บทที่ 46 การมาถึงของอิจิโกะ ทาคานากะ

บทที่ 46 การมาถึงของอิจิโกะ ทาคานากะ

———— 16 เมษายน, เวลา 12:40 น. ————

———— เกาะสึคิคาเงะ, หอประชุมชุมชน ————

สารวัตรเมงุเระกำลังตรวจสอบรายละเอียดของที่เกิดเหตุกับทาคางิ

เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายมุราซาวะ ชูอิจิอยู่ในอาการสาหัสและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในโตเกียวเมื่อคืนที่ผ่านมาเพื่อรับการรักษาฉุกเฉิน...คาดว่าอาการของเขาจะดีขึ้น เนื่องจากมีการดำเนินการช่วยเหลือได้ทัน

“สรุปคือจับคนร้ายได้แล้วงั้นเรอะ? คุณหมอนารุมิเนี่ยนะ? ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ”

“ฉันว่าเธอไม่ดูเหมือนคนเลวเลยนะ...แถมยังเคยช่วยพวกเราไขคดีที่สถานีโทรทัศน์ด้วยไม่ใช่เหรอ?”

สารวัตรเมงูเระลูบคางพลางใช้ความคิด

มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยที่คุณหมอที่เพิ่งมาอยู่เกาะไม่นานจะมีแรงจูงใจอะไรไปฆ่าคน

หมวดทาคากิเองก็มีสีหน้าลำบากใจ เขาเองก็ไม่เข้าใจเหตุผลเหมือนกัน

“คือ...ผมทำตามคำแนะนำของคุณทนายทาคานากะครับ....แอบซุ่มรออยู่ที่หน้าประตูหอประชุม”

“ทันทีที่ได้ยินเพลงโซนาตาแสงจันทร์ผมก็รีบมาที่นี่ทันที”

“แล้วผมก็ได้ยินเสียง 'เพล้ง!' พอไปถึงหน้าต่างห้องเปียโนก็เห็นคุณหมอนารุมิพุ่งชนกระจกออกมาต่อหน้าต่อตา...ผมเลยทำการจับกุมตัวทันทีครับ!”

“แต่พอเข้าไปในห้อง...กลับพบคุณมุราซาวะถูกทำร้ายอยู่ตรงนั้น...ในเมื่อผมไม่เห็นใครคนอื่นกระโดดออกมาจากหน้าต่างนอกจากคุณหมอ...คนร้ายก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเธอครับ”

เจ้าหน้าที่มิวาโกะกำลังจดบันทึกข้อมูลทั้งหมดนี้ที่เป็นข้อมูลสำคัญสำหรับคดี

ทาคางิเป็นทั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจและพยานผู้เห็นเหตุการณ์และเขาเป็นผู้จับกุมผู้ต้องสงสัย

อืม...คำพูดของเขาดูน่าเชื่อถือดี...มีความเป็นไปได้สูงว่าหลังจากคดีนี้สิ้นสุดลง...การประเมินเงินเดือนของเขาจะดีขึ้นอีกครั้ง

(ถึงปกติทาคากิจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้แต่คราวนี้ดูเหมือนจะทำผลงานได้เข้าตานะเนี่ย)

ซาโต้แอบชมในใจ

(ไม่ใช่แค่ 'เห็น' แต่มันคือ 'ประจวบเหมาะ' พอดีมากกว่ามั้ง?)

(ในเมื่ออิจิโกะบอกว่าถ้าอาไซ นารุมิจะฆ่าใคร...เขาจะต้องฆ่าในห้องเปียโน...และเขาก็น่าจะรออยู่ในห้องเปียโนตั้งแต่แรกแล้ว)

(ถ้าอิจิโกะอยู่ตรงนี้ละก็หมอนั่นคงตะโกนว่า “ขอคัดค้าน” สี่หรือห้าครั้งแล้วใช้เวทมนตร์ใส่หน้าทาคางิไปแล้ว)

โคนันยืนคิดอยู่ข้างๆพลางกวาดสายตาไปที่ฮิราตะ คาซึอากิที่สุด

เลขานุการของตระกูลคุโรอิวะ คนนี้มาถึงหลังจากที่ อาไซ นารุมิ ถูกจับไปครึ่งชั่วโมงมือของเขาถูกพันด้วยเทปกาวและเสื้อสูทก็มีรอยฉีกขาดจากบางสิ่งบางอย่าง

คนที่โจมตีมุราซาว่า ชูอิจิควรเป็นฮิราตะ คาซึอากิ ไม่ใช่ อาไซ นารุมิ

นักสืบหญิงนัตสึกิก็ควรจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน

เธอเองก็น่าจะดูออกแท้ๆแต่ทำไมถึงไม่พูดอะไรออกมาเลยนะ?

