บทที่ 30 - ฉันก็เป็นคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งเหมือนกัน

บทที่ 30 - ฉันก็เป็นคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งเหมือนกัน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ในที่สุดเฉินจ้าวก็ยอมซื้อเหรียญทองตัวแทนจากปีศาจผิวเขียวจนได้

ท่านผู้มีชีวิตผู้สูงส่ง นี่คือศัสตราปีศาจของข้า แน่นอนว่าข้าไม่สามารถต่อสู้แทนเจ้าได้ แต่ข้ามีของดีๆ อยู่ในมืออีกเพียบ หากเจ้ามีความต้องการก็สามารถเรียกข้าได้ทุกเมื่อ ปีศาจผิวเขียวประคองแหวนที่ประดับด้วยอัญมณีสีเขียวส่งให้ด้วยสองมือ

เฉินจ้าวไม่ปฏิเสธ ยังไงก่อนหน้านี้ก็รับศัสตราปีศาจมาตั้งเยอะแล้ว จะรับเพิ่มอีกสักชิ้นก็ไม่เห็นจะเป็นไร

เมื่อเดินออกจากหมู่บ้าน เฉินจ้าวก็หิ้วถุงที่เต็มไปด้วยศัสตราปีศาจออกมาด้วย

เบลเซบับ ถ้าคนอื่นได้ศัสตราปีศาจพวกนี้ไป จะสามารถอัญเชิญปีศาจที่เป็นเจ้าของออกมาได้ไหม

ปีศาจไม่ได้คุยง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ ที่พวกมันยอมรับในตัวเจ้า ก็เพราะเจ้าสามารถลงมายังนรกได้ พวกมันจึงมองว่าเจ้าเป็นตัวตนที่สูงส่ง แต่ในสายตาของพวกมัน มนุษย์คนอื่นๆ ก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเท่านั้นแหละ อย่าลืมสิว่าพวกมันส่วนใหญ่เคยกินวิญญาณของมนุษย์มาแล้วทั้งนั้น

เข้าใจแล้ว จู่ๆ เฉินจ้าวก็พบว่ามือของตัวเองหายไป เกิดอะไรขึ้น มือของฉัน ร่างกายของฉัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ดูเหมือนว่าเวลาจะหมดแล้วสิ น่าเสียดายจัง ตอนแรกข้ากะว่าจะพาเจ้าไปเที่ยวที่อื่นอีกสักหน่อยแท้ๆ

เวลาหมดแล้วเหรอ นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่สามชั่วโมงเองนะ

เฉินจ้าวเบิกตาโพลง วินาทีต่อมาเขาก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องพักของโมเต็ลแล้ว

ทว่าในวินาทีถัดมา เขากลับรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก พอก้มลงมองก็เห็นว่าที่หน้าอกของตัวเองมีรูโหว่ขนาดเท่าปากชามปรากฏอยู่

ผ่านไปไม่กี่วินาที เฉินจ้าวก็ได้ยินเสียงดังกึกก้อง มันคือเสียงของปืนสไนเปอร์

ในขณะเดียวกัน บนดาดฟ้าของตึกสูงหกชั้นที่อยู่ห่างจากโมเต็ลออกไปสามร้อยเมตร เคลลี่เก็บปืนสไนเปอร์ลงกระเป๋าหลังจากยืนยันได้แล้วว่าเฉินจ้าวสิ้นใจอย่างแน่นอน

นี่คือปืนสไนเปอร์เอสจีวัน มีระยะหวังผลไกลกว่าแปดร้อยเมตร และเป้าหมายที่ถูกยิงในระยะสามร้อยเมตร ร่างกายแทบจะแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ

และกระสุนนัดเมื่อครู่นี้ก็พุ่งเจาะเข้าที่กลางอกของเฉินจ้าวอย่างจัง ต่อให้ไม่โดนหัวใจ ก็รับประกันได้เลยว่าต้องตายร้อยเปอร์เซ็นต์

ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันจะกลับมาแก้แค้น ลาก่อนนะจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย

โครม

อีธานถีบประตูพังเข้ามา ถึงแม้ตอนนี้จะดึกมากแล้ว แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงปืน และเขาก็จำได้ดีว่ามันคือเสียงของปืนสไนเปอร์

เฉิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม อีธานมองเฉินจ้าวที่นอนอยู่บนเตียง พร้อมกับมองเห็นรูโหว่ขนาดเท่าปากชามบนกำแพงฝั่งขวาของเตียง

เฉินจ้าวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย อีธาน กี่โมงแล้ว มีลูกค้ามาอีกเหรอครับ

ขอบคุณพระเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง คุณไม่เป็นไร

เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ

คุณดูนี่สิ เฉินจ้าวหันไปมองรูโหว่อันน่าสยดสยองบนกำแพงข้างเตียง

ชั่วพริบตานั้น ความทรงจำของเฉินจ้าวก็หวนกลับมา เขาจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว

เขาถูกยิง เขาถูกฆ่าตายไปแล้ว

อีธานเห็นเฉินจ้าวหน้าซีดเผือด ก็คิดว่าเขาคงกำลังตกใจกลัว

อีธานรีบดึงผ้าม่านปิด เฉิน เปลี่ยนห้องเถอะครับ อย่างน้อยก็อย่าอยู่ห้องที่หันหน้าออกไปทางหน้าต่างเลย

สีหน้าของเฉินจ้าวเริ่มย่ำแย่ลงเรื่อยๆ อีธาน ผมไม่เป็นไรครับ ขอผมอยู่เงียบๆ คนเดียวสักพักนะ

แขนขาของเฉินจ้าวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันถูกฆ่า ฉันถูกฆ่า ฉันถูกฆ่าตายไปแล้ว

