บทที่ 16 ทีมจับทาสของตลาดค้าทาสไจแอนต์อีเกิล

ซีลินมองดูชายฉกรรจ์นับสิบคนที่เดินกร่างเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พวกมันกำลังประเมินรถม้าราวกับเป็นเหยื่ออันโอชะ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"พวกมันล้วนเป็นพวกมือเปื้อนเลือดทั้งนั้น ถ้าอย่างนั้น... ไม่ต้องเก็บไว้ ฆ่าให้หมด"

เรย์มอนด์พยักหน้ารับคำสั่งของนายน้อยดิอาสทันที เขาชักดาบออกมาแล้วกล่าวว่า

"เฮลิมี่ คุ้มครองนายน้อยกับคนอื่นๆ! ควินดี้ ตามข้ามา!"

สิ้นคำกล่าว เรย์มอนด์ก็พุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก ปลายดาบของเขาชี้ตรงไปยังหัวหน้าโจรที่แข็งแกร่งที่สุด

ควินดี้หันไปมองซีลินแวบหนึ่ง เมื่อเขาพยักหน้าอนุญาต นางจึงพุ่งตัวตามออกไป!

เห็นได้ชัดว่าเรย์มอนด์ไม่มีสิทธิ์สั่งนาง นางเชื่อฟังเพียงเจ้านายของนางเท่านั้น

กลิ่นอายของเรย์มอนด์นั้นทรงพลังอย่างยิ่ง ทันทีที่เขาลงมือ พวกโจรก็รีบตีวงล้อมเข้ามาหาเขาราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต

ส่วนเด็กสาวร่างเล็กอย่างควินดี้นั้น พวกมันแทบจะไม่ชายตามองเลยด้วยซ้ำ

เด็กผู้หญิงแบบนางก็เป็นแค่ของเล่นสำหรับพวกมันมาตลอด

ใครจะไปมัวระวังลูกแมวน้อยกันล่ะ?

ทว่าความคิดนั้นกลับทำให้พวกมันต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส

แม้ควินดี้จะยังไม่ใช่นักดาบระดับหนึ่ง ทว่าความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของนางก็เป็นตัวเปิดฉากการต่อสู้!

หลังจากที่นางปลิดชีพพรรคพวกของมันไปสองคนในกระบวนท่าเดียว ในที่สุดพวกโจรก็ตระหนักได้ว่าเด็กสาวร่างเล็กที่สูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตรผู้นี้ คือศัตรูตัวฉกาจที่อันตรายถึงชีวิต

เมื่อสังหารคนไปถึงสองคนติดต่อกันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของควินดี้ก็ซีดเผือดลง

ความหวาดกลัวจากการฆ่าคนเป็นครั้งแรกทำให้นางรู้สึกคลื่นไส้

เมื่อเห็นดังนั้น พวกโจรก็สบโอกาสพุ่งเข้าใส่นางทันที!

ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ คมดาบวาววับฟาดฟันตรงดิ่งไปยังศีรษะของนาง

หัวใจของเรย์มอนด์หล่นวูบ เขารีบขยับตัวเข้าไปช่วยนาง

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร ม่านพลังสีฟ้าน้ำทะเลก็สว่างวาบขึ้นล้อมรอบตัวควินดี้เอาไว้

โล่วารี!

ดาบใหญ่ของพวกโจรฟาดเข้ากับกำแพงน้ำที่กระเพื่อมไหว ก่อนจะสะท้อนกลับไปโดยไม่สร้างความเสียหายใดๆ

เรย์มอนด์หันไปมองที่รถม้า มิเลียนยืนชูมือที่เปล่งแสงสีไพลินเรืองรองพลางตะโกนขึ้น

"ควินดี้ ฉันช่วยเธอเอง!"

ศรวารี!