“จริงๆตั้งแต่เห็นหน้าคุณครั้งแรกผมก็จำได้แล้วละ”

“ยอดนักสืบโมริ โคโกโร่ ที่โชว์ฝีมือในรายการทีวีเมื่อวันก่อน...”

“เป็นยังไงบ้างละ? คุณเองก็คงมองสถานการณ์ตอนนี้ออกเหมือนกันใช่ไหม?”

นัตสึกิไม่รู้ว่าโคนันกำลังคิดอะไรอยู่

ในสายตาของเธอแม้ว่าโคนันจะฉลาดและมีทักษะการวิเคราะห์แต่สิ่งนั้นคงเป็นผลมาจากการที่เขาอยู่ใกล้ชิดยอดนักสืบจนซึมซับทักษะมาตลอดเวลา

ถ้าเด็กประถมยังเก่งขนาดนี้...ตัวจริงอย่างโมริ โคโกโร่ ต้องเหนือชั้นกว่าแน่นอน!

ด้วยความคิดเช่นนี้นัตสึกิจึงเข้าไปหาโคโกโร่ด้วยเคารพ...โดยมีเจตนาที่จะปรึกษาเกี่ยวกับคดีนี้

แต่ทว่า...คำตอบของโคโกโร่กลับทำให้นัตสึกิถึงกับต้องตกตะลึง

“มองออกอะไรกันเล่า? ก็เห็นๆกันอยู่ว่าคุณหมอนารุมิทำร้ายมุราซาวะแล้วกระโดดหนีไปแต่โดนจับได้คาหนังคาเขาชัดๆ!”

“เรื่องนี้มันมีอะไรต้องเถียงกันอีกเหรอ?”

“…?”

นัตสึกิถึงกับขึ้นเครื่องหมายคำถามในใจ

เป็นไปได้หรือเปล่าที่เธอคิดผิด...โคโกโร่เชื่อจริงๆว่าอาไซ นารุมิเป็นฆาตกรและมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?

(นี่คือระดับของยอดนักสืบโตเกียวจริงๆเหรอ? แล้วคุณทนายอิจิโกะที่เป็นคู่หูกันจะขนาดไหน?)

เธอถอยออกมาเงียบๆ...ปล่อยให้ลุงโมริโชว์พาวสืบสวนแบบผิดๆต่อไป

จริงๆแล้วนัตสึกิจงใจปล่อยให้นารุมิถูกปรักปรำเพื่อรับประกันว่านารุมิจะไม่มีโอกาสไปลงมือฆ่าใครได้อีก

แม้ว่าเธอจะไม่รู้เหตุผลแต่อาไซ นารุมิก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอตั้งใจจะฆ่าคาวาชิมะ ฮิเดโอะ

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบแน่ชัด...กลับถูกขัดจังหวะและเธอก็เข้าไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมอีกคดีหนึ่ง

“เอาละ...คุณหมอนารุมิ... เสียใจด้วยนะ”

“ผมคือสารวัตรเมงุเระจากหน่วยที่ 3 กองสืบสวนที่ 1 กรมตำรวจนครบาลโตเกียวคุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า!”

สารวัตรเมกุเระหยิบบัตรประจำตัวออกจากกระเป๋าและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ตอนนี้...ผมจะนำตัวคุณไปที่สถานีตำรวจนครบาลโตเกียวเพื่อดำเนินการตามขั้นตอนการควบคุมตัวและคุณจะต้องรอหมายเรียกจากศาล...คุณสามารถขอทนายความด้วยตัวเองในระหว่างการควบคุมตัวหรือยอมรับทนายความที่อัยการจัดหาให้ก็ได้”

“…”

นารุมิไม่พูดอะไร ใบหน้าสวยคมดูหม่นหมอง

เขาไม่มีทางอธิบายการกระทำของตัวเองได้เพราะเขาวางเครื่องบันทึกเสียงไว้ในห้องเปียโนจริงๆ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกใส่ร้ายให้เป็นฆาตกรปริศนาอีกคนหนึ่ง

“ทนายงั้นเหรอ? คงไม่มีใครอยากมาว่าความให้คนอย่างฉันหรอกมั้ง...”

