บทที่ 302 ปฏิเสธการไปเรียนต่อต่างประเทศ

บทที่ 302 ปฏิเสธการไปเรียนต่อต่างประเทศ

"ทำไมล่ะครับ ? ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ทุนการศึกษาก้อนโต มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลก พวกคุณจะได้เรียนรู้ความรู้ที่ไม่มีทางหาเรียนได้ในประเทศจีนนะครับ" คุณจ๊าคส์พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนและตื่นเต้น

เจียงชิ่นมองเขาอย่างสงบนิ่ง บนริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"ความรู้ที่อยากเรียน ในประเทศจีนก็สามารถเรียนได้ค่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องถ่อไปถึงอเมริกาเลย ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ แต่พวกเราไม่ต้องการจริง ๆ ค่ะ"

แม้ถ้อยคำของเธอจะไม่ได้ดุดันรุนแรง แต่ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความหนักแน่นเด็ดขาดในน้ำเสียงนั้น

"ความต้องการของภรรยาผม ก็คือความต้องการของผมครับ" ฟู่เส้าตั๋วขยับเข้าไปใกล้เจียงชิ่น พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเช่นเดียวกัน

คุณจ๊าคส์อุตส่าห์มาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะโน้มน้าวทั้งสองคนได้แน่ ๆ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่ไร้เยื่อใย สีหน้าของเขาจึงดูแย่ลงมาทันตาเห็น

"เอาล่ะ ในเมื่อพวกคุณยังดึงดันในความคิดของตัวเอง ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ เพียงแต่ผมต้องขอบอกพวกคุณไว้ก่อนนะว่า โอกาสมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ถ้าสูญเสียมันไปแล้ว มันจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปทันที โดยไม่แม้แต่จะรอเวินเซ่าเฉินที่มาด้วยกันเลยสักนิด

เวินเซ่าเฉินปรายตามองไปทางเจียงชิ่นและฟู่เส้าตั๋วแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามคุณจ๊าคส์ออกไป

ถึงแม้จะเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้ยินทั้งสองคนเอ่ยปากปฏิเสธด้วยหูตัวเอง อธิการบดีหนิงก็ยังรู้สึกโล่งใจและเบิกบานใจสุด ๆ

คิดจะมาฉกตัวคนเก่งไปจากมือเขางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ !

ผู้นำจากกระทรวงศึกษาธิการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อธิการบดีหนิง ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเจอเจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของทั้งสองคนมาบ้าง ท้ายที่สุดแล้วคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของทั้งสองคนก็ยอดเยี่ยมซะขนาดนั้น ต่อให้ไม่เคยได้สัมผัสพูดคุยกันโดยตรง ก็ต้องเคยได้ยินชื่อกันมาบ้างล่ะน่า

"โอกาสดีขนาดนี้ พวกเธอจะไม่ลองกลับไปคิดดูอีกสักหน่อยจริง ๆ เหรอ ? "

เพราะมีอธิการบดีหนิงอยู่ด้วย ผู้นำท่านนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรตรงไปตรงมานัก แต่น้ำเสียงที่แฝงความเสียดายนั้น ใครฟังก็ดูออก

"ไม่ล่ะค่ะ พวกเราตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว อยู่จีนก็เรียนได้ดีเหมือนกัน จะไปทำไมล่ะคะอเมริกา ไม่แน่นะคะ อีกไม่นาน อเมริกาอาจจะเป็นฝ่ายตั้งตารอคอยที่จะได้มาเรียนรู้ที่ประเทศจีนของเราแทนก็ได้"

เจียงชิ่นกล่าวด้วยความมั่นใจ พร้อมกับขยิบตาให้อธิการบดีหนิง

อธิการบดีหนิงย่อมเข้าใจความหมายของเธอดี จึงหัวเราะหึ ๆ ออกมาทันที

ในบรรดาสี่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น มีเพียงผู้นำท่านนั้นคนเดียวที่ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก

เจียงชิ่นก็ไม่มีเจตนาจะอธิบายให้เขาฟังอยู่แล้ว มันมีกฎการรักษาความลับอยู่ เธออธิบายไม่ได้หรอก

อีกอย่าง หลังจากเรื่องของเจียงเต๋อเหว่ย เธอก็มีความรู้สึกอคติแง่ลบกับคนของกระทรวงศึกษาธิการไปแล้ว ถึงจะรู้ว่าไม่ควรเหมารวม แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพี่ชายของตัวเอง เจียงชิ่นก็ไม่สามารถใช้เหตุผลได้อย่างเต็มร้อยหรอก

อธิการบดีหนิงเองก็ย่อมไม่อธิบายเช่นกัน เขารีบบอกลาอีกฝ่าย แล้วพาเจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วเดินจากมา พวกเขาขึ้นไปนั่งบนรถเก๋งคันเดิมที่นั่งมา

