บทที่ 47 จุดตัดและการพลิกผัน (1)

บทที่ 47 จุดตัดและการพลิกผัน (1)

———— 16 เมษายน, เวลา 20:25 น. ————

———— กรมตำรวจโตเกียว, ห้องเยี่ยมผู้ต้องขัง ————

ทาคานากะและนารุมินั่งตรงข้ามกันโดยมีฉากกั้นกระจกใสคั่นอยู่

เจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าตาเคร่งขรึมยืนอยู่ใกล้ๆคอยดูแลให้มีการสื่อสารที่เหมาะสมระหว่างจำเลยและทนายความฝ่ายจำเลยในคดีนี้

ทาคานากะเดินทางมาถึงเกาะสึกิคาเงะตอนเที่ยงแต่น่าเสียดายที่เขามาช้าเกินไป เพราะสารวัตรเมงุเระได้ประกาศจับอาไซ นารุมิ ไปแล้ว

ตอนนี้ เพื่อให้อาไซ นารุมิได้รับการปล่อยตัว...เขาจึงต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอาไซ นารุมิในชั้นศาลให้ได้

แต่การไปเกาะของเขาคราวนี้ก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์ซะทีเดียว

"ผู้ต้องสงสัยทุกคนที่อยู่ในหอประชุมวันนั้น...จะต้องขึ้นให้การในฐานะพยาน!"

“คุโรอิวะ ทัตสึจิ , คาวาชิมะ ฮิเดโอะ , นิชิโมโตะ เคน , คุณอาไซและฮิราตะ คาซึอากิด้วย”

“พยานคนอื่นๆ อย่าง โคชิมิสึ นัตสึกิ , โมริ โคโกโร่ , ชิมิสึ มาซาโตะ , คุโรยามะ เรย์โกะก็ด้วย”

"แต่เรื่องพวกนั้นผมไม่สน...ผมอยากรู้แค่เรื่องเดียว..."

"คุณเป็นคนทำร้ายมุราซาวะจริงๆหรือเปล่า?"

สีหน้าของทาคานากะดูเคร่งขรึมเป็นพิเศษเมื่อมองผ่านผนังกระจกใส

ใครๆก็สัมผัสได้ถึงความซับซ้อนและความหนักหน่วงทางอารมณ์ของทาคานากะในขณะนั้นได้อย่างชัดเจน

นารุมิมีสีหน้าหม่นหมอง...เขาเพียงแต่ก้มหน้าลงและปิดปากเงียบ...

จนกระทั่งเขาได้ยินประโยคถัดมาของทาคานากะ

"รู้ไหมว่าทำไมเจ้าหน้าที่ทาคางิถึงไปปรากฏตัวที่เกาะสึกิคาเงะได้? ผมเป็นคนส่งเขาไปที่นั่นเอง..."

"ผมขอให้เขาไปที่เกาะเพื่อเก็บรวบรวมหลักฐาน..."

"หลักฐานที่จะพิสูจน์ความจริงของคดี SL3 คดีฆาตกรรมอาโซ เคจิ เมื่อ 12 ปีก่อน!"

นารุมิเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความตกใจสุดขีด

เขาไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งที่ทาคานากะพูดไว้ก่อนหน้านี้ในลานจอดรถของสถานีโทรทัศน์จะเป็นความจริง

ทนายคนนี้ตั้งใจจะล้างมลทินให้พ่อของเขาจริงๆ!

"รับไปซะ! อาไซ นารุมิดูนี่ซะ! ตอบผมมาตรงๆว่าคุณฆ่าหรือไม่ได้ฆ่ากันแน่!?"

[ ยื่นพยานวัตถุ: แผ่นโน้ตเพลงที่อาโซ เคจิ ทิ้งไว้เมื่อ 12 ปีก่อน! ]

กระแสลมแรงระเบิดออกจากมาห้องของทาคานากะในทันที...พัดไปทุกทิศทางจนตำรวจที่คุมอยู่ต้องยกมือขึ้นมาบังตาไว้...นารุมิที่จ้องมองแผ่นโน้ตเพลงอยู่แทบจะล้มลงถ้าไม่มีกระจกมากั้นเอาไว้

ทาคานากะตบมือลงบนแผ่นโน้ตเพลงเสียงดัง

ปัง!

"ถ้าเป็นคุณล่ะก็...ต้องถอดรหัสและข้อความลับในนี้ได้แน่!"

"นารุมิ... คิดดูให้ดี! พรุ่งนี้ผมจะขึ้นว่าความในฐานะทนายจำเลยให้คุณเอง!"

