ตอนที่ 9 ไม่กินอาหารมนุษย์

ตอนที่ 9 ไม่กินอาหารมนุษย์

เมื่อมองไปที่หน้าต่างข้อความ "ยืนยันการใช้แต้มชำระล้างหนึ่งร้อยแต้มเพื่อสร้างห้องครัวระดับหนึ่งหรือไม่" ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอระบบ ฮอว์ธอร์นก็กดตกลงอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น สติของเขาก็ถูกดึงออกไปไกล ราวกับลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงแล้วมองลงมายังเขตพอร์ตเซาท์เบื้องล่าง

เพียงแต่ในสายตาของเขาตอนนี้ พื้นที่ส่วนอื่นกลับมืดมิดสนิท มีเพียงพื้นที่ของอารามเท่านั้นที่สว่างไสว ไม่ต่างจากหน้าจออินเทอร์เฟซการก่อสร้างในเกมเลย

เห็นได้ชัดว่าในการตัดสินของระบบ ที่นี่ถือเป็นเขตแดนของเขา ดังนั้นเขาจะทำอะไรกับที่นี่ก็ได้ทั้งนั้น

เหอะ ทั้งที่ข้างในยังมีแม่มดที่แข็งแกร่งอีกหกคนซึ่งสามารถขยี้ผมให้ตายได้ง่ายๆ แต่ถ้าไม่มีไฮดี้อยู่ด้วย ผมกลับไม่กล้าไปไหนเลยสักที่...

ฮอว์ธอร์นหัวเราะเยาะตัวเองในใจ จากนั้นก็เลิกคิดเรื่องอื่นแล้วจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของเขาปัดไปมาบนหน้าจอ และทุกครั้งที่เขาปัด เงารางของอาคารห้องครัวก็ขยับตามไปด้วย

นี่คือขั้นตอนการเลือกสถานที่ก่อสร้าง ซึ่งเหมือนกับในเกมทุกประการ

จากนั้นเขาก็กำหนดตำแหน่งของห้องครัวให้ตรงกับตำแหน่งเดิมที่เขาอยู่นี้ โดยให้ซ้อนทับกับห้องครัวปัจจุบันของอารามพอดี แล้วจึงดับเบิลคลิก

แล้วก็มีกล่องข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง "ตำแหน่งห้องครัวใหม่มีสิ่งก่อสร้างเดิมอยู่ ตรวจสอบว่าเป็นห้องครัวทั่วไป ต้องการรวมเข้าด้วยกันหรือไม่?"

ฮอว์ธอร์นกดปุ่มตกลงทันที ในวินาทีถัดมา สติของเขาก็กลับคืนสู่ร่างกาย และฉากตรงหน้าก็กลับมาเป็นภาพภายในห้องครัวอีกครั้ง

และต่อมา ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของไฮดี้ที่อยู่ข้างๆ ทั่วทั้งห้องครัวก็สว่างไสวด้วยแสงสีขาวนวล ซึ่งเหมือนกับแสงตอนที่เธอถูกชำระล้างไม่มีผิด

ภายในแสงสว่างนั้น ทุกอย่างในห้องครัวกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เตาหินขนาดใหญ่ที่เคยทรุดโทรมถูกแทนที่ด้วยแถวเตาโลหะที่มีขนาดแตกต่างกัน

มีดทำครัวที่แขวนอยู่บนผนังเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งมีดสับกระดูก มีดแล่เนื้อ และเครื่องครัวรูปแบบต่างๆ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

และที่ด้านล่างของมีดทำครัว บรรดาเครื่องปรุงต่างๆ เช่น เกลือป่น ซอสหอยนางรม ซีอิ๊วขาว พริก ซอสเต้าเจี้ยวหวาน และอื่นๆ ก็ปรากฏขึ้นและเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ พร้อมให้เขาได้แสดงฝีมือ...

ฮอว์ธอร์นลอบมองสายตาที่ตกตะลึงของไฮดี้ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ แม้นี่จะไม่ใช่ความสามารถของเขาเองแต่เป็นฝีมือของระบบ แต่การที่เขาสามารถทำให้แม่มดที่น่ารักตกใจได้ขนาดนี้ มันก็น่าพอใจไม่ใช่หรือ?

ในที่สุด แสงสีขาวจากการปรับปรุงก็ดับลงโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นห้องครัวที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว และเต็มไปด้วยเครื่องครัวกับภาชนะต่างๆ ที่เธอไม่รู้จัก ไฮดี้ก็ตกใจจนแทบพูดไม่ออก

"นี่... นายท่าน ท่านทำได้อย่างไรกันคะ?"

พูดจบเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบหันหลังเดินออกไปข้างนอก เมื่อมองดูรูปลักษณ์ภายนอกและพื้นที่ใช้สอยของห้องครัวที่ดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เธอก็ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อตระหนักได้ว่า ภายในห้องครัวนี้ได้กลายเป็นพื้นที่อิสระในตัวมันเองไปแล้ว!

การสร้างกึ่งมิติ!

นี่คือสิ่งที่มหาเวทระดับแปดเท่านั้นที่จะทำได้ แต่นายท่านของเธอไม่มีพลังเวทเลยแม้แต่น้อย และไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ใดๆ ได้ด้วยซ้ำ...

เขาทำได้อย่างไรกัน?

