บทที่ 10 ครั้งหนึ่งเคยเป็นตัวประกอบระดับ 4  (3)

"...หะ!"

ยอชานที่กำลังมองยองอูอยู่เกือบจะล้มไปข้างหลังจากเห็นการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของยองอูหลังจากที่เขาใส่เหรียญเข้าไปในปาก

"อะ...อะไรน่ะครับ?"

ยอชานถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะที่เขากระพริบตาด้วยความตกใจ

เห็นได้ชัดว่าร่างกายของยองอูถูกล้อมรอบด้วยเส้นประ โปร่งแสง ซึ่งเส้นประนี้เคลื่อนที่ไปตามทิศทางเหมือนกับการไหลเวียนของเลือด

ยองอูเอาเหรียญออกจากปากและมองดูร่างกายของตัวเอง

"เหมือนเป็นโหมดปรับแต่งอะไรสักอย่าง…"

"โหมดปรับแต่งเหรอครับ?"

"แบบที่มีในเกม ที่สามารถปรับแต่งลักษณะของตัวละครได้ไง"

"จริงเหรอครับ? งั้นตอนนี้..."

ขณะที่ยอชานกำลังพูด ยองอูก็เห็นหน้าจออินเตอร์เฟซใหม่ปรากฏขึ้นในสายตาเขา

「การตั้งค่าตัวละคร」

|รูปร่าง

|สเตตัส

 

"ใช่เลย เหรียญจะเปิดฟังก์ชันนี้เมื่อใส่มันเข้าไปในปาก"

ยองอูกล่าวขึ้น และยอชานก็รีบหยิบเหรียญขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก

"อ๊ะ แค่แตะริมฝีปากก็ทำงานแล้วครับ"

"ริมฝีปากเหรอ?" ยองอูมองเหรียญที่เปื้อนน้ำลายอย่างขบขัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดีที่ได้รู้วิธีใช้

‘ดูเหมือนจะยังไม่มีใครมา’

ยองอูมองขึ้นไปดูเวลาบนหน้าจอที่เหลือเพียง 11 นาที ก่อนจะกลับไปสนใจอินเตอร์เฟซอีกครั้ง

|รูปร่าง

|สเตตัส

 

มีเมนูเพียงสองอย่างเท่านั้นคือ รูปร่าง และ สเตตัส

‘อยากรู้จริง ๆ ว่าปรับรูปร่างยังไง แต่ว่าตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว’

ยองอูข้ามเมนูรูปร่างไปและเลือก ‘สเตตัส’

จากนั้นก็มีหน้าจอแนะนำปรากฏขึ้น

「จากนี้คุณสามารถใช้คาร์มาเพื่อเพิ่มความสามารถทางกายภาพได้ กรุณาทำความเข้าใจรายละเอียดแต่ละรายการก่อนเลือกอย่างรอบคอบ」

[กำลัง]

|มีผลต่อความแข็งแรงและความเร็วของร่างกาย

[ความทนทาน]

|มีผลต่อความสามารถในการทำงานอย่างต่อเนื่องและทำซ้ำๆ

[ความแข็งแกร่ง]

|มีผลต่อความแข็งแกร่งของผิวหนัง กระดูก และกล้ามเนื้อ

[การรับรู้]

|มีผลต่อการตอบสนองและการทรงตัว รวมถึงการควบคุมร่างกายโดยรวม

 

ความสามารถทางกายภาพที่สามารถพัฒนาได้โดยการใช้คาร์มามีอยู่ 4 อย่างคือ กำลัง ความทนทาน ความแข็งแกร่ง และ การรับรู้

‘แนวคิดของความแข็งแกร่งค่อนข้างแปลกแฮะ แล้วต่อไปคืออะไร?’

เมื่อยองอูกำลังคิดอยู่ ข้อความแนะนำก็หายไปและหน้าการตั้งค่าหลักก็ปรากฏขึ้น

『ตัวละคร: จองยองอู07』

[กำลัง] 19

[ความทนทาน] 21

[ความแข็งแกร่ง] 13

[การรับรู้] 24

*การเพิ่มแต่ละสเตตัสจะใช้คาร์มา 1,000 ต่อ 1 แต้ม

*คาร์มาที่สามารถใช้ได้: 153,000

 

‘ใช้คาร์มา 1,000 ต่อ 1 แต้มเหรอ? งั้นฉันจะเพิ่มสเตตัสได้อีก 153 แต้มเลยสินะ?’

