บทที่ 12: อะไรนะ? มีคนตัดหน้าไปแล้วเหรอ?

บทที่ 12: อะไรนะ? มีคนตัดหน้าไปแล้วเหรอ?

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—

หกโมงครึ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเทาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์

จังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปกดปิดปลุกเพื่อขอนอนต่ออีกนิด จู่ๆ เขาก็นึกถึงข่าวกรองที่เพิ่งรีเฟรชเมื่อคืนขึ้นมาได้

พรึ่บ!

เจียงเทาเด้งตัวลุกจากเตียงทันที แล้วรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่ลวกๆ

พลังแห่งเงินตรานี่มันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!

ความขี้เกียจกระเจิดกระเจิงพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

ใช้เวลาแต่งตัวให้เรียบร้อยแค่ 3 นาที เจียงเทาก็พุ่งตัวออกจากห้องแล้ววิ่งลงบันไดไป

เวลายังเช้าอยู่มาก ตลาดค้าส่งเฟอร์นิเจอร์มือสองหงซิงยังไม่เปิดหรอก เพราะงั้นไม่ต้องรีบร้อนก็ได้

พอคิดว่าจะได้เงินมาอีก 29,800 หยวนในวันนี้

เจียงเทาก็อดคิดไม่ได้ว่าต้องหาอะไรอร่อยๆ กินเป็นรางวัลให้ตัวเองสักหน่อย

พอเดินมาถึงหน้าร้านซุปเนื้อแกะเฒ่ากู้ เจียงเทาก็เดินเข้าไปทันที

เขาสั่งซุปเครื่องในแกะชามโตกับแป้งทอดอีกครึ่งแผ่น มื้อนี้หมดไปแค่ 23 หยวน

พอกินอิ่มจนตัวอุ่น เจียงเทาก็เดินออกจากร้าน มุ่งหน้าไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

"เสี่ยวเจียง ท่าทางชีวิตจะดีนะเนี่ย เช้าๆ ก็ซดซุปเนื้อแกะซะแล้ว"

เดินไปได้ไม่ทันไร หวังเหลียนหมิง คนบ้านเดียวกันก็เดินล้วงกระเป๋าตามมาทัน พร้อมกับเอ่ยแซว

เจียงเทายิ้มแล้วตอบว่า "ขี้เกียจทำกับข้าวน่ะพี่ ก็เลยหาอะไรกินง่ายๆ พี่หวังล่ะ กินอะไรมายัง?"

"เมียแกต้มข้าวต้มลูกเดือยกับฟักทองให้กินทุกเช้าเลย บอกว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพ"

"แต่ถึงจะดีต่อสุขภาพแค่ไหน ให้กินทุกวันมันก็ไม่ไหวนะโว้ย ปากจะจืดเป็นนกอยู่แล้วเนี่ย!"

"พี่ล่ะอิจฉาเอ็งจริงๆ ใช้ชีวิตอิสระ ไม่มีใครมาคอยจู้จี้จุกจิก อยากกินอะไรก็ได้กิน"

"บ้านพี่นะ เมียแกเป็นคนคุมเรื่องกินหมด ไอ้พวกบะหมี่ แป้งทอดที่พี่ชอบเนี่ย แกบอกว่าเป็นระเบิดแคลอรี่ทั้งนั้น"

"กินบะหมี่ชามนึงนี่ รู้สึกเหมือนไปทำบาปทำกรรมอะไรมาเลย!"

เจียงเทาหัวเราะร่วนแล้วบอกว่า "ผมสิต้องอิจฉาพี่หวัง ที่ได้อยู่กับเมียทุกวัน ผมเนี่ย สองสามเดือนถึงจะได้เจอเมียทีนึง"

ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละ มักจะมองว่าชีวิตคนอื่นดีกว่า สบายกว่า แล้วก็พานอิจฉาเขา

โดยที่ไม่รู้เลยว่า คนอื่นเขาก็อาจจะกำลังอิจฉาเราอยู่เหมือนกัน

"งั้นเรามาสลับตัวกันมั้ยล่ะ?"

