บทที่ 303 มีคนมาทาบทามตัวฟู่เส้าตั๋ว

บทที่ 303 มีคนมาทาบทามตัวฟู่เส้าตั๋ว

"นี่ปาเข้าไปสองชั่วโมงแล้วเหรอคะเนี่ย ? ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เจียงชิ่นขยี้ตา มองดูนาฬิกาแขวนบนผนังด้วยความประหลาดใจ

"ผมเห็นคุณกำลังหลับสนิท ก็เลยไม่อยากกวน อยากปล่อยให้คุณนอนต่ออีกหน่อย แต่ก็นะ นอนมาสองชั่วโมงก็พอแล้วล่ะ ขืนนอนนานกว่านี้เดี๋ยวตอนกลางคืนจะพาลนอนไม่หลับเอานะ"

"อืม ก็จริงค่ะ" เจียงชิ่นพยักหน้าเห็นด้วย

ช่วงนี้เธอนอนไม่ค่อยหลับ ตอนกลางคืนหลับ ๆ ตื่น ๆ เลยต้องมาอาศัยงีบหลับเอาตอนกลางวันแทน

ก็จริงอย่างที่ฟู่เส้าตั๋วพูด ถ้าขืนปล่อยให้นอนต่อ คืนนี้เธอคงตาค้างนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ ๆ

"แต่คุณต้องมารอฉันตั้งสองชั่วโมง ป่านนี้คงหิวแย่แล้วสิคะ"

ฟู่เส้าตั๋วส่งยิ้มให้ "ไม่หรอกครับ กว่าจะทำกับข้าวเสร็จก็กินเวลาไปเยอะเหมือนกัน รีบลุกเถอะ ผมทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานของโปรดคุณไว้ให้ด้วยนะ"

พอได้ยินว่ามีเมนูโปรดอย่างซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน เจียงชิ่นก็รีบสวมรองเท้าลงจากเตียงทันที

"ซี่โครงเปื่อยกำลังดีเลย อร่อยสุด ๆ ไปเลยค่ะ"

เจียงชิ่นแทะซี่โครงหมูเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนตาหยี

ฟู่เส้าตั๋วเห็นดังนั้นก็คีบซี่โครงชิ้นใหม่ใส่ชามให้เธออีก "ผมตุ๋นไฟอ่อนไว้เกือบสองชั่วโมงน่ะ เนื้อถึงได้เปื่อยนุ่มหลุดออกจากกระดูกง่ายขนาดนี้"

มื้อนี้เจียงชิ่นฟาดข้าวสวยไปชามพูน ๆ แถมยังเหมาซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานไปอีกครึ่งจาน

บนโต๊ะตรงหน้าเธอ มีกองกระดูกหมูสุมเป็นภูเขาขนาดย่อม ๆ เลยทีเดียว

พอกินอิ่ม ฟู่เส้าตั๋วเพิ่งจะเก็บโต๊ะเสร็จ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าบ้าน

ฟู่เส้าตั๋วกับเจียงชิ่นมองหน้ากันอย่างแปลกใจ

ป่านนี้แล้ว ใครจะมาหาที่บ้านกันนะ ?

เจียงชิ่นนึกทบทวนในใจ วันนี้เธอก็ไม่ได้นัดใครมาที่บ้านนี่นา

ฟู่เส้าตั๋วเดินออกไปเปิดประตู ก็พบชายสองคนยืนอยู่หน้าบ้าน คนหนึ่งคือหวังเหิง ส่วนอีกคนเป็นผู้ชายรูปร่างผอมสูง หน้าตาไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

"รองผู้อำนวยการหวัง มาหาเจียงชิ่นเหรอครับ ? " ฟู่เส้าตั๋วเอ่ยถามตามความเคยชิน

หน้าที่หลักของหวังเหิงในตอนนี้คือรับผิดชอบประสานงานกับเจียงชิ่น เขามาที่บ้านนี้บ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วน ฟู่เส้าตั๋วเองก็เจอเขามานับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน และแทบทุกครั้งเขาก็มาเพื่อหาเจียงชิ่น

ฟู่เส้าตั๋วจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับหวังเหิงเป็นอย่างดี

ทว่า หวังเหิงกลับยิ้มพลางส่ายหน้า "เปล่าครับ วันนี้ผมมาหาคุณนั่นแหละ"

"หาผมเหรอครับ ? "

คำตอบนี้ทำเอาฟู่เส้าตั๋วถึงกับประหลาดใจ

เขากับหวังเหิงก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหาเขากันล่ะ ?