ถ้าทุ่มให้กับกำลังอย่างเดียว พลังจะเพิ่มขึ้นถึง 8 เท่าเลย

‘…บ้าไปแล้ว’ ยองอูรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เหมือนเพิ่งเข้าใจถึงพลังของคาร์มาอย่างแท้จริง

‘นี่แหละคือวิธีที่จะสามารถก้าวข้ามข้อจำกัดของสถานะพื้นฐานได้’

ตราบใดที่มีคาร์มาเพียงพอ แม้แต่คนที่มีสถานะพื้นฐานเป็นมนุษย์ระดับ 4 ก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างมหาศาล

และเมื่อดูจากเมนูรูปร่างแล้ว ดูเหมือนว่าน่าจะสามารถปรับเปลี่ยนรูปร่างหรือลักษณะภายนอกได้ด้วย

นี่คือโลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถทำได้ ตราบใดที่มีเงิน

“...”

ยองอูกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ และมองไปที่นาฬิกาจับเวลาอีกครั้ง

[00:06:22]

 

เหลือเวลาอีก 6 นาที ก่อนที่พวกมอนสเตอร์และผู้กลายพันธุ์จะปรากฏตัว

‘ถ้าไม่สามารถเอาชนะพวกนั้นได้ ฉันก็จะถูกฆ่าที่นี่ ดังนั้นการทุ่มคาร์มาเพื่อเพิ่มสเตตัสตอนนี้เป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว’

แต่ควรเพิ่มสเตตัสอะไรดีล่ะ?

‘ไม่รู้ว่ามอนสเตอร์แบบไหนจะมาและมากี่ตัว... ดังนั้น...’ ต้องกระจายแต้มอย่างสมดุลที่สุด

อย่างไรก็ตามเขาตัดสินใจจะไม่เพิ่มแต้มในความแข็งแกร่งและการรับรู้

‘ต่อให้เพิ่มความแข็งแกร่งไป 50 แต้ม ฉันก็ไม่คิดว่าผิวหนังจะสามารถป้องกันมีดหรือกรงเล็บได้หรอกนะ’

การรับรู้ก็เช่นกัน เขาไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์ในช่วงแรกๆ นี้

จนถึงตอนนี้เขารู้สึกว่ายังขาดกำลังและความทนทานมากที่สุด

‘งั้นก็แบ่งแต้มไปที่กำลังและความทนทานอย่างละเท่าๆ กัน ถ้าพลังเพิ่มขึ้น การใช้โล่ก็จะง่ายขึ้น การเอาตัวรอดก็จะสูงขึ้นด้วย’

เมื่อคิดเช่นนี้ ยองอูก็เริ่มกระจายแต้มทันที

เขาลง 77 แต้มในกำลัง และ 76 แต้มในความทนทาน

เป็นการทุ่มที่ไม่เหลือแม้แต่คาร์มาเพื่อจ่ายภาษีในวันพรุ่งนี้

แล้วทันใดนั้น หน้าจอการตั้งค่าเขาก็เต็มไปด้วยตัวเลขใหม่ ๆ

『ตัวละคร: จองยองอู07』

[กำลัง] 96 (19+77)

[ความทนทาน] 97 (21+76)

[ความแข็งแกร่ง] 13

[การรับรู้] 24

 

และในขณะเดียวกัน ร่างกายของยองอูก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง

"…!"

ถึงร่างกายจะไม่ได้ใหญ่ขึ้นหรือมีกล้ามเนื้อที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน

พลังและความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

'...น้ำหนักของดาบไม่รู้สึกเลย'

แม้แต่โล่ในมือซ้ายก็ดูเบามากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

ฝึก!

แม้แต่การลุกขึ้นยืนก็รู้สึกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาไม่จำเป็นต้องใช้มือดันพื้นอีกต่อไป เพียงแค่ใช้ขาก็เพียงพอแล้ว

‘อะไรกันนี่? มันเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยเหรอ’

กำลังของเขาเพิ่มจาก 19 เป็น 96

แม้จะเป็นเพียงการคำนวณง่ายๆ แต่การที่พลังเพิ่มขึ้นถึง 5 เท่า การเปลี่ยนแปลงที่รู้สึกได้ก็สมเหตุสมผลแล้ว

“ค...คุณโอเคไหมครับ?”

