TXV - 728 เล่นละครตบตา

TXV - 728 เล่นละครตบตา

แสงอรุณแห่งรุ่งเช้าขับไล่ความมืดมิด แสงแดดสีทองสาดส่องให้ความรู้สึกอบอุ่น

เซี่ยเหล่ยตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง แต่เขายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงเพื่อแกล้งหลับ เขามั่นใจว่าเบอริลที่อยู่ข้างกายก็ตื่นแล้วเช่นกัน และเธอก็กำลังแกล้งหลับอยู่

เตียงหลังเดียว คนสองคน ต่างฝ่ายต่างแกล้งหลับ... ช่างเป็นเรื่องที่น่าขบขันเสียจริง

‘ก้าวต่อไป เธอคงจะไปบอกมาซาโอะพ่อของเธอว่าผมติดเบ็ดแล้วสินะ แล้วเธอก็คงจะพูดถึงเนื้อหาในกระดาษแผ่นนั้น มาซาโอะกับกู้เค่อเหวินไม่มีทางสืบหา คุณ A เจอหรอก เพราะเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง แต่พวกนั้นจะต้องเสียเซลล์สมองมหาศาลไปกับ โปรเจกต์ X ที่ผมกุขึ้นแน่ๆ แผนลวงนี้จะทำให้พวกมันรีบลงมือ เป้าหมายของมาซาโอะคือเทคโนโลยี ส่วนกู้เค่อเหวินคือตัวผม... แล้วพวกมันจะวางแผนจับตัวผมที่ไหนกันล่ะ?’ เซี่ยเหล่ยครุ่นคิดพลางวางแผนรับมือ

หญิงสาวข้างกายขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายอันนวลเนียนไร้สิ่งปกปิดสัมผัสโดนตัวเขา ความอบอุ่นนุ่มนวลและผิวพรรณที่ละเอียดราวกับเยลลี่อุ่นๆ ที่แนบชิดมา ทำให้ใจของเซี่ยเหล่ยเหมือนโดนอุ้งเท้าแมวข่วนเบาๆ จนรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ

เบอริลรีบขยับตัวออกห่างเล็กน้อย การขับเคี่ยวเมื่อคืนทำให้เธอรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของผู้ชายคนนี้ เธอไม่อยากยั่วอารมณ์เขาให้เกิดพายุโหมกระหน่ำซ้ำรอยเดิมอีก แต่ดูเหมือนเธอจะคิดไปเองฝ่ายเดียว เพราะทันทีที่เธอขยับหนี ร่างหนาก็ขยับตามมาติดหนึบราวกับตังเม สลายช่องว่างระหว่างกันจนหมดสิ้น

"ที่รัก คุณตื่นหรือยังครับ?" เซี่ยเหล่ยกระซิบข้างหูเธออย่างอ่อนโยน

เบอริลเผลอตัวสั่นสะท้าน เธอขบกรามแน่นไม่กล้าส่งเสียง เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงจากชายหนุ่มด้านหลัง มันทำให้เธอประหม่าและหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็ลึกๆ ก็แฝงไปด้วยความโหยหา ใจของเธอปั่นป่วนไปหมด เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไร เขาไม่ใช่คนรัก และเธอก็ไม่ใช่ "ที่รัก" ของเขา เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่จะล่อเขาไปสู่กับดักความตาย

ทว่าในฐานะศัตรู เมื่อผู้ชายคนนี้สัมผัสร่างกายเธอ เธอกลับไวต่อความรู้สึกเหลือเกินและอดไม่ได้ที่จะลิ้มรสความสุขที่ถาโถมเข้ามา ความปรารถนาทางกายนี้ทำให้เธอรู้สึกอับอายและโกรธแค้น แต่มันกลับควบคุมไม่ได้เลย

ความจริงที่น่ากลัวคือ หัวใจของเธออาจจะยังไม่โดนสยบ แต่ร่างกายของเธอกลับใกล้จะล่มสลายและยอมจำนนต่อเขาเสียแล้ว

"ที่รัก ตื่นหรือยัง?" เซี่ยเหล่ยเป่าลมร้อนใส่ใบหูเธอ

ถ้าขืนแกล้งหลับต่อไป ฝีมือการแสดงคงอยู่ในระดับตัวประกอบ เบอริลไม่ได้ลืมตา แต่ส่งเสียง "อืม" เบาๆ ในลำคอ

"ผมรู้สึกผิดเหลือเกิน" เซี่ยเหล่ยเอ่ยขึ้น

"คะ?" เบอริลชะงักไป ความรู้สึกแปลกใจผุดขึ้นในใจ "ทำไมล่ะคะ?"

เซี่ยเหล่ยถอนหายใจ "ผมชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่เมื่อคืนผมกลับใช้เรื่องการแลกเปลี่ยนกับพ่อของคุณมาบีบบังคับคุณ... ผมมันตัวแสบจริงๆ ในใจผมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ผมล่ะอยากจะ..."

