บทที่ 40 เพลเยอร์จากอเมริกา (1)

นี่มันคือมหากาพย์การเดินทางอันยิ่งใหญ่ชัดๆ!

นับตั้งแต่เปิดฉากลุยชั้น 36 เป็นต้นมา พวกเขาก็บุกเบิกฝ่าฟันชั้นที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ในทุกๆ วัน จนกระทั่งสามารถสร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ นั่นคือการบรรลุ ‘การเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะ’ ในชั้นที่ 40 ได้สำเร็จ!

รอยยิ้มแห่งความปีติยินดีไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเหล่าผู้ถูกอัญเชิญเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะจอห์น โกซัค ดูเหมือนว่าเขาจะยกภูเขาออกจากอกได้อย่างหมดจดเสียที

"เกิดมาทั้งชีวิตเนี่ย ผมเคยฉี่ราดกางเกงแค่สองครั้งเองนะครับบอส! ครั้งแรกก็ตอนที่เห็นบอสเดินเล่นเหินเวหาอยู่กลางอากาศ ส่วนครั้งที่สองก็คือ..."

"ตอนที่ผมพูดว่า 'กริ๊ก' งั้นเหรอครับ"

"เยสเซอร์! ตอนนั้นแหละครับ! ผมตื่นเต้นซะจนฉี่ราดกางเกงเปียกโชกไปหมดเลยครับผม!"

"ฮ่าๆๆ คงไม่ได้ฉี่แตกจริงๆ หรอกมั้งครับ น่าจะเป็นแค่คำเปรียบเปรยมากกว่า"

"..."

"อ... เอาจริงดิ?"

"...แฮะๆๆ"

และแล้ว โกบังก็โพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉัน โกบัง ขอยืนยันด้วยสองตาคู่นี้เลยว่ากางเกงของไอ้นักฆ่านี่มันเปียกชุ่มจริงๆ"

ทันใดนั้น เสียงตวาดแหวลั่นของคยอนดัลแรก็ดังแทรกขึ้นมา

"พวกเจ้าจะบ้ากันไปแล้วหรือไร!!! ...เฮ้อ ท่านโกซัค ท่านโกบัง พวกท่านหัดคิดก่อนพูดเสียบ้างเถิด! บังอาจเอาเรื่องลามกจกเปรตเช่นนี้มาพูดต่อหน้าคุณชายได้อย่างไรกัน! แต่ถึงกระนั้น โซนยอก็เชื่อมั่นว่าความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของคุณชายจะต้องส่งไปถึงสวรรค์เบื้องบนอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

พิธีเข้าทรงนั่นแหละคือไพ่ตาย!

พวกเขาลงทุนลงแรงไปกับพิธีเข้าทรงนั่นมากกว่าการตะลุยหอคอยซะอีก

บงจูฮยอกยังจำภาพการร่ายรำไต่คมมีดอันแสนศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามของคยอนดัลแรในวันนั้นได้ติดตา

"โซนยอละอายใจยิ่งนักเจ้าค่ะ เป็นเพียงแค่ทักษะงูๆ ปลาๆ เท่านั้น หากแม้นว่าเรามีนักดนตรีฝีมือดีมาคอยบรรเลงเพลงให้ แทนที่จะต้องมาเปิดเพลงจากลำโพงบลูทูธเช่นนั้น เกรงว่าคุณชายคงไม่ต้องมานั่งลุ้นตอนหมุนรูเล็ตต์ให้เสียเวลาหรอกเจ้าค่ะ"

โกบังเองก็ไม่น้อยหน้า รีบอวดอ้างผลงานของตัวเองบ้าง

"ฉันก็ช่วยจับมีดให้แน่นหนาดีนะ องค์หญิงก็เลยยืนทรงตัวอยู่บนนั้นได้สบายๆ"

แล้วมีหรือที่จอห์น โกซัคจะยอมน้อยหน้า

"เขาว่ากันว่า ถ้าเราปรารถนาสิ่งใดอย่างแรงกล้า จักรวาลก็จะส่งพลังมาช่วยเราครับบอส! นี่มันคือสัจธรรมของโลกเลยนะครับ! ผมนี่เฝ้าภาวนาเช้าสายบ่ายเย็น ขอให้ท่านผู้อัญเชิญบงได้รับการเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะสักทีเถอะ!"

