TXV - 727 เขมือบเหยื่อล่อ

TXV - 727 เขมือบเหยื่อล่อ

เบอริลค้นกระเป๋าเสื้อสูทของเซี่ยเหล่ยจนเจอวัตถุอย่างหนึ่ง เมื่อเธอเห็นมันชัดๆ ก็ถึงกับกัดฟันกรอด จ้องมองมันด้วยสายตาที่อยากจะสับให้เป็นหมื่นชิ้น

เซี่ยเหล่ยดันใส่ ถุงยางอนามัย ไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท!

ผู้ชายประเภทไหนกันที่พกถุงยางไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทแบบนี้?

"ลามก! หน้าไม่อาย! เจ้าชู้! ไอ้หมู!" เบอริลสบถคำด่าออกมาเป็นชุด

เซี่ยเหล่ยที่แอบมองผ่านประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำเห็นท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันของสาวลูกครึ่งแล้ว เขาก็แทบอยากจะหา "อะไรบางอย่าง" ไปอุดปากช่างด่านั่นเสียจริงๆ

สายตาของเบอริลเลื่อนไปที่กางเกงของเซี่ยเหล่ย เธอรีบหยิบมันขึ้นมาค้นทันที ในกระเป๋ากางเกงมีกระเป๋าสตางค์หนึ่งใบและโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง

เบอริลพยายามจะปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ แต่พอใส่รหัสผิดไปสองครั้งเธอก็ไม่กล้าเสี่ยงต่อ เธอจึงหันไปเปิดกระเป๋าสตางค์แทน ข้างในมีบัตรทองหลายใบ และมี หลอดโลหะสำหรับเก็บของขนาดเล็กมากอันหนึ่ง ขนาดพอๆ กับปลอกปากกา ดูประณีตและหรูหรา ปลายด้านหนึ่งปิดสนิท อีกด้านมีฝาปิด ดูเหมือนเป็นภาชนะใส่อะไรบางอย่าง

เบอริลเหลือบมองประตูห้องน้ำอย่างระแวดระวัง ก่อนจะรีบเปิดฝาหลอดโลหะนั้นออก ภายในมีกระดาษแผ่นหนึ่งม้วนอยู่ เธอคลี่มันออกและอ่านข้อความด้านใน:

‘คุณ A, ผมได้ยื่นเสนอข้อแลกเปลี่ยนกับพวกญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว ผมจะมอบเทคโนโลยีเครื่องกลึงอัจฉริยะธันเดอร์ ดราก้อน, ปืนกล Gust, ปืนซุ่มยิง XL2500 และปืนใหญ่บุคคลเฮลล์ฮาวด์ให้ ส่วนพวกเขาจะต้องส่งมอบเทคโนโลยี ปัญญาประดิษฐ์ (AI) รวมถึงระบบโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ให้กับผม’

‘เทคโนโลยีนี้จะช่วยให้เรดาร์ของเราล้ำหน้าขึ้น และสามารถใช้เป็นอาวุธโจมตีในสงครามอิเล็กทรอนิกส์ได้ ซึ่งจะทำให้เครือข่ายป้องกันภัยทางอากาศของเราแข็งแกร่งขึ้นมหาศาล’

‘ผมเชื่อว่าพวกเขาจะต้องตอบตกลงแน่นอน เพราะคนญี่ปุ่นพวกนี้ต้องนึกว่าตัวเองได้กำไรเห็นๆ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองน่ะมันโง่เง่าแค่ไหน พวกเขายังคงคิดว่าเครื่องกลึงธันเดอร์ ดราก้อนคือเทคโนโลยีที่ดีที่สุดของผม แต่ความจริงผมเลิกสนใจมันไปนานแล้ว’