นางวาดแขนออกไป ศรน้ำขนาดเท่าตัวคนก็พุ่งทะลวงร่างของโจรคนหนึ่งจนทะลุเป็นรูโหว่

ควินดี้เรียกสติกลับคืนมาแล้วพุ่งตัวออกวิ่ง นางอ้อมไปด้านหลังแล้วตวัดดาบฟันโจรระดับหนึ่งขาดสะบั้นในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เรย์มอนด์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะกลับไปตีเนียนทำทีเป็นชุลมุนต่อ

อันที่จริง เขาสามารถจัดการพวกโจรป่านับสิบคนนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวสบายๆ

ที่เขายั้งมือไว้ก็เพียงเพื่อฝึกปรือฝีมือให้กับควินดี้และเฮลิมี่ เพื่อให้พวกนางเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขากำลังแก่ตัวลง ไม่รู้ว่าจะอยู่รับใช้นายน้อยดิอาสไปได้อีกสักกี่ฤดูกาล... ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ ในบรรดาทาสทั้งสี่คนที่นายน้อยซื้อมา มีสองคนเป็นอัจฉริยะด้านวิชาดาบ... และอีกหนึ่งคนเป็นถึงอัจฉริยะด้านเวทมนตร์!

มิเลียนไม่มีทางเปิดเผยพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ของนางก่อนที่จะถูกซื้อตัวมาแน่ ไม่อย่างนั้นค่าตัวของนางคงพุ่งทะยานขึ้นไปเป็นสิบเท่า

เพียงไม่กี่วัน นางก็กลายเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ระดับหนึ่งไปแล้ว รวดเร็วเสียจนแม้แต่เรย์มอนด์ก็ยังต้องตกตะลึง

ทว่าความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นต่อซีลิน ดิอาส ทำให้เขาเก็บซ่อนความตื่นตะลึงเอาไว้ได้มิดชิด

แทนที่จะเกิดความคลางแคลงใจ เรย์มอนด์กลับพยักหน้าด้วยความภาคภูมิใจขณะเฝ้ามองมิเลียนและควินดี้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน

หากมีโจรคนไหนเล็ดลอดผ่านไปได้ ก็ต้องไปเจอกับเฮลิมี่ที่คอยคุ้มกันรถม้าอยู่ดี พวกมันไม่มีทางสร้างแรงกระเพื่อมอะไรได้หรอก

เมื่อข้ารับใช้ทั้งสามคนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ เรย์มอนด์ก็คงสามารถวางมือได้อย่างสงบสุขเสียที

เรย์มอนด์พาควินดี้และเฮลิมี่เดินกวาดล้างและเก็บกวาดสนามรบ ทว่าของมีค่ากลับมีเพียงน้อยนิด

นอกจากอาวุธของพวกโจรแล้ว พวกเขาก็พบเพียงเหรียญทองไม่กี่เหรียญและของกระจุกกระจิกอีกนิดหน่อยเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าสาวใช้ทั้งสี่ยังคงมีใบหน้าซีดเผือด ซีลินจึงบอกให้เรย์มอนด์ขับรถม้าต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง แล้วค่อยแวะพักริมทาง

เมื่อไม่พบร่องรอยของทาสระดับมหากาพย์เลย ซีลินก็เริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะแค่โชคไม่ดี

ขณะที่ความท้อแท้เริ่มก่อตัวขึ้น ขบวนคาราวานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้า

เขาแทบจะไม่ได้ชายตามองมันเลยด้วยซ้ำ... จนกระทั่งกรงขังที่ส่องแสงเจิดจ้าเคลื่อนผ่านไป ซึ่งรวมถึงแสงสีแดงที่เขาปรารถนาด้วย เขาถึงกับกระโดดลงจากรถม้าด้วยความตื่นเต้น!

โวเวน หัวหน้าทีมจับทาสของตลาดค้าทาสไจแอนต์อีเกิล เห็นคนมายืนขวางทาง ก็แทบจะสบถด่า... หรือไม่ก็พุ่งเข้าโจมตีตรงนั้นเลย

ทว่าวินาทีที่เขาสังเกตเห็นลักษณะของซีลิน ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยถามอย่างสุภาพ

"ขอประทานโทษ ไม่ทราบว่าท่านเป็นใครหรือขอรับ และเหตุใดจึงมาขวางทางพวกเรา?"