เฉิน คุณเป็นยังไงบ้าง

ผมไม่เป็นไรแล้วครับ

คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร

ครับ ผมแน่ใจ

เดี๋ยวฉันเปลี่ยนห้องให้คุณตอนนี้เลย

ไม่ต้องหรอกครับ ผมคิดว่านักฆ่าคนนั้นน่าจะหนีไปแล้วล่ะ

คุณแน่ใจเหรอ บางทีนักฆ่าอาจจะยังซุ่มดูอยู่ก็ได้นะ

ผมรู้ตัวดีครับว่ากำลังทำอะไรอยู่ อีธาน คุณออกไปก่อนเถอะ

คุณแน่ใจนะว่าไม่มีปัญหา

ครับ ผมแน่ใจ

ตกลง ถ้างั้นฉันออกไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกได้ตลอดเลย

เมื่ออีธานออกไปแล้ว เฉินจ้าวก็หันไปมองถุงใส่ศัสตราปีศาจที่วางอยู่ข้างๆ

สัตว์ประหลาดหูใหญ่ ไม่มีประโยชน์ แบนชีร่ำไห้ ไม่มีประโยชน์ ปีศาจกินฝัน ไม่มีประโยชน์ อสูรนักล่าสีเลือด เจ้านี่แหละ

เฉินจ้าวจำอสูรนักล่าสีเลือดตนนี้ได้ มันเคยบอกว่ามันมีวิธีตามรอยศัตรูได้ทุกรูปแบบ

เฉินจ้าวหยิบศัสตราปีศาจของอสูรนักล่าสีเลือดขึ้นมา ศัสตราปีศาจของมันคือเขี้ยวสุนัข ความจริงแล้วอสูรนักล่าสีเลือดก็คล้ายๆ กับมนุษย์หมาป่า เพียงแต่มันมีหัวเป็นสุนัขและมีร่างเป็นมนุษย์ ดูคล้ายกับเทพอานูบิสในตำนานอียิปต์โบราณมากกว่า

สุนัขพันธุ์บูลเทอร์เรียสีดำตัวใหญ่ยักษ์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฉินจ้าว ปกติแล้วสุนัขพิตบูลที่ตัวใหญ่ที่สุดก็สูงไม่เกินเจ็ดสิบเซนติเมตรและหนักไม่เกินห้าสิบกิโลกรัม

แต่อสูรนักล่าสีเลือดในร่างบูลเทอร์เรียตัวนี้กลับมีความสูงเกินหนึ่งเมตร มันดูไม่เหมือนสุนัขเลยสักนิด แต่มองดูเหมือนเสือที่มีหัวเป็นสุนัขเสียมากกว่า

ท่านผู้มีชีวิตผู้สูงส่ง ขอบคุณที่ท่านอัญเชิญข้ามา

เฉินจ้าวลุกขึ้นยืน แล้วหยิบผลึกปีศาจอายุหนึ่งปีออกมาจากกล่องโลหะ ฉันต้องการให้แกช่วยตามล่าคนให้หน่อย เป็นผู้หญิงชาวมนุษย์ ถ้าแกหาตัวเธอพบ ผลึกปีศาจชิ้นนี้ก็จะเป็นของแก

อสูรนักล่าสีเลือดลุกขึ้นยืนความสูงของมันเกือบจะถึงสองเมตรครึ่ง มันค้อมตัวเคารพเฉินจ้าว ความปรารถนาของเจ้าคือความกล้าหาญของข้า ข้าจะนำตัวนางมาอยู่แทบเท้าเจ้าให้จงได้

นี่คือปลอกกระสุนที่เธอทิ้งไว้ แกจะหาตัวเธอเจอไหม

อสูรนักล่าสีเลือดอ้าปากคาบปลอกกระสุนไปเคี้ยว ไม่มีปัญหา ข้าสัมผัสได้ถึงตำแหน่งของนางแล้ว

โครม

อสูรนักล่าสีเลือดพุ่งชนหน้าต่างจนแตกกระจาย แล้วหายลับไปในความมืดมิดของยามราตรี

อีธานรีบวิ่งเข้ามาอีกครั้ง เฉิน เกิดอะไรขึ้น นักฆ่าคนนั้นกลับมาอีกแล้วเหรอ

เปล่าครับ ไม่มีอะไร แค่ลมพัดน่ะ

อีธานถึงกับหน้าดำทะมึน คุณอย่ามาหลอกคนซื่ออย่างฉันหน่อยเลย ที่นี่ไม่มีลมพัดแรงขนาดนั้นหรอกนะ แถมเศษกระจกพวกนี้ก็ดูเหมือนถูกกระแทกจากข้างในออกไปข้างนอกชัดๆ

อีธาน คุณช่วยออกไปหน่อยได้ไหมครับ แล้วถ้าหลังจากนี้ห้องผมมีเสียงดังอะไรอีก ก็ไม่ต้องเข้ามาแล้วนะครับ

เฉิน คุณคงไม่ได้คิดสั้นหรอกนะ คุณยังหนุ่มยังแน่น วางใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะหาคนมาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ ฉันรับรองเลยว่าจะจัดการให้เรียบร้อย

โธ่เอ๊ย ผมไม่ได้คิดสั้นสักหน่อย หลังจากโดนลอบยิงเมื่อกี้ ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลัวตายขึ้นมาจับใจเลยล่ะ

คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้คิดสั้น

ผมแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ

ตกลง

จำไว้นะครับ ไม่ว่าจะมีเสียงอะไรดังขึ้น ห้ามเข้ามาเด็ดขาด

แล้วคุณกำลังจะทำอะไร

เฉินจ้าวแสยะยิ้ม แก้แค้นไงครับ

[จบแล้ว]