‘ตอนนี้ผมเริ่ม โปรเจกต์ X ไปแล้ว และอีกไม่นานมันจะปรากฏโฉมออกมาทำให้โลกต้องตกตะลึง! ดังนั้น คุณ A ครับ การเอาเทคโนโลยีที่ผมเตรียมจะทิ้งอยู่แล้วไปแลกกับเทคโนโลยีที่เราต้องการ ถือเป็นดีลที่คุ้มค่ามาก โปรดรอฟังข่าวดีจากผม’

ข้อความนั้นเป็นภาษาจีน แต่เบอริลกลับอ่านได้อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเธอเชี่ยวชาญภาษาจีนเป็นอย่างดี

"คุณ A คือใคร? กระดาษแผ่นนี้เหมือนเป็นรายงานสายลับ เครื่องกลึงที่ทันสมัยที่สุดในโลกกลับกลายเป็นเทคโนโลยีล้าสมัยที่เขาเตรียมจะทิ้งงั้นเหรอ? แล้วโปรเจกต์ X ของเขาคืออะไรกันแน่? มันน่ากลัวเกินไปแล้ว..." หัวใจของเบอริลสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง

ในห้องน้ำ เซี่ยเหล่ยเกือบจะหลุดขำออกมา

คุณ A อะไรกัน? โปรเจกต์ X อะไรกัน? ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง หลอดโลหะและข้อมูลลับนั่นคือสิ่งที่เขาจงใจเตรียมไว้ให้เบอริล "หาเจอ" โดยเฉพาะ

"คุณเบอริล ช่วยหยิบผ้าเช็ดตัวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมลืมหยิบมา มันอยู่ในตู้เสื้อผ้าน่ะ" เซี่ยเหล่ยตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยสำเนียง ‘อังกฤษ’ ออกมา

เบอริลสะดุ้งสุดตัว เธอรีบม้วนกระดาษยัดใส่หลอดโลหะแล้วเก็บคืนที่เดิมในกระเป๋ากางเกง

"คุณเบอริล… คุณเมย์?" เสียงเซี่ยเหล่ยดังซ้ำ

"อะ... ค่ะ รอสักครู่นะคะ จะเอาไปให้เดี๋ยวนี้ค่ะ" เบอริลตั้งสติได้ก็รีบจัดกางเกงให้เข้าที่ แล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ

ก๊อก ก๊อก เธอกระทบประตูกระจกฝ้าเบาๆ

เซี่ยเหล่ยแง้มประตูออกเล็กน้อยแล้วยื่นมือออกมา เบอริลส่งผ้าเช็ดตัวให้ แต่ในจังหวะที่เธอจะชักมือกลับ เซี่ยเหล่ยก็คว้าข้อมือเธอไว้หมับ!

"คุณ..." เบอริลเริ่มตื่นตระหนก

เซี่ยเหล่ยออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างของเบอริลก็ถลาเข้าไปในห้องน้ำทันที

ภายในห้องน้ำเต็มไปด้วยไอน้ำอุ่นๆ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายหมอกนั้นดูราวกับเงือกหนุ่มจากใต้ทะเลลึก ร่างกายของเขาสมบูรณ์แบบจนต่อให้เป็นผู้หญิงที่จู้จี้ที่สุดก็ยังหาที่ติไม่ได้ แม้เบอริลจะเกลียดผู้ชายจีนคนนี้ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างกายของเขาช่างมีเสน่ห์ดึงดูดเหลือเกิน

ในขณะที่เบอริลกำลังอึ้ง เซี่ยเหล่ยก็ดึงเธอเข้ามากอดแล้วก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบางของเธอ

"อื้อ!" เบอริลเบือนหน้าหนีแล้วตวาดด้วยความโกรธ "ไอ้คนบ้า! คุณคิดจะทำอะไร!"

แววตาของเซี่ยเหล่ยฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปจูบซ้ำอีกครั้ง

เบอริลผลักเขาออกสุดแรงแล้วด่าโพล่งออกมา "ไอ้คนลามก! คุณนึกว่าคุณเป็นใคร? นึกว่าเป็นราชาหรือไงที่อยากจะได้ใคร ใครก็ต้องนอนด้วย? หลงตัวเองที่สุด!"

