บทที่ 13: ไม่ขาดไม่เกิน—แบงก์ร้อย 298 ใบเป๊ะ!

บทที่ 13: ไม่ขาดไม่เกิน—แบงก์ร้อย 298 ใบเป๊ะ!

เจียงเทาคำนวณมาซะดิบดี แต่ดันไม่คิดว่าเจ้าของร้านนี้จะขยันหาเงินขนาดนี้!

กลางวันก็ขายโซฟาอยู่ในตลาด

ตกกลางคืนกลับบ้านไป ยังจะอุตส่าห์ไลฟ์สดขายของอีก?

"หนูจ๊ะ ตรงนั้นมีอีกตัวนึง สีเดียวกัน ทรงคล้ายๆ กันเลย"

"แค่สภาพมันเก่ากว่านิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากหรอก เดี๋ยวเจ๊พาไปดูนะ"

หลี่กุ้ยอิงเห็นว่าเจียงเทาดูท่าทางจะชอบสีนี้จริงๆ เลยเสนอจะพาไปดูตัวเลือกที่คล้ายๆ กัน

"เจ๊ครับ ผมถูกใจตัวนี้จริงๆ นะ เห็นปุ๊บก็ปิ๊งเลย"

"เจ๊ช่วยสงเคราะห์ผมหน่อยเถอะ ปล่อยโซฟาตัวนี้ให้ผม แล้วเจ๊ก็เอาตัวที่คล้ายๆ กันไปส่งให้ลูกค้าในไลฟ์แทนไม่ได้เหรอครับ?"

"ร้านเจ๊มีโซฟาตั้งเยอะตั้งแยะ หาตัวที่คล้ายๆ กันไปแทนก็ไม่น่าจะยากหรอก"

"ในไลฟ์สดภาพมันก็ไม่ค่อยชัด สีเพี้ยนนิดหน่อยลูกค้าก็คงไม่สังเกตหรอกมั้งครับ?"

เจียงเทาไม่อยากปล่อยเงิน 30,000 หยวนหลุดมือไปง่ายๆ เลยพยายามหว่านล้อมต่อรองกับหลี่กุ้ยอิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

หลี่กุ้ยอิงตอบกลับ "หนูจ๊ะ มันไม่ง่ายอย่างที่หนูพูดหรอกนะ เราค้าขาย ก็ต้องซื่อสัตย์สิจ๊ะ ถ้าส่งของไปไม่ตรงปก ลูกค้าก็ด่าเอาสิ เสียชื่อร้านหมด! แล้วแบบนี้เจ๊จะทำมาหากินต่อไปได้ยังไงล่ะ?"

เจียงเทาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า "งั้นเอาแบบนี้ดีมั้ยครับเจ๊ เมื่อคืนเจ๊ขายตัวนี้ไปเท่าไหร่? ผมให้เพิ่มอีก 100 หยวนเลยเอ้า! ผมชอบตัวนี้จริงๆ นะ อยากได้ตัวนี้แหละ ตัวอื่นผมมองไม่เห็นความสวยเลย"

พอได้ยินว่าเจียงเทายอมจ่ายเพิ่มอีก 100 หยวน หลี่กุ้ยอิงก็เริ่มมีอาการลังเล!

โซฟาตัวนี้รับซื้อมาแค่ 100 หยวน เมื่อคืนขายในไลฟ์ไป 400

ถ้าเจียงเทาให้เพิ่มอีก 100 ก็เท่ากับขายได้ 500 กำไรเหนาะๆ เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

หลี่กุ้ยอิงแกล้งทำสีหน้าลำบากใจ แล้วพูดว่า "เอาเถอะๆ! เห็นว่าหนูชอบตัวนี้จริงๆ หรอกนะ แถมยังอุตส่าห์มารอตั้งแต่เช้าตรู่ เจ๊จะยอมขายให้หนูเป็นกรณีพิเศษก็แล้วกัน!"

"..."

พอเห็นหลี่กุ้ยอิงตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ เจียงเทาก็รู้ตัวทันทีว่าเขาเสนอราคาให้มากไป!

รู้งี้ลองหยั่งเชิงดูสัก 50 หยวนก่อนก็ดี!

แต่พอนึกถึงขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในโซฟา เจียงเทาก็เลิกเสียดายเงิน 50 หยวนนั้นทันที!

จะตกปลาก็ต้องมีเหยื่อล่อสิ ใช่มั้ยล่ะ?

คิดซะว่าจ่ายค่าเหยื่อตกปลาไป 100 หยวนก็แล้วกัน!

