บทที่ 28 วันนี้ขอเล่นเซฟๆ หน่อย

บทที่ 28 วันนี้ขอเล่นเซฟๆ หน่อย

นักรบยีนขั้นสอง 10%!

ความแข็งแกร่งของหวังเย่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความเร็ววันละ 4%

เคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาดขั้นต้นระดับสมบูรณ์แบบ ทำให้เขามีความเร็วในการฝึกฝนสูงที่สุดในบรรดาผู้วิวัฒนาการระดับต้นทั้งหมด

การจะทะลวงขึ้นเป็นนักรบยีนขั้นสามภายในหนึ่งเดือน ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลย

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการยื่นใบสมัครเข้าหน่วยงานต่างๆ ของสามองค์กรหลัก ซึ่งก็เหมือนกับการยื่นใบสมัครเข้าเรียนนั่นแหละ

หลังจากนี้ก็จะเป็นขั้นตอนการพิจารณา การตอบรับ การจัดสรรกำลังพล การส่งหนังสือแจ้งเตือน และการเตรียมตัวก่อนเข้าทำงาน

กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาประมาณห้าวัน

ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ อาจจะกำลังนั่งลุ้นผลด้วยความกระวนกระวายใจ

แต่สำหรับหวังเย่ ผู้ซึ่งคว้าอันดับหนึ่งในการทดสอบมือใหม่ หลังจากที่เขายื่นใบสมัครไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเมื่อวานนี้ ในเครือข่ายภายในของค่ายวิวัฒนาการก็มีตัวหนังสือสีแดงตัวเบ้อเริ่มปรากฏหรา ประกาศต้อนรับการเข้าร่วมหน่วยกู้ภัยของเขาอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว

และวันนี้ ก็มีประกาศเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความ

[ขอต้อนรับอวี๋สุ่ยชิน นักเรียนค่ายตะวันตก รุ่น 101 เข้าสู่หน่วยกู้ภัย]

ข้อความสั้นๆ แต่กลับสร้างความสั่นสะเทือนได้อย่างมหาศาล

หน่วยกู้ภัย ซึ่งถือว่าเป็นหน่วยงานที่ถูกลืมและมีตัวตนน้อยที่สุดในบรรดาสามหน่วยงานพิเศษ จู่ๆ ก็ได้รับความสนใจอย่างล้นหลามขึ้นมาทันที

เพราะปกติแล้ว ในการทดสอบมือใหม่แต่ละรุ่น หน่วยกู้ภัยแทบจะไม่เคยดึงตัวนักเรียนระดับท็อปทรีมาร่วมทีมได้เลยสักคน

"หวงจื่อรุ่ยพูดถูกจริงๆ ด้วย เธอมีจิตใจเมตตาซะจริงๆ" ในมุมมองของหวังเย่ ด้วยนิสัยที่เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมแบบอวี๋สุ่ยชิน บวกกับสถานะการเป็นผู้ใช้พลังพิเศษ การเลือกเข้าศูนย์อนาคตน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว

แต่เธอกลับเลือกที่จะเข้าร่วมกับหน่วยกู้ภัย นอกเหนือจากอุดมการณ์และความเชื่อส่วนตัวแล้ว ก็คงไม่มีเหตุผลอื่นมาอธิบายได้อีก

คงไม่ได้ทำเพื่อเขาหรอกมั้ง

...

รถประจำค่ายจอดเทียบท่าที่จุดตั้งมั่นหมายเลข 3

หวังเย่ตุนเสบียงทั้งน้ำและอาหารแห้งเอาไว้เต็มกระเป๋า ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ

วันนี้ขอฟาร์มแบบเซฟๆ หน่อยดีกว่า

สวนสาธารณะหนานหูมันอันตรายเกินไป

เมื่อวานขนาดเขาระวังตัวแจแล้ว ก็ยังไม่วายแจ็กพอตแตกไปเจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูงจนได้แผลกลับมาจนได้

ผลก็คือ เมื่อคืนหมอซูสั่งห้ามเขาออกกำลังกายอย่างหนักเด็ดขาด

และเธอก็เป็นฝ่ายคุมเกมเองทั้งหมด

"วันนี้ขอให้ได้กลับบ้านอย่างสวัสดิภาพเถอะ" พอพูดจบ หวังเย่ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ

เพราะทุกครั้งที่เขาตั้งปณิธานอะไรไว้ มักจะโดนกรรมตามสนองตอกหน้าหงายอยู่เรื่อย...

เมื่อเทียบกับสวนสาธารณะหนานหูที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านแล้ว พื้นที่ทางทิศเหนือนั้นกว้างใหญ่ไพศาลแต่กลับเงียบสงบกว่ามาก

ในอดีตที่นี่เคยเป็นเขตรอบนอกเมือง เนื่องจากไม่มีแม่น้ำหรือทะเลสาบอยู่ใกล้ๆ ก็เลยไม่ค่อยดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายให้มารวมตัวกันสักเท่าไหร่

ที่นี่จึงเหมาะสำหรับให้พวกว่าที่นักรบยีนและนักรบยีนขั้นหนึ่งมาใช้เป็นที่ฝึกซ้อมฟาร์มเลเวลมากกว่า