เซี่ยเหล่ยกลับหัวเราะออกมาพลางยักไหล่ "ด่าได้ดีครับ ด่าพอหรือยัง?"

เบอริลหยุดด่าทันที แต่ในใจกลับเริ่มด่าตัวเองแทน เธอมาที่นี่พร้อมภารกิจจากพ่อ แต่เมื่อครู่เธอดันปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล เธอเริ่มกังวลว่าถ้าทำให้เซี่ยเหล่ยโกรธ ภารกิจที่เหลือจะทำต่อได้อย่างไร? พอคิดได้ดังนั้นเธอก็เริ่มเสียใจ ยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสมองที่ปั่นป่วนไปหมด

จริงๆ จะโทษเธอก็ไม่ได้ เพราะการที่เซี่ยเหล่ยฉุดเธอเข้าห้องน้ำในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแบบนี้ การที่เธอไม่กรีดร้องขอความช่วยเหลือก็ถือว่าข่มใจสุดๆ แล้ว

"ถ้าด่าพอแล้วก็เชิญกลับไปได้เลยครับ" เซี่ยเหล่ยกล่าวเสียงเรียบ

"คุณเซี่ย ฉัน..." เบอริลเริ่มลนลาน

"ไม่ต้องอธิบายครับ" เซี่ยเหล่ยเอ่ย "ผมเองที่เป็นฝ่ายผิด ผมคงเข้าใจผิดไปเอง คุณมาหาผมที่โรงแรม แถมยังบอกให้ผมไปอาบน้ำ ผมก็นึกว่าคุณชอบผม ผมเองก็ชอบคุณเหมือนกัน เลยอดใจไม่ไหวอยากจะใกล้ชิดด้วย แต่ในเมื่อคุณไม่ได้ชอบผม แล้วคุณมาที่ห้องผมทำไม? แถมยังเร่งให้ผมอาบน้ำอีก?"

ในบางบริบท การที่ผู้หญิงบอกให้ผู้ชายไปอาบน้ำ มันคือสัญญาณของการ "ขึ้นเตียง" ชัดๆ

"คุณเซี่ย... ฉันขอโทษค่ะ"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ กลับไปเถอะ" เซี่ยเหล่ยหยิบผ้าเช็ดตัวที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมาพันกาย

เบอริลลังเลครู่หนึ่ง "จริงๆ ฉันมาเพื่อถามว่าเราจะแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีกันเมื่อไหร่ ในเมื่อจะทำข้อตกลงกัน เราก็ต้องนัดแนะเวลาและสถานที่ ฉันไม่นึกว่าคุณเซี่ยจะเข้าใจผิดแบบนี้ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ"

"แลกเปลี่ยน? ไม่มีแล้วครับ" เซี่ยเหล่ยทำหน้าบึ้งตึง "ผมพบว่าความคิดที่ผมมีต่อพวกคุณน่ะมันผิด พวกญี่ปุ่นน่ะเคารพเฉพาะคนที่เคยสยบพวกคุณได้เท่านั้น อย่างเช่นพวกอเมริกา พวกคุณน่ะมองเหยียดคนจีนอย่างเรา ต่อให้เราทำอะไรก็เปลี่ยนความจริงข้อนี้ไม่ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะแลกเปลี่ยนกับคุณไปทำไม? ต่างคนต่างพัฒนาไปเถอะ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเราจะก้าวข้ามพวกคุณไม่ได้"

เบอริลเริ่มลนลาน "คุณเซี่ย ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ คุณเข้าใจผิดแล้วจริงๆ ฉัน... ไม่เคยดูถูกคนจีนเลย ฉันขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ" เธอค้อมตัวคำนับเซี่ยเหล่ยอย่างสุดซึ้ง

ทว่าเซี่ยเหล่ยกลับเดินผ่านตัวเธอไปเฉยๆ

"คุณเซี่ยคะ?" เบอริลรู้สึกเสียใจจนแทบกระอัก ถ้าเมื่อกี้เธอไม่เล่นตัว เรื่องคงไม่บานปลายขนาดนี้

"ประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองพวกคุณเคยขอโทษไหม? เรื่องที่ ‘นานกิง*’พวกคุณเคยขอโทษไหม? เรื่องใหญ่ขนาดนั้นพวกคุณยังไม่เคยสำนึกแถมยังแถไปเรื่อย แล้วผมจะไปสนคำขอโทษของคุณทำไม? กลับไปเถอะครับ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว"

"แต่การแลกเปลี่ยน..."