ยอชานที่เห็นใบหน้าตื่นเต้นของยองอูก็ถามอย่างเป็นห่วง

ยองอูไม่ได้ตอบกลับ แต่แทนที่จะพูด เขาเลือกที่จะกระโดดจากที่นั่งอย่างเต็มแรง

ฝึก!

พื้นรองเท้ากระทบกับพื้นอย่างแรงจนเกือบจะขาดจากการเสียดสี และทันทีที่เกิดแรงกระทำต่อฝ่าเท้า ร่างของยองอูก็ถูกดีดขึ้นไปในอากาศ

"อ๊ะ...!"

เงาของยองอูลอยผ่านศีรษะของยอชานที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยองอูเองก็ตกใจเช่นกันเมื่อพบว่าตัวเองลอยขึ้นสูงกว่าที่คาดเอาไว้

จากการประมาณด้วยสายตา ยองอูลอยขึ้นไปอย่างน้อย 1.5 เมตร ซึ่งทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาในทันที เพราะปกติแล้วเขาไม่ได้เป็นคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ จึงไม่รู้วิธีการลงจอดหรือเทคนิคการล้มตัวเลย

วืด!

แรงโน้มถ่วงดึงร่างของยองอูกลับสู่พื้นอย่างรุนแรง

"อ๊ะ!"

ในขณะที่ร่างกำลังจะเสียศูนย์ล้มไปข้างหน้า โชคดีที่เท้าทั้งสองสัมผัสกับพื้นก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้น แต่เนื่องจากไม่มีอะไรรับรองน้ำหนักในการลงสู่พื้น จึงเกิดความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากส้นเท้าไปถึงหัวเข่า

"...อึ่ก!"

ยองอูกุมหัวเข่าด้วยความเจ็บปวด พลางตระหนักว่าเขาทำพลาดแล้ว

‘แบบนี้นี่เองถคงต้องมีความแข็งแกร่งและการรับรู้’

หากเขามีพลังมากขึ้นจนสามารถกระโดดได้สูง 5 เมตร ปัญหาไม่ใช่การพุ่งตัวขึ้นไป แต่เป็นการลงสู่พื้นต่างหาก

ขาของเขาซึ่งมีความแข็งแกร่งเพียง 13 จะสามารถรับน้ำหนักได้หรือไม่? แล้วเมื่อเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ ใช้ดาบฟันหรือใช้โล่ป้องกันการโจมตีที่รุนแรง แล้วจะเป็นอย่างไร?

‘ถ้ารอดจากครั้งนี้ได้ ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งและการรับรู้ด้วย’

ขณะที่ยองอูกำลังคิด ยอชานก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล

"พี่ครับ...! ผมล่ะ? ผมควรจะเพิ่มความสามารถอะไรก่อนดีครับ?"

“อะไรนะ?”

ยองอูซึ่งเพิ่งได้สติหันไปมองเห็นว่ายอชานก็ถูกล้อมด้วยเส้นประโปร่งแสงเช่นกัน

“นายมีแต้มที่ใช้ได้เท่าไหร่?”

“ถ้าใช้ทั้งหมดจะได้ 73 แต้มครับ”

“งั้นเพิ่มกำลังกับความทนทานอย่างละ 30 แล้วเพิ่มความแข็งแกร่ง 10 และการรับรู้ 3”

เนื่องจากเพิ่งเจอปัญหามาหมาด ๆ ยองอูจึงแนะนำสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุดในตอนนี้

ยอชานทำตามคำแนะนำโดยไม่ลังเล

『ตัวละคร : คังยอชาน306』

[กำลัง] 44 (14+30)

[ความทนทาน] 52 (22+30)

[ความแข็งแกร่ง] 27 (17+10)

[การรับรู้] 22 (19+3)

 

หลังจากนั้นไม่นาน ยอชานก็แสดงสีหน้าเหมือนกับยองอูเมื่อครู่

"...นี่มัน...”

"ไม่รู้หรอกนะว่าเราจะได้คาร์มาเพิ่มเท่าไหร่ในอนาคต แต่ถ้าเป็นแบบนี้ อีกไม่นานคงมีพวกเหนือมนุษย์โผล่มาเพียบแน่ ๆ"

"แน่นอนเลยครับ"

"ดังนั้นถ้าเป็นไปได้..."

