TQF:บทที่ 23  ลานผัก

TQF:บทที่ 23  ลานผัก

“ท่านพ่อท่านแม่ พวกเราได้รวบรวมข้าว ไก่ และกระต่ายมากมายจากมิติ เราควรที่จะใช้โอกาสนี้ขายพวกมันในเวลาเดียวกันเราจะได้พาท่านหมอมาเยี่ยมดูอาการท่านพ่ออีกครั้ง” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว แสดงความคิดเห็นของเธอ

เฉิงไป๋หยวน ลดสายตาลง นางเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆพยักหน้าและยิ้ม

“เสี่ยวเสี่ยว พูดถูก ข้าจะไปยืมเกวียนของผู้เฒ่าหลิวอีกครั้งเพื่อให้เราสามารถนำผลผลิตไปขายได้ หากได้รับเงินจำนวนมากเราอาจจะได้รับยาที่ดีขึ้นสำหรับพ่อของเจ้า ตอนนี้เขากำลังฟื้นตัวเราควรที่จะรีบรักษาต่อไป”

“นอกจากนี้เรายังต้องการเกลือและน้ำมันมากขึ้น พวกเราไปตลาดกันในวันพรุ่งนี้กันเถอะ!”นางเฉิงตัดสินใจ

เมื่อมองเห็นท่านพ่อที่เงียบ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ดังนั้นเธอจึงกล่าวเสริมว่า

“ท่านพ่อพวกเราไม่ได้ต้องการอะไรมากเราแค่ต้องการให้ท่านกลับมาเป็นปกติ”

แม้ว่าเธอจะไม่มีความทรงจำเดิมของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  แต่เธอสามารถบอกได้ว่าท่านพ่อของเธอนั้นไม่ใช่คนธรรมดา เห็นได้ชัดว่า เจิ้งหยวน ผู้เป็นน้องชายของเธอฝึกกังฟูทุกวัน แน่นอนว่าพ่อของเธอจะต้องเป็นปรมาจารย์กังฟูที่มีทักษะในยุคนี้

น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าเขาได้ทำให้ใครบางคนขุ่นเคืองได้อย่างไร ไม่เพียงแค่นั้น พวกเขายังบังคับให้พวกเธอมาอยู่ยังสถานที่แห่งนี้จากนั้นพวกเขายังตัดเส้นเอ็นและบดขยี้กระดูกของ เฉิงไป๋หยวน  วิธีนี้เป็นการทำลายกำลังการต่อสู้ของคนที่ฝึกกังฟูมาทั้งหมด นั่นคือสิ่งที่เธอคิดได้

เฉิงไป๋หยวน เงยหน้าขึ้นช้าๆเขารู้ว่าลูกสาวของเขาเปลี่ยนไป แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะมีสัญญาณรับรู้เฉียบคมขึ้น เขาพูดเพียงง่ายๆว่า

“เจ้าจัดการเรื่องภายในบ้านนี้เถอะอย่าลืมระวังตัวเวลาไปขายของที่ตลาด”มีความกังวลเล็กน้อยในดวงตาของเขา เขากังวลว่าคนอื่นจะรู้ว่ามีสัตว์วิญญาณอยู่ที่นี่ เขารู้ดีว่าหากมีคนอื่นรู้ว่าพวกเขามีสัตว์วิญญาณพวกเขาจะไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป แต่ครอบครัวของเขาต้องการเงินและพวกเขาไม่มีสิ่งอื่นที่จะขายดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือก?”

“ท่านพ่อท่านแม่ข้าเข้าใจแล้ว!”

หลังจากที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดคุยกันสักพักเธอก็ออกไปจากห้องของ เฉิงไป๋หยวน

โฮ่ง โฮ่งโฮ่ง โฮ่ง

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ได้ยินเสียงสุนัขของเธอเห่า เธอรีบออกไปข้างนอกทันที

“เสี่ยวเสี่ยว ใครมา”นางเฉิงถามเสียงดัง การที่หมาเห่าเสียงดังแบบนี้ดึงความสนใจของเธอและรีบออกมาจากห้อง

“ท่านแม่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!”

พวกเขาทั้งสองคนเดินไปที่ลานบ้านเพื่อตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยองยองอยู่ถัดจากแปลงผัก  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว โมโหและตะโกนขึ้นว่า

“เจ้ากล้าทำอย่างนี้ได้ยังไง!ขโมยของกลางวันแสกๆ!”