"ไม่มีการแลกเปลี่ยนทั้งนั้น!" เซี่ยเหล่ยย้ำเสียงแข็ง

"แต่นั่นเป็นดีลที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนะคะ คุณจะยกเลิกเพียงเพราะฉันปฏิเสธคุณงั้นเหรอ?" เบอริลเริ่มมีอารมณ์โกรธบ้างแล้ว

"เทคโนโลยีของผม มีแค่ผมคนเดียวที่มี ผมจะแลกกับใครก็ได้ ไม่แลกกับพวกญี่ปุ่นผมก็ไม่ตายหรอก อย่าหลงนึกไปว่าผมอยากได้เทคโนโลยี AI ของคุณนักหนาเลย สิ่งที่ผมอยากได้จริงๆ คือ ตัวคุณ ต่างหาก นั่นก็เพราะว่าผมชอบคุณจากใจจริง" เซี่ยเหล่ยจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจ "แต่สิ่งที่ผมสงสัยคือ คุณเป็นพนักงานระดับสูงของล็อกฮีด มาร์ติน แต่กลับทำงานให้กองทัพญี่ปุ่น คุณเป็นใครกันแน่? การเข้าหาผมมีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรใช่ไหม?"

"เปล่านะคะ! ฉันไม่มีเจตนาอื่น ฉันเป็นคนญี่ปุ่น ฉันแค่ยากให้ประเทศของฉันแข็งแกร่งขึ้น ฉันไม่ใช่สายลับหรือสายสืบอะไรทั้งนั้น สถานะในล็อกฮีด มาร์ตินของฉันก็คือพนักงานคนหนึ่ง เป็นแค่หน้าที่การงานเท่านั้น ความจริงที่บริษัทให้ตำแหน่งนั้นแก่ฉัน ก็เป็นเพราะบารมีของคุณพ่อ ยอดขายอาวุธของล็อกฮีดในญี่ปุ่นมันมหาศาลมาก ฉันพูดแบบนี้คุณพอจะเข้าใจหรือยังคะ?" เบอริลกัดฟันสบตาเขา

"ผมไม่ต้องการคำอธิบายอะไรทั้งนั้น กลับไปเถอะ ถ้าคุณไม่ไป ผมจะเรียกคนมาลากคุณออกไปเอง" เซี่ยเหล่ยทำตัวพาลอย่างไร้เหตุผล

เบอริลนึกว่าอธิบายแล้วเรื่องจะดีขึ้น แต่เซี่ยเหล่ยกลับไม่ฟังเลยแถมยังไล่ตะเพิดเธออีก ถ้าเธอเดินออกจากห้องนี้ไป แผนการของพ่อเธอและแผนของกู้เค่อเหวินต้องพังพินาศแน่! วินาทีนี้เธออยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ ที่ดันไปเล่นตัวเมื่อครู่

"ช่างเถอะ ผมไปเรียกคนฝรั่งเศสมาดีกว่า พวกเขาจะจัดการพาคุณออกไปเอง" เซี่ยเหล่ยเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู

"คุณเซี่ย เดี๋ยวค่ะ..."

