บทที่ 42 ความสามารถของราชิกส์ (1)

จอนกวังอิลเดินทางมาที่สนามบินนานาชาติอินชอน

ในเมื่อลูกค้ารายสำคัญระดับวีไอพีเสร็จสิ้นธุระและกำลังจะเดินทางกลับประเทศ เขาก็ย่อมต้องมาส่งให้ถึงที่เพื่อรักษามารยาท

“ดีใจจังเลยนะครับที่คุณแอนโทนิโอพึงพอใจกับประสบการณ์การใช้งานดาบศักดิ์สิทธิ์”

แอนโทนิโอสวนกลับด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิด “เอาเข้าจริงก็ไม่ได้สบอารมณ์ขนาดนั้นหรอกครับ”

“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไงหรือครับ”

“อุตส่าห์เช่าตั้งสองรอบแท้ๆ แต่กลับไม่มีส่วนลดให้สักแดงเดียว แบบนี้มันน่าผิดหวังนะครับเนี่ย”

คำบ่นกระปอดกระแปดของผู้อำนวยการแอนโทนิโอฟังดูแล้วไม่ใช่การพูดติดตลก แต่เป็นความในใจล้วนๆ

ผิดหวังบ้าบออะไรกัน คิดจะมาหน้าด้านหั่นราคาค่าเช่าหรือไง! จอนกวังอิลรู้สึกมาตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้อำนวยการแอนโทนิโอคนนี้เป็นพวกขี้เหนียวตัวพ่อ

คราวก่อนก็เสนอค่าเช่าดาบศักดิ์สิทธิ์มาแค่หนึ่งล้านดอลลาร์จนเขาแทบจะอ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็รีดไถมาได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยเพราะเพลเยอร์เจอราร์ดติดอกติดใจในอานุภาพของดาบศักดิ์สิทธิ์เข้าอย่างจัง ถึงขนาดงอแงจะขอเช่าต่อให้ได้ต่อหน้าเขา แล้วแบบนี้ใครมันจะไปห้ามได้ล่ะ

“ว่าแต่ ท่านเจ้าของดาบศักดิ์สิทธิ์ไปได้ไอเทมระดับนั้นมาจากไหนเหรอครับ”

“ไม่ทราบสิครับ คงจะได้มาเป็นของรางวัลจากการเคลียร์หอคอยล่ะมั้งครับ? อย่างน้อยๆ ก็น่าจะชั้น 50 ขึ้นไปนั่นแหละครับ”

“ฮ่าๆๆ เป็นของรางวัลที่อลังการงานสร้างจริงๆ นะครับเนี่ย... ถ้าเคลียร์ด่านด้วยระดับ S++ ได้ ก็จะได้รับไอเทมแบบนั้นเหรอครับ”

“เรื่องนั้นผมก็ไม่ทราบหรอกครับ ก็เจ้าของดาบศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้เป็นเจ้าของสถิติการเคลียร์ระดับ S++ นี่ครับ”

เอาอีกแล้ว พยายามจะมาล้วงความลับกันอีกแล้ว

ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่หมอนี่เอาแต่แย็บถามอ้อมๆ เพื่อหยั่งเชิงดูว่าทางศูนย์ควบคุมรู้ตัวจริงของเจ้าของสถิติ S++ หรือเปล่า แน่นอนว่าจอนกวังอิลไม่มีทางหลงกลตกหลุมพรางง่ายๆ หรอก

“ถ้าคุณอยากรู้ขนาดนั้น ทำไมผู้อำนวยการแอนโทนิโอไม่ลองไปสืบหาตัวเจ้าของสถิติ S++ แล้วถามเขาดูเองเลยล่ะครับ แล้วถ้าเกิดไปสืบรู้มาได้ ก็รบกวนช่วยกระซิบบอกผมด้วยนะครับ ทางเราเองก็อยากรู้จนตัวสั่นเหมือนกันว่าเขาคือใคร”

แอนโทนิโอก็เป็นพวกตื๊อไม่เลิกเหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้น หากมีโอกาส... ผมขออนุญาตไปพบท่านเจ้าของดาบศักดิ์สิทธิ์เพื่อกล่าวคำขอบคุณด้วยตัวเองแบบเป็นการส่วนตัวจะได้ไหมครับ”

