บทที่ 30 - เหล่าศาสตราจารย์

บทที่ 30 - เหล่าศาสตราจารย์

รอนยกมือกุมแก้มและกรีดร้อง "พวกเธอฆ่าโทรลล์เหรอ?!"

แฮร์รี่หันไปมองทุกคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจจะคุยกับรอน เขาจึงพูดขึ้นว่า "เปล่าหรอก เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนจัดการให้มันสลบน่ะ" เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมโดยไม่รู้ตัวว่า "ด้วยคาถาตัวลอย"

สาเหตุของความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองในวิชาคาถาเมื่อเช้า ก็คือการที่เฮอร์ไมโอนี่พยายามสอนรอนว่าควรใช้คาถาตัวลอยที่ถูกต้องอย่างไร แต่เพราะท่าทางที่ดูเหมือน "สั่งสอน" ทำให้รอนรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

"—เฮอร์ไมโอนี่น่ะเหรอ?" รอนอุทานอย่างตกใจและพึมพำว่า "นี่—มันจะเป็นไปได้ยังไง? นั่นมัน... นั่นมันโทรลล์เลยนะ!"

เฮอร์ไมโอนี่ส่งเสียง "หึ" ออกมาอย่างแรง เธอถือไม้กายสิทธิ์ไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว จ้องมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ราวกับมีบางอย่างในสายเลือดของเธอเพิ่งจะตื่นขึ้น

ปัทมาโผล่หัวออกมาจากด้านหลังของเวดและถามเบาๆ "โทรลล์ตายหรือยัง?"

"ยัง" เวดมองดูหน้าอกของโทรลล์ที่ยังคงกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ แล้วตอบว่า "แค่สลบไปน่ะ"

"โอ้—ค่อยยังชั่ว" ปัทมาเอามือลูบอก

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายดังขึ้น—ศาสตราจารย์มักกอนนากัลวิ่งนำมาก่อนด้วยใบหน้าซีดเผือด ตามมาด้วยศาสตราจารย์สเนปที่เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วอยู่ข้างหลัง จากนั้นคือศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่แม้ตัวจะเล็กแต่ก็วิ่งได้เร็วมาก ทว่าก็ยังตามสองคนแรกไม่ทัน และคนสุดท้ายคือศาสตราจารย์ควีเรลล์ พอเขาเห็นเท้าใหญ่ๆ ที่เต็มไปด้วยหนังสัตว์ของโทรลล์ เขาก็เอามือกุมอกและสะอื้นออกมาเหมือนกำลังจะเป้นลม

สเนปปรายตามองแฮร์รี่ที่ยืนอึ้งอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงตรวจสอบโทรลล์ ศาสตราจารย์ฟลิตวิกพูดด้วยน้ำเสียงเล็กแหลมที่เป็นเอกลักษณ์ว่า "โอ้ เมอร์ลินเป็นพยาน! เด็กๆ พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"พวกเราสบายดีครับ ศาสตราจารย์" ไมเคิลพูดอย่างตื่นเต้น "ยกเว้นแต่เกือบจะอ้วกเพราะกลิ่นเหม็นเน่าของโทรลล์น่ะครับ"

ศาสตราจารย์ฟลิตวิกตบแขนเขาอย่างภูมิใจและเอ่ยชมเสียงดัง "เก่งมาก! ปีหนึ่ง—ปราบโทรลล์ได้! ฉันกล้าพูดเลยว่าไม่มีใครทำได้แบบนี้มากนักหรอก! พวกเธอจัดการกับเจ้ายักษ์นี่ได้ยังไงกัน?"

"ฮ่าๆๆ ทั้งหมดนี้คือความร่วมมือของทุกคนครับ" ไมเคิลพยายามหุบยิ้มและทำสีหน้าให้ดูถ่อมตัวแต่จริงจังที่สุด "พอตเตอร์พุ่งออกมาดึงความสนใจของมันไว้—"

ศาสตราจารย์สเนปจ้องมองแฮร์รี่ด้วยสายตาที่กดดันทันที แฮร์รี่รีบก้มหน้าลง นึกอยากให้ไมเคิลไม่ได้พูดถึงเขาเลย ในขณะที่รอนมองแฮร์รี่ด้วยความอิจฉา

