ตอนที่ 16 นี่ก็ห้าม นั่นก็ห้าม

ตอนที่ 16 นี่ก็ห้าม นั่นก็ห้าม

ยังไม่ทันที่นางจะครุ่นคิดให้กระจ่าง พลันสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงหันไปมองที่ประตู

เสียงกระเรียนร้องดังขึ้นที่ภายนอกเรือน พริบตาต่อมา ร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

อาภรณ์สีขาวปลิวไสว ท่วงท่าดั่งกระบี่ ผู้ที่มาก็คือ กวั่งซาเจินเหริน

"ศิษย์พี่ วันนี้มีประชุมสำนัก เหตุใดท่านจึงยังไม่เคลื่อนไหวอีก?"

นางกล่าวพลางเหลือบไปเห็นเฟยซิงที่อยู่ในเรือนพักของอวี้ซวงด้วย

"ข้ากำลังจะไปพอดี" อวี้ซวงเอ่ยกับเฟยซิงว่า "เจ้าตามข้ามา"

เฟยซิงยังคงกังวลเรื่องสมบัติปีศาจในร่าง จึงขานรับด้วยอารมณ์หนักอึ้ง

ในยามที่อวี้ซวงเดินผ่านข้างกายเขา เสียงเซียนสายหนึ่งก็ดังเข้าสู่โสตประสาทของเขา

"เรื่องสมบัติปีศาจห้ามบอกผู้อื่นเป็นอันขาด ไม่ฉะนั้นชีวิตเจ้าจะหาไม่"

เฟยซิงกะพริบตา แล้วพยักหน้าช้าๆ

กวั่งซาชายตามองเขาแวบหนึ่ง พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นโบกไปมาที่หน้าจมูก

"ศิษย์พี่ ในห้องของท่านคล้ายมีกลิ่นแปลกๆ"

แม้เพลิงกระบี่จะเผาทำลายคราบสกปรกบนตัวอวี้ซวงและบนเตียงไปหมดแล้ว แต่ในอากาศคล้ายยังหลงเหลือร่องรอยบางอย่างอยู่

ก่อนหน้านี้อวี้ซวงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยจึงไม่ได้สังเกต เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป

"กะ... กลิ่นอะไร..."

"ก็เป็นกลิ่นที่ประหลาด..."

"อย่ามัวสนใจเรื่องพวกนี้เลย รีบเดินทางเถิด" อวี้ซวงขัดจังหวะความรู้สึกของนาง แล้วกล่าวว่า "หากช้าไปจะถูกนังหนูหยางชุนนั่นคอยกระแนะกระแหนเอาได้"

เมื่อเอ่ยถึงหยางชุน ใบหน้าที่เดิมทีก็เย็นชาอยู่แล้วของกวั่งซาก็ยิ่งดูแย่ลงไปอีก

ทั้งสามคนขึ้นขี่นกกระเรียนเซียน บินมุ่งหน้าไปยังสำนักกระบี่หลิงซู่

แน่นอนว่าเฟยซิงยังคงนั่งกระเรียนตัวเดียวกับอวี้ซวง

ด้วยความที่ไม่ได้ขี่นกกระเรียนมานาน เขาจึงเผลอโอบกอดเอวของอวี้ซวงไว้ อวี้ซวงเลิกคิ้วขึ้นแล้วสะบัดมือฟาดลงที่แขนของเขาอย่างแรง

เพียะ...

เฟยซิงรู้สึกเจ็บที่มือทั้งสอง เมื่อปล่อยมือออกดูจึงเห็นว่าบนแขนมีรอยนิ้วสีแดงปรากฏอยู่

"เจินเหริน?"

อวี้ซวงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแผ่วเบาว่า "ห้ามแตะต้องเอวข้า"

"อ้อ" เฟยซิงรับคำ แล้วเปลี่ยนมาพาดมือไว้บนไหล่ของนาง

เพียะ...

"เจินเหริน?"

