บทที่ 8 ทักษะวิญญาณแรก หญ้าเงินครามคมกริบ!

บทที่ 8 ทักษะวิญญาณแรก หญ้าเงินครามคมกริบ!

กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ถังซานรู้สึกว่าความอึดอัดในช่วงแรกจากการดูดซับกาววาฬค่อยๆ เลือนหายไป ความรู้สึกสบายตัวอย่างที่ไม่อาจพรรณนาได้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว

อืม... ดูเหมือนจะสดชื่นยิ่งกว่า 'เรื่องนั้น' เสียอีก?

อย่าได้มองว่าชาติก่อนเขาจะทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการประดิษฐ์อาวุธลับ แต่บางครั้งเมื่อเขารู้สึกหงุดหงิด เขาก็มีการให้รางวัลตัวเองบ้างเป็นธรรมดา

ไม่นานนัก ถังซานสัมผัสได้ถึงพลังอันพลุ่งพล่านที่หลั่งไหลเข้าสู่ไขกระดูกและเส้นเอ็นอย่างต่อเนื่อง เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กำหมัดแน่นด้วยความประหลาดใจแกมยินดี เขาพบว่าแม้ระดับพลังวิญญาณจะยังคงอยู่ที่ระดับสิบ แต่ความก้าวหน้าของสภาพร่างกายและโลหิตกลับพัฒนาขึ้นมากกว่าหนึ่งระดับอย่างเห็นได้ชัด

เขายังรู้สึกได้ว่าการไหลเวียนของวิชาเสวียนเทียนในร่างกายนั้นราบรื่นกว่าเดิมหลายเท่า ไม่มีความติดขัดแม้แต่น้อย

'ในเมื่อดูดซับเสร็จแล้ว ใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะแล้วค่อยดีใจก็ยังไม่สาย'

เสียงของเจียงหลี่ดังขึ้นช้าๆ ถังซานเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่าเขายังคงเปลือยกายล่อนจ้อน ใบหน้าเล็กๆ ของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายโดยไม่มีสาเหตุ สภาพของเขาเมื่อครู่นี้ดูเสียมารยาทต่อหน้าอาจารย์เกินไปจริงๆ

เขาเร่งรีบชำระล้างคราบสกปรกออกจากร่างกายอย่างคล่องแคล่ว เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และมายืนสำรวมอยู่เบื้องหน้าเจียงหลี่

'ไปกันเถอะเสี่ยวซาน'

เจียงหลี่เดินนำไปข้างหน้า โดยมีถังซานเดินตามหลังอย่างเชื่อฟัง...

หลังจากเดินทางมาเป็นเวลานาน ศิษย์อาจารย์ทั้งสองก็มาถึงบริเวณชายป่าอาทิตย์อัสดง ตลอดทางเจียงหลี่ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาอธิบายเรื่องการกระจายอำนาจในทวีปโต้วหลัวและคลังความรู้ที่จำเป็นสำหรับวิญญาณจารย์ให้ถังซานฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทำให้ถังซานในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยผู้เบาปัญญาที่ไม่รู้อะไรเลยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

'เสี่ยวซาน เจ้าต้องจำไว้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในการล่าวงแหวนวิญญาณมักไม่ใช่สัตว์วิญญาณเหล่านั้น แต่เป็นเหล่าวิญญาณจารย์ที่มีเจตนาแอบแฝง'

เจียงหลี่นำทางถังซานเดินทอดน่องในเขตชั้นนอก ราวกับมองไม่เห็นอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อในบริเวณรอบๆ อย่างไรก็ตาม เขาได้แผ่พลังวิญญาณออกไป และอาศัยสถานะของวิญญาณยุทธ์ราชาหญ้าเงินคราม ทำให้หญ้าเงินครามเกือบทั้งหมดในป่าอาทิตย์อัสดงแห่งนี้กลายเป็นหูเป็นตาให้กับเขา ช่วยให้เขาสามารถระบุตำแหน่งของสัตว์วิญญาณเป้าหมายได้อย่างรวดเร็ว