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยิ้มปริ่มด้วยความภาคภูมิใจ

พอทุกคนร่วมแรงร่วมใจเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันแบบนี้ ต่อให้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ก็ยังกลายเป็นไปได้เลย!

แรงอธิษฐานของทุกคนหลอมรวมกันจนก่อให้เกิดปาฏิหาริย์ในที่สุด

"ตอนนั้นผมโคตรจะลุ้นจนเยี่ยวเหนียวเลยครับบอส! พอท่านผู้อัญเชิญบงชูมือขึ้นฟ้าแล้วตะโกนว่า 'กริ๊ก!' ขาทั้งสองข้างของผมมันก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้นเลย..."

"พอเถอะเจ้าค่ะ ท่านโกซัค!!!"

"ฮี่ฮี่ฮี่!"

ในจังหวะเป็นตายที่เข็มรูเล็ตต์กำลังจะเลยช่องเป้าหมายไปแล้วแท้ๆ...

แต่จู่ๆ วงล้อก็ขยับกลับมาทางขวาอีก 0.5 เซนติเมตร พร้อมกับเสียง 'กริ๊ก!'

'อูยย... ตอนนั้นฉันเองก็เกือบจะฉี่แตกเหมือนกันแหละ'

นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้คนติดการพนันกันงอมแงมสินะเนี่ย

แต่เอาเถอะ ในเมื่อผลลัพธ์มันออกมาดีงามพระรามแปดขนาดนี้

ดีมาก โคตรจะดีเลยล่ะ!

งั้นพรุ่งนี้เราก็ลุยชั้น 41 กันต่อเลยดีไหม?

ไม่เอาโว้ย!

ขอพักเบรกยาวๆ ไปเลย!

การสุ่มอัญเชิญครั้งล่าสุดก็คือตอนที่เรียกตัวคยอนดัลแรออกมา

ตอนนั้นน่าจะเพิ่งอยู่ชั้น 30 เองใช่ไหมนะ?

จากนั้นพวกเขาก็ลุยแหลกแหกค่ายมาจนถึงชั้น 40

ทั้งลุย ทั้งพัก สลับกันไปมา จนเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่า 20 วันแล้ว เท่ากับว่าตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวันก็จะครบกำหนดคูลดาวน์ของการสุ่มอัญเชิญครั้งต่อไปแล้ว

ถ้าจะให้เป๊ะๆ ก็คืออีก 9 วัน

จนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาจะขอใช้ชีวิตกินๆ นอนๆ ให้หนำใจไปเลย!

"เพื่อเป็นการฉลอง วันนี้เรามากินเนื้อย่างกันดีไหมครับ!"

"ซี้ดดด... ขะ ขอเก็บไว้ก่อนดีกว่าครับบอส! ผมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่เลยครับ ฮี่ฮี่ฮี่"

"ฮ่าๆๆ งั้นเปลี่ยนเป็นไก่ทอดดีไหมครับ ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว"

"คอออลลล!!!"

ทว่าในจังหวะนั้นเอง!

ติ๊งต่อง!

เสียงออดหน้าประตูออฟฟิศเทลของบงจูฮยอกก็ดังขึ้น

"ชู่ว!"

ใครมาฟะ?

ชายหนุ่มชะโงกหน้าไปดูที่หน้าจออินเตอร์คอม

'หืม...'

จอนกวังอิลนี่หว่า

ถ้าอย่างนั้นเขาก็ควรจะ...

'ยกเลิกการอัญเชิญพวกเขากลับไปก่อนดีไหมนะ?'

รู้งี้หาเช่าห้องใหญ่ๆ ซะก็ดีหรอก จะได้ให้พวกนี้ไปซ่อนตัวอยู่ในห้องสักห้องแล้วล็อกประตูไว้

จอห์น โกซัคที่อ่านสถานการณ์ออกอย่างรวดเร็ว รีบเสนอตัวทันที "ยกเลิกการอัญเชิญพวกผมกลับไปก่อนเถอะครับบอส!"

"จะเอาแบบนั้นเหรอครับ?"

"เยสเซอร์!"