"ห้ามแตะต้องไหล่ข้า"

"อ้อ" เฟยซิงรับคำอีกครั้ง หลังจากคิดดูแล้วเขาก็คว้าชายเสื้อของนางไว้

เพียะ...

"ห้ามดึงเสื้อผ้าข้า"

เฟยซิงกะพริบตา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงคว้าเอาขนปีกของนกกระเรียนเซียนแทน

นกกระเรียนเซียนส่งเสียงร้องเบาๆ คล้ายจะประท้วงอยู่บ้าง

กระบี่โบกโบยกลางเขาสีคราม เมฆาคล้อยผ่านยอดเขาแฝด

ณ ตำหนักชิงซิน เงาร่างงดงามกว่ายี่สิบสายยืนถือกระบี่สงบนิ่ง

อวี้ซวงและกวั่งซาก้าวเข้ามาในตำหนัก พยักหน้าทักทายพวกนาง

ท่วงท่าดุจผีเสื้อวสันต์ ดวงตาดั่งสายชลสารท ตานเฟิงเดินมาข้างกายอวี้ซวงแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ศิษย์พี่ เหตุใดวันนี้ท่านจึงมาล่าช้าถึงเพียงนี้?"

ริมฝีปากของอวี้ซวงขยับเล็กน้อย นิ่งเงียบไปหลายลมหายใจก่อนจะกล่าวว่า

"ปกติมีเพียงข้าที่มารอพวกเจ้าในตำหนัก อีกทั้งเจ้าสำนักก็มักจะมาสายทุกครั้ง ข้าจะรีบมาไปทำไม"

กวั่งซาที่อยู่ด้านข้างคิดในใจว่าสิ่งที่ศิษย์พี่พูดก็มีเหตุผล ต่อไปตนเองก็ควรจะมาสายบ้างดีกว่า

ไม่นานนัก ก็มีอีกร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในตำหนัก

ทุกคนหันไปมอง จากนั้นหลายคนก็รีบสะบัดแขนเสื้อหันหลังกลับทันที

แน่นอนว่าผู้ที่มาไม่ใช่เจ้าสำนักหลิวซีเจินเหริน

"สวัสดีอาจารย์อาทั้งหลาย!"

พร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังกรุ๊งกริ๊ง หยางชุนก้าวเท้าอย่างร่าเริงเดินนวยนาดเข้ามา

สายตาของนางกวาดไปรอบๆ พลันเล็งเป้าหมายไปยังร่างที่ดูอวบอิ่มงดงามร่างหนึ่ง แล้วปรี่เข้าไปเหมือนลูกแมว ก่อนจะเอ่ยปากว่า

"เอ๋ อาจารย์อาหงอวิ๋น ท่านอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย?"

สิ่งที่ตอบกลับมาคือสายตาที่แหลมคมทว่านางกลับทำเป็นมองไม่เห็น เสียงหัวเราะดั่งระฆังเงินดังขึ้น นางก็ปรี่เข้าไปหาอีกคนหนึ่ง

"อาจารย์อาหลิ่วเวย ท่านควรพักผ่อนให้มากๆ นะ บนหน้าจะเริ่มมีริ้วรอยแล้วล่ะ!"

"ยา อาจารย์อาเฟิงเยว่ ไม่เจอกันนานเลยนะ ทำไมท่านยังอยู่ที่ระดับเดิมอีกล่ะ?"

"อาจารย์อาไฉ่ฮวา ทรงผมท่านดูแย่มากเลย..."

"นี่ไม่ใช่อาจารย์อาหว่านเจียงหรอกหรือ..."

"..."

ราวกับโยนก้อนหินลงในน้ำจนเกิดระลอกคลื่นนับพัน

น้ำเสียงใสกระจ่างของนางดังสะท้อนไปมาไม่หยุดยั้ง ภายในตำหนักที่เคยสงบนิ่งพลันเกิดจิตกระบี่ไหลเวียนขึ้นหลายสายอย่างเลือนราง

"อาจารย์อาอวี้ซวง!"