"อยากจะอะไรคะ?" เบอริลพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเซี่ยเหล่ย เธอสงสัยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ชอบฟังคำหวานแบบนี้อยู่เหมือนกัน

"ผมอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด" เซี่ยเหล่ยพูดจบก็ยื่นมือไปตบหน้าตัวเองจริงๆ ไม่ได้แรงนักแต่ก็มีเสียงดังชัดเจน

เบอริลคว้ามือเซี่ยเหล่ยไว้พลางทำเป็นเห็นใจ "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เมื่อวานฉันอาจจะโกรธบ้าง แต่หลังจากผ่านเมื่อคืนมา ฉันไม่โกรธแล้วค่ะ คุณคือผู้ชายแบบที่ฉันต้องการ"

"จริงเหรอครับ?"

"จริงค่ะ" เบอริลส่งสายตาหวานซึ้งให้เขา ราวกับมีคำว่า "จริงใจ" สลักอยู่บนหน้าผาก

"เมย์ ต่อไปผมจะเรียกคุณด้วยชื่อนี้ เพราะผมรู้ว่าคุณไม่ชอบชื่อเบอริล… เมย์ครับ ผมรักคุณ" เซี่ยเหล่ยบอกรักอย่างสุดซึ้ง

"ได้สิคะ ฉันเองก็..." เบอริลเกือบจะหลุดคำว่า "รักคุณเหมือนกัน" ออกไป แต่มันจุกอยู่ที่คอ เธอรู้สึกคลื่นไส้กับคำนี้

เธอพูดไม่ออก และเซี่ยเหล่ยก็ไม่ให้โอกาสเธอพูด ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะฝืนพูดออกไปดีไหม ริมฝีปากของเขาก็เข้าประกบปิดปากเธอทันที ลิ้นที่ช่ำชองรุกล้ำเข้ามาจนเธอเริ่มสับสน เธอพยายามจะผลักเขาออกในตอนแรก แต่ผู้ชายคนนี้กลับดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร่างกายเธอมากกว่าตัวเธอเองเสียอีก เพียงครู่เดียวเธอก็ถูก...

สมองของหญิงสาวเริ่มหยุดสั่งการไปโดยปริยาย ร่างกายของเธอเหมือนตกลงไปในปลักโคลน ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ ก็ยิ่งจมลึกไปเท่านั้น

หลังมื้อเช้า เซี่ยเหล่ยเดินไปส่งเบอริลที่ลานจอดรถใต้ดิน เขาเห็นรถของเธอ เป็นรถซูเปอร์คาร์ Bugatti Veyron SuperSport ราคาประมาณ 2.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

รถคันนี้ทำให้เซี่ยเหล่ยฉุกคิด "ลำพังเงินเดือนพนักงานในล็อกฮีด มาร์ตินของเบอริล เธอไม่มีทางซื้อรถคันนี้ได้แน่ แสดงว่าครอบครัวของเธอต้องรวยมหาศาล มาซาโอะเป็นเพียงนายพลในกองกำลังป้องกันตนเอง ซึ่งไม่ใช่อาชีพที่ทำเงินได้ขนาดนี้ หรือว่าตระกูลฮัตโตริจะเป็นมหาเศรษฐีในญี่ปุ่น?"

"เอาล่ะค่ะ ฉันต้องไปแล้ว" เบอริลเปิดประตูรถ

เซี่ยเหล่ยดึงสติกลับมา โอบเอวเธออย่างอ่อนโยนแล้วจูบลา "ขับรถระวังนะครับ ฝากสวัสดีคุณพ่อด้วย"

"ค่ะ ฉันจะบอกท่านให้" เบอริลยิ้มหวาน "เย็นนี้เราทานมื้อค่ำด้วยกันนะคะ ฉันอยากจะบอกเรื่องความสัมพันธ์ของเราให้พ่อทราบ ท่านคงจะดีใจมาก"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?" เซี่ยเหล่ยทำท่าประหลาดใจ

เบอริลเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ทำไมคะ? คุณว่ามันเร็วไปเหรอ? คนญี่ปุ่นอย่างเราเน้นประสิทธิภาพค่ะ ไม่ชอบทำอะไรเยิ่นเย้อ"

"เปล่าครับ ผมแค่ไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมของขวัญอะไรไปฝากท่านดี"

"พ่อฉันชอบดื่มไวน์แดงค่ะ คุณซื้อไวน์แดงไปสักสองขวดก็พอ"

เซี่ยเหล่ยยิ้ม "ตกลงครับ แล้วเจอกันที่ไหน?"

"หลังเลิกงานนิทรรศการช่วงบ่าย คุณไม่ต้องกลับโรงแรมนะคะ ให้ไปหาฉันที่บูธของล็อกฮีด มาร์ติน แล้วเราค่อยไปพร้อมกัน"

"คุณมีบ้านพักในปารีสด้วยเหรอครับ?"