“ถ่อมาถึงสนามบินแล้วเนี่ยนะ? ใกล้จะถึงเวลาเครื่องออกแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“ยังไงผมก็นั่งเครื่องบินส่วนตัวอยู่แล้ว จะออกเดินทางตอนไหนก็ได้ครับ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่เผอิญว่าท่านเจ้าของดาบศักดิ์สิทธิ์ตัวจริงเขาเป็นคนที่คิวทองรัดตัวสุดๆ เลยน่ะสิครับ ขนาดกับผม เขายังติดต่อมาแค่ทางข้อความเลย เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะช่วยเป็นธุระฝากคำขอบคุณไปให้แทนก็แล้วกันนะครับ”

แอนโทนิโอหลุดหัวเราะเสียงขึ้นจมูก

“ครับๆ รบกวนด้วยก็แล้วกันนะครับ”

ต้องระวังตัวให้ดี

อเมริกาอันตรายยิ่งกว่าญี่ปุ่นหรือจีนเสียอีก ลองคิดดูสิว่าถ้าตัวตนของเพลเยอร์บงจูฮยอกถูกเปิดเผย อเมริกาจะงัดไม้ไหนออกมาใช้? พวกนั้นคงงัดทุกวิถีทางที่มีเพื่อลากตัวเขาไปอยู่ด้วยแน่ๆ

“อ้อ จริงสิ! คุณจอน ผมได้ยินข่าวดีมาด้วยนี่ครับ...”

“ครับ? ข่าวอะไรเหรอครับ”

“เห็นว่าคราวนี้คุณมีรายชื่อติดโผเลื่อนตำแหน่งด้วยนี่ครับ”

“เรื่องนั้นไปเอามาจากไหน...”

“ผมเองก็มีหูมีตาคอยสอดส่องอยู่เหมือนกันแหละครับ มีคนคาบข่าวมาบอกตั้งเยอะแยะ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”

“...ขอบคุณครับ”

สืบข่าวได้ไวปานวอก

สมกับเป็นอเมริกาจริงๆ

ใช่แล้ว ด้วยผลงานความดีความชอบจากการสนับสนุนการพิชิตชั้นที่ 66 ในครั้งนี้ ทำให้จอนกวังอิลมีชื่อติดโผเลื่อนตำแหน่ง เขาเตรียมจะก้าวขึ้นไปนั่งเก้าอี้รองอธิบดีสำนักงานบริหารจัดการผู้ได้รับการปลุกพลังที่ถูกปล่อยว่างมาเนิ่นนาน

“คราวหน้าเราคงได้พบกันในฐานะท่านรองอธิบดีสินะครับ”

“ฮ่าๆๆ ทำเอาผมเขินเลยนะครับเนี่ย เอาล่ะครับ ในเมื่อคุณเองก็มีกำหนดการที่ต้องไปทำต่อ ขอให้เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะครับ ผมเองก็มีงานด่วนต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนนะครับ”

“ครับผม ไว้พบกันใหม่ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านะครับ”

ตอนนี้อเมริกากำลังง่วนอยู่กับการพิชิตชั้นที่ 67 ซึ่งมีแฟนทอมรีปเปอร์สายอันเดดโผล่ออกมา เวลาที่กำหนดไว้ยังเหลืออีกบานเบอะ พวกนั้นคงลองเข้าไปลุยดูสักสองสามรอบ แล้วสุดท้ายก็ต้องบากหน้ากลับมาที่นี่อีกอยู่ดี

ก็แหงล่ะ ได้ลิ้มรสความหอมหวานของอานุภาพดาบศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วนี่นา ขาดมันไปแล้วจะทนไหวได้ยังไง?

สรุปแล้ว ปล่อยเช่าดาบศักดิ์สิทธิ์ไป 2 ครั้ง ฟันรายได้เหนาะๆ รวมยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ

คิดเป็นเงินเกาหลีก็ราวๆ สองหมื่นหกพันล้านวอน!

