บทที่ 325 หอบหนามขอขมา

บทที่ 325 หอบหนามขอขมา

"พวกนายสองคนมีเรื่องบาดหมางอะไรกันก็ไปเคลียร์กันไกล ๆ นู่น ไป๊ อย่ามาขวางประตูห้อง"

เจียงชิ่นพูดจบก็ทำท่าจะเดินฝ่าวงล้อมของทั้งคู่เข้าไป แต่ฟู่เส้าตั๋วกลับคว้าร่างเธอให้กลับมายืนหลบอยู่ข้างหลังเขาเสียก่อน

"ระวังตัวหน่อยสิครับ"

เขาเอ่ยเตือนเสียงนุ่ม แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่เวินเซ่าเฉินและกัวหลิงราวกับเหยี่ยวจ้องเหยื่อ ระแวดระวังทุกฝีก้าว กลัวว่าทั้งคู่จะทำอะไรแผลง ๆ ที่เป็นอันตรายต่อเจียงชิ่น

โดนจ้องจับผิดราวกับเป็นโจรขโมยของแบบนี้ เวินเซ่าเฉินก็รู้สึกจุกอกจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว

เขาเองก็เจ็บแค้นกัวหลิงและน้าสาวของตัวเองเข้ากระดูกดำเหมือนกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะกัวหลิงไปก่อเรื่องไว้ แล้วน้าสาวดึงดันจะมาขอร้องให้เขาช่วยออกหน้าให้ เขาคงไม่ต้องมาเจ็บตัวซ้ำซากถึงสองครั้งสองครา แถมยังต้องมาโดนกระทรวงสั่งเด้งออกจากตำแหน่งเพราะทำงานบกพร่องอีก

จากตำแหน่งหัวหน้าแผนก ร่วงหล่นลงมาเป็นแค่รองหัวหน้าแผนก แถมยังอยู่ในช่วงพักงานเพื่อรอดูความประพฤติอีกต่างหาก

ถ้าก้าวพลาดอีกแค่นิดเดียว มีหวังโดนลดขั้นลงไปเป็นแค่พนักงานระดับปฏิบัติการต๊อกต๋อยแน่ ๆ

เรียกได้ว่ากลับคืนสู่จุดต่ำสุดเหมือนตอนเพิ่งเริ่มทำงานใหม่ ๆ เลยทีเดียว

ตระกูลเวินถือว่ามีหน้ามีตาและมีเส้นสายในเมืองหลวงไม่ใช่น้อย แต่ตำแหน่งหัวหน้าแผนกที่เขาได้มานี้ ไม่ได้พึ่งบารมีของครอบครัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลลัพธ์จากการทำงานหนักแทบเป็นแทบตายมาตลอดสามปีเต็มของเขาต่างหาก

พอตำแหน่งหัวหน้าแผนกหลุดลอยไป พ่อของเวินเซ่าเฉินก็พยายามใช้อำนาจเส้นสายที่มี วิ่งเต้นหาทางช่วยเหลือลูกชาย แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครยอมยื่นมือเข้ามาช่วย หรือแม้แต่จะตอบรับคำขอของเขาเลยสักคน พอรู้เรื่องนี้ เวินเซ่าเฉินก็เริ่มสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

ดูเหมือนว่าภูมิหลังและเส้นสายของเจียงชิ่นจะยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก

ถ้าขืนเขาก้าวพลาดไปอีกแค่ก้าวเดียว อาจจะถึงขั้นหมดอนาคต ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกเลยก็เป็นได้

พอคิดมาถึงจุดนี้ เวินเซ่าเฉินก็เหงื่อแตกพลั่ก รีบไปลากตัวกัวหลิงซึ่งเป็นตัวการของเรื่องราวทั้งหมด ให้มาพบเจียงชิ่นด้วยกันในวันนี้

"พวกเราตั้งใจมาขอโทษเจียงชิ่นจริง ๆ นะ เรื่องคราวก่อนฉันยอมรับว่าฉันวู่วามเกินไป ฉันผิดเองแหละ ทั้งฉันและลูกพี่ลูกน้องของฉันต่างก็สร้างความเดือดร้อนและความเสียหายให้เธอมามาก วันนี้ฉันเลยตั้งใจพาเธอมาขอโทษเธอด้วยความจริงใจ"

