TQF:บทที่ 25  ประทับสองมือบนใบหน้า

TQF:บทที่ 25  ประทับสองมือบนใบหน้า

คำพูดของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ทำให้ใบหน้าของทุกคนดำคล้ำ พวกเขาทุกคนรู้ว่า หงเหนียง นั้นทำเกินไป ครอบครัวเฉิงไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ถูกคุกคามโดย หงเหนียง  ทุกคนต่างพูดไม่ออก

นางเฉิงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเช่นกัน แน่นอนว่าชาวบ้านหมู่บ้านต้นไม้ส่วนใหญ่เป็นคนดี แต่ก็มีผู้หญิงปากร้ายเพียงไม่กี่คนเช่น หงเหนียง ที่พยายามคุกคามเธออยู่เสมอ เธออดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมการสนทนานี้

“ผู้เฒ่าหลิว ครอบครัวของข้าหนีมาอยู่ที่นี่เมื่อ 3 ปีก่อน พวกเราซาบซึ้งอย่างยิ่งที่พวกท่านให้เราอาศัยอยู่ที่นี่ เราไม่ได้ใช้พื้นที่ในหมู่บ้านหรือไม่ได้ไปแย่งทุ่งนาของพวกท่าน เราเลือกดินแดนที่แห้งแล้งและมอบเงิน 1 ตําลึงให้แก่ทุกคนด้วยหวังว่าพวกเราจะเป็นที่ยอมรับ ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมาสามีของข้าได้ให้ความช่วยเหลือแก่ทุกคน เขายังสร้างเครื่องมือในการล่าสัตว์สำหรับท่าน พวกเราคิดว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านต้นไม้และคิดว่าทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ตอนนี้ มีบางคนดูถูกลูกสาวข้าจากนั้นพวกเขายังมารุกรานที่บ้านของเรา เป็นเพราะในตอนนี้สามีของข้านั้นบาดเจ็บทำให้ตอนนี้บ้านเราไม่มีผู้ชายที่จะสามารถป้องกันได้ ดังนั้นพวกท่านจึงจงใจรังแกครอบครัวเราใช่หรือไม่?”

ทุกคนดูอับอาย ข้างในลึกๆทุกคนรู้ว่าครอบครัวเฉิงนั้นเป็นคนดี การช่วยเหลือหมู่บ้านมาอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เฉิงไป๋หยวน  เขาได้ช่วยสร้างเครื่องมือในการล่าสัตว์ ไถนาและซ่อมแซมบ้าน..

นางเฉิงพูดถูกครอบครัวเฉิงปฏิบัติต่อชาวบ้านราวกับเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว พวกเขาให้ความช่วยเหลือหมู่บ้านทุกครั้ง และเป็นความจริงที่ว่าไม่มีใครใส่ใจในการคุกคามของ หงเหนียง  แต่ในวันนี้ หงเหนียง นั้นได้ข้ามเส้นเกินไป ทุกคนจึงรู้สึกหงุดหงิดและอับอายเมื่อได้ยินคำพูดของครอบครัวเฉิง

เฉิงไป๋หยวน เคยสอนหลิวซานซินในเรื่องเทคนิคการล่าสัตว์ เขารู้สึกขอบคุณเสมอมาแต่เขาต้องรู้สึกอับอายมากๆเกี่ยวกับพฤติกรรมของภรรยาของเขาดังนั้นเขาจึงตะโกนใส่นาง

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า รีบขอโทษครอบครัวเฉิงเร็วเข้า!”

“หลิวซานซิน ท่านเสียสติหรอ?กล้าดียังไงมาตะโกนใส่ข้า คอยดูเถอะข้าจะจัดการท่านในคืนน--”หงเหนียง ตะโกน

“เพลี้ย!”