"เจ๊ครับ สรุปทั้งหมดเท่าไหร่ครับ?"

เจียงเทากลัวว่าจะมีเรื่องพลิกโผอีก เลยรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาเตรียมสแกนจ่ายเงิน

"เมื่อคืนเจ๊ขายในไลฟ์ไป 450 เมื่อกี้หนูบอกจะให้เพิ่มอีก 100 ก็รวมเป็น 550 จ้ะ!"

หลี่กุ้ยอิงพูดพลางหยิบป้ายคิวอาร์โค้ดแบบสองหน้าห้อยคอขึ้นมาโชว์

"ตกลงครับ ในเมื่อเมียผมอยากได้ ผมก็ต้องจัดให้!"

เจียงเทาแกล้งทำหน้าเสียดายนิดๆ พลางสแกนคิวอาร์โค้ด WeChat Pay ของหลี่กุ้ยอิง โอนเงิน 550 หยวนไปอย่างรวดเร็ว

[รับเงินผ่าน WeChat Pay จำนวน 550 หยวน!]

พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนเงินเข้า รอยยิ้มก็ระบายเต็มใบหน้าอวบอูมของหลี่กุ้ยอิง

หลอกฟันกำไรเพิ่มมาได้อีกตั้ง 50 หยวน!

"เจ๊ครับ งั้นผมยกโซฟาตัวนี้ไปเลยนะ รถผมจอดอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผมขับมารับ"

"โอเคจ้ะหนู เดี๋ยวเจ๊ช่วยยกไปรอหน้าร้านนะ"

"ขอบคุณมากครับเจ๊!"

ทั้งคู่ต่างคนต่างก็คิดว่าตัวเองได้เปรียบ ช่วยกันหามโซฟาไปวางไว้ที่ทางเข้าหลัก

พอวางโซฟาเสร็จ เจียงเทาก็วิ่งเหยาะๆ ออกไปนอกตลาด แล้วขับรถบรรทุกมาจอดเทียบหน้าร้าน B25

ได้กำไรเพิ่มมาตั้ง 150 หยวนตั้งแต่ไก่โห่ หลี่กุ้ยอิงก็เลยอารมณ์ดียิ้มแป้น ช่วยเจียงเทายกโซฟาขึ้นรถบรรทุกอย่างกระตือรือร้น

"ขอบคุณมากนะครับเจ๊! วันหลังถ้าอยากได้เฟอร์นิเจอร์อะไร เดี๋ยวผมแวะมาอุดหนุนใหม่นะ"

"ได้เลยจ้ะ! คราวหน้าจะซื้ออะไร เจ๊ลดให้พิเศษเลย!"

"ไปก่อนนะครับเจ๊~"

เจียงเทาไม่มัวเสียเวลาคุยกับหลี่กุ้ยอิงต่อ กระโดดขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

พอขับพ้นเขตตลาดของมือสอง เจียงเทาก็ไม่ได้จอดรอรับงานเหมือนทุกที แต่เหยียบคันเร่งมุ่งหน้ากลับเสี่ยวซานเหอพร้อมกับโซฟาตัวนั้นทันที

เขาขับรถมาจอดถึงหน้าตึกเช่า แล้วก็แบกโซฟาขึ้นบันไดไปเองคนเดียว

โซฟาไม่ได้ทำจากไม้เนื้อแข็ง น้ำหนักไม่ถึง 50 กิโล เจียงเทายกคนเดียวได้สบายๆ

พอเอาโซฟาเข้าไปเก็บในห้องเสร็จ เจียงเทาก็เดินลงมาขยับรถ

ถนนข้างตึกเช่ามันแคบ ขืนจอดทิ้งไว้รถบรรทุกก็จะขวางทางรถยนต์กับรถมอเตอร์ไซค์ชาวบ้านเขา ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเปล่าๆ

พอเอารถไปจอดไว้ที่ทางเข้าหมู่บ้านเสี่ยวซานเหอเรียบร้อย เจียงเทาก็รีบจ้ำอ้าวกลับห้องเช่า

"อ้าว เสี่ยวเจียง วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ?"

พอเดินมาถึงหน้าตึก เจียงเทาก็เจอกับลุงเจ้าของบ้านที่กำลังเดินถือของหน้าตาเหมือนน้ำเต้าออกมาพอดี

จากในน้ำเต้ามีเสียงจิ๊ดๆ ดังลอดออกมา เหมือนเสียงจิ้งหรีดร้อง

เจียงเทาไม่ค่อยอินกับเสียงพวกนี้เท่าไหร่ แต่ก็มีบางคนที่ชอบฟังเสียงพวกนี้ก่อนนอน บอกว่าช่วยให้ผ่อนคลาย หลับสบายขึ้น

"วันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับลุง เดี๋ยวค่อยไปทำงานสายๆ ลุงจะไปกัดจิ้งหรีดเหรอครับ?"