ถังซานพยักหน้าซ้ำๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ด้วยความทรงจำจากชาติปางก่อน เขาจึงมีความเข้าใจในจุดนี้อย่างลึกซึ้ง เมื่อเขาและเจียงหลี่ก้าวเข้าสู่ป่าอาทิตย์อัสดง เขาก็คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างอยู่ตลอดเวลา แม้เขาจะเชื่อมั่นในฝีมือของอาจารย์ แต่เขาก็รู้สึกว่าอย่างน้อยตนเองก็ไม่ควรสร้างภาระให้อาจารย์

ไม่นานนัก เมื่อทั้งสองลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทุ่งหญ้าที่มีกลิ่นอายแห่งชีวิตอันเข้มข้นก็ปรากฏแก่สายตา ผ่านข้อมูลที่ส่งมาจากเหล่าหญ้าเงินคราม เจียงหลี่ระบุสัตว์วิญญาณประเภทพืชที่เหมาะสมกับถังซานได้อย่างรวดเร็ว มันคือ 'ไผ่แดงมงคล' ที่มีอายุการตบะหกร้อยห้าสิบปี

'เสี่ยวซาน สัตว์วิญญาณตัวนี้น่าจะมอบทักษะวิญญาณที่ช่วยให้หญ้าเงินครามแข็งแกร่งขึ้นหรือเปลี่ยนสภาพเป็นโลหะได้ แต่ทักษะวิญญาณจะพัฒนาไปในทิศทางใดเป็นพิเศษนั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถในการทำความเข้าใจของเจ้าเอง'

หลังจากเจียงหลี่พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นใช้ทักษะ 'พันธนาการหญ้าเงินคราม' เถาวัลย์หญ้าเงินครามจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากพื้นดิน มัดไผ่ต้นนั้นไว้เป็นกระจุกในชั่วพริบตา ด้วยการกระชากเพียงครั้งเดียว ไผ่แดงมงคลอายุประมาณหกร้อยห้าสิบปีต้นนั้นก็ถูกเขาถอนรากถอนโคนออกมาอย่างรุนแรง

'เห็นชัดเจนหรือไม่? การพันธนาการเมื่อครู่คือการเปลี่ยนรูปแบบตามธรรมชาติของหญ้าเงินครามที่ข้าอนุมานขึ้นโดยใช้ลักษณะเด่นของวิญญาณยุทธ์ หลังจากเจ้าได้รับวงแหวนวิญญาณวงแรก เจ้าก็น่าจะสามารถพัฒนาผลลัพธ์ที่คล้ายคลึงกันนี้ออกมาได้'

ต่อมาเขาส่งสัญญาณให้ถังซานนำมีดสั้นออกมาตัดรากของไผ่แดงมงคล เพื่อที่เขาจะได้รับวงแหวนวิญญาณของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย และเขายังอธิบายเน้นย้ำว่า เฉพาะผู้ที่ลงมือสังหารเป็นคนสุดท้ายเท่านั้นที่จะสามารถดูดซับวงแหวนวิญญาณที่สัตว์วิญญาณตัวนั้นทิ้งไว้ได้

ถังซานพยักหน้า ในฐานะศิษย์สำนักถัง อุปกรณ์วิญญาณประเภทจัดเก็บของเขาไม่มีทางขาดแคลนอาวุธมีคมสำหรับการควบคุมแน่นอน เขาสัมผัสที่แหวนจัดเก็บ นำมีดปังตอที่เขาเคยตีขึ้นเองออกมาถือไว้ในมือ แล้วสับลงไปที่รากของไผ่แดงมงคลซ้ำๆ

ในไม่ช้า ไผ่แดงมงคลต้นนั้นก็กระตุกอย่างผิดธรรมชาติ จากนั้นวงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากรอยขาด เขาทำตามวิธีการที่เจียงหลี่บอกไว้ระหว่างทาง เมื่อดึงวงแหวนวิญญาณเข้าหาตัวแล้ว เขาก็นั่งขัดสมาธิและเริ่มกระบวนการดูดซับ