มือของนารุมิสั่นเทาขณะแตะกระจกตรงตำแหน่งที่วางโน้ตเพลงไว้

หลังจากได้ยินอิชิโกะ ทาคานากะบอกว่าจะมาเป็นทนายฝ่ายจำเลยเขาก็เงยหน้ามองอิชิโกะ ทาคานากะ

“แล้ว... แล้วคดีของพ่อผมล่ะครับ?...”

“ทนายคิซากิจะเป็นคนจัดการเอง...หึ...เพราะคุณแท้ๆเชียวที่ทำให้ผมต้องกินแต่บะหมี่ไปอีกหลายเดือน! ทั้งที่ถ้าคุณฟังผมตั้งแต่ตอนอยู่ที่ลานจอดรถ...เรื่องมันก็คงจบไปตั้งนานแล้ว!”

ทาคานากะลุกขึ้นยืนเอามือล้วงกระเป๋าและเตรียมจะเดินออกจากห้องไป

ในวินาทีนั้นเอง...นารุมิก็ตัดสินใจเปิดปากพูดความจริงออกมา

"ผม...ผมไม่ได้ฆ่าใคร...ผมแค่กำลังวิ่งไล่ตามคนร้ายไป...จนถูกหมวดทาคากิจับได้ก่อนครับ"

(ไล่ตามคนร้าย? ไม่ได้ฆ่าใครงั้นเหรอ?)

ทาคานากะหันศีรษะกลับมาอย่างรวดเร็วและมองไปที่นารุมิ

[ สกิล : ล็อคหัวใจ ทำงาน! ]

หากนารุมิโกหก...โซ่ตรวนแห่งใจจะต้องปรากฏขึ้น

แต่ทว่า...รอบตัวนารุมิกลับว่างเปล่า...นั่นหมายความว่าเขาพูดความจริง!

“หึ... ผมเชื่อคุณ...หลังจากอ่านโน้ตเพลงเสร็จแล้ว...ฝากให้สารวัตรเก็บรักษาไว้ให้ผมด้วย”

"พรุ่งนี้! ผมจะไปปรากฏตัวในฐานะทนายฝ่ายจำเลยของคุณ...รอรับคำตัดสินพ้นผิดได้เลย!!!"

ทาคานากะซึ่งตอนนี้เข้าใจคดีพยายามฆ่าบนเกาะสึกิคาเงะอย่างชัดเจนแล้ว...ได้เดินออกจากศูนย์กักกันด้วยความมั่นใจ

เขารู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้ว

ถ้าไม่ใช่อาไซ นารุมิที่ต้องการฆ่ามุราซาวะ ชูอิจิก็คงเป็นฮิราตะ คาซึอากิอย่างแน่นอน!

เพราะงั้นเอง! เขาจะพิสูจน์ความผิดของฮิราตะ คาซึอากิผู้ซึ่งกำลังให้การในฐานะพยานในชั้นศาลเอง!!!

ตึกๆๆ

เสียงฝีเท้าของทาคานากะค่อยๆจางหายไป

นารุมิมองตามร่างหัวเม่นในชุดสีน้ำเงินที่ค่อยๆหายลับตามขอบฟ้าไป...มือของเธอยังคงกดอยู่ที่โน้ตเพลง

หลังจากที่ร่างของทาคานากะหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว...เขาจึงก้มลงและพลิกดูเนื้อหาในโน้ตเพลง

อาโซ เคจิบิดาของเขาเคยสอนเขาเขียนรหัสลับสำหรับโน้ตดนตรี...

ในที่สุดอาไซ นารุมิก็สามารถถอดรหัสเนื้อหาของโน้ตเพลงได้สำเร็จ

ความจริงของคดีเมื่อ 12 ปีก่อน...และคำพูดสุดท้ายของพ่อที่บอกกับเขา...

"นารุมิ...ลูกชายของพ่อ...ลูกต้องใช้ชีวิตให้ดี"

"คุณพ่อ..."

โดยที่เขาไม่รู้ตัว...น้ำตาหลายหยดได้ไหลอาบแก้มของอาไซ นารุมิไปแล้ว

หัวใจของเขามืดบอดด้วยความเกลียดชังและเขาไม่เคยพิจารณาโน้ตเพลงที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้อย่างละเอียดเลย

ในขณะนั้นเองนารุมิก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมทาคานากะถึงได้กำชับเขาอย่างหนักแน่นไม่ให้ฆ่าใคร

"ถ้าคุณฆ่าใครไปแล้ว...คุณก็จะไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีก!"

