บทที่ 12 กินลูกกวาด

บทที่ 12 กินลูกกวาด

ดวงตาของถังเสี่ยวหนานเป็นประกาย ดูเหมือนว่าจริงๆ แล้วฮั่วจินจือก็ไม่ได้ใจร้ายกับเจ้าของร่างเดิมนัก ขนาดนางสรรหาสารพัดวิธีมาหาเรื่องใส่ตัว เขาก็ยังยอมช่วยชีวิตเอาไว้ ถังเสี่ยวหนานจึงเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น

นางส่งยิ้มกว้างให้ฮั่วจินจือจนปากแทบจะฉีกไปถึงรูหู เผยให้เห็นช่องว่างของฟันที่หลุดไปอย่างชัดเจน ฮั่วจินจือที่อยู่ตรงหน้ามองเห็นมันได้อย่างเต็มตา เขาอยากจะหาอะไรมาอุดช่องโหว่นั่นเสียจริง มันช่างดูตลกปนอัปลักษณ์เสียเหลือเกิน

"พี่ชายฮั่ว!"

ถังเสี่ยวหนานเรียกขานอย่างเอาใจ นางแกะห่อลูกกวาดแล้วยื่นไปจ่อที่ปากของฮั่วจินจือ "กินลูกกวาดนี่สิคะ หวานมากเลยนะ"

ฮั่วจินจือยังคงไม่ยอมอ้าปาก เขาลังเลว่ายัยเด็กอ้วนคนนี้กำลังวางแผนอะไรอยู่หรือเปล่า เพราะที่ผ่านมา ยัยเด็กแสบนี่มักจะตบหัวแล้วลูบหลัง ให้ของหวานเสร็จก็เริ่มก่อเรื่องวุ่นวายตามมา

ถึงแม้จะเป็นเรื่องป่วนๆ เล็กน้อย แต่มันก็ทำให้เขารำคาญใจจนนับไม่ถ้วน

แขนของถังเสี่ยวหนานเริ่มล้าจากการชูค้างไว้ หรือว่าเขาจะระแวงว่านางวางยาพิษในลูกกวาด?

ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้ ถังเสี่ยวหนานจึงแลบลิ้นออกมาเลียลูกกวาดเบาๆ แล้วยิ้มตาหยี "ไม่มีพิษนะคะ"

ทีนี้เชื่อหนูได้หรือยัง?

ฮั่วจินจือมองนางด้วยสายตาดูแคลน

เขาไม่กินน้ำลายนัยเด็กนี่หรอก!

"อย่ามาทำเป็นได้ใจหน่อยเลยยัยหนู เอาลูกกวาดมาให้พี่สามนี่มา!"

ถังไอ้จวินรู้สึกอิจฉาตาร้อนจนทนไม่ไหว ปกติน้องสาวมักจะเก็บของดีๆ ไว้ให้เขาเสมอ แต่วันนี้กลับเอาไปประเคนให้ไอ้ตัวซวยนี่ เขาจึงย่อตัวลงแล้วอ้าปากกว้าง รอให้ถังเสี่ยวหนานป้อน

แต่ทว่า—

"ไม่ค่ะ ลูกกวาดนี่เป็นของพี่ชายฮั่ว"

ถังเสี่ยวหนานหันกลับไปมองฮั่วจินจือด้วยสายตาคาดหวัง ในมืออวบๆ ถือลูกกวาดรสส้มไว้ ฮั่วจินจือลอบกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้ลิ้มรสของหวานมานานมากแล้ว

จริงๆ เขาไม่ใช่คนชอบของหวาน แต่ในยามที่ท้องกิ่วจนแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง ลูกกวาดจึงกลายเป็นของฟุ่มเฟือยที่ล้ำค่า ร่างกายของฮั่วจินจือซื่อสัตย์กว่าสมอง กลิ่นหอมของเนื้อก่อนหน้านี้บวกกับลูกกวาดตรงหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกหิวโหยกว่าเดิม

