บทที่ 29 ต้องเป็นปัญหาที่ยาเสริมแกร่งเส้นชีพจรอย่างแน่นอน

บทที่ 29 ต้องเป็นปัญหาที่ยาเสริมแกร่งเส้นชีพจรอย่างแน่นอน

“ลูกศิษย์หรือ ลูกศิษย์ของใครกัน” เซียวหยุนเอ่ยถามด้วยความฉงน

จากนั้นเขาจึงเริ่มนึกขึ้นได้ “ท่านกำลังหมายถึงท่านหลงจู๊อย่างนั้นหรือ”

หวังอวี่จิบน้ำชาคำหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ก็ต้องเป็นอาวุโสซุนอยู่แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ หลจู๊ซุนน่ะเป็นถึงนักปรุงยากลั่นโอสถระดับสามเชียวนะ”

เซียวหยุนพลันตระหนักได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ต่างมองว่าเขาเป็นคู่แข่ง

ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่ล่วงรู้ก็คือ ซุนลี่อาจจะมีระดับที่สูงส่งกว่านักปรุงยาระดับสามเสียด้วยซ้ำ

“พี่หวัง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่เห็นรู้เรื่องที่อาวุโสซุนจะรับลูกศิษย์เลยสักนิด”

“ข้ามาที่นี่เพราะมีเรื่องขอความช่วยเหลือจากอาวุโสซุน โดยมีค่าตอบแทนคือการทำหน้าที่เป็นนักปรุงยาให้แก่หอโอสถแห่งนี้เป็นระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นเอง”

เซียวหยุนอธิบายให้หวังอวี่ฟัง แม้ว่าความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นก็ได้

แต่การพูดคุยให้ชัดเจนย่อมดีกว่า เพื่อป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้มาก่อความวุ่นวายที่น่ารำคาญใจเพียงเพราะเรื่องการแข่งขันแย่งชิงกัน

หลังจากได้รับรู้สถานการณ์ของเซียวหยุนแล้ว ทั้งสองก็สนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นหวังอวี่จึงกล่าวลาและขอตัวจากไป

เมื่อหวังอวี่กลับไปแล้ว เซียวหยุนก็นำสูตรยาออกมาเริ่มทำการวิเคราะห์

ใช้เวลาไม่นานการวิเคราะห์ก็เสร็จสิ้น ความยากในการกลั่นโอสถหลอมชีพจรนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าโอสถบำรุงวิญญาณเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปดูที่ห้องกลั่นโอสถเสียหน่อย แต่เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาพอสมควรแล้วจึงเปลี่ยนใจ เขาตัดสินใจว่าจะบำเพ็ญเพียรก่อนแล้วค่อยไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น

หลังจากเสร็จสิ้นการบำเพ็ญเพียร เซียวหยุนรีบจัดการดูแลความเรียบร้อยของตนเองอย่างรวดเร็วแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องกลั่นโอสถของเขา

ที่บริเวณทางเข้า เขาได้พบกับนักปรุงยาระดับสองจากเมื่อวานที่มีนามว่าจางโป

บางทีหวังอวี่อาจจะบอกเล่าเรื่องราวของเซียวหยุนให้เขาฟังแล้ว เพราะเมื่อเขาเห็นเซียวหยุนเขาก็ส่งยิ้มให้

ซึ่งช่างแตกต่างจากท่าทีเมินเฉยเมื่อวานนี้อย่างสิ้นเชิง

เซียวหยุนพยักหน้าตอบรับเช่นกัน จากนั้นแต่ละคนก็แยกย้ายเข้าไปยังห้องกลั่นโอสถของตน

ห้องกลั่นโอสถแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าห้องกลั่นโอสถบนยอดเขาปี้หลิงมากนัก โดยมีขนาดเพียงประมาณครึ่งหนึ่งเท่านั้น

ใกล้กับประตูทางเข้ามีชั้นวางของซึ่งมีวัตถุดิบสำหรับการปรุงยาวางไว้อยู่

เซียวหยุนก้าวเข้าไปตรวจสอบ พบว่ามีวัตถุดิบทั้งหมดหกชุด แบ่งเป็นสำหรับโอสถรวบรวมปราณสามชุด และที่เหลืออีกสามชุดสำหรับโอสถหลอมชีพจร

