บทที่ 49 จุดตัดและการพลิกผัน (3)

บทที่ 49 จุดตัดและการพลิกผัน (3)

———— ศาลแขวงโตเกียว , ห้องพักรอที่ 1 ————

“ถึงตาผมออกโรงแล้วสินะ?”

เจ้าหน้าที่ทาคางิเงยหน้าขึ้น...โดยยังคงถือเอกสารแผ่นยาวอยู่ในมือ

นี่คือคำให้การที่เขาเตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับการพิจารณาคดีนี้

เขาตรวจจนมั่นใจว่ามันไม่มีข้อบกพร่องและไร้ช่องโหว่!

การเลื่อนตำแหน่งและการขึ้นเงินเดือนอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!

ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมเจ้าหน้าที่ทาคางิผลักประตูแรกออกและเดินไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายไปยังศาลชั้นต้น

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ควบคุมไม่ได้ของทาคางิ...เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“คุณทาคางิ...ทำไมถึงยิ้มซะแก้มปริเลย...มีเรื่องอะไรดีๆเหรอครับ?”

“อ๋อ! พอดีนึกถึงเรื่องดีๆขึ้นมาได้น่ะครับ”

เจ้าหน้าที่ทาคางิพยักหน้า

“เรื่องดีๆอะไรเหรอครับ?”

เจ้าหน้าที่เซ้าซี้ต่อ

“แน่นอนครับ! ก็เรื่องประเมินเงินเดือนของเดือ—”

ทาคางิยังพูดไม่ทันจบ...ประตูห้องพิจารณาคดีที่ 1 ก็ถูกผลักเปิดออกแล้ว

คำพูดครึ่งหลังของเขาถูกกลืนลงคอทันที...พร้อมกับเหงื่อเย็นๆที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผาก

เพราะเขาสังเกตเห็นแล้วว่าทนายฝ่ายจำเลยในคดีนี้คือ...อิจิโกะ ทาคานากะ!!!

(มะ...ไม่จริงน่ะ!? ทนายทาคานากะไม่ได้บอกว่าเขาจะเป็นผู้รับผิดชอบคดี SL3 เมื่อ 12 ปีก่อน และคู่กรณีของเขาคืออัยการคุโจ เรย์โกะงั้นเหรอ!? แล้วทำไมทนายทาคานากะถึงมานั่งเป็นทนายฝ่ายจำเลยในคดีพยายามฆ่าบนเกาะสึกิคาเงะได้ล่ะเนี่ย!?)

วามรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทาคางิ...เขาเดินไปที่แท่นพยานด้วยขาที่เริ่มสั่น

คำให้การที่ท่องมาจนขึ้นใจเริ่มจะเลือนหายไปซะอย่างงั้น!

“หึๆ! ดูเหมือนว่าหมวดทาคางิจะรู้สึกประหม่านิดหน่อยนะ”

“แต่คุณไม่จำเป็นต้องประหม่าหรอก...เพราะคดีนี้มัน 'กระจ่างชัด' อยู่แล้ว!”

“คุณแค่เล่า 'ความจริง' ที่คุณเห็นออกมาก็พอ!”

เมื่อสังเกตเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทาคางิดูประหม่าเล็กน้อยอัยการโกโดจึงจิบกาแฟแล้วพูดขึ้น

(ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะครับ)

ทาคางิจึงหยิบเอกสารคำให้การออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เขาเหลือบมองทาคานากะอย่างประหม่าก่อนจะพูดขึ้น

【เริ่มคำให้การ】

1. “ผมได้รับสายข่าวล่วงหน้า...จึงไปแอบซุ่มรออยู่ที่ข้างนอกหอประชุมชุมชนครับ”

2. “ทันทีที่ได้ยินเสียงเพลง โซนาต้าแสงจันทร์ (Moonlight Sonata) ดังขึ้น...ผมก็รีบวิ่งตรงไปที่ตำแหน่งห้องเปียโนทันที”

3. “จากนั้นผมก็ได้ยินเสียง 'เพล้ง!' ผมก็เห็นคุณหมอนารุมิกระโดดออกมาจากหน้าต่างที่แตกละเอียด...แล้วผมจึงทำการจับกุมเธอครับ”

4. “หลังจากคุมตัวคุณหมอนารุมิไว้ได้...ผมกลับไปที่ห้องเปียโนเพื่อตรวจสอบสถานการณ์และพบว่ามุราซาวะ ชูอิจิถูกทำร้ายและไม่ทราบชะตากรรมของเขา”