เจียงหลี่ไม่ได้อยู่เฉยๆ เมื่อเห็นถังซานเริ่มดูดซับวงแหวนวิญญาณ เขาเริ่มเชื่อมต่อกับหญ้าเงินครามที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งผ่านพลังจิต ขอให้พวกมันช่วยค้นหา 'บ่อน้ำหยินหยางน้ำแข็งไฟ' หรือสถานที่ที่ล้อมรอบด้วยไอพิษพิเศษ

แม้ว่าวงแหวนวิญญาณนี้จะมีอายุสูงถึงหกร้อยห้าสิบปีเศษ แต่เจียงหลี่ก็ไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงว่าร่างกายของอีกฝ่ายได้รับการเสริมแกร่งจากกาววาฬมาแล้วรอบหนึ่ง ลำพังเพียงพลังแห่งโชคลาภในตัวเขาและเหล่าทวยเทพบนสรวงสวรรค์ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ถังซานต้องจบชีวิตลงด้วยการที่ร่างกายระเบิดขณะดูดซับวงแหวนวิญญาณแน่นอน

...

เมื่อเวลาผ่านไป การดูดซับวงแหวนวิญญาณวงแรกของถังซานก็มาถึงจุดสิ้นสุด แรงกดดันพลังวิญญาณจางๆ ระเบิดออกมาจากร่างกายแผ่กระจายไปรอบๆ ไม่นานนัก วงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มก็หมุนวนอย่างสงบอยู่ที่ใต้เท้า และหญ้าเงินครามในมือของเขาก็แสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เส้นใยสีเงินเดิมที่ติดอยู่บนหญ้าเงินครามเริ่มปรากฏร่องรอยของจุดแสงสีทอง ตามการคาดเดาของเจียงหลี่ บางทีหลังจากถังซานดูดซับวงแหวนวิญญาณที่เหมาะสมอีกสองหรือสามวง วิญญาณยุทธ์ของเขาอาจวิวัฒนาการเป็นจักรพรรดิหญ้าเงินครามได้เองโดยอัตโนมัติ และถ้าเขาได้ดูดซับสมุนไพรอมตะที่เหมาะสม กระบวนการนี้อาจจะรวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก

หากเป็นเช่นนั้น หลังจากถังซานเสร็จสิ้นการสวมมงกุฎวิญญาณยุทธ์จากรัชทายาทเงินครามสู่จักรพรรดิหญ้าเงินคราม เขาก็สามารถรับรางวัลจากระบบเพื่อให้วิญญาณยุทธ์ของตนเองวิวัฒนาการจากราชาหญ้าเงินครามกลายเป็นจักรพรรดิหญ้าเงินครามอีกตนหนึ่ง ถือเป็นการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้เสียเลย

'เป็นอย่างไรบ้างเสี่ยวซาน เจ้าได้ทักษะวิญญาณแบบไหนมา?'

ถังซานเดินเข้าไปหาเจียงหลี่ด้วยความตื่นเต้นและเรียกหญ้าเงินครามออกมา 'อาจารย์ เป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ หญ้าเงินครามของข้าสามารถเปลี่ยนเป็นโลหะได้เองแล้ว และ...'

ขณะที่พูด เขาเปิดใช้งานทักษะวิญญาณแรก เด็ดใบหญ้าเงินครามออกมาสองสามใบถือไว้ในมือ พร้อมกับเนตรปีศาจสีม่วงที่เปล่งประกายวับวาว

'ทักษะวิญญาณแรก หญ้าเงินครามคมกริบ!'

ถังซานควบคุมใบหญ้าในมือ สะบัดซัดออกไปยังต้นไม้เบื้องหน้าด้วยเทคนิคพิเศษ

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ—

เจียงหลี่ก้าวเข้าไปดูและพบว่าใบหญ้าเงินครามเหล่านั้นปักลึกเข้าไปในลำต้นไม้ เขาจินตนาการได้เลยว่าในอนาคตเมื่อพลังวิญญาณของเด็กคนนี้สูงขึ้น เขาจะแสดงอานุภาพอันยิ่งใหญ่ด้วยอาวุธลับหญ้าเงินครามได้ขนาดไหน

ให้ตายเถอะ มันช่างน่าเกรงขามจนน่าขนลุกจริงๆ!