เสียงตะโกนของเธอทำให้ผู้หญิงที่นั่งยองยองอยู่ตรงไร่ผักตกใจ นางเกือบจะหน้าทิ่มลงไปในทุ่งนา เธอหันไปรอบๆทำให้เห็นใบหน้าชั่วร้ายของเธอ เธอคือหงเหนียง

“หงเหนียงเจ้ามาขโมยของเราได้อย่างไรในเวลากลางวันแสกๆ!นี่มันมากเกินไปแล้ว!”แม้แต่นางเฉิงยังอารมณ์เสีย

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว วิ่งไปดูและสังเกตเห็นว่าผู้หญิงดังกล่าวทำลายแปลงผักของเธอไปเกือบครึ่ง เธอตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า

“หงเหนียง ท่านเสียสติหรือยังไง?ท่านทำอย่างนี้กับแปลงผักของเราไม่ได้!”

“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องตะโกน ข้าแค่หยิบผักแค่ 2-3 ต้น เจ้าจะเรียกข้าว่าขโมยได้อย่างไร!”

หงเหนียงทำสีหน้าไม่พอใจและลุกขึ้นยืนพยายามปัดที่ดินที่อยู่บนเสื้อผ้าของเธอ จากนั้นเธอก้มลงไปหยิบกองผักที่เธอดึงขึ้นมาและพูดกับพวกเธอทั้งสองคนว่า

“พวกเราทุกคนเป็นชาวหมู่บ้านต้นไม้ดังนั้นไม่จำเป็นจะต้องขี้หวงไปหน่อยเลย พวกเจ้าคงไม่อยากมีเรื่องกับหมู่บ้านต้นไม้ใช่ไหม?”

หญิงสาวคนที่อยู่ด้านหน้าของพวกเธอในตอนนี้ช่างไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง ทั้งแม่และลูกสาวของตระกูลเฉิงสั่นไปด้วยความโกรธ

นี่เป็นครั้งแรกที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว อยากจะทุบตีใครบางคน เธอตะโกนอย่างโหดเหี้ยมว่า “เอาผักคืนมา!”

“โอ้?เจ้าต้องการที่จะตีข้าอย่างนั้นหรอ อย่าลืมว่าตระกูลเฉิงนั้นเป็นคนนอก ถ้าเจ้ากล้าตีข้าที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะอยู่ได้อีกต่อไป อยากลองดูไหมล่ะ” หงเหนียงพูดจาอย่างกล้าหาญ

“ดี! ดีมาก!มาลองดูกัน!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดด้วยท่าทางโมโหร้ายเธอกำลังสั่งคำสั่งไปยังสุนัขของเธอด้วยความคิด

นางเฉิงพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะระงับความโกรธของเธอ “หงเหนียงเจ้าไม่คิดว่าเจ้าทำเกินไปอย่างนั้นหรอ?พวกเราเป็นคนปลูกพืชผักพวกนี้ขึ้นมามันเป็นของพวกเราเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาพวกมันไป!”

“สิทธิ์อย่างนั้นหรอ?ข้าคือหงเหนียง ข้าทำได้ทุกอย่างในสิ่งที่ข้าต้องการ เจ้าไม่มีสิทธิ์มาบอกข้าว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร!”หงเหนียงแสดงท่าทางดูถูกเหยียดหยามและมองพวกเธอทั้งสองอย่างถือดี

“พวกเจ้าควรระลึกเอาไว้เสมอว่า ที่แห่งนี้เป็นของหมู่บ้านต้นไม้หากพวกเราไม่ให้พวกเจ้าอยู่พวกเจ้าคงไม่มีที่ไป!”

โฮ่งโฮ่งโฮ่งโฮ่ง

ทันใดนั้นเองสุนัข 2 ตัวก็พุ่งเข้าไปจู่โจม หงเหนียง  นางเฉิง เห็นเหตุการณ์จึงตกใจอย่างมาก

หงเหนียง เองก็รู้สึกตกใจเช่นกันนางพยายามโบกมือไล่สุนัขแล้ววิ่งหนีออกไปในขณะที่ตะโกนกลับมาว่า

“ไอ้คนเนรคุณ!รอก่อนเถอะ!”

โฮ่งโฮ่งโฮ่งโฮ่ง

สุนัข 2 ตัวทำตามคำสั่งของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และวิ่งไล่ตาม หงเหนียง ไป การไล่กวดระหว่างมนุษย์กับสุนัขก็เกิดขึ้น แม้ว่า หงเหนียง จะเป็นผู้หญิงชาวสวน แต่ร่างกายของเธอนั้นค่อนข้างอวบอ้วน ไม่มีทางที่เธอจะสามารถวิ่งหนีสุนัขได้ทันแล้วยิ่งเป็นสุนัขจากมิติแล้วละก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

หลังจากนั้น 20 เมตรเธอก็ถูกล้อมด้วยสุนัข 2 ตัว ภายใต้คำสั่งของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พวกมันพุ่งโจมตีไปด้านหน้าเข้ากัดเธอทันที

เมื่อเห็นสุนัขของเธอจัดการกับ หงเหนียง เฉิงเสี่ยวเสี่ยว หัวเราะอย่างเย็นชา นางเฉิงซึ่งยืนอยู่ข้างๆรู้สึกเป็นกังวลว่าการที่สุนัขได้ทำร้าย หงเหนียง นั้นอาจนำปัญหามาให้ยิ่งขึ้นดังนั้นเธอจึงรีบบอก เฉิงเสี่ยวเสี่ยว

“เสี่ยวเสี่ยว หยุดเถอะ อย่าปล่อยให้สุนัขกัดนาง!”

“ท่านแม่! มันไม่ใช่ความผิดของเรา นางถูกสุนัขกัดเพราะนางขโมยของ?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กล่าว แต่เธอก็ยังเห็นแก่แม่ของเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดว่า

“เอาล่ะท่านรออยู่ที่นี่ อย่าเข้ามาใกล้ ข้าไม่ต้องการให้นางทำร้ายท่าน”

นางเฉิงพยักหน้า นางรู้ว่า หงเหนียง นั้นเป็นคนฉลาดแกมโกงการจะจัดการกับเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เดินไปหา หงเหนียง ในขณะที่เดินเธอเก็บผักที่หล่นขึ้นมาด้วย แม้ว่าผักเหล่านี้ยังไม่โตเต็มวัยแต่มันก็ยังคงโตแล้วและมันพอที่จะเอาไปผัดกินได้ เธอไม่ต้องการที่จะให้พวกมันเสียป่าว

“ท่านแม่ พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น?เอ๊ะ!ทำไมผักของเราถึงถูกดึงออก?”

“ท่านแม่เกิดอะไรขึ้นกับ หงเหนียง?”

“ทำไมสุนัขของเราจึงพยายามที่จะกัด หงเหนียง? นางขโมยของอย่างนั้นหรอ?”

เด็ก 3 คนไม่รู้ออกมาจากไหน เจิ้งหยวน วิ่งออกมาช่วย เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เก็บผักที่หล่นอยู่และพูดว่า

“นางขโมยผักของเราหรอ?

ใบหน้าของ หงเหนียง เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะกลัวสุนัขดุร้ายที่อยู่ข้างหน้าเธอ แต่เธอยังคงกล้าที่จะตะโกนด่า เฉิงเสี่ยวเสี่ยว

“นังขยะแกกล้าให้สุนัขทำร้ายข้าอย่างนั้นหรอ!สั่งให้พวกมันออกไปเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องได้รับโทษจากชาวบ้านหมู่บ้านต้นไม้!”

“โอ้เป็นความคิดที่ดี!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว จ้องมอง หงเหนียง อย่างเย็นชาและพูดกับน้องชายของเธอว่า

“  เจิ้งหยวน  ทำไมเจ้าไม่ รีบไปแจ้งที่หมู่บ้าน ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าใครเป็นคนผิด!”

“ขอรับท่านพี่ ข้าจะรีบไปทันที ข้าไม่อยากจะเชื่อว่านางยังกล้าตะโกนด่าเราทั้งที่พยายามขโมยของเรา!” เจิ้งหยวน มองไปที่ หงเหนียง ด้วยความโกรธจากนั้นรีบวิ่งไปยังหมู่บ้านต้นไม้

หงเหนียง ดูเหมือนจะกังวลเล็กน้อยแต่ก็สามารถยืดอกพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า

“ดี!ไปเรียกชาวบ้านมา!เราจะยึดที่ของเราคืนและขับไล่พวกเจ้าออกไปทั้งหมด!”

------------------------------------------