5. “ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าใครคนอื่นอยู่ในที่เกิดเหตุและผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียวคือคุณหมอนารุมิ...ดังนั้นผมจึงคิดว่า…คุณหมอนารุมิคือผู้กระทำความผิดในคดีพยายามฆ่าครั้งนี้ครับ”

【จบคำให้การ】

ผู้พิพากษาพยักหน้าเห็นด้วย

จากคำให้การของหมวดทาคางิ...ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล

อาไซ นารุมิทำร้ายมุราซาวะ ชูอิจิจากนั้นทุบกระจกหน้าต่างเพื่อหลบหนีแต่ถูกเจ้าหน้าที่ทาคางิจับกุมได้ในที่เกิดเหตุ

ยิ่งไปกว่านั้นก็มีผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียวนั่นก็คืออาไซ นารุมิ

ดูเหมือนว่าจะไม่จำเป็นต้องสอบถามเพิ่มเติมอีกแล้ว

“คดีนี้มีความชัดเจนมาก!...ศาลเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องไต่สวนต่อ—”

ตึง!!!

ทาคานากะกระแทกโต๊ะอย่างแรงทำให้เกิดการยิง "กระสุนแห่งความจริง" ขึ้น

กระแสลมแรงจัดพัดจนค้อนไม้ในมือผู้พิพากษาที่กำลังจะเคาะปิดคดีหลุดมือร่วงลงพื้น!

[กระสุนแห่งความจริง : 5/5]

ทุกคนในห้องโถงพิจารณาคดีต่างประหลาดใจและไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆก็มีลมพัดแรงขึ้นมาในศาลได้

แต่รันผู้ซึ่งเคยเห็นทาคานากะไขคดีมาก่อนจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับเรื่องนี้อยู่แล้ว

อ๋อ...คุณทนายทาคานากะเริ่มใช้เวทมนตร์ไขคดีอีกแล้วสินะ....เรื่องปกติๆ!

“ขอคัดค้าน! คดีนี้มีข้อสงสัยอยู่มาก....จะมาสรุปปิดคดีตอนนี้ได้ยังไง!?”

“ผมตั้งข้อสงสัยในคำให้การที่สามของพยานที่ว่า : 【จากนั้นผมก็ได้ยินเสียง 【เพล้ง】 และผมก็เห็นคุณหมอนารุมิกระโดดออกมาจากหน้าต่างที่แตก—แล้วผมจึงทำการจับกุมเธอ!】”

ทาคานากะหันหน้าไปจ้องมองเจ้าหน้าที่ทาคากิ

เขาตะโกนออกมาโดยไม่ลังเล

“ฝ่ายจำเลยขอให้พยานอธิบายคำกล่าวนี้โดยละเอียด!”

เจ้าหน้าที่ทาคางิกลืนน้ำลายลงคอ...โดยไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป

ขณะที่อัยการโกโดกระแทกแก้วกาแฟลงโต๊ะดัง

ปัง!

“ขอคัดค้าน! คำให้การนี้เรียบเรียงมาชัดเจนและมีเหตุผล...ไม่มีข้อสงสัยใดๆทั้งสิ้น!!”

“ขอคัดค้าน! จะมีข้อสงสัยหรือไม่! ทางฝ่ายจำเลยจะเป็นคนตัดสินเอง! ทางฝ่ายอัยการจะมาแทรกแซงการซักค้านงั้นเหรอ!?”

เมื่อเผชิญกับการคัดค้านของอัยการโกโด...ทาคานากะก็ทุบโต๊ะอีกครั้งโดยไม่ลังเล

ผู้ชมในห้องพิจารณาคดีต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องโวยวายขึ้นมาทันที

“นั่นสิ! ถึงจะมีข้อชัดเจนอยู่แล้ว...แต่ทนายก็มีสิทธิ์ซักถามรายละเอียดนี่นา!”

“ถูกต้องแล้ว! อัยการจะขัดขวางการถามพยานไม่ได้นะ!”

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

ผู้พิพากษาเก็บค้อนขึ้นมาเคาะซ้ำๆเพื่อเรียกความสงบ

“เงียบๆ! ศาลนี้ต้องการความเงียบสงบ!...โปรดอย่าพูดคุยกันด้วย!”