ท่าทีของเวินเซ่าเฉินในวันนี้ช่างแตกต่างจากคราวก่อนราวฟ้ากับเหว ดูอ่อนน้อมถ่อมตนจนแทบจะเรียกได้ว่ายอมลดตัวลงมาสุด ๆ แล้ว

กัวหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนเห็นสภาพอันน่าสมเพชของลูกพี่ลูกน้องไม่ไหว รู้สึกอึดอัดคับแค้นใจจนแทบจะระเบิด แต่พอหันไปนึกถึงสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเวินเซ่าเฉิน เธอก็จำต้องฝืนทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว พร้อมกับแอบปรายตามองฟู่เส้าตั๋วด้วยสายตาตัดพ้อน้อยใจ

สำหรับฟู่เส้าตั๋วแล้ว เธอก็แทบจะตัดใจไปได้เกือบหมดแล้วล่ะ

โดยเฉพาะตั้งแต่ตอนที่รู้ข่าวว่าเจียงชิ่นตั้งท้องลูกคนที่สาม

แหม เล่นมีลูกหัวปีท้ายปีคลอดเอา ๆ แบบนี้ มันช่างเป็นการตอกย้ำที่เจ็บปวดและสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับกัวหลิงซะเหลือเกิน แต่พอได้มาเจอหน้าฟู่เส้าตั๋วอีกครั้ง เธอก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะแอบมองเขา ขอแค่มองแวบเดียวก็ยังดี ผู้ชายสมบูรณ์แบบคนนี้ ไม่มีวันเป็นของเธอ ฮือ ๆ ช่างน่าเศร้าอะไรเช่นนี้

น้ำตาของกัวหลิงร่วงเผาะ ๆ ลงมาเป็นสาย เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆ

แต่ตอนนี้เวินเซ่าเฉินไม่มีอารมณ์จะมาสนใจปลอบใจเธอหรอก เพราะเป้าหมายเดียวของเขาในวันนี้ คือการขอร้องให้เจียงชิ่นยอมยกโทษให้ เพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสกลับไปรับผิดชอบโปรเจกต์ส่งออกคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

"สหายเจียงชิ่น..."

เขาเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็โดนเจียงชิ่นขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"นายไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ โปรเจกต์ส่งออกคอมพิวเตอร์ไม่มีทางกลับไปอยู่ในมือนายอีกแล้ว"

ประโยคเดียวสั้น ๆ ทำเอาเวินเซ่าเฉินถึงกับไปไม่เป็น

โดนเจียงชิ่นอ่านเกมขาดแถมยังปฏิเสธความหวังของเขาอย่างไร้เยื่อใย หัวใจของเวินเซ่าเฉินก็หล่นวูบ เย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ

"เจียงชิ่น..."

เวินเซ่าเฉินยังคงพยายามจะอ้าปากพูดต่อ แต่ฟู่เส้าตั๋วก็ก้าวพรวดเข้ามาขวางหน้าเจียงชิ่นเอาไว้ เอาตัวบังเธอไว้มิดชิด

เขาจ้องมองเวินเซ่าเฉินด้วยสายตาเย็นเยียบ "ภรรยาของผมไม่อยากคุยกับคุณ เชิญพวกคุณไสหัวไปเดี๋ยวนี้ หรือว่า... แค่นั่งรถเข็นมันยังไม่หนำใจ อยากจะไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มบนเตียงแทน ? "

พูดจบ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เวินเซ่าเฉินได้เถียงอะไรกลับไปอีก เอื้อมมือไปโอบไหล่เจียงชิ่น แล้วพาเธอเดินเข้าไปในห้องทดลองทันที

ปัง !

ประตูห้องทดลองถูกปิดใส่หน้าเวินเซ่าเฉินและกัวหลิงเสียงดังสนั่น ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ ทั้งสิ้น

ถึงตอนนี้กัวหลิงตกใจจนน้ำตาหดหายไปหมดแล้ว เธอรีบหันไปถามเวินเซ่าเฉินอย่างร้อนรน "พี่คะ แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อดีล่ะคะ ? ในเมื่อเขาไม่ยอมคุยด้วยแบบนี้ พี่จะไม่โดนลดขั้นลงไปเป็นแค่พนักงานระดับปฏิบัติการจริง ๆ ใช่ไหมคะ ? "

นี่มันปากพาซวยแท้ ๆ คำถามของกัวหลิงดันไปจี้ใจดำ ตรงจุดที่เวินเซ่าเฉินหวาดกลัวที่สุดเข้าพอดิบพอดี