แต่ถึงอย่างนั้น ผู้มาเยือนก็ถือเป็นแขก เขาจึงผายมือเชิญทั้งสองคนเข้ามาในบ้าน

หวังเหิงเดินนำเข้ามาอย่างคุ้นเคย โดยมีชายรูปร่างผอมสูงเดินตามหลังมาติด ๆ

ฟู่เส้าตั๋วปิดประตูบ้าน แล้วเดินตามหลังพวกเขามา ระหว่างที่เดิน เขาก็ลอบสังเกตชายรูปร่างผอมสูงที่เดินอยู่ข้างหน้าไปด้วย

ชายคนนั้นสวมชุดข้าราชการแบบมีกระเป๋าสี่ใบเหมือนกับหวังเหิง

นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างฟู่เส้าตั๋วและเจียงชิ่น ต่างก็ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มว่าที่ข้าราชการ พอเรียนจบก็จะได้บรรจุเป็นข้าราชการอย่างเป็นทางการ ชุดเครื่องแบบนักศึกษาที่ทางมหาวิทยาลัยแจกให้ ก็เลยเป็นเสื้อแบบมีกระเป๋าสี่ใบเหมือนกัน

พอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เจียงชิ่นที่กำลังนั่งจิบน้ำอยู่ พอเห็นว่าเป็นหวังเหิง เธอก็รู้สึกแปลกใจ วันนี้พวกเธอไม่ได้นัดหมายจะหารือเรื่องอะไรกันนี่นา ทำไมจู่ ๆ เขาถึงโผล่มาล่ะ ?

แต่พอเห็นชายรูปร่างผอมสูงที่เดินตามหลังมา แถมสายตาของชายคนนั้นยังเอาแต่จับจ้องไปที่ฟู่เส้าตั๋ว เจียงชิ่นก็พอจะเดาจุดประสงค์ของการมาเยือนครั้งนี้ออกลาง ๆ

หลังจากแขกและเจ้าบ้านนั่งลงเรียบร้อยแล้ว หวังเหิงก็เริ่มแนะนำชายรูปร่างผอมสูงให้เจียงชิ่นและฟู่เส้าตั๋วรู้จัก

"ท่านนี้คือคุณต่งเหย่ เป็นเจ้าหน้าที่จากกระทรวงอุตสาหกรรมเครื่องจักรกลที่เจ็ด (กระทรวงการบินและอวกาศ) ส่วนนี่คือฟู่เส้าตั๋วครับ"

พอหวังเหิงแนะนำตัวทั้งสองฝ่ายเสร็จ เจียงชิ่นก็รู้ทันทีว่าลางสังหรณ์ของเธอถูกต้องเป๊ะ

การมาเยือนของหวังเหิงและต่งเหย่ในครั้งนี้ มีเป้าหมายคือฟู่เส้าตั๋ว

ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

ก็ว่าอยู่ เมื่อวานเธอกับหวังเหิงเพิ่งจะเจอกันแท้ ๆ เขายังไม่เห็นพูดเลยว่าวันนี้จะมีธุระมาหาเธอ

สีหน้าของต่งเหย่ดูขึงขังจริงจังมาก หลังจากหวังเหิงแนะนำตัวเสร็จ เขาก็ไม่ได้ผ่อนคลายท่าทีลงเลย เพียงแต่มุมปากดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น

"สวัสดีครับ สหายฟู่เส้าตั๋ว ผมต่งเหย่ จากกระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดครับ"

"สวัสดีครับ"