สมาชิกในทีมคนอื่นๆ หันมามองหน้ากัน ก่อนจะค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝักเมื่อได้ยินน้ำเสียงของหัวหน้า

เมื่อเรย์มอนด์ก้าวมายืนอยู่เคียงข้าง ซีลินก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"ฉันคือบารอนดิอาส ผู้มีอาณาเขตติดกับดินแดนของบารอนแวนบิวเรน ฉันก็แค่มาเที่ยวชมดินแดนบารอนของพวกนายเล่นๆ น่ะ ส่วนที่ฉันหยุดพวกนายไว้ ก็เพราะฉันถูกใจสินค้าของพวกนายนิดหน่อย แน่นอนว่าฉันจะจ่ายเงินให้... ทาสคนละสองเหรียญทอง ว่ายังไง?"

โวเวนเหลือบมองเรย์มอนด์ และยิ่งมั่นใจว่าคนผู้นี้คือขุนนางตัวจริง

กลิ่นอายความสูงศักดิ์อาจจะเสแสร้งแกล้งทำกันได้ แต่การมีพ่อบ้านผู้มีกลิ่นอายอันน่าเกรงขามเช่นนี้อยู่เคียงข้าง... เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ประสบการณ์หลายสิบปีได้หล่อหลอมกลิ่นอายของเรย์มอนด์ขึ้นมาอย่างแท้จริง

โวเวนเคยได้ยินมาด้วยว่าบารอนดิอาสนั้นเป็นคนมีเหตุผล เขาจึงฉีกยิ้มกว้าง

"ที่แท้ก็ท่านบารอนดิอาสนี่เอง! เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่สินค้าของพวกเราเตะตาท่าน! ถึงกระนั้น พวกนี้ก็เป็นทาสมนุษย์สัตว์ชั้นดี... สองเหรียญทองต่อคนดูจะน้อยไปสักหน่อยนะขอรับ..."

ซีลินแสร้งทำเป็นขมวดคิ้ว "ถ้าอย่างนั้น คนละห้าเหรียญทองล่ะ?"

รอยยิ้มของโวเวนกว้างขึ้นไปอีก แม้เขาจะแสร้งถอนหายใจออกมา "ไม่ได้โลภมากหรอกนะขอรับใต้เท้า... แต่สินค้าล็อตนี้เป็นมนุษย์สัตว์หนุ่มสาวที่แข็งแรง แถมยังมีนักรบหญิงหน้าตาสะสวยที่มีฝีมือไม่เบาอยู่ด้วย..."

"แปดเหรียญทอง ทุกคน"

ทันทีที่สิ้นคำพูด นัยน์ตาของซีลินก็เยียบเย็นลงหลายส่วน

หัวใจของโวเวนกระตุกวูบ เขารีบตอบกลับทันที

"ตกลงตามนี้เลยขอรับ! ขอบพระคุณมากขอรับ ท่านบารอนดิอาส!"

เงินและทาสถูกส่งมอบให้แก่กัน โวเวนแบ่งเงินที่ได้มากับลูกน้องอย่างเบิกบานใจ

สินค้าล็อตนี้ยังไม่ได้ถูกบันทึกลงในบัญชีของตลาดค้าทาสไจแอนต์อีเกิลด้วยซ้ำ ทำให้โวเวนมีช่องทางในการยักย้ายถ่ายเทได้สบายๆ

มนุษย์สัตว์หนุ่มสาวแปดคน แลกกับเงินหกสิบสี่เหรียญทอง... นับว่าเป็นราคาที่ยอดเยี่ยมมาก

นอกเหนือจากนักรบหญิงระดับสองแล้ว ที่เหลือก็เป็นแค่สินค้าคุณภาพดาดๆ ที่ไม่มีทางขายได้ราคาสูงขนาดนี้แน่

รีเบคก้า นักรบหญิงระดับสองผู้นั้นกำลังจ้องมองซีลินอย่างระแวดระวัง พลางกางแขนปกป้องชาวบ้านที่อายุน้อยกว่าไว้เบื้องหลัง