TQF:บทที่ 24 ความยุติธรรม

TQF:บทที่ 24 ความยุติธรรม

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?มีสิทธิ์อะไรมาขับไล่พวกเรา?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถามด้วยท่าทางเย็นชา

แม้เธอจะดูเหมือนผู้หญิงอ่อนแอแต่เธอก็ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเธอง่ายๆ ภายใต้การจ้องมองที่เฉียบคมเหมือนดาบของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว แม้กระทั่ง หงเหนียง ยังหวาดกลัวเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงสุนัข 2 ตัวที่กำลังล้อมรอบเธอเอาไว้

“พวกเจ้าแค่รอก่อน!”แม้ว่า หงเหนียง จะหวาดกลัวนิดหน่อยแต่นางก็ไม่ยอมแสดงออกมาให้ใครเห็น นางมองตรงไปที่นางเฉิง คนที่ดูเหมือนจะกลั่นแกล้งง่ายที่สุดจากนั้นตะโกนว่า

“นางเฉิง อย่าเป็นคนเนรคุณ!ใครให้ครอบครัวของเจ้าทั้ง 6 คนอยู่ที่นี่ ตอนนี้เมื่อครอบครัวของเจ้าดีขึ้นทำไมถึงหลงลืมบุญคุณที่พวกเราให้เจ้ามาอยู่?เจ้ารีบบอกให้ลูกสาวปล่อยข้าไปจะดีกว่า ไม่งั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป!”

“....” นางเฉิง แสดงท่าทีไม่พอใจเป็นอย่างมาก

แน่นอนเรื่องทั้งหมดเป็นผู้เฒ่าหลิวที่ใจดีให้พวกเธอปักหลักอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่ได้มาอยู่ฟรีเช่นกัน เธอให้เงินแก่ชาวบ้าน 1 ตำลึง เธอไม่อยากจะเชื่อว่า หงเหนียง จะกล้าทวงบุญคุณในครั้งนี้

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยนเธอไม่ต้องการเห็นแม่ของเธอถูกรังแกดังนั้นเธอจึงพูดขึ้นมาว่า

“หงเหนียง เรามารอดูกันเถอะว่าใครกันแน่ ที่เนรคุณ!”

“ไอ้คนไร้ประโยชน์ สวะ เป็นคนจรจัดแท้ๆยังทำเรื่องไร้ยางอาย..”

“หุบปาก!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตะโกนออกมาเธอมองไปที่ หงเหนียง ด้วยความรังเกียจ

“หากพูดจาอีกหนึ่งคำข้าจะให้สุนัขได้ดื่มเลือดและกินเนื้อของเจ้า อยากลองดูไหม!”

เธอไม่สนว่า หงเหนียง จะสามารถทำอะไรได้แต่เธอจะไม่ปล่อยให้ หงเหนียง นั้นดูถูกครอบครัวของเธอ เธอจะไม่ปล่อยให้ใครก็ตามมาทำร้ายครอบครัวของเธอ

ในขณะนั้นเอง เจิ้งปิน ก็วิ่งออกมาจากบ้านจากนั้นตะโกนบอกพี่สาวของเขาว่า

“พี่ใหญ่ท่านพ่อบอกว่าอย่าได้เกรงกลัวนาง! สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของเรา!”

“บัดซบ!พวกเจ้า…” หงเหนียง กระทืบเท้าและมองไปยัง เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ที่กำลังจ้องมองนางอย่างโกรธแค้นจากนั้นนางรีบหยุดคำพูดของตัวเองทันทีเพราะนึกขึ้นมาได้ถึงคำที่บอกว่าจะให้สุนัขดื่มเลือดและกินเนื้อของนาง

นางเฉิงเองก็ตกใจกับคำพูดของลูกสาวของเธอ ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเล็กน้อยแต่เธอก็ตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไร

เจิ้งปิน ไม่ได้ทำสิ่งใด เขายืนอยู่ข้างๆกับน้องสาวตัวเล็กของเขา

ทันใดนั้นในระยะไกลพวกเขาก็เห็นกลุ่มเด็กและผู้สูงอายุกำลังใกล้เข้ามา พวกเขาเป็นชาวบ้านของหมู่บ้านต้นไม้ หงเหนียง ยิ้มอย่างมีชัย