"ถึงเวลาที่ข้าน้อยต้องลากลับแล้วสินะเจ้าคะ"

"ผู้อัญเชิญ รักษากายด้วย"

เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน

"ถ้างั้นก็... ยกเลิกการอัญเชิญทั้งหมด"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

หลังจากแน่ใจว่าทุกคนกลับไปหมดแล้ว บงจูฮยอกก็จัดการเปิดทีวีแล้วเร่งเสียงให้ดังขึ้น ก่อนจะเดินไปเปิดประตูต้อนรับจอนกวังอิล

"เชิญเข้ามาเลยครับ"

"ฮ่าๆๆ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับที่คุณสามารถคว้าสถิติ S++ ในชั้นที่ 40 มาครองได้สำเร็จ"

"โธ่เอ๊ย ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นหรอกครับ ผมเขินจะแย่แล้ว"

"ตอนนี้วงการเพลเยอร์กำลังสั่นสะเทือนเลยล่ะครับ! ข่าวลือเรื่องการเคลียร์ชั้น 66 เงียบกริบเป็นเป่าสากไปเลย"

เฮ้อ...

ขืนดังไปมากกว่านี้คงรับมือลำบากแน่ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะปิดบังตัวตนไปได้อีกนานแค่ไหน

"ที่ผมมาหาในวันนี้ ก็เพราะมีของจะมามอบให้น่ะครับ..."

"เรื่องเพนต์เฮาส์น่ะเหรอครับ? ผมก็บอกไปแล้วไงครับว่าผมไม่รับของฟรีเด็ดขาด"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ" จอนกวังอิลวางกระเป๋าเจมส์บอนด์สีดำสนิทลงบนโต๊ะเสียงดังป้าบ! ก่อนจะเปิดมันออก

"นี่ครับ"

"...ห๊ะ? ปะ... ปืนของเล่นเหรอครับ?"

"ของจริงครับ"

สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในกระเป๋าคือปืนพกสีเงินวาววับ

"อ้าว แล้วคุณเอาปืนพกมาให้ผมทำไมล่ะครับ?"

"เอาไว้ใช้ป้องกันตัวครับ หากมีไอ้สวะหน้าไหนกล้าเข้ามาวุ่นวายกับคุณ ก็ยิงแสกหน้ามันไปเลยครับ! ไม่ต้องลังเล!"

"...ยิงเหรอครับ? จะให้ผมสาดกระสุนใส่คนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าเนี่ยนะ!?"

"ทางเราจะรับผิดชอบทุกอย่างเองครับ รับรองว่าคุณจะไม่ถูกตำรวจรวบตัว ไม่ถูกตั้งข้อหา และไม่ต้องไปขึ้นศาลให้เสียเวลาแน่นอนครับ"

"..."

นี่มันคือการมอบสิทธิคุ้มกันทางกฎหมายให้ชัดๆ

"เมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์ลักพาตัวเพลเยอร์เกิดขึ้นน่ะครับ ถึงแม้ว่าฟ้าจะมีตา ทำให้แผนการของพวกมันพังไม่เป็นท่าไปซะก่อน แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้หรอกครับว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก"

"อ๋อ! แบบนี้นี่เอง แต่ว่าผมไม่มีใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนนะครับ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ ทางเราจัดการเคลียร์เรื่องเอกสารให้เรียบร้อยหมดแล้ว"

บงจูฮยอกหยิบปืนพกกระบอกนั้นขึ้นมาพิจารณา ถึงจะเคยผ่านการเกณฑ์ทหารมาแล้ว แต่เขาก็เพิ่งเคยจับปืนพกเป็นครั้งแรกนี่แหละ

"ปืนกระบอกนั้นสามารถเก็บเข้าไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอยได้ด้วยนะครับ"

"อ้าว! ถ้างั้นมันก็ต้อง...?"

"ใช่ครับ มันถูกสร้างขึ้นมาจากโลหะที่หาได้จากในหอคอยครับ"

โลหะจากหอคอยงั้นเหรอ...

มิน่าล่ะ น้ำหนักของมันถึงได้เบาหวิวขนาดนี้

'ลองเก็บเข้าไปดูหน่อยดีกว่าแฮะ'

ชายหนุ่มจัดการเสียบแม็กกาซีนเข้ากับตัวปืน...

แกร๊ก!

แล้วพยายามจะยัดมันเข้าไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอย... เอ๊ะ?

"...ทำไมมันถึงไม่ยอมเข้าไปล่ะครับ?"

"เอ่อ ค... คือว่า คุณต้องถอดแม็กกาซีนออกก่อนน่ะครับ ถึงจะเก็บเข้าไปได้"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?

"ดินปืนไม่ใช่สิ่งของที่มาจากหอคอยน่ะครับ"

"..."

ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วจะดั้นด้นเอาโลหะจากหอคอยมาทำปืนหาพระแสงอะไรวะ!

ในเมื่อปืนและกระสุนธรรมดาๆ ทั่วไป หากเพลเยอร์พกติดตัวเอาไว้ มันก็จะถูกนับว่าเป็นสิ่งของส่วนตัวและสามารถนำเข้าไปในหอคอยได้เหมือนกันนี่หว่า

"ทางเราคาดว่าถ้าใช้ลำกล้องปืนที่ทำจากโลหะหอคอย ประสิทธิภาพในการยิงก็น่าจะเพิ่มสูงขึ้นน่ะครับ ก็เลยลองสร้างมันขึ้นมาดู"

"แล้วมันดีขึ้นจริงเหรอครับ?"

"ก็... ในระดับหนึ่งแหละครับ"

นี่แหละคือสาเหตุที่ทำให้พวกเพลเยอร์ไม่สามารถขนอาวุธสงครามหนักๆ เข้าไปในหอคอยได้

ต่อให้สร้างตัวปืนจากโลหะหอคอยแล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะวะ? ในเมื่อมันเอาไปดัดแปลงให้ยิงจรวดหรือกระสุนปืนใหญ่ไม่ได้อยู่ดี

"เอาเป็นว่า ผมจะเก็บมันไว้ก็แล้วกันนะครับ"

"อ้อ! แล้วก็ ทางเรามีแผนจะยกระดับมาตรการรักษาความปลอดภัยให้เข้มงวดขึ้นด้วยนะครับ ซึ่งมันอาจจะทำให้คุณรู้สึกอึดอัดเวลาเดินทางไปไหนมาไหนอยู่บ้าง"

อะไรนะ?

แบบนั้นมันไม่โอเคเลยนะเว้ย

"ในสัญญาก็ระบุไว้ชัดเจนแล้วนี่ครับว่าการรักษาความปลอดภัยจะต้องไม่เข้มงวดจนเกินไป?"

"แต่มันเป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานนี่ครับ..."

"สำหรับผมต้องเป็นข้อยกเว้นเท่านั้นครับ! อีกไม่นานผมก็กะจะย้ายบ้านอยู่แล้วด้วย จะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยวุ่นวาย"

"ดะ... เดี๋ยวสิครับ ลองเก็บไปคิดดูใหม่อีกทีเถอะนะครับ สำหรับพวกเพลเยอร์แล้ว ภายนอกหอคอยน่ะอันตรายกว่าข้างในหอคอยตั้งเยอะนะครับ"

มันก็จริงอย่างที่เขาว่าแหละนะ...

'สงสัยต้องงัดของดีออกมาโชว์ซะแล้วสิ'

ถึงเวลาแล้วสินะ อุตส่าห์ปิดบังมาตั้งนาน แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบีบบังคับ เขาก็คงต้องโชว์ให้เห็นซะหน่อยแล้วล่ะ ว่าตัวเขาน่ะมีความปลอดภัยขั้นสุดยอดมากแค่ไหน

"บนโลกใบนี้ คงหาคนที่ปลอดภัยไปกว่าผมไม่ได้อีกแล้วล่ะครับ"

"คะ... ครับ? คุณหมายความว่ายังไงครับ?"

"เดี๋ยวผมจะแสดงให้ดูครับ"

บงจูฮยอกพึมพำเบาๆ

"ใช้งานชุดอุปกรณ์บาเรียพลังงาน"

ทันใดนั้น...

วิ้งงง!

บาเรียแสงสีขาวขุ่นแบบกึ่งโปร่งใสก็แผ่ขยายออกมาจากกำไลข้อมือ คลุมร่างของเขาเอาไว้จนมิดชิด

"เฮ้ย!"

หัวหน้าจอนกวังอิลสะดุ้งเฮือกด้วยความตกตะลึง

นี่เขาจะต้องช็อกตายเพราะเพลเยอร์ที่ชื่อบงจูฮยอกคนนี้อีกกี่รอบกันวะเนี่ย?

"...อ... ไอเทมงั้นเหรอครับ? แถมยังไม่มีคำว่า 'เฉพาะหอคอย' กำกับไว้ด้วย?"