เสียงตบดังสนั่น จน หงเหนียง กรีดร้องออกมาทำให้ทุกคนตกใจ ไม่มีใครคาดคิดว่า หลิวซานซินจะลงมือกับภรรยาของเขา

แม้แต่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เองก็ยังมองหลิวซานซินด้วยความหวั่นเกรง เมื่อเธอมองไปที่ หงเหนียง ใบหน้าอวบอ้วนของเธอนั้นปรากฏรอยแดงของฝ่ามือเด่นชัด

“ท่าน...ท่านตีข้าหรอ!” หงเหนียง สั่นเทาด้วยความโกรธดวงตาของนางปูดโปนอย่างไม่น่าเชื่อ

หลิวซานซิน โกรธอย่างมาก แม้เขาจะรักภรรยาของเขาแต่เขาเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีสิ่งที่ หงเหนียง ทำในวันนี้มันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจและน่าอับอาย

“ทำไมข้าจะทำไม่ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรลงไป?พี่ชายเฉิงและน้องสาวเฉิงทำอะไรให้กับเจ้าบ้าง พวกเขาเคยทำร้ายเจ้าหรือเปล่า มองดูที่ตัวเองสิทำอะไรลงไป กลับดิ้นรนมาที่นี่เพื่อขโมยของของพวกเขา!”

หลิวซานซิน โมโหเป็นอย่างมากและชี้ไปที่จมูกของนาง และพูดต่อ

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าอยากจะได้อะไรจากที่นี่หรือที่นั่น ข้ายอมให้เจ้านินทาคนอื่น แต่ตอนนี้เจ้ากลับกลายเป็นขโมย ไม่เพียงแค่นั้นเจ้ายังปฏิเสธที่จะยอมรับผิดและดูถูกคนอื่นอีก เจ้ามีสิทธิ์อะไรในการขับไล่พี่ชายเฉิงและครอบครัวของเขา?เจ้าต่างหากที่สมควรเป็นคนถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านต้นไม้ เจ้านำความอับอายขายหน้ามาให้แก่พวกเรา!”

“หลิวซานซิน ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร กล้าที่จะทุบตีข้า เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ! เมื่อข้ากลับไปที่บ้านข้าจะให้น้องชายของข้าทุบตีท่านเช่น--”

“เพลี้ย!”

เสียงตบดังอีกครั้ง  หงเหนียง  รู้สึกตกตะลึงตอนนี้หน้าของเธอมีรอยนิ้วมือบนแก้มทั้งสองข้าง เมื่อมองเห็นสายตาอันโกรธเคืองของหลิวซานซิน ที่ส่งสัญญาณว่าหากไม่หยุดพูดนางคงโดนอีกครั้ง  หงเหนียง จึงปิดปากเงียบ

“จำไว้ ได้สิ่งที่ข้าได้พูดออกไป หากเจ้ายังกระทำเรื่องน่าอายแบบนี้อีกครั้ง ข้าจะหย่ากับเจ้าและขับไล่เจ้าออกไปจากหมู่บ้านต้นไม้ แม้เจ้าไม่มีความละอายแต่ข้านั้นอับอายในสิ่งที่เกิดขึ้น!”

“....”  นี่เป็นครั้งแรกที่ หงเหนียง ปิดปากเงียบและก้มหน้าลง นางกลัวการหย่าร้าง นางยอมตายมากกว่าการโดนหย่า!

ชาวบ้านคนอื่นๆต่างถอนหายใจ สุดท้ายแล้ว หงเหนียงได้เพียงมองครอบครัวเฉิงอยู่ที่นี่ต่อไป  นางรู้สึกอิจฉาในความใจดีและอ่อนโยนของนางเฉิง นางอิจฉาที่นางเฉิงนั้นงดงามกว่าใครในหมู่บ้านแห่งนี้ นั่นคือเหตุผลที่นางกำหนดเป้าหมายโจมตีมาที่ครอบครัวเฉิงตลอด