"ฮ่าๆ พี่หวัง อย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะขืนเมียพี่มาได้ยินเข้า กลับบ้านไปมีหวังได้คุกเข่าบนกระดานซักผ้าแน่!"

"คุกเข่าบนกระดานซักผ้าเหรอ? ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างพี่ไม่มีวันคุกเข่าเว้ย! ไม่ได้จะคุยโม้หรอกนะ..."

ทั้งสองคนคุยเล่นหัวเราะกันไปจนถึงทางเข้าหมู่บ้าน แยกย้ายกันขึ้นรถบรรทุกของตัวเอง แล้วขับมุ่งหน้าไปที่ตลาดค้าส่งเฟอร์นิเจอร์มือสองหงซิงเพื่อเริ่มต้นงานประจำวัน

เจ็ดโมงครึ่ง ตลาดเปิดทำการ บรรดาพ่อค้าแม่ค้าเริ่มทยอยขับรถเข้าไปข้างใน

"ลุยกันเลย!"

เจียงเทาเปิดประตูหลังรถ กระโดดลงจากที่นั่งคนขับ ปิดประตู แล้วเดินตามกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าเข้าไปในตลาด

"ร้าน 25 โซน B ร้านนี้สินะ..."

ทำงานอยู่ตลาดนี้มาห้าหกปี เจียงเทาหลับตาก็ยังรู้เลยว่าร้านไหนอยู่ตรงไหน เขาเดินไปจนถึงหน้าร้าน B25 ได้อย่างรวดเร็ว

นี่เป็นร้านขายโซฟามือสอง พื้นที่กว้างขวางตั้งสามสี่ร้อยตารางเมตร ดูโอ่โถงทีเดียว

"จะแปดโมงอยู่แล้ว ยังไม่เปิดร้านอีกแฮะ"

เจียงเทาก้มดูเวลาในโทรศัพท์ แล้วก็เงยหน้ามองประตูเหล็กม้วนที่ยังปิดสนิทของร้าน B25 เริ่มรู้สึกร้อนใจนิดๆ

"ใจเย็นๆ ใจเย็นน่า ก็แค่โซฟาเก่าๆ ไม่มีใครมาแย่งแกหรอกน่า ไม่ต้องทำท่ากระหายขนาดนั้นก็ได้"

เขาพยายามปลอบใจตัวเอง พลางล้วงบุหรี่ออกมาจุดสูบเพื่อดับความพลุ่งพล่าน

สูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวน ก็มีผู้หญิงร่างท้วม สวมเสื้อโค้ทขนเป็ดตัวยาวสีเลือดหมู ดัดผมลอนสั้น เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน B25

มือข้างนึงถือแป้งทอด กัดกินสลับกับเคี้ยวตุ้ยๆ ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋าสะพายข้างสีดำมาไขแม่กุญแจ

"มาแล้ว!"

พอเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังไขกุญแจ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเจียงเทา รอตั้งนาน!

พอยัยป้าหัวหยิกปลดสายยูออก เธอก็ดันประตูเหล็กม้วนขึ้น เป็นสัญญาณว่าร้านเปิดพร้อมขายแล้ว

เจียงเทารีบขยี้บุหรี่ทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปที่หน้าร้าน B25

"มาดูโซฟาเหรอจ๊ะสุดหล่อ? อยากได้แบบไหนล่ะ? เดี๋ยวเจ๊ช่วยเลือกให้"

หลี่กุ้ยอิงเพิ่งหันหลังกลับมาก็เห็นเจียงเทาเดินเข้ามาในร้านพอดี เธอรีบวางแป้งทอดในมือลง แล้วยิ้มหวานต้อนรับ

"เจ๊ยังกินข้าวไม่เสร็จเลย กินให้อิ่มก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินดูเองก่อน เผื่อมีตัวไหนถูกใจ"

เจียงเทายิ้มแล้วตอบกลับ สายตากวาดมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโกดัง

ในสายตาของเจียงเทา มีลำแสงสว่างวาบพุ่งขึ้นจากพื้นทะลุเพดานอยู่ตรงมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโกดัง

จากประสบการณ์ตอนซื้อเหล้าเมื่อวาน ไอ้ของที่เปล่งแสงอยู่นั่นแหละ น่าจะเป็นโซฟาที่ซ่อนขุมทรัพย์เอาไว้!