"พวกเราทุกคนช่วยกันใช้คาถาเรียกนกมาก่อกวนมัน จากนั้นเวดก็ใช้คาถาบทหนึ่ง—"

ไมเคิลจำไม่ได้ว่าเป็นคาถาอะไร จึงหันไปหาเวด

"กลิสเซโอ" เวดบอก

"ใช่ครับ—กลิสเซโอ ทำให้โทรลล์ล้มลง" ไมเคิลพูดต่อ "สุดท้ายเฮอร์ไมโอนี่ก็ใช้คาถาตัวลอยฟาดมันจนสลบครับ"

ศาสตราจารย์ฟลิตวิกปรบมือชื่นชม "เป็นการประสานงานที่ยอดเยี่ยมมาก! มหัศจรรย์จริงๆ! การใช้คาถาง่ายๆ เพื่อสร้างผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะให้คะแนนพวกเธอคนละห้าคะแนน!"

"ฟิลิอัส!"

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงที่เข้มงวดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้ศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่กำลังดีใจจนออกนอกหน้าถึงกับสะดุ้งและเงียบเสียงลง เดินไปยืนอยู่ด้านข้างแทน

แม่มดในชุดคลุมสีเขียวกวาดสายตาอันเย็นชาไปที่นักเรียนทุกคน ใครก็ตามที่สบสายตากับท่านต่างพากันก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ รวมถึงเวดด้วย

"โทรลล์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายมาก พ่อมดที่โตแล้วยังโดนมันฆ่าตายมานับไม่ถ้วน! วินาทีแรกที่พวกเธอเจอมัน พวกเธอควรจะรีบวิ่งหนีไปหาศาสตราจารย์มาจัดการ! ครั้งนี้ถือว่าพวกเธอโชคดีที่มันไม่ฆ่าตายเอา!—มิสเกรนเจอร์!"

เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งสุดตัว

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลมองไปที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลและถามว่า "ฉันจำได้ว่าช่วงบ่ายเธอขอลาหยุดเพราะไม่สบาย ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?"

"หนู..." เฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนจะเป็นคนที่ไม่เคยโกหกคุณครูมาก่อน เมื่อโดนถามตรงๆ หัวสมองของเธอก็เริ่มวุ่นวายและตอบตะกุกตะกัก "หนูคิดว่า—หนูเคยอ่านเรื่องโทรลล์ในหนังสือ หนูเลยนึกว่า—"

เวดเอามือแตะไหล่ของเด็กสาวและดันเธอไปด้านข้างเบาๆ—แม่หนูคนนี้คงไม่ได้กำลังจะบอกว่านึกว่าตัวเองจะสู้กับโทรลล์ได้ เลยแอบมาดวลเดี่ยวหรอกนะ? ข้ออ้างนี้บื้อจนขนาดโทรลล์ยังไม่เชื่อเลย

ถ้าศาสตราจารย์ไม่เชื่อก็ยังพอว่า แต่ถ้ามีใครโยนความผิดเรื่องที่โทรลล์หลุดเข้ามาในปราสาทมาให้พวกเขาล่ะจะทำยังไง? อย่าคิดว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น เวดจำได้ว่าในเนื้อเรื่องเดิมแฮร์รี่เคยถูกเพื่อนในโรงเรียนเข้าใจผิดตั้งหลายครั้งหลายครา

"ช่วงเย็นเธอรู้สึกดีขึ้นแล้วครับ และไม่อยากพลาดงานเลี้ยง พวกเราเลยตั้งใจจะเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ด้วยกัน" เวดพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "พอเดินผ่านมาทางนี้ เฮอร์ไมโอนี่กับปัทมาขอแวะเข้าห้องน้ำ ผมกับไมเคิลรออยู่ข้างนอกสักพัก ตอนจะไปถึงได้เจอโทรลล์เข้าครับ ความจริงเราควรจะหนีทันทีแต่เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหัน ทุกคนเลยตกใจจนทำอะไรไม่ถูก โชคดีที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ มาดึงความสนใจของโทรลล์ไว้และเตือนพวกเราครับ"

เหล่าศาสตราจารย์หันไปมองแฮร์รี่อีกครั้ง เด็กชายหน้าแดงก่ำ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคำชื่นชมที่สูงส่งขนาดนี้เลย

ไมเคิลมองดูเวดอย่างครุ่นคิดและเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงช่วยเสริมว่า "ใช่ครับ เขาขว้างถังน้ำใส่หัวโทรลล์และตะโกนบอกให้พวกเราวิ่ง—เขาช่างกล้าหาญจริงๆ ครับ"

ศาสตราจารย์สเนป: "—ถังน้ำ?"