ดูเหมือนว่าโอสถรวบรวมปราณสามชุดนั้นจะเป็นโควตาที่ต้องกลั่นให้เสร็จในวันนี้

ส่วนท่านอาอาจารย์ซุนคงจะจงใจให้วัตถุดิบโอสถหลอมชีพจรแก่เขามาสามชุด เพราะคิดว่าเซียวหยุนคงต้องฝึกฝนเสียหน่อยในเมื่อเขาเพิ่งจะเริ่มหัดกลั่นโอสถชนิดนี้

เมื่อปิดประตูห้องกลั่นโอสถแล้ว เซียวหยุนก็เก็บวัตถุดิบโอสถรวบรวมปราณเข้าไว้ในแหวนมิติของเขาทันที

เขาไม่ได้วางแผนที่จะกลั่นโอสถรวบรวมปราณในวันนี้

เนื่องจากเขายังมีโอสถพวกนั้นเหลืออยู่อีกมากในแหวนมิติ แค่หยิบออกมาส่งงานในภายหลังก็เพียงพอแล้ว

เขาต้องการที่จะกลั่นโอสถหลอมชีพจรก่อน เพื่อตรวจสอบประสิทธิภาพของตัวยา

เขานำวัตถุดิบโอสถหลอมชีพจรออกมาหนึ่งชุดและทำการจำแนกแต่ละชนิดอย่างระมัดระวัง

เขาจุดไฟขึ้น เพลิงวิญญาณใต้เตากลั่นโอสถเริ่มลุกโชน

เปลวไฟที่นี่ดูเหมือนจะมีอานุภาพด้อยกว่าเพลิงวิญญาณที่อยู่ภายในสำนักอยู่เล็กน้อย

ระหว่างรอให้เตากลั่นโอสถร้อนได้ที่ เขาก็วางวัตถุดิบชุดแรกลงไป

จากนั้นเขาจึงควบคุมอุณหภูมิของเพลิงวิญญาณอย่างแยบยล วัตถุดิบต่างๆ ค่อยๆ หลอมละลายภายในเตากลั่นโอสถ

เมื่อถึงเวลาที่สารสกัดจากตัวยาสมุนไพรชนิดแรกถูกสกัดออกมา เซียวหยุนก็เริ่มเกิดความคุ้นเคยกับเพลิงวิญญาณและเตากลั่นโอสถของที่นี่แล้ว

ลำดับต่อมา เขาทำการกลั่นวัตถุดิบอื่นๆ ตามสูตรยาอย่างเคร่งครัด

ท้ายที่สุดคือขั้นตอนการหลอมรวม การแยกเม็ดยา และการเก็บโอสถ

เขาวางเม็ดยาลงบนถาดเพื่อให้เย็นลง และมันก็เป็นความสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกอีกเช่นเคย

เซียวหยุนทบทวนกระบวนการปรุงยาในใจอย่างละเอียดและไม่พบปัญหาใหญ่ใดๆ

จะมีก็เพียงแค่การควบคุมจังหวะเวลาบางช่วงที่ต้องมีความแม่นยำมากกว่านี้เท่านั้น

หลังจากหยุดพักช่วงสั้นๆ เขาก็เริ่มกลั่นเตาที่สอง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โอสถทั้งสามเตาก็ถูกกลั่นจนเสร็จสิ้น

เซียวหยุนไม่ได้รีบร้อนที่จะออกไป เขาเคยสังเกตผู้อื่นกลั่นโอสถมาก่อน

การกลั่นโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงหนึ่งเตานั้น ปกติจะต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง

ทว่าโอสถทั้งสามเตาของเขา รวมเวลาพักเข้าไปด้วยแล้ว กลับใช้เวลาไปเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเศษเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ในถ้ำเซียนปรุงยาของสำนัก เขาจะทำการกลั่นยาและบำเพ็ญเพียรโดยไม่ออกมาข้างนอก

ตราบใดที่ไม่มีสัมผัสเทวะของผู้ฝึกตนระดับสูงมาจดจ่ออยู่ที่ตัวเขา สิ่งผิดปกตินี้ก็ย่อมไม่มีทางถูกค้นพบ

