บทที่ 13: ฟันเหล็กกรามทองแดงแบบไหนกันเนี่ย?

บทที่ 13: ฟันเหล็กกรามทองแดงแบบไหนกันเนี่ย?

เหอะ ยัยชาเขียวคนนี้... "อ้อ เธอโดนผลเลอปาหล่นใส่จนสลบไปน่ะ"

"หลี่เป่ยหนิง รีบขึ้นไปบนหุ่นรบเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงตะโกนของไอป้า อสูรหญ้าที่มีพลังดาราระดับเก้าก็พุ่งพรวดเข้ามาอย่างดุดัน!

"จะขึ้นหุ่นรบไปทำไม! เสบียงของเรามาส่งถึงที่แล้วต่างหาก!" หลี่เป่ยหนิงขยับมือขณะเอ่ยปาก ไม่นานนัก ค่ายกลแสงก็สว่างวาบเข้าจู่โจม จนกุ้งเครย์ฟิชยักษ์หยุดชะงักไป ขณะที่เธอกำลังจะโชว์ออฟต่อโดยใช้ค่ายกลแสงจัดการกุ้งเครย์ฟิชให้สิ้นซาก จู่ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าพลังวิญญาณของตัวเองมีไม่พอ!

ให้ตายสิ... พลังวิญญาณจากหินพลังงานแค่ก้อนเดียว ไม่พอให้เธอผลาญเล่นจริงๆ ด้วย!

เธอกระโจนขึ้นไปบนหุ่นรบและเปิดใช้งานโหมดต่อสู้! หุ่นรบกระโดดขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะปล่อยหมัดซัดเข้าที่หัวของกุ้งเครย์ฟิชยักษ์เต็มแรง น็อกเอาต์ในหมัดเดียว!

เจียงจื่อเหยียนเตรียมพร้อมที่จะยื่นมือเข้าช่วยทุกเมื่อ แต่เขากลับพบว่าหลี่เป่ยหนิงคือนักรบตัวจริงที่รักษาสถานะพร้อมรบอยู่เสมอ

ทุกคนในกองพลที่สองต่างก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง! อสูรหญ้าตัวนี้แข็งแกร่งกว่าทุกคนในหน่วยของไอป้าเสียอีก แต่เธอกลับจัดการมันได้ในหมัดเดียว! พลังจิตของเธอจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!

คลาร์ก แอนน์ ที่กำลังแกล้งสลบอยู่ หรี่ตาลงและเฝ้ามองทุกอย่าง วินาทีที่เธอเห็นอสูรหญ้า เธอลังเลอยู่ว่าจะแกล้งสลบต่อหรือรีบตื่นขึ้นมาดี แต่อสูรหญ้าตัวนั้นก็ตายเสียแล้ว ถูกหลี่เป่ยหนิงฆ่าตายอย่างง่ายดาย จนเธอเริ่มสับสนในชีวิตตัวเอง

คลาร์ก แอนน์ ที่ยังคงแสร้งสลบ แอบภาวนาในใจขอให้ตัวเองถูกพากลับค่ายหลักด้วยหุ่นรบของเจียงจื่อเหยียน ไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ ขณะที่ชายคนนั้นกำลังเอื้อมมือมาอุ้มเธอ เธอแอบลืมตาขึ้นมอง และใบหน้าดำคล้ำของไอป้าก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา คลาร์ก แอนน์ รีบลุกขึ้นนั่งและนวดขมับของตัวเองทันที

เมื่อเห็นว่าเธอฟื้นแล้ว ไอป้าก็ยืดตัวขึ้น "คุณเป็นอะไรไหม? ทำไมถึงโดนผลเลอปาตกใส่จนสลบไปได้ล่ะ?"

"ฉันไม่โอเค! ไปถามยัยนั่นสิ" คลาร์ก แอนน์ เดินกระฟัดกระเฟียดไปที่หุ่นรบของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

แล้วหลี่เป่ยหนิงกำลังทำอะไรอยู่งั้นหรือ? หลี่เป่ยหนิงแอบดูดกลืนพลังวิญญาณจากหินพลังงานในหุ่นรบของตัวเองจนหมดเกลี้ยง ในตอนที่ไม่มีใครทันสังเกต

เมื่อไอป้ากับคนอื่นๆ หันไปมอง หลี่เป่ยหนิงก็กะพริบตาปริบๆ แล้วพูดว่า "หุ่นรบของฉันพลังงานหมดแล้ว ใช้งานไม่ได้ มีใครให้ฉันติดรถไปด้วยได้บ้าง?"