แฮร์รี่ก้มมองพื้น เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกสายตาของศาสตราจารย์สเนปเฉือนเนื้อออกเป็นชิ้นๆ—ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าพวกเรเวนคลอสองคนนี้จงใจเยินยอเขาขนาดนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของศาสตราจารย์หรือเปล่า

"แล้วเธอละคะ คุณวีสลีย์?" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลหันไปทางรอน "ทำไมเธอไม่รีบกลับหอพักตามคำสั่ง?"

รอนที่เมื่อกี้ในหัวกำลังคิดฟุ้งซ่านว่าเขาควรจะมากับแฮร์รี่ตั้งแต่แรก จะได้กลายเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตทุกคน และที่สำคัญคือทำให้แม่เกรนเจอร์ที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นต้องมองเขาใหม่ พอถูกศาสตราจารย์มักกอนนากัลเรียกชื่อกะทันหัน เขาก็ถึงกับอึกอักจนลืมคำพูดที่เตรียมไว้ไปหมด

สายตาของศาสตราจารย์มักกอนนากัลเริ่มเข้มงวดขึ้นเรื่อยๆ

แฮร์รี่ต้องออกโรงช่วยเพื่อนรัก เขาจึงรวบรวมความกล้าพูดว่า "รอนวิ่งมาเพื่อเตือนพวกเราเรื่องโทรลล์ครับ—"

"อ้อ ใช่สิ พวกเราได้ยินกันหมดแล้ว!" ศาสตราจารย์สเนปแค่นหัวเราะออกมาและพูดจาเย้ยหยัน "ตะโกนลั่นระเบียงทางเดินเหมือนกลัวว่าโทรลล์จะหามันไม่เจอ—ฉันว่าในหนังสือของพวกเธอคงมีเขียนไว้นะ ว่าโทรลล์มีประสาทการรับเสียงที่ไวมาก? โอ้—คาดว่าคุณวีสลีย์คงไม่เคยเปิดหนังสือเรียนดูเลยสินะ? ก็เหมือนกับดวงดาวผู้กอบกู้ของเรา—คุณแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่ใช้ถังน้ำดึงความสนใจของโทรลล์—หึ ถังน้ำงั้นเรอะ?! ฉันหวังว่าเธอคงจะไม่ลืมไปแล้วนะว่าตัวเองเป็นพ่อมด!"

สองคู่หูกริฟฟินดอร์หน้าแดงก่ำจนถึงใบหูด้วยความอับอายและโกรธแค้น

ไมเคิลแอบยกนิ้วให้เวดอยู่ในใจ—ถ้าไม่ยกยอแฮร์รี่ พอตเตอร์ ขึ้นมา คนที่โดนจิกกัดตอนนี้อาจจะเป็นพวกเขาก็ได้ เขาไม่รู้หรอกว่า ความฝังใจที่สเนปมีต่อแฮร์รี่นั้นเป็นสิ่งที่ถาวรและไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ต่อให้มีคนอยู่ตรงนี้เป็นพันคน สายตาของเขาก็จะมองเห็นแค่แฮร์รี่ พอตเตอร์ เท่านั้น

แต่พอมีศาสตราจารย์สเนปออกโรงว่ากล่าว ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ดูจะมีอารมณ์เย็นลง ท่านครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ในเมื่อมีเหตุผลที่พอจะฟังขึ้น ฉันก็จะไม่หักคะแนนพวกเธอเพิ่ม ฉันจะแจ้งเรื่องนี้ให้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ทราบ พวกเธอรีบกลับห้องนั่งเล่นรวมไปได้แล้ว—นักเรียนคนอื่นกำลังกินมื้อค่ำวันฮัลโลวีนกันอยู่ที่หอพักของตัวเอง!"

ทุกคนรีบจากไปทันที เมื่อพ้นสายตาของเหล่าศาสตราจารย์แล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มหลุดขำออกมาก่อน จากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะออกมาเสียงดังตามๆ กัน

(จบแล้ว)