ต่งเหย่จับมือกับฟู่เส้าตั๋วแล้วเขย่าเบาๆ สองสามที

ก่อนจะเข้าประเด็น "สหายฟู่เส้าตั๋วครับ วันนี้ผมมาพร้อมกับภารกิจสำคัญ ผมอยากจะถามคุณว่า คุณสนใจจะมาร่วมงานกับกระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดของเราไหมครับ ? "

"อะไรนะครับ ? " ฟู่เส้าตั๋วคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเสียอีก

อีกฝ่ายกำลังพูดเรื่องอะไรกัน ? ถามเขาว่าสนใจจะเข้าร่วมกระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดงั้นเหรอ ?

ทางฝั่งเจียงชิ่นที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็อึ้งไปเหมือนกัน

ที่เธออึ้งก็เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาจากหน่วยงานระดับบิ๊กเบิ้มอย่างกระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ด

"กระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดเหรอคะ ? ฉันรู้แค่ว่ากระทรวงที่สองรับผิดชอบงานด้านอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ แล้วกระทรวงที่เจ็ดนี่ดูแลเรื่องอะไรคะ ? " เธอหันไปกระซิบถามหวังเหิงเบา ๆ

หวังเหิงกระซิบตอบ "รับผิดชอบเรื่องขีปนาวุธครับ"

เจียงชิ่นกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามต่อ "เกี่ยวข้องกับกองทัพเหรอคะ ? "

หวังเหิงถึงกับหลุดขำออกมา "เรื่องแบบนี้ นอกจากกองทัพแล้ว จะมีใครเอาไปใช้งานได้อีกล่ะครับ"

เจียงชิ่นลองคิดตามดู ก็จริงของเขาแฮะ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาตาม

ขีปนาวุธ ถือเป็นอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับชาติที่สำคัญยิ่ง

การวิจัยและพัฒนาขีปนาวุธนั้นมีความสำคัญและยากลำบากแสนสาหัส

ท้ายที่สุดแล้ว ในตอนนี้ประเทศจีนยังคงถูกปิดล้อมและกีดกันทางเทคโนโลยีจากกลุ่มประเทศตะวันตกอย่างหนักหน่วง ทุกสิ่งทุกอย่างจึงต้องพึ่งพาลำแข้งของตัวเองทั้งสิ้น

งานวิจัยในด้านนี้จึงต้องการบุคลากรระดับหัวกะทิที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางขั้นสูงเป็นจำนวนมาก พอคิดแบบนี้ ก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดถึงมาทาบทามฟู่เส้าตั๋ว

เจียงชิ่นใช้มือเท้าคาง เอียงคอมองไปทางต่งเหย่ ก่อนจะหันมาถามหวังเหิง

"แล้วเขารู้จักสามีฉันได้ยังไงคะ ? คุณเป็นคนแนะนำให้เหรอ ? "

พอเจียงชิ่นถามถึงเรื่องนี้ หวังเหิงก็รีบแบมือออกทั้งสองข้างทันที

"เปล่าเลยครับ ตอนที่คุณฝากฝังให้ผมช่วยจัดการเรื่องบรรจุเป็นข้าราชการให้ฟู่เส้าตั๋ว เดิมทีผมก็ตั้งใจจะดึงตัวเขามาอยู่กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้วยกันนี่แหละ ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ จะมีตาอยู่โผล่มาตัดหน้าเฉยเลย คุณต่งเหย่แกไปดูงานประกาศรางวัลมา พอจบงานปุ๊บก็พุ่งตรงมาหาผมทันที บอกว่าอยากได้ตัวฟู่เส้าตั๋วไปอยู่กระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ดให้ได้ ดูสิครับ ผมยังไม่ทันได้อ้าปากขอเลย ก็โดนคนอื่นชิงตัดหน้าหมายหัวไปซะแล้ว"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ไปสะดุดตากันกลางงานประกาศรางวัลนี่เอง