“คำกล่าวอ้างของทนายทาคานากะมีมูลความจริง...ข้อโต้แย้งของอัยการโกโดจึงถูกปฏิเสธ”

“เจ้าหน้าที่ทาคากิ...โปรดตอบคำถามที่ทนายทาคานากะถามไปด้วยครับ”

อัยการโกโดจิบกาแฟพลางหรี่ตาภายใต้หน้ากากอิเล็กทรอนิกส์

(ทาคานากะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเองเลยงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าจะวางแผนพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอาไซ นารุมิ ก่อนสินะ?)

(ก็ได้... มาดูกันว่านายจะทำได้แค่ไหน)

“คำให้การเรื่อง 'เสียง' มันยังไม่ชัดเจนพอ”

ทาคานากะดีดนิ้วแล้วชี้ไปที่หมวดทาคางิ

เขาพูดด้วยความมั่นใจอย่างผิดปกติ

“หมวดทาคากิ...เสียง 'เพล้ง' ที่คุณได้ยินน่ะ...มันเป็นเสียงแบบไหนกันแน่?”

โซโนโกะที่นั่งดูอยู่ขมวดคิ้วและสับสนเล็กน้อย

“เสียงเพล้งก็คือเสียงเพล้งสิ! มันเกี่ยวอะไรกับคดีเนี่ย?”

แต่รันที่อยู่ข้างๆเธอกลับเริ่มนึกอะไรบางอย่างออก...เธอหวนนึกถึงสถานการณ์ในที่เกิดเหตุและอุทานออกมาเบาๆ

“เอ๊ะ...หรือว่านั่นจะเป็นเสียงกระจกแตกงั้นเหรอ?”

เจ้าหน้าที่ทาคางิขึ้นให้การโดยได้แก้ไขคำให้การของตัวเอง

“ครับ! เสียง 'เพล้ง' ที่ผมได้ยินนั้น...น่าจะเป็นเสียงกระจกแตกครับ!”

“หลังจากที่ผมพาคุณหมอนารุมิกลับมาที่ห้องเปียโนแล้ว...ผมก็เห็นว่ากระจกหน้าต่างในห้องเปียโนแตกละเอียด”

“ผมเลยสันนิษฐานว่าคุณหมอนารุมิกลัวความผิด...เลยกระโดดชนหน้าต่างหนีออกมาครับ!”

ทาคานากะลูบคางพลางถามอีกครั้ง

“คุณมั่นใจงั้นเหรอ?”

เจ้าหน้าที่ทาคางิพยักหน้า

“มั่นใจครับ! มันคือเสียงกระจกแตกชัดๆเลย!”

ในขณะนั้นผู้พิพากษาที่นั่งอยู่ในตำแหน่งหลักเห็นว่าทาคานากะกำลังถามคำถามที่ไร้สาระเท่านั้น

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและพูดว่า...

“ฝ่ายจำเลยตั้งคำถามแบบนี้...เพื่อจงใจถ่วงเวลาหรือเปล่า?”

“ศาลจะไม่อนุญาตให้ทำเรื่องแบบนั้นได้...หากฝ่ายจำเลยไม่สามารถนำเสนอมุมมองใหม่ๆได้”

“คดีนี้จะสิ้นสุดลงโดยมีอาไซ นารุมิเป็น——”

ตึง!!!

ทาคานากะตบโต๊ะอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปาก

เหตุการณ์นี้ทำให้เจ้าหน้าที่สืบสวนทาคางิ...อัยการโกโดและผู้พิพากษาต่างตกใจไปพร้อมๆกัน

เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าทาคานากะค้นพบความก้าวหน้าใหม่แล้ว?

“พยานกล่าวว่าเสียง 【เพล้ง'】คือเสียงกระจกแตกที่เกิดจากจำเลยพยายามทำการหลบหนี...”

“แต่ความจริงนั้น...มันขัดแย้งกับข้อเท็จจริงในคดีนี้อย่างสิ้นเชิง! และฝ่ายจำเลยมีหลักฐานที่จะพิสูจน์เรื่องนี้!”

ทาคานากะชี้นิ้วออกไปอย่างมั่นใจ

“รับไปซะ! (Take That!) หลักฐานที่จะเปิดโปงช่องโหว่ของคำให้การนี้...ก็คือสิ่งนี้ยังไงล่ะ!”

(จบตอน)