ในที่สุดนางก็มาถึงข้างกายอวี้ซวง

ตานเฟิงส่ายหน้าแล้วเดินหนีไป กวั่งซามองด้วยสายตาเย็นชา

"อาจารย์อากวั่งซา ทำไมท่านดูดุจังเลยล่ะ? หรือว่ารอบเดือนมาไม่ปกติ?"

ภายใต้สายตาดุจคมกระบี่ของกวั่งซา หยางชุนซบเข้าข้างกายอวี้ซวง ดึงแขนของนางแล้วกระซิบถามว่า

"มีผู้มากความสามารถมากมายมาเชิญท่าน อาจารย์อาไม่ตกลงปลงใจกับใครสักคนจริงๆ หรือ?"

อวี้ซวงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า "ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก"

"หยางชุน"

เสียงที่สงบดังขึ้นจากหน้าประตูตำหนัก ร่างในอาภรณ์ขาวดั่งสายลมพัดผ่านหลิวมาถึงอย่างเงียบเชียบ

"อาจารย์!"

หยางชุนปล่อยแขนอวี้ซวงแล้ววิ่งไปหาผู้นั้น

"คารวะเจ้าสำนัก..."

ทุกคนหันไปค้อมกายประสานมือทำความเคารพ

ผู้ที่มาก็คือเจ้าสำนักกระบี่หลิงซู่ หลิวซีเจินเหริน ผู้มีตบะอยู่ในระดับฮวาเสินขั้นกลาง

ผู้แข็งแกร่งในระดับฮวาเสินทั่วทั้งทะเลเซียวเหยาเกามีเพียงไม่กี่ร้อยคน เจ้าสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักขนาดกลางและเล็กจำนวนมากล้วนอยู่ในระดับนี้

หยางชุนโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของหลิวซี หลิวซีลูบหัวนางแล้วกล่าวว่า

"ไม่ไปบ่มเพาะ มาทำอะไรที่นี่?"

"อาจารย์อาทั้งหลายยังมาได้ ทำไมข้าจะมาไม่ได้ล่ะ?"

หลิวซีเอ่ยอย่างเอ็นดูว่า

"ในเมื่อเจ้าเรียกพวกนางว่าอาจารย์อา เช่นนั้นย่อมไม่ใช่ธุระของเจ้า"

หยางชุนพึมพำเบาๆ "อย่างนั้นข้าเรียกศิษย์พี่ก็ได้ใช่ไหม?"

หลิวซียิ้มน้อยๆ แล้วใช้นิ้วดีดหน้าผากนางหนึ่งที

"เรื่องของวันนี้ พวกเจ้าน่าจะเดากันได้แล้ว"

นางเดินไปที่ใต้คานกระบี่ในตำหนัก แล้วหันหน้ามาหาทุกคน

"งานชุมนุมเหมยเซียนจะเปิดขึ้นอีกครั้งที่เกาะเซียนเผิงไหลในช่วงปลายปีนี้ สำนักเราสามารถส่งลูกศิษย์รุ่นเยาว์ไปได้ยี่สิบคน จำเป็นต้องมีสามคนร่วมทางไปเพื่อคอยดูแล ในหมู่พวกเจ้ามีใครสมัครใจหรือไม่?"

"ข้าไปเอง ข้าไปเอง!" หยางชุนกระโดดโบกมือ

หลิวซีทำเป็นมองไม่เห็นนาง แล้วกล่าวว่า "หากไม่มีใครอาสา ข้าจะเป็นคนเลือกเอง"

"อาจารย์ อาจารย์ ให้ข้าไปเถอะนะ!" หยางชุนอ้อนวอน

หลิวซีสะบัดแขนเสื้อเบาๆ หยางชุนรู้สึกเพียงมีสายลมพัดผ่านหน้าไป

พริบตาต่อมา เมื่อนางได้สติอีกครั้ง ตนเองก็มายืนอยู่นอกตำหนักเสียแล้ว

"คนขี้เหนียว!"

มองดูประตูตำหนักชิงซินที่ปิดสนิท นางเท้าสะเอวพลางแลบลิ้นใส่

"ไม่ไปก็ไม่ไปสิ"

………..