"ค่ะ อยู่แถวริมแม่น้ำแซน สวยมากเลยนะคะ คุณต้องชอบแน่ๆ เอาล่ะ ไปก่อนนะ แล้วเจอกันตอนบ่ายค่ะ" เบอริลก้าวขึ้นรถและขับออกไปทันที

เซี่ยเหล่ยรอจนรถของเธอลับตาไป จึงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

"ผมเอง" เซี่ยเหล่ยสั่งการ "ช่วยสืบทรัพย์สินของตระกูลฮัตโตริในญี่ปุ่นให้หน่อย และหาข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ของเบอริลหรือมาซาโอะในปารีสด้วย"

"รับทราบค่ะ" เสียงของ อแมนด้า ตอบกลับมา

เซี่ยเหล่ยเดินออกจากลานจอดรถและพบกับ ฌากเกอลีน เอวา เธอมีสีหน้าสงบแต่แววตาแฝงไปด้วยความไม่พอใจ

"อรุณสวัสดิ์ครับเอวา ฝั่งคุณเตรียมการไปถึงไหนแล้ว?"

"นั่นไม่ใช่หน้าที่รับผิดชอบของฉัน มีคนอื่นจัดการอยู่ แล้วทางคุณล่ะ?" เอวาถาม

"ผมโทรกลับไปที่จีนแล้ว อีกหนึ่งเดือน อุปกรณ์ชุดแรกจะถูกส่งมาที่ฝรั่งเศส" เซี่ยเหล่ยเอ่ย "ฝากเตือนคนของคุณด้วยว่าให้เตรียมของที่จะมอบให้เราไว้ให้พร้อม และอย่าคิดจะต้มตุ๋นเราล่ะ เพราะทีมผู้เชี่ยวชาญของผมจะตรวจสอบความถูกต้องของเทคโนโลยีทุกขั้นตอน"

"เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นแน่นอนค่ะ" เอวายืนยัน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อคืน... คนของฉันรายงานว่าคุณพายังผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา และพอฉันเช็คกล้องวงจรปิดก็พบว่าเป็น เบอริล"

"เอ่อ... ครับ" เซี่ยเหล่ยทำท่าเก้อเขิน

"เธอไม่ใช่คนธรรมดานะคะ แถมพ่อเธอยังเป็นนายพล คุณเป็นคนจีน ไปยุ่งกับเธอแบบนั้นไม่กลัวจะมีปัญหาเหรอ?"

"ขอบคุณครับ" เซี่ยเหล่ยยิ้ม "ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ผมก็แค่เล่นๆ ไม่พาตัวเองไปเดือดร้อนแน่นอน"

เอวาผุดรอยยิ้ม "ดีแล้วค่ะ เล่นสนุกน่ะได้แต่อย่าเผลอไปจริงจัง ผู้ชายน่ะชอบตกหลุมพรางผู้หญิงที่สุด และจำไว้นะคะ ถ้าคุณอยากจะนอนกับเธอ ให้ทำในโรงแรมนี้เท่านั้น ถ้าคุณก้าวพ้นโรงแรมนี้ไป ฉันปกป้องคุณไม่ได้นะคะ"

เซี่ยเหล่ยพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ"

ชัดเจนว่าความห่วงใยของเอวามาจากพื้นฐานของ "พาร์ทเนอร์" ไม่ใช่คนรัก ซึ่งนั่นคือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

ขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังบูธของเรย์มาร์กรุ๊ป อแมนด้าก็โทรเข้ามารายงาน

"บอสคะ ตระกูลฮัตโตริไม่ธรรมดาเลยค่ะ มีบทบาทมากในช่วงปฏิรูปเมจิและสะสมทุนได้มหาศาล คนในตระกูลนี้กระจายตัวอยู่ในกองทัพ การเมือง และธุรกิจ เท่าที่ฉันสืบได้คือพวกเขามีบริษัทชื่อ 'วีโก คอร์ปอเรชัน' โดยมีประธานคือ เอมาริส ภรรยาของมาซาโอะ บริษัทนี้มีห้องแล็บของตัวเองที่วิจัยเรื่อง ปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยเฉพาะด้วยค่ะ"

ใจของเซี่ยเหล่ยกระตุกวูบ

"แล้วเรื่องวิลล่าในปารีส อยู่ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำแซน ในเขต 7 ไม่ไกลจากสถานทูตญี่ปุ่น โดยมี เบอริล เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ค่ะ"

เซี่ยเหล่ยสั่งการต่อ "สืบเรื่องตระกูลฮัตโตริต่อไป แล้วให้คนของเราไปดูต้นทางรอบๆ วิลล่าหลังนั้นด้วย ทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศไว้"

มุมปากของเซี่ยเหล่ยเหยียดรอยยิ้ม วิลล่าหลังนั้นคงจะเป็นสถานที่นัดเดทกับ "เบอริลที่รัก" ในเย็นนี้สินะ!