นารุมิกอดโน้ตเพลงแนบอกไว้พลางกระซิบ

"...ขอบคุณครับ...คุณยอดทนายความ!"

ด้านนอกศูนย์กักกันนัตสึกิยืนพิงกำแพงรออยู่...มองไปที่ทาคานากะที่เพิ่งออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

เดิมทีเธอคิดว่านักสืบชื่อดังแห่งโตเกียวทั้งหมดจะดูบ๊องๆและไร้ประโยชน์...แต่ตอนนี้เธอยอมรับแล้วว่าทาคานากะมีฝีมือจริงๆ

แม้ว่าตอนแรกเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์แต่ตอนนี้ทาคานากะก็ได้ค้นพบความจริงแล้ว...

“นี่...คุณพ่อมด...คุณวางแผนจะทำยังไงต่อไปละ?”

นัตสึกิถามด้วยความสงสัย

ทาคานากะที่ถูกถาม...หันหน้าไปมองนัตสึกิอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็พูดว่า...

“ขอโทษนะคุณผู้ชาย...คุณเป็นใครน่ะครับ?”

"คะ...คุณผู้ชาย!!!?"

นัตสึกิขอถอนคำพูดทันที

ไอ้พวกนักสืบโตเกียวทั้งหมดไร้ประโยชน์และกวนประสาทจริงๆ!

...

———— 16 เมษายน, เวลา 22:15 น. ————

———— สำนักงานมูโคเก็น , ห้องทำงาน ————

พรึ่บ... พรึ่บ...

เสียงพลิกหน้ากระดาษดังก้องในความเงียบ

ทาคานากะกำลังตรวจสอบบันทึกของศาลและข้อมูลหลักฐานในระบบหน้าต่างเสมือนของเขา

นอกจากนี้เขายังตรวจสอบและพิมพ์สำเนาข้อมูลคดีเหตุการณ์ SL3 และข้อมูลคดีจากเมื่อ 3 ปีก่อนด้วย

ไม่นับรวมการพิจารณาคดีของทาคานากะตัวจริงจากเมื่อ 3 ปีก่อน

นี่เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของอิจิโกะ ทาคานากะในฐานะทนายฝ่ายจำเลย

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะชนะคดีครั้งนี้ได้หรือไม่

ถ้าแม้แต่ทนายฝ่ายจำเลยยังไม่มั่นใจว่าจะชนะคดี...ลูกความก็จะยิ่งไม่มั่นใจมากขึ้นไปอีก

“...กุญแจสำคัญของคดีนี้คือ ฮิราตะ คาซึอากิ”

“ไม่ว่าจะยังไง...ต้องลากการพิจารณาคดีให้ไปถึงวันที่สองให้ได้”

"เพราะฉันยังขาด'หลักฐานชิ้นสุดท้าย' ที่สำคัญที่สุดไป"

ทาคานากะพึมพำกับตัวเอง...โคนันซึ่งนอนอยู่บนโต๊ะข้างๆก็ฟังตามไปพลางตาก็ดูบันทึกคดีไปด้วย

เขาควรจะอยู่ที่สำนักงานโคโกโร่แต่โคนันได้แอบหนีออกมา

โคนันหาวแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

“อืม... ใช่แล้ว...เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยในทั้งสองคดี...”

"อาโซ เคจิและอาไซ นารุมิต่างก็เป็นผู้บริสุทธิ์"

"ถ้าไม่มีคำให้การของฮิราตะ เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆแน่"

ด้วยร่างกายที่เป็นเด็ก...โคนันเริ่มจะต้านทานความง่วงไม่ไหว

เขาพยายามฝืนความง่วงและมองไปที่ทาคานากะซึ่งดื่มกาแฟไปแล้วสามแก้วที่ยังคงทบทวนเอกสารคดีอยู่ตลอดทั้งคืน

สุดท้ายเขาก็ถามอย่างจริงจัง

“พรุ่งนี้ฉันคงช่วยนายในชั้นศาลไม่ได้มากนักนะ...”

“อิจิโกะ...นายมั่นใจไหมว่าจะชนะอัยการคุโจ เรโกะได้หรือเปล่า?”

ทาคานากะจิบกาแฟอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร...บังคับตัวเองให้มีสติอยู่ตลอด

ก่อนจะมองออกไปที่แสงจันทร์นวลตาตรงหน้าต่าง...แล้วบีบเข็มกลัดทนายความที่ปกเสื้อไว้แน่น

"ฉันจะชนะ!!!"

คำประกาศชัยชนะดังก้องหลังจากตรวจสอบเอกสารคดีเสร็จสิ้น!

(จบตอน)