เมื่อเห็นไฮดี้เดินกลับมาอย่างช้าๆ ด้วยความตะลึงงัน แม้ในใจของฮอว์ธอร์นจะประหลาดใจไม่แพ้กัน เพราะจริงๆ แล้วเขาก็ไม่เคยเห็นรายละเอียดภายในห้องครัวในเกมว่ามันเป็นอย่างไร แต่เขาก็ยังยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วกระซิบว่า

"นี่แหละคือความลับที่ผมจะมอบความสุขและความปลอดภัยให้กับเธอไงล่ะ ไฮดี้"

ทันใดนั้น หญิงสาวก็เก็บความตกใจทั้งหมดไป รอยยิ้มเบ่งบานราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ

เธอกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของฮอว์ธอร์น กอดแขนเขาไว้แน่น ดวงตาหยีและมุมปากยกขึ้น คำพูดที่ออกมาเต็มไปด้วยความเทิดทูนและเปี่ยมสุข

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ นายท่านทำได้ทุกอย่างจริงๆ!"

ฮอว์ธอร์นรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็มองไปที่เตาตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่น

"เอาล่ะไฮดี้ เดี๋ยวผมจะแสดงให้เห็นเองว่าสิ่งที่เรียกว่าฝีมือการทำอาหารน่ะเป็นยังไง!"

พูดกันตามตรง ฮอว์ธอร์นทำอาหารไม่เก่งเท่าไหร่

แม้ในชาติก่อน คนในครอบครัวจะคอยคะยั้นคะยอให้เขาเรียน แต่จนกระทั่งก่อนที่จะข้ามมิติมา เขาก็ทำเป็นแค่แกงง่ายๆ หรือไข่เจียวแบบบ้านๆ เท่านั้น สำหรับเมนูที่ซับซ้อนกว่านั้น เขาก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ

แต่ถึงฝีมือทำอาหารของเขาจะธรรมดาแค่ไหน ก็สู้ความจริงที่ว่าห้องครัวมีความสามารถในการปรุงอาหารในตัวมันเองไม่ได้!

เขาสอดส่องแผงหน้าจอระบบแล้วเลือกวัตถุดิบกับเมนู จากนั้นก็แค่ออกคำสั่งให้ห้องครัวทำงานเท่านั้น

ภายใต้พลังเวทของห้องครัวเอง มีดทำครัวพากันลอยขึ้นมาโบยบินในอากาศ จัดการหั่นหัวหอม กุ้งแห้ง แครอท และมันฝรั่งได้อย่างเชี่ยวชาญ

เตาใหญ่ติดไฟเองอัตโนมัติ ใช้น้ำมันมะกอกผัดหัวหอมจนหอมกรุ่น จากนั้นเติมน้ำพุที่ใสสะอาดลงไป ต้มผักทั้งหมดจนสุก แล้วค่อยใส่กุ้ง เกลือป่น และพริกไทยเป็นอันดับสุดท้าย

ด้วยเหตุนี้ ซุปทะเลข้นที่มีรสชาติล้ำเลิศกว่าฝีมือของไฮดี้ก่อนหน้านี้มาก จึงเสร็จสมบูรณ์

แม้ว่าในขั้นตอนนี้สิ่งที่ฮอว์ธอร์นทำจะมีเพียงการกดเลือกบนหน้าจอระบบในตอนแรก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความภูมิใจของเขาลดลงเลย

เขาตักซุปใส่ชามแล้วยืนรออยู่ในห้องครัว ใช้ช้อนตักน้ำซุปที่มีไขมันสีเหลืองทองลอยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย สัมผัสกับกลิ่นหอมหวลที่เตะจมูกในระยะประชิด จนในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากแบ่งปัน เขาจ่อช้อนไปที่ริมฝีปากของไฮดี้แล้วพูดด้วยความหน้าไม่อายว่า

"มาสิไฮดี้ ลองชิมฝีมือผมดู!"

ดวงตาของไฮดี้เป็นประกายด้วยความเทิดทูน เธอไม่ได้ปฏิเสธและค่อยๆ อ้าปากงับช้อนนั้นเข้าไป หลังจากกลืนน้ำซุปร้อนๆ ลงไปแล้ว เธอก็จ้องมองตาเขาอย่างจริงจังแล้วพูดว่า

"อร่อยมากค่ะ ฝีมือของนายท่านยอดเยี่ยมที่สุด!"

ฮอว์ธอร์นคอยสังเกตสีหน้าของเธออยู่ตลอด และเขาก็ไม่ได้เห็นท่าทาง "ตาเป็นประกาย" อย่างชัดเจนขนาดนั้น จึงเริ่มรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "ไฮดี้ หรือว่า... จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ชอบอาหารของมนุษย์เท่าไหร่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของไฮดี้ก็ดูรู้สึกผิดทันที "ขอโทษด้วยค่ะนายท่าน พวกเราแม่มดกินวิญญาณเป็นอาหาร ดังนั้นตอนที่ฉันปลอมตัวเป็นมนุษย์ ฉันจึงไม่ได้ติดตั้ง 'ประสาทรับรส' ให้กับตัวเองค่ะ"

เอาเถอะ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถรับรู้รสชาติของซุปหม้อนี้ได้จริงๆ

บางทีรสฝาดในซุปทะเลครั้งก่อน ก็อาจจะไม่ใช่ความผิดของเครื่องปรุงในยุคนี้ไปเสียทั้งหมด...

ด้วยความคิดนี้ เขาจึงไม่ได้บังคับให้ไฮดี้กินอะไรอีก เขาใช้ช้อนตักชิมเองคำเล็กๆ ลองทดสอบอุณหภูมิที่ริมฝีปากล่างแล้วจึงดื่มเข้าไป

…………..