"มัวชักช้าอยู่ทำไม รีบเอาเถาหนามที่เตรียมมาออกจากกระเป๋าได้แล้ว ! " เวินเซ่าเฉินสั่งการเสียงกร้าว

กัวหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "พี่คะ พี่กะจะเอาเจ้านี่มาใช้จริง ๆ เหรอคะ ? "

"ก็เออสิ! สั่งให้หยิบออกมาก็รีบหยิบสิโว้ย"

กัวหลิงไม่มีทางเลือก จำต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าใบใหญ่ที่สะพายมา แล้วหยิบเอาเถาหนามกำใหญ่ที่เตรียมไว้ออกมา

ด้วยความช่วยเหลือของกัวหลิง เวินเซ่าเฉินก็จัดการมัดเถาหนามกำใหญ่นั้นสะพายไว้บนหลังของตัวเอง

กระดูกสันหลังช่วงเอวของเขาร้าว หมอสั่งกำชับนักหนาว่าให้นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงเป็นเวลาสามเดือนเต็ม เพื่อที่จะถ่อมาที่นี่ เวินเซ่าเฉินต้องทนใส่เฝือกพยุงหลัง แล้วฝืนนั่งรถเข็นมาด้วยความยากลำบาก

พอตอนนี้ต้องมาสะพายเถาหนามที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมไว้บนหลังอีก เขาก็รู้สึกปวดร้าวที่เอวเป็นระยะ ๆ จนแทบจะทนไม่ไหว แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขาไม่มีเวลามามัวห่วงความเจ็บปวดของตัวเองอีกแล้ว

เสียงกริ่งหมดเวลาสอบดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

กัวหลิงเบ้ปากบ่นอุบอิบ "เพื่อที่จะมาที่นี่ วันนี้หนูถึงขนาดยอมขาดสอบเลยนะเนี่ย"

เวินเซ่าเฉินตวัดสายตาขวางๆ ใส่เธอ "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอก่อเรื่องไว้ พี่ชายคนนี้ของเธอคงไม่ต้องมาตกต่ำมีสภาพน่าสมเพชแบบนี้หรอกนะ ! "

กัวหลิงรู้สึกผิดจนเถียงไม่ออก ได้แต่หุบปากเงียบกริบ

เวินเซ่าเฉินสะพายเถาหนาม นั่งตากหน้าอยู่หน้าประตูห้องทดลองอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าประตูบานนั้นจะเปิดออกเลยสักนิด

จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากปลายโถงทางเดิน ตามมาด้วยร่างของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋าหนังสือ เดินตรงดิ่งมาทางห้องทดลอง

จวงซือเหวินเพิ่งจะสอบเสร็จ ก็รีบพุ่งตรงมาที่ห้องทดลองทันที มีข้อสอบอยู่สองข้อที่เธอไม่ค่อยมั่นใจในคำตอบ ก็เลยตั้งใจจะมาให้เจียงชิ่นช่วยดูให้หน่อย

ยังไม่ทันจะเดินถึงหน้าประตู เธอก็สังเกตเห็นคนสองคนยืนทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงนั้น แถมคนนึงยังสะพายเถาหนามกำใหญ่ไว้บนหลังอีกต่างหาก

คุณพระช่วย ! นี่มันทำบ้าอะไรกันเนี่ย กำลังเล่นละคร 'หอบหนามขอขมา' อยู่หรือไง ?

นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว ยังจะมาทำเรื่องคร่ำครึล้าหลังแบบนี้อยู่อีกเหรอ

พอเธอเพ่งมองดูดี ๆ ก็จำได้ทันทีว่านักศึกษาหญิงคนนั้นเป็นใคร ก็กัวหลิงยังไงล่ะ

ภาพจำตอนที่กัวหลิงยืนอ่านจดหมายสำนึกผิด ขอโทษเจียงชิ่นต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัยในงานประชุม ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของจวงซือเหวินไม่มีวันลืม

ดังนั้นแค่ปรายตามองแวบเดียว เธอก็จำกัวหลิงได้อย่างแม่นยำ

"กัวหลิง เธอมาทำอะไรที่นี่ฮะ ? "