เจียงจื่อเหยียนปรายตามองหุ่นรบของตัวเอง เขาเพิ่งเปลี่ยนหินพลังงานไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตามหลักแล้วมันไม่น่าจะหมดเร็วขนาดนี้

"มีใครมีหินพลังงานสำรองบ้างไหม?" ไอป้าหันไปถามลูกทีม ทุกคนต่างส่ายหน้า นี่เป็นช่วงเวลาพิเศษ หินพลังงานกำลังขาดแคลนอย่างหนัก ทุกคนต่างก็รอการจัดสรรเสบียงกันทั้งนั้น

หลี่เป่ยหนิงเกาหัวและพูดอย่างเก้อเขิน "ช่วงนี้ฉันอาจจะใช้หุ่นรบทำอาหารบ่อยไปหน่อยมั้ง"

"ไปเถอะ นั่งหุ่นรบของฉันกลับ" เสียงของเจียงจื่อเหยียนดังขึ้น เอ่ยชวนหลี่เป่ยหนิง

คลาร์ก แอนน์ ที่กำลังจะก้าวขึ้นหุ่นรบของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงของนายพลเจียงที่ตนเองหมายปอง ก็ถึงกับได้รับความเสียหายคริติคอลไปนับหมื่นแต้ม

"ขอบคุณนะ! งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะ แต่ก่อนไป พวกนายช่วยฉันเก็บผลไม้จากต้นเลอปาพวกนี้หน่อยได้ไหม?"

"เธอจะเอาผลเลอปาไปทำไม?" ไอป้ามองเศษผลเลอปาที่แตกกระจายอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

"เจ้านี่น้ำมันดื่มอร่อยมากเลยนะ!"

"ผลเลอปาเนี่ยนะ? ดื่มได้?? นี่เธอมีฟันเหล็กกรามทองแดงหรือยังไง?" คิ้วของไอป้ากระตุก เต็มไปด้วยความกังขาอย่างลึกซึ้ง

"ใช่แล้ว! มานี่ ฉันจะสอนวิธีเฉาะมะพร้าว... เอ้ย วิธีเปิดผลเลอปาให้ดู!" หลี่เป่ยหนิงพูดพลางหยิบมีดขึ้นมาสับลงบนผลเลอปา ในที่สุด ผลเลอปาก็เผยให้เห็นส่วนที่เปราะบางที่สุด เธอกรีดมันออกด้วยมีด ล้วงหาหลอดจากในมิติเก็บของ เสียบลงไป แล้วยื่นให้เจียงจื่อเหยียน

"นายพลเจียง ลองชิมดูสิคะ"

เจียงจื่อเหยียนรับผลเลอปาไป ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย "อืม"

สมาชิกหน่วยของไอป้ารีบเก็บผลเลอปาที่เหลืออยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ละคนหยิบไปคนละลูก ใช้พลังดาราสร้างเป็นมีดแหลมคม แล้วเริ่มปอกเปลือกตามแบบหลี่เป่ยหนิง แม้พวกเขาจะปอกได้ไม่สวยงามเท่าหลี่เป่ยหนิง แต่มันก็ไม่มีผลต่อการกิน! ในเมื่อไม่มีหลอด พวกเขาจึงแหงนหน้าขึ้น ประคองผลเลอปาไว้ แล้วเทน้ำลงคอไปเลย

อา! นี่มันรสชาติสวรรค์ระดับไหนกันเนี่ย! ทั้งหอมหวานอร่อย ชื่นใจสุดๆ!

หลังจากดื่มน้ำจนหมด สมาชิกในหน่วยก็เริ่มลงมือทำงานทันที เพียงไม่นาน ผลเลอปาจากต้นเลอปาหลายแถวก็ถูกเก็บจนเกลี้ยง

มิติเก็บของของหน่วยไอป้าเต็มเอี๊ยดไปหมดแล้ว พวกเขาจึงหยิบผลเลอปาไปคนละสองลูก เอาไปเก็บไว้ในหุ่นรบของตัวเอง ส่วนที่เหลือก็ถูกกวาดเรียบเข้าไปอยู่ในมิติเก็บของของเจียงจื่อเหยียน เศรษฐีพื้นที่มิติตัวจริง

คลาร์ก แอนน์ ยังไม่ได้ลิ้มรสน้ำผลเลอปาเลย รสเผ็ดของพริกจางหายไปจากปากแล้ว แต่ไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวยังคงแผดเผาอยู่ในใจ เธอมองดูหลี่เป่ยหนิงก้าวขึ้นหุ่นรบของเจียงจื่อเหยียน จากนั้นก็ก้มลงมองวิดีโอของหลี่เป่ยหนิงที่เธอแอบบันทึกไว้ก่อนหน้านี้ พร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน

หลี่เป่ยหนิงนั่งลงบนเบาะหลังของหุ่นรบ เข็มขัดนิรภัยก็เด้งออกมารัดตัวเธออย่างรวดเร็ว เธอนั่งอย่างสบายใจ ซึมซับพลังวิญญาณที่เพิ่งดึงมา พลังวิญญาณจากหินพลังงานในหุ่นรบของเจียงจื่อเหยียนนั้นมีปริมาณมหาศาลและบริสุทธิ์กว่าหินพลังงานที่ไอป้าเอาออกมาให้ก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนว่าในตอนนี้ แหล่งกำเนิดพลังวิญญาณเพียงหนึ่งเดียวในยุคดวงดาวอันยิ่งใหญ่ ก็คือหินพลังงานของหุ่นรบ เจ้าของร่างเดิมของหลี่เป่ยหนิงเป็นพวกเรียนห่วย เธอจึงไม่มีความทรงจำเลยว่าหินพลังงานพวกนี้มาจากไหน สมองกลส่วนตัวของเธอก็หายไป ทำให้ไม่สามารถเข้าไปค้นหาข้อมูลในเครือข่ายดวงดาวได้