"โอเคจ้ะ ตามสบายเลยนะ ถ้าถูกใจตัวไหนก็บอกเจ๊ได้เลย วันนี้หนูเป็นลูกค้าคนแรก เดี๋ยวเจ๊คิดราคาพิเศษให้"

"ได้ครับ! เจ๊กินข้าวไปเถอะ เดี๋ยวผมขอเดินดูรอบๆ ก่อน"

เจียงเทาหันไปยิ้มให้หลี่กุ้ยอิง แล้วก็เริ่มเดินดูของในร้าน

เพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ วันนี้เขาไม่ได้เดินตรงดิ่งไปที่จุดที่เปล่งแสงทันที แต่แกล้งทำเป็นเดินดูโซฟาโซนอื่นอยู่ประมาณห้าหกนาที

เดินไปเดินมา เขาก็ทำทีเป็นเดินไปหยุดอยู่หน้าโซฟาตัวที่ถูกอาบไปด้วยลำแสง

มันเป็นโซฟาขนาดสองที่นั่ง สีชมพูแหวว สภาพดูใหม่มาก น่าจะประมาณ 70-80% ได้

"โอ้โห สีนี้มัน..."

พอเห็นโซฟาสีชมพูหวานแหววขนาดนี้ ลูกผู้ชายแมนๆ อย่างเจียงเทาก็อดรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่ได้

แต่เพื่อขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ข้างใน จะอายไปทำไมล่ะ

ตราบใดที่เราไม่หน้าบาง คนที่อายก็คือคนอื่นนั่นแหละ!

"อะแฮ่ม เจ๊ครับ รบกวนมาตรงนี้หน่อยได้มั้ยครับ?"

เจียงเทาร้องเรียกหลี่กุ้ยอิงที่กำลังนั่งกินแป้งทอดอยู่ในออฟฟิศชั่วคราวใกล้ๆ ประตูทางเข้า

หลี่กุ้ยอิงยัดแป้งทอดคำสุดท้ายเข้าปาก รีบก้าวขาสั้นๆ อวบๆ เดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหา แล้วถามว่า:

"ถูกใจตัวไหนล่ะจ๊ะสุดหล่อ?"

"เจ๊ครับ โซฟาตัวนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

เจียงเทาชี้ไปที่โซฟาสีชมพู ทำหน้ากระอักกระอ่วนนิดๆ ตอนถามราคา

"หืม? หนูอยากได้ตัวนี้เหรอ?"

พอเห็นโซฟาที่เจียงเทาชี้ หลี่กุ้ยอิงก็แอบคิดในใจทันทีว่า พ่อหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นพวกมีรสนิยมเฉพาะกลุ่มแหงๆ

หน้าตาก็ดูแมนๆ ดีหรอกนะ!

แต่รสนิยมนี่สิ...

เจียงเทายิ้มแหยๆ แล้วรีบแก้ตัว "อะแฮ่ม พอดีเมียผมเขาชอบสีนี้น่ะครับ สรุปว่าตัวนี้เท่าไหร่ครับเจ๊?"

"สุดหล่อ รอเดี๋ยวนะ เจ๊คุ้นๆ ว่าโซฟาตัวนี้มันมีปัญหาอะไรสักอย่าง..."

"อ้อ! นึกออกแล้ว โซฟาตัวนี้เจ๊ขายไปในไลฟ์สดเมื่อคืนแล้วจ้ะ ลูกค้าบอกว่าจะมาเอาของเช้านี้แหละ"

"หนูลองดูตัวอื่นไปก่อนนะ"

พูดไป หลี่กุ้ยอิงก็ตบหัวตัวเองเบาๆ บ่นอุบอิบว่าหน้าหนาวทีไรความจำเสื่อมทุกที

"อะไรนะ? ขายไปแล้วเหรอ?"

เจียงเทาถึงกับอึ้งกิมกี่เมื่อได้ยินคำตอบจากหลี่กุ้ยอิง

อุตส่าห์มารอตั้งแต่ไก่โห่ ดันโดนคนอื่นปาดหน้าเค้กไปซะได้?