ใจจริงเขาอยากจะต่อสายตรงไปแจ้งข่าวดีนี้ให้เพลเยอร์บงจูฮยอกรู้ใจจะขาด แต่ติดตรงที่ตอนนี้อีกฝ่ายดันขาดการติดต่อไปเสียนี่

เขาเคยโทรไปคุยล่วงหน้าแล้ว แต่อีกฝ่ายบอกว่าจะขอเก็บตัวนั่งสมาธิสักสองวัน

สำหรับพวกเพลเยอร์แล้ว เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติวิสัย การรักษาสภาพจิตใจให้แข็งแกร่งถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคนที่ต้องบุกเดี่ยวลุยหอคอยเพียงลำพัง

แม้แต่พวกสมาชิกทีมระดับอีลีตก็ยังสรรหาสารพัดวิธีมาฟื้นฟูเยียวยาจิตใจตัวเอง ทั้งฝึกโยคะ ฟังเพลง ปลีกวิเวกไปตั้งแคมป์ หรือไม่ก็ไปหมกตัวฟิตกล้ามในยิมเหมือนอย่างเพลเยอร์นัมกาอึน

ในกรณีของเพลเยอร์บงจูฮยอกก็คงจะเป็นการทำสมาธินี่แหละ

อย่าไปรบกวนเขาเลย รอให้เขาเป็นฝ่ายโทรติดต่อกลับมาเองดีกว่า

※ ※ ※

คยอนดัลแรมักจะเรียกจอห์น โกซัคกับโกบังว่าเป็น ‘บ่าวไพร่’ อยู่บ่อยๆ

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคราวนี้จะได้บ่าวไพร่ของแท้มาอยู่ในทีมจริงๆ!

หลังจากจัดพิธีโยนตัวต้อนรับสมาชิกใหม่และทักทายทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอ ราชิกส์ก็ลงมือทำความสะอาดห้องพักทันที

“โฮเอโอ! ช่วยยกเท้าขึ้นหน่อยคร้าบ ยกเท้าหน่อย!”

ราชิกส์ถูพื้นห้องไปพลาง กลิ้งตัวหลุนๆ ไปพลาง ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังเอาผ้าขี้ริ้วถูพื้น หรือกำลังเอาตัวกลมๆ ของตัวเองถูพื้นกันแน่

ปกติแล้วบ้านที่ผู้ชายอาศัยอยู่คนเดียวมักจะไม่ค่อยเป็นระเบียบเรียบร้อยสักเท่าไหร่นัก ยกเว้นว่าจะเป็นพวกรักความสะอาดเข้าขั้นโรคจิต แต่ห้องพักของบงจูฮยอกนั้นจัดอยู่ในหมวดหมู่ที่ค่อนข้างจะรกรุงรังเลยทีเดียว

ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับถูกจัดแจงให้เข้าที่เข้าทางในพริบตา ความรวดเร็วในการจัดเก็บข้าวของนั้นรวดเร็วปานเปิดวิดีโอเร่งความเร็วสามเท่า

ด้วยความที่แขนสั้นกุด ราชิกส์จึงต้องพึ่งพาอุปกรณ์เสริม เขาหยิบที่คีบของออกมาจากเป้ใบจิ๋วเพื่อใช้จัดระเบียบสิ่งของ ของชิ้นไหนที่วางเกะกะไม่เป็นที่ แค่เขาคีบแล้วโยนออกไปเบาๆ มันก็จะลอยไปตกอยู่ในตำแหน่งที่ควรจะอยู่อย่างพอดิบพอดี

‘นั่นก็เป็นสกิลเหมือนกันเหรอเนี่ย?’

ปัดฝุ่นบนชั้นวางจนสะอาดเอี่ยมอ่อง โกยเสื้อผ้าที่กองสุมอยู่ตามมุมห้องไปโยนเข้าเครื่องซักผ้า ล้างจานชามในอ่างแล้วเอาเข้าเครื่องล้างจาน กวาดขยะทิ้งลงถัง แยกประเภทกล่องกระดาษ ขวดพลาสติก กระป๋อง และขวดแก้ว แล้วมัดรวมกันไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

คยอนดัลแรถึงกับหลุดปากชมเปาะ

“ตั้งแต่โซนยอเคยเห็นบ่าวไพร่มา เจ้านี่แหละคืออันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย! ไม่ต้องคอยสั่งคอยสอน ก็รู้จักขวนขวายทำงานงกๆ ได้ขนาดนี้!”