โดยปกติแล้วถ้า เฉิงไป๋หยวน ไม่ได้รับบาดเจ็บนางคงไม่มีวันที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับครอบครัวเฉิงได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นว่า หงเหนียง ได้รับการสั่งสอนอย่างไรด้วยการตบ 2 ครั้งทำให้ความโกรธของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เกือบจะหมดไปเธอมองไปที่กลุ่มชาวบ้านที่อยู่เบื้องหน้าเธอยิ้มและพูดว่า

“ท่านปู่หลิว ท่านลุงและท่านป้าคนอื่นๆ เชิญเข้ามาพักผ่อนในบ้านของเราก่อน ไม่มีใครมาเยี่ยมเราเป็นเวลานานแล้ว”

“อ่า..แม่นางเฉิงเจ้าสุภาพเกินไปแล้ว!”

ผู้เฒ่าหลิวยิ้มอย่างร่าเริงจากนั้นหันหน้าไปทาง หงเหนียง อย่างรวดเร็วและพูดว่า

“ภรรยาของซานซิน เจ้าได้ทำเกินไปพวกเราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ควรมารังแกกัน ในตอนที่ท่านเฉิงยังคงสบายดีเขาได้ช่วยเหลือพวกเราอย่างมากมายรวมทั้งครอบครัวของเจ้าด้วย เจ้าอย่าได้เป็นคนเนรคุณ ระวังกรรมจะตามทัน!”

“หงเหนียง พวกเราทุกคนเห็นด้วยว่าเจ้าไม่สมควรต้องรังแกนางเฉิง ดูสิเจ้าได้ขโมยผักที่กำลังเติบโตและยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังต้องการขับไล่พวกเขาไปอีก เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นแค่เรื่องเล็กใช่ไหม”

“มันเป็นโชคชะตาที่พวกเราทุกคนอยู่ด้วยกัน เจ้าไม่ควรทำให้พวกเขาลำบาก หากมีคนอื่นปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้เจ้าคงทำทุกวิถีทางเพื่อตอบโต้คนเหล่านั้น เจ้าควรที่จะเป็นคนที่ยุติธรรมมากกว่านี้”

“หงเหนียง  พวกเราไม่อยากพูดแบบนี้แต่เจ้าข้ามเส้นเกินไปจริงๆ!”

“เราจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำอย่างนั้นอีก!”

ผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่ติดตามมาจากหมู่บ้านได้พูดประนาม หงเหนียง  ร่างอ้วนของนางสั่นเทาแต่เธอไม่มีคำพูดอะไรที่จะโต้เถียงในขณะที่หลิวซานซินจ้องมองนางอย่างโกรธแค้นนะพูดว่า

“ระวังจะตกนรก แล้วยมทูตจะดึงลิ้นและตัดแขนของเจ้า!”

“เอาล่ะพอแล้ว  หงเหนียง คงไม่ทำเรื่องนี้อีกในอนาคต!”

ผู้เฒ่าหลิวโบกมือแล้วหันไปพูดกับนางเฉิง

“ฮูหยินเฉิง เราไม่ได้มาเยี่ยมเยียนท่านเฉิงเป็นเวลานาน ตอนนี้เราควรที่จะเข้าไปเยี่ยมเยียนเขาสักหน่อย!”

“ใช่แล้ว! ถ้าไม่ได้เยี่ยมเยียนพี่เฉิงมาสักพักหนึ่งแล้ว ไปเยี่ยมเขากันเถอะ!”

“ข้าเป็นห่วงเรื่องการฟื้นตัวของเขาเช่นกันเราควรที่จะไปเยี่ยมเขาสักครั้ง!”

“ฮูหยินเฉิง ท่านเฉิง เป็นอย่างไรบ้างเขาดีขึ้นหรือไม่”

“ขอบคุณทุกคน ขอบคุณผู้เฒ่าหลิว ขอบคุณ…”นางเฉิงโค้งคำนับทุกคน

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และพี่น้องของเธอก็โค้งคำนับด้วยเช่นกัน จากนั้นไม่นานทุกคนก็เข้าไปในบ้านเฉิง ต่างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ

-------------------------------------