ถังไอ้จวินที่ถูกปฏิเสธมองน้องสาวอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแต่ส่วนใหญ่คือความโมโห เขาถลึงตาใส่ฮั่วจินจืออย่างดุร้าย

ทันใดนั้น ฮั่วจินจือกลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเสียดื้อๆ เขาอ้าปากรับพลางคิดในใจว่า "ก็แค่รอยเลวรอยเลียจะเป็นไรไป เดี๋ยวค่อยบ้วนทิ้งก็ได้ ตอนนี้ขอแค่ได้ยั่วโมโหถังไอ้จวินก็พอ"

ถังเสี่ยวหนานหัวเราะร่าด้วยความดีใจ ก็นะ... เด็กยังไงก็แพ้ลูกกวาด ต่อให้ฮั่วจินจือจะเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่เด็กชายวัยสิบสองปีเท่านั้นแหละ!

ถ้าวันหลังฉันเอาของอร่อยๆ มาเลี้ยงเขาบ่อยๆ ฉันต้องกุมหัวใจบอสใหญ่คนนี้ได้แน่!

รสชาติหวานอมเปรี้ยวของลูกกวาดกระจายไปทั่วปาก ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของฮั่วจินจือที่ขาดสารอาหารมานานถึงสี่ปี ทุกอณูในร่างกายดูเหมือนจะเริงร่าและหลั่งสารบางอย่างที่เรียกว่า 'ความสุข' ออกมา

หลายปีหลังจากนั้น ฮั่วจินจือถึงได้รู้ว่าสารนั้นจริงๆ แล้วเรียกว่า โดพามีน

แต่ตอนนี้เขารู้เพียงว่าเขามีความสุข... มีความสุขมาก และเขายังรู้สึกว่าถังเสี่ยวหนานกับพี่ชายบื้อๆ ทั้งสามคนดูน่าเอ็นดูขึ้นมานิดหน่อย

ถังเสี่ยวหนานกวาดลูกกวาดทั้งหมดในกระเป๋าออกมาใส่มือฮั่วจินจือ ถังไอ้จวินยิ่งรู้สึกขมขื่นเข้าไปใหญ่ น้องสาวตัวดีให้ของอร่อยกับคนตระกูลฮั่วจนเกลี้ยง ไม่เหลือให้เขาแม้แต่ชิ้นเดียว

ตอนแรกฮั่วจินจือตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่าติดจั่นของถังไอ้จวิน เขาก็เปลี่ยนใจรับลูกกวาดไว้ทั้งหมด ซูหว่านหรงกับปู่ฉีชอบกินลูกกวาดมาก เขาตั้งใจจะเก็บไว้ให้พวกท่าน

เดี๋ยวค่อยขึ้นเขาไปล่าสัตว์มาคืนให้ตระกูลถังทีหลังแล้วกัน

ถังเสี่ยวหนานดีใจสุดขีดพลางโบกมือลา "ลาก่อนนะคะพี่ชายฮั่ว! พรุ่งนี้หนูจะมาหาใหม่นะ!"

ฮั่วจินจือรู้สึกเสียวสันหลังวาบ สัญญาณเตือนภัยในหัวดังระงมทันที

ว่าแล้วเชียว ยัยเด็กอ้วนคนนี้ต้องมีแผนการบางอย่างแน่ๆ

พรุ่งนี้เขาต้องระวังตัวให้มากขึ้นเสียแล้ว

ถังเสี่ยวหนานไม่มีทางรู้เลยว่าคำพูดที่จริงใจของนางจะทำให้อีกฝ่ายคิดเตลิดไปไกลขนาดนั้น นางเดินเข้าไปจูงมือถังไอ้จวินก่อน แต่เขาถลึงตาใส่แล้วสะบัดมือหนี ทว่าไม่นานเขาก็ยื่นมือกลับมาขยี้ผมของถังเสี่ยวหนานจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง