท้าแน่นิ่งสนิท ไรอันถึงได้หยุดมือ

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

ไรอันยืนหอบตัวโยน การวิ่งไล่กวดบวกกับการออกแรงแทงไม่ยั้ง แม้จะมีสกิลร่างกายกำยำ Lv.1 ช่วย ก็ยังทำเอาเหนื่อยหอบได้เหมือนกัน

เขาเองก็ไม่รู้ว่าแทงไปกี่ที

ในหัวคิดแต่ว่าต้องฆ่ามันให้ตาย จะได้ไม่เปิดโอกาสให้มันร่ายเวทย์มรณะนั่นใส่

พอก้มลงมองดูร่างพรุนเหมือนรังผึ้งที่แทบเท้า กะคร่าวๆ น่าจะโดนไปเป็นสิบแผล

มิน่าล่ะ ถึงได้เหนื่อยขนาดนี้!

จบบทที่ 5