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ดวงตาของเธอสั่นไหวในขณะที่เธอมองไปยังบุคคลที่น้องชายของเธอนำมา ความจริงแล้วเธอไม่ได้รู้มากนักเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของครอบครัวของเธอ แต่เธอเข้าใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บเป็นความลับ เพราะพวกเธอกำลังที่จะวางแผนไปตลาดอีก 2 -3 วันนี้ดังนั้นคนอื่นๆจะรู้เรื่องพื้นที่การทำฟาร์มของเธอที่อยู่ข้างบ้านนี้ไม่ช้าก็เร็ว เธอควรใช้โอกาสในวันนี้ให้ชาวบ้านได้รับรู้ว่าครอบครัวของเธอได้เริ่มทำการเกษตรเพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัยในภายหลัง

ในขณะที่ชาวบ้านกำลังใกล้เข้ามาสามารถมองเห็นผู้เฒ่าหลิวและชายหญิงอีกสองสามคน

“ท่านแม่พี่ใหญ่!” เจิ้งหยวน เช็ดเหงื่อและยืนอยู่ข้างๆพี่สาวของเขา  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าให้กับน้องชาย ในแววตาของนางเฉิงปรากฏความกังวลเล็กน้อย แม้ว่าชีวิตในอดีตของเธอนั้นไม่ธรรมดาแต่เธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เธอปล่อยให้ลูกสาวคนโตของเธอจัดการเรื่องนี้เอง

“ท่านผู้เฒ่าโปรดตัดสินในเรื่องนี้!ครั้งนี้ครอบครัวเฉิงทำเกินไป พวกเขาสั่งให้สุนัขเหล่านี้กัดกินข้า ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่ข้าด้วย!”

“หงเหนียง! เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอันใด!”

“หงเหนียง! ทำไมเจ้าถึงขโมยของ!”

“เกิดอะไรขึ้น?มีสุนัข 2 ตัวจริงๆ!”

“ผู้หญิงคนนี้เสียสติแล้วหรอ?นางมาทำอะไรที่บ้านครอบครัวเฉิง!”

ชาวบ้านเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆและเสียงพูดคุยของพวกเขาเสียงดังทำให้สุนัข 2 ตัวที่เฝ้าระวังอยู่รู้สึกหวาดระแวงและเริ่มเห่าขึ้น

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

การที่สุนัขเห่าทำให้ชาวบ้านตกใจและหยุดเดิน พวกเขากำลังมองดูสุนัขที่น่ากลัว ผู้เฒ่าหลิวไม่พูดอะไรเลย เขาขมวดคิ้วและกำลังตรวจสอบ หงเหนียง  เจิ้งหยวน ได้พูดถึงสถานการณ์คร่าวๆแล้ว ตัดสินจากสิ่งที่เป็นอยู่นี้เขาไม่คิดว่าครอบครัวเฉิงจะมีความกล้าทำสิ่งนี้

หลิวซานซิน  สามีของ หงเหนียง ดูไม่พอใจเหมือนกันเขาเริ่มด่าว่า หงเหนียง

“เจ้าเสียสติแล้วงั้นหรอ?ทำไมถึงมาบ้านของพี่เฉิงแถมยังสร้างปัญหาอีก?”

“หลิวซานซิน ทำไมถึงพูดอย่างนี้?พวกเขาให้สุนัขโจมตีข้า!ทำไมท่านไม่ฆ่าพวกเขา!” หงเหนียง ตะโกนออกมายังร้องทุกข์

ใบหน้าของหลิวซานซิน กลายเป็นสีเข้ม เขาจ้องหน้าภรรยาของตัวเองด้วยความโกรธ คนอื่นๆที่อยู่รอบๆกำลังหัวเราะออกมา

“เอาล่ะ  หงเหนียง ทำไมเจ้าไม่บอกพวกเราว่าเกิดอะไรขึ้น”ผู้เฒ่าหลิวพูดในขณะที่กลั้นหัวเราะ

พวกเขาเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วแต่พวกเขาก็ยังต้องการให้ หงเหนียง ได้อธิบายตัวเองและบอกเล่าเรื่องราวของนาง