มือเรียวงามโบกผ่านหน้าดวงตา ชั้นแสงโปร่งใสแทบมองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นบนม่านตา หลี่เป่ยหนิงกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อค้นหาเสบียงที่อาจอยู่ใกล้เคียง แต่ตลอดทางกลับค่าย นอกจากต้นเลอปาสูงตระหง่านไม่กี่ต้นแล้ว ก็มีแต่ดินทรายสีเหลืองแห้งแล้ง ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย

อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังคงมีความสุขมากกับผลเก็บเกี่ยวอันเต็มเปี่ยมในวันนี้ ขณะที่เธอกำลังจะคลายค่ายกลวิญญาณออกจากดวงตา เธอก็เหลือบไปเห็นกลุ่มพลังชีวิตอันเจิดจ้าใต้ผืนดินในระยะไม่ไกลนัก! พลังวิญญาณช่างหนาแน่นอะไรเช่นนี้! เธอสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ และแอบจดจำตำแหน่งนั้นไว้อย่างเงียบๆ

"เควิน หินพลังงานพวกนี้มาจากไหนเหรอ?"

"หินพลังงานของหุ่นรบน่ะเหรอ? ขุดมาจากแร่พลังงานยังไงล่ะ แร่พลังงานนั้นหายากมาก ผมเปลี่ยนหินพลังงานในหุ่นรบสำรองของเจ้านายให้แล้วนะ เพราะงั้นคุณต้องใช้มันอย่างประหยัดหน่อย ใครๆ ก็บอกว่าคุณเป็นคนเรียนห่วย ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอกนะ แต่ตอนนี้ผมเชื่อแล้วล่ะ" เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ของเควิน ไม่ว่าจะฟังยังไงก็ดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยเธออยู่ชัดๆ

"แล้วดาวอิลียามีแร่พลังงานบ้างไหม?" หลี่เป่ยหนิงนึกถึงผืนดินที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่ พลางสงสัยว่านั่นอาจจะเป็นแร่พลังงานก็ได้

"ยังไม่มีการค้นพบแร่พลังงานบนดาวอิลียาเลย คุณคิดว่ามันเป็นต้นเลอปาหรือไง? ที่จะเดินสะดุดเอาได้ง่ายๆ น่ะ? ต้องสำรวจดาวเคราะห์กว่าสองร้อยดวงถึงจะเจอดาวที่มีแร่พลังงานสักดวง แถมต่อให้รู้ว่าดาวดวงนั้นมีแร่ คุณก็อาจจะหามันไม่เจอด้วยซ้ำ"

หลี่เป่ยหนิงอารมณ์ดีสุดๆ เธอฮัมเพลงไปตลอดทางจนถึงค่าย เธอตั้งใจว่าจะหาข้ออ้างแอบหลบออกมาคนเดียวในภายหลัง

หลังจากที่เจียงจื่อเหยียนเอาเสบียงในมิติเก็บของออกมาจัดการเรียบร้อย เขาก็ได้รับการเรียกตัวจากองค์ชายรอง เขาจึงกลับไปที่เต็นท์เพื่อเตรียมตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเจียงจื่อเหยียนไปแล้ว หลี่เป่ยหนิงก็หันไปตบไหล่ไอป้า "ตอนขากลับฉันเห็นพืชชนิดนึงน่ะ ว่าจะไปดูสักหน่อยว่ามันเอามาทำเครื่องปรุงได้ไหม แล้วก็จะเด็ดมานิดหน่อยด้วย นายช่วยสอนพวกเขาวิธีเปิดผลเลอปาไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา"

"รอฉันด้วย! ขอฉันเอาเสบียงออกจากมิติเก็บของแป๊บนึง เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน!"

"ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการคนเดียวได้! ถ้านายไป แล้วใครจะสอนพวกเขากินผลเลอปล่ะ? จริงไหม" หลี่เป่ยหนิงพูดพลางก้าวเท้าเดินออกไป

"งั้นก็ระวังตัวด้วยนะ!"

ทีมพ่อครัวต่างมองกองมันฝรั่งกับพริกหยวกสีเหลืองกองโตเป็นภูเขาเลากาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยที่ไม่รู้เลยว่าวัตถุดิบพวกนี้มีคุณสมบัติอะไร แล้วยังมีผลเลอปาเปลือกแข็งที่กองอยู่เต็มพื้นนี่อีก มันคืออะไรกันล่ะเนี่ย?