ยองอูหยุดพูดชั่วคราวแล้วหันไปดูเวลาที่เหลือในนาฬิกาจับเวลา

[00:00:49]

 

เหลืออีก 49 วินาที

"เราควรจะเป็นพวกเหนือมนุษย์พวกนั้นให้ได้ เพราะการแข็งแกร่งไม่เคยเป็นสิ่งที่แย่หรอก"

ในความเป็นจริง มันไม่ใช่แค่ไม่แย่ แต่จำเป็นต้องแข็งแกร่ง

ยองอูยังคงจำได้ดีถึงเหตุการณ์ในสถานี่แลกเปลี่ยน ที่เขาถูกล้อมและถูกทำร้ายจากคนที่ไม่รู้จัก ซึ่งยังคงหลอกหลอนเขาเวลาที่ต้องต่อสู้จนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เพราะอย่างนั้น ยองอูจึงไม่อยากถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป

[00:00:21]

 

เหลือ 21 วินาที

ยอชานหยุดทดลองฟันอาวุธแล้วตั้งท่าเตรียมตัว ส่วนยองอูยังคงสำรวจบริเวณโดยรอบเพื่อหาอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

[00:00:10]

 

ในที่สุดเมื่อเวลาบนหน้าจอนับถอยหลังเหลือ 10 วินาที ทั้งสองคนก็หันไปจ้องมองเสาแสงสีฟ้า

พวกมันจะตกลงมาจากด้านบนหรือเปล่า?

หรือจะปรากฏตัวที่จุดที่เสาแสงสัมผัสกับพื้นดิน?

ขณะที่กำลังคาดเดาและระงับความตื่นเต้น เวลาเหลือ 3 วินาที

…3

…2

…1

 

จากนั้น...

บูม!

เสียงแตรดังสนั่นไปทั่ว และเสียงแปลก ๆ ก็ดังขึ้นจากปลายเสาแสงที่เชื่อมกับท้องฟ้า

ฟิ้ววววว!

ฟิ้ววววว!

"พี่ครับ...! มีบางอย่างกำลังลงมา!"

“ฉันก็เห็นเหมือนกัน เราถอยออกมาก่อนดีกว่า”

ยองอูมองเห็นแสงเล็ก ๆ หลายจุดภายในเสาแสงด้านบน และดูเหมือนว่าแสงเหล่านั้นจะค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น

ฟิ้ววววว!

'พวกมัน' พุ่งลงมาตามเสาแสงและลงสู่พื้นตรงหน้ายองอูกับยอชานอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ! ตุ้บ!

"......"

ทั้งหมด 12 ตัว

พวกมันลงมาพร้อมกับทำลายพื้นดินเป็นวง ยองอูสามารถคาดเดาได้ไม่ยากว่าหากมีคนยืนอยู่ตรงนั้น คงถูกบดขยี้เป็นชิ้น ๆ

‘ดีที่พวกมันมีไม่มาก’

แน่นอนว่าถ้าเสาแสงหนึ่งเสามีพวกมัน 12 ตัว นั่นหมายความว่าในเมืองกูมีจะมีมอนสเตอร์ตกลงมาหลายร้อยตัว

ระหว่างที่พวกมันตกลงมาจากฟ้า มีบางสิ่งบางอย่างได้ปกป้องพวกมันไว้ พวกมันทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยทรงกลมสีขาวขนาดใหญ่

แต่ปัญหาคือ ขนาดของทรงกลมนั้นใหญ่กว่าที่คาดไว้มาก

"พี่ครับ...?" ยอชานพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะถอยหลังออกมา

ยองอูก็เช่นกัน เขารู้สึกตกใจไม่แพ้กัน

ทรงกลมทั้ง 12 ลูกสูงประมาณ 2 เมตร และกว้าง 1.5 เมตร

'มันมีอะไรอยู่ข้างใน...'

แกร๊ก!

ก่อนที่ยองอูจะคิดจบ ทรงกลมทั้งหมดก็แตกออกพร้อมกัน

จากนั้น

ตูม!

มีก๊อบลินติดอาวุธครบมือจำนวน 12 ตัวเตะออกมาจากกำแพงทรงกลมอย่างองอาจ

"......"

ยองอูกับยอชานจึงได้แต่เงยหน้ามองด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่เห็นนั้น พวกมันสูงถึง 2 เมตร

(จบตอน)