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ราชิกส์ก็ยกมือสั้นๆ ขึ้นเท้าเอว ยืดอกแอ่นรับผลงานการทำความสะอาดของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

“โฮเอ๊ง!”

สีหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจจนปิดไม่มิด

ใครเห็นก็ต้องปรบมือให้ทั้งนั้นแหละ

แปะ! แปะ! แปะ! แปะ!

“สุดยอดไปเลยครับ คุณราชิกส์!”

“ช่างยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร ข้ามอบฉายามาดังซเวผู้ยิ่งใหญ่ให้เจ้าเลยก็ยังได้ พวกเจ้าทุกคนควรจะดูเอาไว้เป็นแบบอย่างนะ เดี๋ยวโซนยอจะกอดให้รางวัลเจ้าเอง”

“โฮเอ๊ะ?”

“เก็บกวาดซากปรักหักพังที่โกบังทำรกไว้ซะเกลี้ยงเลยแฮะ เจ๋งเป้งไปเลยครับ! สมกับเป็นมาดังซเวจริงๆ ครับผม!”

“โฮเอ๊ง!”

บงจูฮยอกโดนตกเข้าอย่างจัง เขาหลงรักราชิกส์เข้าเต็มเปา

มารคลั่งน่ะเหรอ?

ขืนพาหมอนั่นติดสอยห้อยตามไปด้วย มีหวังเอาแต่เตร็ดเตร่ไปข้างนอก ปากก็พร่ำเพ้อแต่เรื่องจะครองโลก ดีไม่ดีอาจจะหันมาขู่ฆ่าเพื่อนร่วมทีมด้วยกันเองอีกต่างหาก

แต่ลองดูคนงานประจำเขาวงกตที่แสนซื่อสัตย์และเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนอย่างราชิกส์ตัวกลมปุ๊กนี่สิ

มันเอาไปเปรียบเทียบกันได้ที่ไหนล่ะ?

<ราชิกส์คือคนงานที่เหล่านักผจญภัยในเขาวงกตต่างยกนิ้วให้เป็นอันดับหนึ่งเสมอ จะพูดว่าแค่พาราชิกส์ไปด้วย ความยากลำบากในการสำรวจเขาวงกตก็ลดลงไปเกินครึ่งแล้วก็คงไม่เกินจริงนัก ทั้งทำอาหาร ซักผ้า กางเต็นท์ เก็บสมุนไพร ขุดแร่ ฟอกหนัง ซ่อมแซมอาวุธ... ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ทว่าโชคร้าย ระหว่างที่กำลังสำรวจเขาวงกต เขาถูกบอสงูยักษ์อโพฟิสแห่งเขาวงกตใต้ดินชั้นที่ 93 จับกินเป็นอาหารเสียก่อน>

เรื่องราวภูมิหลังก็ช่วยตอกย้ำความยิ่งใหญ่ของราชิกส์ได้เป็นอย่างดี

แต่น่าเสียดายจริงๆ พอถึงชั้นที่ 51 พวกเขาก็คงต้องแยกทางกันเสียแล้ว

เมื่อกี้บงจูฮยอกเพิ่งจะแอบสุมหัวปรึกษาหารือกับลูกสมุนคนอื่นๆ ลับหลังราชิกส์

“ถึงราชิกส์จะน่ารักน่าหยิกแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับการปีนหอคอยเลยนี่ครับบอส เราคงไม่ได้กะจะเอาเขาไปปัดกวาดเช็ดถูในหอคอยหรอกใช่ไหมครับ”

“ถึงจะน่ารักน่าเอ็นดู แต่โซนยอก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้นเจ้าค่ะ โซนยอคิดว่าควรจะให้เขาติดตามไปด้วยสักสามสิบวัน พอถึงเวลาที่สุ่มอัญเชิญครั้งใหม่ได้ ค่อยปลดเขาออกแล้วเปลี่ยนตัวคนใหม่เข้ามาแทน น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดนะเจ้าคะ”

“ราชิกส์น่ารัก ทำงานเก่ง แต่ว่าอ่อนแอ”

มติที่ประชุมเป็นเอกฉันท์ ให้พาไปด้วยจนถึงแค่ชั้น 50 เท่านั้น

เพื่อที่จะเคลียร์ด่านชั้น 51 ด้วยระดับ S++ ให้ได้ พวกเขาจำเป็นต้องเสริมทัพด้วยตัวทำดาเมจอีกหนึ่งคน