ในตอนนั้นเอง หงเหนียง กำลังโกรธเคืองอยู่ด้วยความอับอายนางจึงตะโกนว่า

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ?ท่านไม่เห็นหรือไง ครอบครัวเฉิงกำลังรังแกพวกเราชาวหมู่บ้านต้นไม้ พวกเขาบอกให้สุนัขดื่มเลือดและกินเนื้อของข้า พวกเขาทำเกินไป ผู้เฒ่าหลิวท่านต้องขับไล่พวกเขาออกไป!เราไม่ต้องการคนเนรคุณในหมู่บ้านของเรา!พวกเขาเป็นปีศาจร้าย ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาต้องหลบหนีมาอยู่ที่นี่!เราไม่จำเป็นต้องเก็บคนแบบนี้ไว้ในหมู่บ้าน!”

“พอแล้ว!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว โกรธอีกครั้ง สุนัข 2 ตัวของเธอรับรู้อารมณ์และกำลังหันไปจ้องมอง หงเหนียง ด้วยเจตนาฆ่ามันค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ความผิดปกตินี้ทำให้นักล่าของหมู่บ้านต้นไม้สังเกตเห็น พวกเขารู้สึกหวาดกลัวพวกเขาเห็นสุนัขที่ดูเป็นมิตรทั้ง 2 ตัวกำลังเปลี่ยนเป็นหมาป่าที่ดุร้ายและต้องการฉีกกระชากเป้าหมายให้เป็นชิ้นๆ

หงเหนียง ที่เพิ่งจะด่าเสร็จก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเห็นว่าทุกคนต่างมองไปที่สุนัข 2 ตัวอย่างตื่นตระหนก นางจึงหันไปมองสุนัขสองตัวนั้นและเมื่อเห็นดวงตาของสุนัขทั้ง 2 ตัวนางรู้สึกเยือกเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง นางตัวสั่นและไม่กล้าพูดอะไรอีก

นางเฉิงเองสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของสุนัขทั้ง 2 ตัว ทั้งที่มันเป็นสุนัขที่เชื่องแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นหมาป่าในคราบนักฆ่า เธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่ผู้เฒ่าหลิวก็พูดขึ้นมาเพื่อสงบสติอารมณ์ของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก่อน

“แม่นางเฉิง อย่าให้สุนัขของเจ้าต้องทำร้ายใคร!”

“มีอะไรผิดอย่างนั้นหรอ ขโมยก็ควรที่จะถูกสุนัขกัด?โดยเฉพาะคนที่ปากเหม็นเน่ายิ่งกว่าสุขา ควรที่จะถูกสุนัขจัดการ!”

“ได้โปรดแม่นางเฉิง ใจเย็นๆก่อน!”หลิวซานซิน ซึ่งเป็นนักล่าของหมู่บ้านต้นไม้รีบปลอบประโลม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  แม้ว่าเขาจะรู้ว่าภรรยาของเขานั้นน่ารำคาญแต่อย่างน้อยเขาก็ยังคงต้องปกป้องภรรยาของเขา

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว หันมามองเขาอย่างเฉยชาและถามว่า

“ท่านลุงหลิว ท่านคงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านคงรู้แล้วว่าใครคือคนพาลที่อยู่ที่นี่ ข้าไม่เคยทำให้เขาต้องขุ่นเคืองข้าไม่เข้าใจว่าทำไมนางจึงกำหนดเป้าหมายที่พวกเรา อีกทั้งนางยังขโมยพืชผักของเราและดูถูกครอบครัวของข้า จากนั้นยังต้องการขับไล่ครอบครัวของข้าออกไปอีก..”

เธอหันมามองทุกคนที่อยู่รอบๆและถามขึ้นว่า

“ด้วยความสัตย์จริงครอบครัวของข้าเคยทำอะไรผิดอย่างนั้นหรอ?นางไม่เพียงแต่ดูถูกเราแต่นางยังประพฤติผิดโดยการขโมยของจากเราอีก นอกจากนี้นางยังดูถูกเหยียดหยามพวกเรา ท่านช่วยอธิบายเรื่องนี้ให้ข้าฟังได้ไหม”

---------------------