จวงซือเหวินเดินปรี่เข้าไปหาด้วยท่าทางเอาเรื่อง

กัวหลิงเคยรังแกเจียงชิ่น จวงซือเหวินก็เลยเกลียดขี้หน้าเธอเข้าไส้

ทว่าพอกัวหลิงเห็นจวงซือเหวิน กลับทำท่าทางดีอกดีใจราวกับได้เจอผู้มาโปรด

"จวงซือเหวิน เธอช่วยฉันหน่อยสิ ช่วยไปเรียกเจียงชิ่นออกมาดูหน่อยเถอะนะ ฝากไปบอกเธอด้วยว่า พี่ชายฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ตอนนี้กำลังหอบหนามมาขอขมาเธออยู่เนี่ย"

"พี่ชายเธอเหรอ ? "

จวงซือเหวินมองเวินเซ่าเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาคลางแคลงใจ

โดนจ้องมองราวกับเป็นตัวประหลาดแบบนี้ เวินเซ่าเฉินก็รู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี อยากจะตาย ๆ ไปให้พ้น ๆ ซะเดี๋ยวนี้เลย

เกิดมาในครอบครัวที่มีหน้ามีตา การเรียนก็เป็นเลิศ หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ เขาเคยชินกับการเชิดหน้าชูตาใช้ชีวิตอย่างเย่อหยิ่งจองหองมาโดยตลอด ไม่เคยต้องมาตกต่ำน่าสมเพชขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

จวงซือเหวินยกมือขึ้นป้องปาก พยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์ ก่อนจะผลักประตูห้องทดลองแล้วก้าวเข้าไปด้านใน

"พี่คะ ยัยนั่นเหมือนจะหัวเราะเยาะพี่อยู่เลยล่ะค่ะ"

กัวหลิงฟ้องด้วยความไม่พอใจ

พอเห็นท่าทางไร้เดียงสา (จนเข้าขั้นโง่) ของลูกพี่ลูกน้อง เวินเซ่าเฉินก็อยากจะประเคนฝ่ามือฟาดกบาลเธอให้สลบเหมือดไปซะเดี๋ยวนี้เลยจริง ๆ

พอจวงซือเหวินเข้ามาในห้องทดลอง เธอก็รีบเล่าเรื่องที่เห็นหน้าประตูให้เจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วฟังทันที

"อะไรนะ ? หอบหนามขอขมาเนี่ยนะ ? เอาเถาหนามมาสะพายหลังจริง ๆ ดิ ? "

เจียงชิ่นทำหน้าตาตื่นตะลึงสุดขีด

"ก็ใช่น่ะสิคะ คุณพระช่วย ฉันล่ะขำจนแทบจะพ่นน้ำลายออกมาอยู่แล้ว"

คราวนี้จวงซือเหวินเลิกกลั้นขำ ปล่อยก๊ากออกมาเสียงดังลั่น

เจียงชิ่นเองก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่เหมือนกัน ส่วนมุมปากของฟู่เส้าตั๋วก็ยกโค้งขึ้นสูงอย่างเห็นได้ชัด

พอหัวเราะจนพอใจ เจียงชิ่นก็หันไปมองฟู่เส้าตั๋ว "ครอบครัวนี้มันสติปัญญาผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย"

ฟู่เส้าตั๋วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "บางทีก็อาจจะใช่นะครับ"

ก่อนหน้านี้ตอนที่กลับเข้ามาในห้องทดลอง ฟู่เส้าตั๋วขอให้เจียงชิ่นเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้เขาฟังอย่างละเอียด

พอปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ ฟู่เส้าตั๋วก็ถึงบางอ้อ ว่าทำไมตอนที่เจอกับคุณจ๊าคส์ในงานประกาศรางวัล เวินเซ่าเฉินถึงได้จงใจพุ่งเป้าหาเรื่องพวกเขาสองคนเป็นพิเศษ

ที่แท้มันก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้นี่เอง

โชคดีที่ภรรยาของเขาเป็นคนเก่งกาจและรับมือได้ดี ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองต้องเสียเปรียบเลยสักครั้ง แถมยังตอกกลับจนเวินเซ่าเฉินต้องเข้าไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลถึงสองครั้งสองครา

แต่ถึงอย่างนั้น ฟู่เส้าตั๋วก็ยังคงกำชับเจียงชิ่นอย่างจริงจังว่า วันหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ต้องรีบเอามาบอกเขาทันที ห้ามปิดบังเขาไว้อีกเป็นอันขาด