เจียงเทาทักทายลุงเจ้าของบ้าน แอบอิจฉาชีวิตวัยเกษียณที่แสนจะชิลล์ของลุงแกนิดๆ

"ไปหาอะไรสนุกๆ ทำกับพวกตาหลิวเค้าน่ะ ลุงไปก่อนนะ~"

ลุงเจ้าของบ้านโบกมือให้เจียงเทา แล้วก็เดินนวยนาดไปทางตรอก

"ชีวิตคนแก่เกษียณในปักกิ่งนี่มันช่างเรียบง่ายแต่มีความสุขจริงๆ ~"

เจียงเทาเดาะลิ้นด้วยความอิจฉา หันหลังเดินตรงขึ้นไปที่ห้องพักชั้นสอง

พอกลับเข้าห้อง เขาก็จัดการล็อคประตูให้แน่นหนา

เจียงเทาลูบคลำสำรวจโซฟาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง แต่ก็ไม่เจออะไรผิดสังเกตเลยแม้แต่น้อย

แต่เจียงเทาก็ไม่ได้ถอดใจหรอกนะ

ถ้ามันหาเจอง่ายขนาดนั้น เขาคงไม่มีโอกาสฟลุคได้ของดีราคาถูกแบบนี้หรอก!

"หรือว่ามันจะเย็บซ่อนไว้ข้างในโซฟาวะ? ต้องใช่แน่ๆ!"

เจียงเทาคว้ากรรไกรจากลิ้นชักมา เริ่มลงมือกรีดโซฟาจากด้านหลัง ชำแหละมันอย่างละเอียด

กรีดด้านหลังเสร็จ ก็มาจัดการต่อด้านล่าง ตัดฉับๆ อยู่เจ็ดแปดนาที กรีดผ้าที่หุ้มโครงไม้โซฟาออกจนขาดวิ่น

"เจอแล้ว!"

จังหวะที่เจียงเทาเริ่มสงสัยว่าระบบข่าวกรองมันมั่วหรือเปล่า กระเป๋าสตางค์ใบยาวสีดำก็โผล่ออกมาให้เห็น!

เขาใช้กรรไกรตัดเพิ่มอีกสองสามที

เจียงเทาออกแรงดึงกระเป๋าสตางค์สีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าออกมาจากซับในโซฟา

"โห ซ่อนซะลึกเชียว! เล่นเอาหาซะเหนื่อยเลยนะแก!"

พอเปิดกระเป๋าออก เขาก็เห็นปึกแบงก์ร้อยสีแดงฟ่อนใหญ่!

เจียงเทากลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความตื่นเต้น เทเงินออกจากกระเป๋าแล้วเริ่มนับ

ไม่ขาดไม่เกิน แบงก์ร้อย 298 ใบเป๊ะ รวมเป็นเงิน 29,800 หยวน!

"หักค่าโซฟาไป 550 กำไรสุทธิ 29,250!"

พอคำนวณเสร็จ ความตื่นเต้นก็พวยพุ่งขึ้นมาในอก เจียงเทารู้สึกขอบคุณระบบข่าวกรองจริงๆ ที่มันใช้งานได้ผล!

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ รายได้วันละ 30,000 หยวนก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป!

เกิดมาสามสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเทาหาเงินได้มากขนาดนี้ในวันเดียว!

เขาอัดบุหรี่รวดเดียวสามมวนซ้อนในห้องเช่า เพื่อระงับความตื่นเต้น

จากนั้น เจียงเทาก็เก็บเงินใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าสตางค์ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้านในเสื้อขนเป็ด

พอเก็บกวาดเศษซากโซฟาที่ถูกชำแหละจนเละเทะเสร็จ เขาก็ออกจากห้องไป

อันดับแรก เขาขับรถไปที่ตู้ ATM หน้าตลาดค้าส่งเฟอร์นิเจอร์มือสองหงซิง เพื่อฝากเงินสด 29,800 หยวนเข้าบัญชี

ฝากเงินเสร็จ เจียงเทาก็ขับรถวนกลับไปแถวๆ ตลาดหงซิงอีกรอบ เพื่อหาเรื่องทำเงินต่อแบบเนียนๆ