"ใช่ครับ ผมได้มาเป็นของรางวัลจากการเคลียร์ด่านน่ะครับ มันคือบาเรียพลังงานที่สามารถใช้งานในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ความแข็งแกร่งของมันน่าจะทนรับกระสุนปืนได้สบายๆ เลยล่ะครับ"

จอนกวังอิลเผลอพยักหน้าหงึกหงักโดยไม่รู้ตัว

'ทั้งดาบศักดิ์สิทธิ์ ทั้งไอเทมป้องกันตัวสุดโกงนี่อีก... ของรางวัลที่ได้จากการเคลียร์ระดับ S++ นี่มันคนละระดับกันจริงๆ ด้วยแฮะ'

ไอเทมจากหอคอยที่สามารถนำออกมาใช้งานในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ส่วนใหญ่มักจะเป็นพวกวัตถุดิบที่ได้มาเป็นของรางวัลจากการเคลียร์ด่าน อย่างพวกผลึกมานา โลหะ สมุนไพร หนังสัตว์ หรือกระดูกมอนสเตอร์ ซึ่งของพวกนี้สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในโลกภายนอกได้

แต่ทว่า ของรางวัลเหล่านี้กลับมีจำนวนจำกัดมากๆ สมุนไพรจึงมักจะถูกนำไปใช้ในงานวิจัย ส่วนโลหะ หนังสัตว์ และกระดูก ก็มักจะถูกนำไปคราฟต์เป็นไอเทมสวมใส่ให้กับพวกเพลเยอร์

แต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่พวกวัตถุดิบเสมอไปหรอกนะ บางครั้งก็อาจจะสุ่มได้ไอเทมแบบสำเร็จรูปมาเลยเหมือนกัน

อย่างพวกเครื่องรางที่ช่วยให้สมองปลอดโปร่ง ดาบที่ฟันเหล็กกล้าขาดกระจุยราวกับหั่นเต้าหู้ หรือไอเทมป้องกันตัวสุดโกงอย่างที่เห็นอยู่นี่ไงล่ะ ไอเทมพวกนี้ไม่สามารถประเมินมูลค่าเป็นตัวเงินได้หรอก

ในยุคที่ภาพวาดของศิลปินชื่อดังหรือวัตถุโบราณล้ำค่าถูกประมูลซื้อขายกันในราคา 400 - 500 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐ...

ไอเทมบาเรียป้องกันตัวชิ้นนี้ก็คงมีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐอย่างแน่นอน

พันล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐเชียวนะ!

ขืนข่าวนี้แพร่งพรายออกไป พวกมหาเศรษฐีอาหรับหรือพวกเศรษฐีอเมริกันคงจะหอบเงินสดเป็นฟ่อนๆ มาประเคนให้ถึงที่แน่ๆ

"อ... ไอเทมชิ้นนั้น คุณต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้ให้ดีเลยนะครับ ห้ามขายให้ใครเด็ดขาดเลยนะครับ!"

"โธ่เอ๊ย ผมจะบ้าเอาเครื่องรางคุ้มภัยของตัวเองไปขายได้ยังไงล่ะครับ"

"คุณคิดถูกแล้วล่ะครับ"

ในเมื่อโชว์ของดีให้ดูเป็นขวัญตาแล้ว...

"เพราะงั้นเรื่องมาตรการรักษาความปลอดภัยน่ะ ขอแบบหลวมๆ เหมือนเดิมนะครับ ไม่สิ ไม่ต้องส่งบอดี้การ์ดมาคุมเลยจะดีกว่า"

"อืมม... เดี๋ยวผมจะลองเอาไปเสนอเบื้องบนดูก็แล้วกันนะครับ"

หลังจากที่จอนกวังอิลเดินทางกลับไปแล้ว

และเวลาล่วงเลยผ่านไปอีก 3 ชั่วโมง เขาก็เรียกตัวเหล่าผู้ถูกอัญเชิญกลับมาอีกครั้ง

"เอาล่ะๆ พักผ่อนกันให้เต็มที่เลยนะครับ ช่วงนี้ผมจะงดปีนหอคอยยาวๆ ไปเลย ขาดเหลืออะไรก็บอกได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะสั่งไก่ทอดมาเลี้ยงฉลองให้ก่อนเลยดีไหมครับ?"

"ยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"

"ตกลง"

"กริ๊ก!"

และแล้ว พวกเขาก็ได้กินอิ่มนอนหลับพักผ่อนกันอย่างเต็มที่

มีแวะออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างประปราย

ชีวิตดี๊ดีแบบนี้ลากยาวไปเป็นอาทิตย์เลยล่ะ!

※ ※ ※