จู่ ๆ เจียงชิ่นก็นึกถึงเนื้อเรื่องเดิมที่ระบบเคยเล่าให้ฟังขึ้นมาได้

ในนิยายต้นฉบับ คนที่คว้ารางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในการแข่งขันคณิตศาสตร์ครั้งนี้ คือพระเอกของเรื่องอย่างเซียวเจาหยาง

หลังจากที่เขาคว้าอันดับหนึ่งมาได้ กระทรวงเครื่องจักรกลที่สองก็เกิดถูกตาต้องใจ พอเขาเรียนจบก็ดึงตัวเขาไปร่วมงานทันที ทว่า เมื่อผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งกลายเป็นเธอกับฟู่เส้าตั๋วแทน เนื้อเรื่องในส่วนอื่น ๆ ก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

ฟู่เส้าตั๋วไปเตะตากระทรวงเครื่องจักรกลที่เจ็ด ในขณะที่เซียวเจาหยางกลับหลุดโผ ไม่ติดแม้แต่ท็อปทรีเสียด้วยซ้ำ

ความแตกต่างอันมหาศาลนี้ คงเป็นผลกระทบจากทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกหลังจากการทะลุมิติของเธอสินะ

[ทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกนั่นมันก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นแหละ]

จู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงแทรกขึ้นมา

[มันยังมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่อีก ในนิยายต้นฉบับ แม้เซียวเจาหยางในฐานะพระเอกของเรื่อง จะมีชีวิตที่ราบรื่นโรยด้วยกลีบกุหลาบไปจนจบเรื่อง แต่ในความเป็นจริงแล้ว นักเขียนได้ปูพื้นเพตัวละครของฟู่เส้าตั๋วเอาไว้ให้สมบูรณ์แบบและเหนือชั้นกว่ามาก เพียงแต่ฟู่เส้าตั๋วดันต้องมาด่วนตายจากไปเสียตั้งแต่ต้นเรื่อง ทำให้บทบาทของเขาถูกตัดจบไปดื้อ ๆ เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับพระเอกแล้ว บทของเขาเลยดูน้อยนิดและจืดจางจนแทบจะไม่มีตัวตนเลยก็ว่าได้...]

จู่ ๆ ระบบก็รีบยกมือป้อม ๆ ทั้งสองข้างขึ้นมาตะครุบปากตัวเองเอาไว้แน่น

[โอ้ ไม่นะ ! ฉันเป็นถึงระบบผู้ทรงเกียรติและสูงส่งเชียวนะ ทำไมถึงหลุดคำว่า 'ด่วนตาย' ออกมาได้ล่ะเนี่ย ! ]

ระบบดูเหมือนจะไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองเพิ่งจะหลุดคำศัพท์สุดแสนจะธรรมดาและบ้าน ๆ ออกมา มันถึงกับช็อกค้างไปชั่วขณะ

เจียงชิ่นถึงกับอึ้งกับความเล่นใหญ่ของมัน เธอพยายามกลั้นความรู้สึกอยากจะกลอกตาบนใส่ ก่อนจะถามกลับไปว่า "ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้สามีของฉันก็เริ่มมีตัวตนและโดดเด่นขึ้นมาแล้วใช่ไหมล่ะ ? "

ระบบดึงสติกลับมาได้ ก็พยักหน้ารับหงึก ๆ

[ไม่ใช่แค่มีตัวตนโดดเด่นขึ้นมาเท่านั้นนะ แต่ระบบยังตรวจพบว่า รัศมีบารมีของพระเอกอย่างเซียวเจาหยางกำลังเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ ในขณะที่รัศมีบารมีของฟู่เส้าตั๋วกลับเพิ่มพูนและเปล่งประกายเจิดจรัสขึ้นอย่างต่อเนื่อง หากยังคงรักษาระดับความเร็วในการพัฒนาแบบนี้ต่อไปได้ อีกไม่เกินสองปี รัศมีบารมีของฟู่เส้าตั๋วก็จะแซงหน้าพระเอกอย่างเซียวเจาหยางได้อย่างแน่นอน]

"รัศมีบารมี ? " เจียงชิ่นทวนคำศัพท์สองคำนี้ซ้ำอย่างครุ่นคิด