เซี่ยเหล่ยหันกลับมามอง และเพียงแค่แวบเดียว เขาก็ถึงกับชะงัก

ชุดราตรีสีดำบนร่างของเบอริลได้หลุดเลื่อนลงมาจากบ่า เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามภายใต้แสงไฟ ผิวพรรณของเธอขาวเนียนดุจหิมะในฤดูใบไม้ผลิ ขาวอมชมพูจนดูนุ่มนิ่มราวกับจะละลายได้เพียงแค่โดนแสงแดด รูปร่างของเธอสมส่วนสะโอดสะอง ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนจนใจสั่น

ที่น่าทึ่งที่สุดคือบริเวณหน้าท้องและสะโพกด้านหนึ่งของเธอ มีรอยสักรูป เสือขาวกับนินจาสาว รอยสักนี้ทำให้หญิงสาวที่ดูอ่อนหวานและเย้ายวนใจคนนี้ ดูมีความห้าวหาญและดุดันแฝงอยู่อย่างน่าประหลาด

"นี่คุณทำอะไร?" เซี่ยเหล่ยถามเสียงตะกุกตะกัก แสร้งทำเป็นคนซื่อ "คุณเห็นผมเป็นคนใจง่ายงั้นเหรอ?"

คำพูดนี้ทำเอาเบอริลอยากจะกระโจนเข้าไปตะกุยหน้าเขาให้เป็นรอยเลือดนัก แต่เธอต้องสะกดอารมณ์ไว้ในใจ เธอขยับเข้าไปหาเซี่ยเหล่ยพลางกัดริมฝีปากเบาๆ "จริงๆ ฉันก็ชอบคุณมากเหมือนกันค่ะ ฉันเพียงแค่ตกใจ ฉันรู้สึกว่ามันเร็วเกินไปหน่อย... แต่ถ้าคุณต้องการฉัน ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ"

"จริงเหรอครับ?" น้ำเสียงเซี่ยเหล่ยอ่อนลงและดูตื่นเต้น

’ไอ้เจ้าชู้! หลังจากจบเรื่องนี้ฉันจะฆ่าคุณซะ!‘ เบอริลคิดในใจอย่างอาฆาต แต่ใบหน้ากลับส่งยิ้มพราวเสน่ห์ออกมา "แน่นอนค่ะ คุณคือผู้ชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย"

"คุณสวยจริงๆ สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลย" เซี่ยเหล่ยทำหน้าตาเจ้าเล่ห์หื่นกามเต็มพิกัด

เบอริลยื่นมือไปกระตุกผ้าเช็ดตัวของเซี่ยเหล่ยออก แล้วค่อยๆ เลื่อนกายแนบชิดลงไป...

เซี่ยเหล่ยหลับตาลง

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องการแลกเปลี่ยนเทคโนโลยี แต่มันคือเวลาหาความสุขในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

ทุกอย่างอยู่ในกำมือเขาแล้ว

เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นนี้มันเกินความจำเป็นงั้นเหรอ?

ไม่เลย ไม่เกินไปสักนิด

ผู้หญิงคนนี้คือเหยื่อที่มาซาโอะเกี่ยวไว้บนเบ็ดเพื่อตกปลาอย่างเขา ถ้าเขาไม่เขมือบเหยื่อตัวนี้เข้าไปแล้วยอมติดเบ็ดแต่โดยดี นั่นแหละคือพิรุธครั้งใหญ่ คู่ต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้มีแค่มาซาโอะ แต่ยังมีกู้เค่อเหวิน และเบื้องหลังของกู้เค่อเหวินยังมีขั้วอำนาจใหญ่อย่าง CIA และองค์กร FA เขาจะพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!

"คุณเซี่ย... อื้ม เรื่องการแลกเปลี่ยน... อ๊ะ"

"อย่าหยุดสิครับ ไม่มีปัญหาแน่นอน คุณอยากจะแลกเปลี่ยนเมื่อไหร่ ที่ไหน ผมจัดให้ตามคำขอทุกอย่างเลย" เซี่ยเหล่ยตอบในสภาพที่ดูเหมือนคนใช้สมองส่วนล่างคิดไปเสียแล้ว

มุมปากของเบอริลเผยรอยยิ้มเย็นชา...