“เชิญดำเนินการต่อได้เลย...สารวัตรเมกุเระ”

สารวัตรเมงุเระพยักหน้าพร้อมเตรียมถอนทีมออกไป

แต่ทันใดนั้นเอง...เกิดลมแรงพัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน...ทำให้ผมของทุกคนยุ่งเหยิงไปหมด!

“นี่มัน!...สายลมที่คุ้นเคยแบบนี้... หรือว่า...!”

สารวัตรเมงุเระหันศีรษะไปทางต้นลมโดยสัญชาตญาณ

อิจิโกะ ทาคานากะกำลังหอบจากการวิ่งได้ชี้ไปที่อาไซ นารุมิ!

“อาไซ นารุมิ! ผมขอคัดค้าน!...ความคิดของคุณ!!!”

“ว้าว! มาจริงๆด้วยแฮะ...อิจิโกะคุง! มาได้ยังไงเนี่ย!?”

สารวัตรเมงูเระตาโตด้วยความสงสัย

เรือไปเกาะสึกิคาเงะมีไม่มากนัก...เดี๋ยวก่อนอิจิโกะคุงดูเหมือนไม่น่าจะมีเงินพอที่จะนั่งเรือมานี่นา

....หรือจะแอบขึ้นเรือตำรวจมาฟะ!?

“ดูเหมือนจะยังทันเวลาสินะ...ไม่เสียแรงที่วิ่งมาตลอดทาง”

ทาคานากะตั้งสติและเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าอาไซ นารุมิ

เมื่อจ้องมองไปที่หมอนารุมิที่แต่งกายเป็นหญิง...ออร่าของเขาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

“อาไซ นารุมิ... คุณ คาวาชิมะ ฮิเดโอะ ...ตายไปแล้วงั้นเหรอ!?”

เมื่อทาคานากะพูดจบ...ทุกคนในที่เกิดเหตุก็ตกตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นสารวัตรเมงุเระ...เจ้าหน้าที่ทาคากิหรือจะเป็นเจ้าหน้าที่ซาโต้ก็ตาม

หรือโคชิมิสึ นัตสึกิ , โคนัน และโมริ โคโกโร่ที่อยู่ไกลออกไป

หรือทุกคนที่อยู่ที่นั่น

แม้แต่ 'ผู้ตาย' อย่างคาวาชิมะและตัวผู้ต้องสงสัยอย่างนารุมิเอง...ต่างก็อ้าปากค้างตาถลน!

“คุณ...คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย? คนที่ถูกลอบทำร้ายคือคุณมุราซาวะ ชูอิจิ ต่างหาก ไม่ใช่คุณคาวาชิมะ ฮิเดโอะ!”

“...หา?”

ทาคานากะกระพริบตาปริบๆ

อะไรนะ? มุราซาวะเหรอ? ทำไมไม่ใช่คาวาชิมะกันล่ะ?

นี่นารุมิแค้นจัดจนไล่เก็บทุกคนที่ขวางหน้าเลยงั้นเหรอ!?

“…นี่คือสองยอดนักสืบชื่อดังแห่งเมืองโตเกียวโมริ โคโกโร่และอิจิโกะ ทาคานากะ งั้นเหรอ…?”

นัตสึกิกุมขมับพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“ดูท่ายอดนักสืบเมืองหลวงจะสู้พวกนักสืบท้องถิ่นไม่ได้จริงๆแฮะ...”

(ไม่ๆๆ! อย่าเอาลุงโมริกับหมอนี่ไปเหมารวมว่าเป็นมาตรฐานนักสืบโตเกียวนะเว้ย!!!)

โคนันทำหน้าปลาตายพลางส่ายหัวรัวๆ

(โถ่เอ๊ย อิจิโกะ! นายพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย! แทนที่จะโชว์พาวดันไปโชว์บ๊องซะงั้น!)

(จบตอน)