ถ้าเป็นสายเวทมนตร์หรือโจมตีระยะไกลได้ก็จะยิ่งเพอร์เฟกต์

หัวใจหลักของการคว้าแรงก์ S++ คือการลากมอนสเตอร์มาฆ่าทีเดียว ซึ่งตั้งแต่ชั้น 1 ยันชั้น 50 มอนสเตอร์ส่วนใหญ่เป็นมอนสเตอร์บนบก พวกเขาก็เลยใช้วิธีนี้จัดการมาได้ตลอด

ต่อให้มันจะตัวใหญ่เบ้อเริ่มหรือวิ่งไวปานพายุแค่ไหน ขอแค่โกบังขยายร่างเข้าไปแทงก์ดึงความเกลียดชังเอาไว้ให้แน่นๆ โกซัคก็แค่กระหน่ำแทงทำดาเมจแบบไม่ยั้ง ยิ่งมีบัฟจากคยอนดัลแรเสริมเข้าไปอีก การเคลียร์ด่านก็จบลงในชั่วพริบตา

แต่การลากมอนสเตอร์ประเภทบินที่เริ่มโผล่มาตั้งแต่ชั้น 51 มาจัดการทีเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ก็เพราะพวกมันบินได้ยังไงล่ะ ต่อให้ร่อนลงมาแตะพื้น พวกมันก็ยังบินโฉบไปโฉบมาคอยก่อกวนเพลเยอร์อยู่กลางอากาศ พอจวนตัวเข้าหน่อยก็บินหนีเอาดื้อๆ

สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคือการที่คนตัวเบาอย่างจอห์น โกซัคหรือคยอนดัลแรถูกกรงเล็บของไวเวิร์นโฉบจับตัวบินขึ้นไปบนฟ้า ซึ่งบงจูฮยอกเองก็มีสิทธิ์โดนหางเลขไปด้วยเหมือนกัน

เพราะงั้นพวกเขาถึงต้องรีบปิดเกมให้ไวที่สุด

คำตอบก็คือการระเบิดพลังโจมตีใส่มันซะ

ถ้าเป็นสายเวทมนตร์หรือตัวโจมตีระยะไกล ก็สามารถสาดสกิลสกัดดาวรุ่งทำดาเมจลดทอนกำลังพวกมันตั้งแต่ตอนที่กำลังบินโฉบลงมาได้ หรือต่อให้ได้ตัวทำดาเมจเพิ่มมาอีกแค่คนเดียว การลากมอนสเตอร์สี่ห้าตัวมาฆ่าพร้อมกันก็ทำได้รวดเร็วขึ้นเยอะ

ยังไงก็ต้องสุ่มให้ได้ตัวทำดาเมจมาให้ได้ในการอัญเชิญแบบสุ่มรอบหน้า

ด้วยเหตุนี้ การปลดราชิกส์ออกตั้งแต่ชั้น 51 เป็นต้นไปจึงเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุด

เว้นเสียแต่ว่าจะดวงดีได้สิทธิพิเศษเป็นการเสริมแกร่งคุณลักษณะอีกสักรอบ

แต่มันเป็นไปได้ยากโคตรๆ เลยนี่สิ

“เอาล่ะ เพื่อเป็นการฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่ เรามาลุยเคลียร์ชั้นที่ 41 กันดีไหมครับ”

บงจูฮยอกเป็นคนเปิดประเด็น

“วันทยาหัตถ์! ผมมั่นใจว่าจะคว้า S++ มาได้แน่นอนครับ! เชื่อใจ SSR โกซัคคนนี้ได้เลยครับบอส!”

“ยังมี SSR โกบังอยู่อีกคน”

“โซนยอจะคอยปรนนิบัติรับใช้คุณชายด้วยความจงรักภักดีเสมอเจ้าค่ะ”

“โฮเอ๊ง!”

ราชิกส์ชูแขนสั้นๆ ขึ้นเหนือหัวเป็นการตอบรับ

แต่เดี๋ยวนะ แกจะไปช่วยทำอะไรได้ล่ะห๊ะ?

※ ※ ※