แต่ตอนนี้เขาอยู่ภายนอกสำนัก การระมัดระวังตัวให้มากขึ้นย่อมเป็นเรื่องที่ดีกว่า

เขาควรจะทดสอบประสิทธิภาพของโอสถหลอมชีพจรภายในห้องกลั่นโอสถนี้เสียก่อน

เขาหลับตาลงรวบรวมสมาธิ ฟื้นฟูจิตใจจนกลับคืนสู่สภาวะสูงสุด

เซียวหยุนกลืนโอสถหลอมชีพจรลงไปหนึ่งเม็ด

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นจากบริเวณท้องน้อยก่อนจะไหลพล่านไปยังทุกส่วนของร่างกาย

ในตอนแรกเซียวหยุนยังรู้สึกค่อนข้างรื่นรมย์กับมันอยู่บ้าง

แต่ทว่าหลังจากนั้น เส้นชีพจรทั่วทั้งร่างของเขากลับรู้สึกราวกับถูกมดนับล้านตัวรุมกัดกิน

มันทั้งชาและยิบยับไปหมด ความรู้สึกนั้นแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย

ใบหน้าของเซียวหยุนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นกระตุกราวกับกำลังชัก

เวลาผ่านไปชั่วครู่ เหงื่อกาฬก็ไหลโซมจนเปียกโชกไปทั่วทั้งตัวของเซียวหยุน

ผ่านไปราวหนึ่งเค่อความรู้สึกนั้นจึงค่อยๆ ทุเลาลง และตามมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นและสบายตัวอย่างถึงที่สุด

อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าและเส้นผมของเซียวหยุนที่ดูราวกับเพิ่งถูกฉุดขึ้นมาจากน้ำนั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าความรู้สึกก่อนหน้านี้ไม่ใช่ภาพลวงตา

เขามนตร์พลังปราณเพื่อทำให้เสื้อผ้าและเส้นผมแห้งสนิท

เขายังนำยันต์ชำระล้างออกมาใช้ทำความสะอาดร่างกาย และนั่นทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

แม้จะไม่ยากนึกย้อนไปถึงความรู้สึกเมื่อครู่ แต่เซียวหยุนก็ยังคงใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบภายในร่างกายและโคจรพลังปราณดูเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าความเร็วในการโคจรพลังปราณจะเพิ่มขึ้นมาเศษเสี้ยวหนึ่ง

หากความแม่นยำในการตรวจจับของสัมผัสเทวะของเขาไม่สูงล้ำถึงเพียงนี้ เขาคงไม่มีทางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นได้เลย

หลังจากคำนวณคร่าวๆ เขาก็พบว่าหากต้องการให้เส้นชีพจรบรรลุถึงสภาวะที่สามารถทนทานต่อการดัดแปลงอักขระของเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรได้

เขาจำเป็นต้องเสริมความแข็งแกร่งในระดับนี้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบครั้ง!

เซียวหยุนแทบอยากจะล้มเลิกความคิด ความรู้สึกราวกับมดหมื่นตัวกัดกินร่างกายถึงหนึ่งร้อยห้าสิบครั้ง เพียงแค่คิดก็น่าสยดสยองเกินบรรยายแล้ว!

แต่หลังจากความรู้สึกนั้นสิ้นสุดลง กลับไม่มีผลข้างเคียงใดๆ หลงเหลืออยู่เลย

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับความเจ็บปวดจนไม่ได้ใช้สัมผัสเทวะเข้าไปสำรวจตรวจสอบ

“ข้าจะลองอีกครั้งหลังจากพักผ่อนแล้ว!” เซียวหยุนกล่าวอย่างกัดฟันสู้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวหยุนถือโอสถหลอมชีพจรไว้ในมือ ในใจเกิดการต่อสู้อย่างรุนแรง

ด้วยความเด็ดเดี่ยวเขากล้ำกลืนมันลงไป ครั้งนี้เขาฉลาดขึ้นโดยการลงไปนอนราบกับพื้นโดยตรง

เพราะอย่างไรเสียเขาก็คงไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้อยู่แล้ว!

ความรู้สึกชาและคันยุบยิบจู่โจมเขาอีกครั้ง เซียวหยุนใบหน้าบิดเบี้ยวพลางขบกรามแน่น

เขาส่งสัมผัสเทวะลึกลงไปในร่างกาย และพบว่าพลังของโอสถจะเข้าไปปกคลุมเส้นชีพจรก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นมันจึงค่อยๆ ซึมซาบเข้าไปในเส้นชีพจร และในระหว่างกระบวนการนี้เองที่เส้นชีพจรจะเกิดอาการสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง

นี่เองที่เป็นต้นเหตุของความรู้สึกชาและคันไปทั่วร่าง

จนกระทั่งพลังของโอสถถูกดูดซับโดยเส้นชีพจรจนหมดสิ้น เส้นชีพจรจึงจะหยุดสั่น

ในจุดนี้เองที่เส้นชีพจรจะเริ่มแข็งแกร่งขึ้นและมีความยืดหยุ่นมากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเริ่มชินกับความรู้สึกนี้แล้ว หรือเป็นเพราะสมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่เส้นชีพจรกันแน่

เซียวหยุนรู้สึกว่ามันดูเหมือนจะไม่ยากลำบากที่จะอดทนเท่าใดนัก โดยเฉพาะความรู้สึกสบายที่ตามมาหลังจากจบสิ้นการดูดซับ

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าลำบากก่อนสบายในภายหลังใช่หรือไม่

ให้ตายเถอะ นี่ข้าเป็นพวกชอบความเจ็บปวดไปแล้วหรืออย่างไร ถึงได้รู้สึกดีจากการถูกทรมานแบบนี้!

เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

มันต้องเป็นปัญหาที่ยาเสริมแกร่งเส้นชีพจรอย่างแน่นอน! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!

...

เวลาล่วงเลยไปมากกว่าหนึ่งเดือน

ภายในห้องกลั่นโอสถ เซียวหยุนอยู่ในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัวอีกครั้ง ไม่ใช่สิ เป็นสภาพหลังจากกินโอสถหลอมชีพจรเข้าไปอีกครั้งต่างหาก

ไม่ว่าเขาจะผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วกี่ครั้ง หรือจะเคยชินกับความรู้สึกนี้เพียงใดก็ตาม

เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงผลลัพธ์ที่เหงื่อไหลโชกจนท่วมตัวได้เลย

สุดท้ายเซียวหยุนก็ถึงกับไม่แยแสที่จะทำให้เสื้อผ้าแห้ง เขาจะจัดการกับมันหลังจากกินเม็ดสุดท้ายเสร็จสิ้น!

นี่คือโอสถหลอมชีพจรเม็ดที่หนึ่งร้อยหกสิบห้าที่เซียวหยุนกลืนลงไปแล้ว

ซึ่งนี่เป็นจำนวนที่เกินมาจากหนึ่งร้อยห้าสิบเม็ดตามที่เคยคำนวณไว้

เซียวหยุนพลันเกิดความคิดขึ้นมาว่า ลองกินเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อดูว่าจะสามารถเสริมความแข็งแกร่งต่อไปได้อีกหรือไม่

และเมื่อได้ลองดูแล้ว ปรากฏว่ามันยังสามารถพัฒนาต่อไปได้จริงๆ!

เซียวหยุนจึงตัดสินใจที่จะยกระดับมันให้ถึงขีดสุดเสียก่อน

จนกระทั่งในครั้งนี้ หลังจากที่ฤทธิ์ยาหมดสิ้นลง เซียวหยุนก็พบว่ามันได้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเปรมปรีดิ์ ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องทนรับกับความรู้สึกนั้นอีกต่อไป

เขารีบจัดการทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนร่างกายอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงฟื้นฟูสภาพจิตใจให้กลับคืนมา

ช่วงเวลาที่เขารอคอยมาแสนนานกำลังจะมาถึงแล้ว

เขาต้องการจะทดสอบดูว่าเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่เขาได้อนุมานขึ้นมานั้น จะสามารถใช้งานได้จริงตามที่เขาจินตนาการไว้หรือไม่!