พอขึ้นรถปุ๊บ เจียงชิ่นก็ถามฟู่เส้าตั๋วทันที "คุณไปเก่งภาษาอังกฤษขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย ? "

"คุณหมายถึงทักษะการพูดของผมเหรอ ? " ฟู่เส้าตั๋วหัวเราะเบาๆ "ตอนอยู่ที่ฐานการผลิตเหล็กกล้าทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือน่ะ ตอนกลางคืนไม่ค่อยมีอะไรทำ ศาสตราจารย์กัวก็เลยพาผมฝึกพูดภาษาอังกฤษ แกบอกว่าเรียนรู้ไว้เยอะ ๆ อนาคตจะได้ใช้ประโยชน์ ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้"

จังหวะนั้นเอง อธิการบดีหนิงก็ก้าวขึ้นมานั่งบนรถพอดี และได้ยินคำพูดของฟู่เส้าตั๋วเข้า

เขารีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที "เหล่ากัวพูดถูกแล้วล่ะ เศรษฐกิจของประเทศจีนเรากำลังจะพัฒนา การติดต่อสื่อสารกับต่างประเทศจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ การพูดภาษาอังกฤษได้ดีจึงมีประโยชน์มาก ๆ ทักษะการพูดของเหล่ากัวน่ะยอดเยี่ยมไปเลยล่ะ ช่วงก่อนปลดแอกเขาเคยเรียนในโรงเรียนของพวกฝรั่งมาก่อน เรื่องบทสนทนาภาษาอังกฤษน่ะไม่มีปัญหาเลย"

พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็ชะโงกหน้าไปด้านหลัง หันไปมองเจียงชิ่น

"เสี่ยวเจียง ทักษะการพูดของเธอก็ทำเอาฉันแปลกใจเหมือนกันนะ สำเนียงอังกฤษแท้ ๆ เลยล่ะ"

"สำเนียงอังกฤษเหรอคะ ? ฉันเองก็ไม่ได้สังเกตเลยแฮะ" เจียงชิ่นตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้

ความจริงแล้วในยุคที่เธอเคยเรียนอยู่ ตำราเรียนภาษาอังกฤษส่วนใหญ่จะเน้นการออกเสียงแบบอังกฤษเป็นหลัก เธอจึงสามารถพูดภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชได้อย่างคล่องแคล่ว แต่เพราะไม่อยากให้อธิการบดีหนิงซักไซ้เรื่องนี้ต่อ เจียงชิ่นจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว

"อธิการบดีหนิงคะ ระดับเทคโนโลยีของประเทศจีนเราจะต้องรีบยกระดับให้สูงขึ้นโดยเร็วนะคะ ถึงเวลานั้นเราจะทำให้ประเทศอื่น ๆ ยึดถือเราเป็นมาตรฐาน เด็ก ๆ ชาวจีนก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาและแรงกายแรงใจไปกับการเรียนภาษาอังกฤษให้เหนื่อยยากอีกต่อไป ถึงวันนั้น เราจะทำให้พวกชาวต่างชาติหันมาขวนขวายเรียนรู้ภาษาจีนของเราด้วยความสมัครใจเองค่ะ"

นี่ไม่ใช่แค่ความคึกคะนองชั่ววูบของเจียงชิ่น แต่เป็นสิ่งที่เธอคิดไตร่ตรองมาเนิ่นนานแล้ว

อธิการบดีหนิงฟังจบ ก็ตบฉาดเข้าที่หน้าขาของตัวเองอย่างแรง แรงซะจนคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าเกือบจะสะดุ้งตกใจ

"ไม่มีอะไร ๆ ขับรถต่อไปเถอะ" อธิการบดีหนิงหันไปบอกคนขับรถ ก่อนจะหันกลับมามองเจียงชิ่นอีกครั้ง "เสี่ยวเจียง ความคิดของเธอมันยอดเยี่ยมมากเลยนะ ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบัน อีกไม่นานหรอก มันจะต้องกลายเป็นจริงได้อย่างแน่นอน"

เจียงชิ่นยิ้มรับ "ค่ะ มันจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้แน่นอน"

ระหว่างที่เธอพูด ฟู่เส้าตั๋วก็เอาแต่จ้องมองเธอเงียบ ๆ สายตาของเขาช่างอ่อนโยนและลึกล้ำ จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างไม่วางตา

แต่งงานกันมาตั้งหลายปีแล้ว แต่เขากลับมองเธอเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ

โดยเฉพาะเวลาที่เธอพูดจาฉะฉานมั่นใจ ทั้งร่างของเธอดูสว่างไสวเจิดจ้า จนแทบจะทำให้คนมองตาพร่าไปหมด

เจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วไม่ได้กลับไปที่มหาวิทยาลัย แต่ให้คนขับรถไปส่งพวกเขาที่บ้านเลย

ตอนที่ทั้งสองคนลงจากรถและกล่าวลาอธิการบดีหนิง อธิการบดีหนิงยังไม่วายกำชับเจียงชิ่นว่าเหนื่อยมาทั้งเช้าแล้ว กลับไปก็พักผ่อนให้เยอะ ๆ ดูแลสุขภาพให้ดี ๆ ด้วย

เจียงชิ่นรับคำทุกข้อ ก่อนจะยืนมองรถเก๋งคันนั้นแล่นออกไปจากตรอก

รอจนรถแล่นลับสายตาไป เจียงชิ่นก็หมุนตัวเอนซบลงในอ้อมกอดของฟู่เส้าตั๋วทันที

"เป็นอะไรไป ? " ฟู่เส้าตั๋วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

เจียงชิ่นซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา พลางส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร

"ฉันก็แค่รู้สึกว่า... พวกเราสองคนใจตรงกันมากเกินไปแล้ว ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าจะปฏิเสธคุณจ๊าคส์ยังไงดี แต่คุณก็ก้าวออกไปพูดแทนซะแล้ว แถมความคิดยังตรงกับฉันเป๊ะเลยด้วย"

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ฟู่เส้าตั๋วถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ

"พวกเราเป็นสามีภรรยากันนี่นา การที่สามีภรรยาจะรู้ใจกัน มันก็เป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดอยู่แล้ว"

เจียงชิ่นแหงนหน้าขึ้นมองฟู่เส้าตั๋ว แววตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีหยาดน้ำกลิ้งกลอกอยู่ภายใน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เขย่งปลายเท้าขึ้น จุมพิตลงบนริมฝีปากของฟู่เส้าตั๋ว

ตาบื้อเอ๊ย จะรู้ตัวบ้างไหมเนี่ยว่าไอ้สิ่งที่เขาเรียกว่า 'เรื่องพื้นฐานที่สุด' น่ะ ความจริงแล้วมันคือความผูกพันรู้ใจที่หาได้ยากยิ่งที่สุดในหมู่คู่สามีภรรยาต่างหากล่ะ

พวกเขาสองคนยืนอยู่ในตรอก ซึ่งอาจจะมีคนเดินผ่านมาเมื่อไหร่ก็ได้ เจียงชิ่นจึงแค่จุ๊บเร็ว ๆ ไปหนึ่งที ไม่กล้าอ้อยอิ่งอยู่นาน

"ไปเถอะ กลับบ้านกินข้าวกัน ฉันหิวแล้วล่ะ"

ฟู่เส้าตั๋วถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

จุดไฟเสร็จก็ชิ่งหนี แถมยังมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องกินข้าวอีก

แต่ก็นะ ใครใช้ให้เธอเป็นคนท้องล่ะ ช่วงนี้คนท้องใหญ่ที่สุดแล้วนี่นา

พอกลับถึงบ้าน ฟู่เส้าตั๋วก็ล้างมือถกแขนเสื้อเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวทันที ในบ้านไม่มีใครอยู่ คาดว่าแม่ฟู่คงพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกแล้ว

เจียงชิ่นถอดเสื้อคลุมออก ล้มตัวลงนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียง

ร่างกายของเธอแข็งแรงกว่าคนปกติมาก ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ความจริงก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรมากมายนัก

แต่ในเมื่อมีโอกาสได้พักผ่อน ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปล่ะ

ช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงในหอประชุม เธอต้องใช้สมาธิจดจ่อสูงมาก พอกลับมาถึงบ้านร่างกายก็ผ่อนคลายลงทันที

เจียงชิ่นหลับตาลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผ่านไปไม่กี่นาที เธอก็ผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เหนื่อย แต่ในความเป็นจริง ร่างกายก็แสดงปฏิกิริยาตอบสนองออกมาอย่างซื่อตรง หลังจากตั้งครรภ์ สภาพร่างกายของเธอก็อ่อนแอลงไปไม่น้อย

การนอนหลับครั้งนี้เจียงชิ่นหลับสนิทมาก หลับลึกจนไม่ได้ฝันอะไรเลย

หลังจากที่เธอหลับลึกไปได้สองชั่วโมง ฟู่เส้าตั๋วก็ทำกับข้าวเสร็จ และเดินมาปลุกเธอให้ตื่น

"ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วค่อยนอนต่อนะ"

ฟู่เส้าตั๋วพูดพลางยกมือขึ้นบีบจมูกเจียงชิ่นเบา ๆ

เจียงชิ่นหายใจไม่ออก จึงรีบอ้าปากหอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นถึงค่อยมีแรงเอ่ยปากถาม