สำหรับหวังเย่ในตอนนี้ ที่นี่ถือว่าปลอดภัยไร้กังวลสุดๆ

เมื่อวานหลังจากยื่นใบสมัครเข้าหน่วยกู้ภัยเสร็จ เขาก็วิดีโอคอลคุยกับครอบครัว และนัดแนะว่าจะกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านวันนี้

แล้วก็กะว่าจะแวะไปที่ศูนย์วิจัยพันธุกรรม เพื่อไปวัดตัวสั่งตัดชุดอุปกรณ์ประจำตัวที่เป็นรางวัลจากการทดสอบมือใหม่ด้วยเลย

เพราะเขามีเวลาพักผ่อนไม่มากนัก ทันทีที่หน่วยกู้ภัยมีคำสั่งเรียกตัว เขาก็คงต้องบอกลาฐานที่มั่นฝั่งตะวันออก เพื่อออกไปปฏิบัติภารกิจในทันที

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเป็นเสียงที่หวังเย่โปรดปรานที่สุดดังขึ้น

[เงินเข้าบัญชีเงินดิจิทัลของคุณ: 181,180 หยวน]

มาแล้ว!

รายได้จากการขายซากปีศาจต้นไม้ระดับดุร้ายขั้นสูงเมื่อวานนี้!

ถือว่าใกล้เคียงกับที่เขาประเมินเอาไว้ที่ 150,000 หยวนเลยทีเดียว

พอรวมกับส่วนแบ่งจากการขายซากสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายตัวอื่นๆ ด้วยแล้ว ยอดรวมก็ถือว่ามหาศาลเอาเรื่องอยู่

"387,800 หยวน" หวังเย่เปิดดูยอดเงินคงเหลือในบัญชี ใกล้จะแตะสี่แสนหยวนแล้วแฮะ

เจ้าของร่างเดิมแทบจะไม่เหลือเงินติดบัญชีไว้ให้เขาเลย

ทำเอาช่วงนั้นเขาต้องระเห็จไปขออาศัยใบบุญหมอซู ทั้งกิน ทั้งอยู่ ทั้งหลับนอนฟรีๆ

ช่วงเดือนธันวาคมกับเดือนมกราคม เฉินถิงอวี้ ผู้เป็นแม่ได้โอนเงินค่าขนมมาให้เขาเดือนละ 1,000 หยวน

แต่เขาก็โอนกลับไปคืนให้หมด

ไม่ใช่ว่าเขาหยิ่งยโสหรือเกรงใจหรอกนะ แต่เขารู้ดีว่าสถานะทางการเงินของทางบ้านเป็นยังไง ขืนรับเงินก้อนนี้มา เขาก็คงกลืนไม่ลงหรอก

"ฮึบอีกนิด ก็พอจะซื้อห้องน้ำในฐานที่มั่นฝั่งตะวันออกได้แล้วล่ะ" หวังเย่นึกไปถึงตอนที่เขาหาเงินก้อนแรกได้ในชาติก่อน ซึ่งเขาก็เอามันไปซื้ออพาร์ตเมนต์มือสองนั่นแหละ

ถึงจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร

แต่อย่างน้อยก็พอจะเรียกได้ว่าเป็นบ้านของตัวเอง

แถมยังช่วยประหยัดค่าโรงแรมไปได้โขเลยล่ะ

แต่ราคาอสังหาริมทรัพย์ในยุคนี้ มันบ้าเลือดกว่าในชาติก่อนของเขาหลายขุมนัก

ในเขตชานเมืองของฐานที่มั่นฝั่งตะวันออก ราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปตารางเมตรละแสนหยวนแล้ว

ส่วนใจกลางเมืองน่ะเหรอ เริ่มต้นที่สองสามแสนหยวนอัป แถมยังไม่มีเพดานจำกัดราคาอีกต่างหาก

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ความต้องการมันสูงปรี๊ดขนาดนี้นี่

ปัจจุบันนี้ ทั่วทั้งหัวเซี่ยมีฐานที่มั่นเหลืออยู่เพียงสิบแห่ง แต่กลับต้องรองรับประชากรมากถึงห้าร้อยล้านคน

และด้วยผลงานการช่วยเหลือผู้ลี้ภัยอย่างต่อเนื่องของหน่วยกู้ภัย จำนวนประชากรก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีลดลงเลย

"หืม?"

หวังเย่มองเห็นรถบ้านของพวกดาราจอดเสียอยู่ข้างทางแต่ไกล ยางรถระเบิดไปเส้นหนึ่ง

มันไม่ใช่ซากรถเก๋งธรรมดาๆ ที่ถูกทิ้งร้างและถูกฝนสีเลือดกัดกร่อนจนผุพังเหมือนรถคันอื่นๆ ในเขตป่า แต่มันเป็นรถรุ่นใหม่เอี่ยมอ่องที่ติดตั้งอาวุธปืนความร้อนสูงเอาไว้ด้วย ซึ่งก็คงจะมาจากฐานที่มั่นนั่นแหละ

เมื่อวานเขายังเห็นมันวิ่งฉิวอยู่แถวๆ จุดตั้งมั่นหมายเลข 3 อยู่เลย

วันนี้ดันมาจอดเดี้ยงอยู่ตรงนี้ซะแล้ว

แม้ว่าทางรัฐบาลจะประกาศเตือนเรื่องความอันตรายในเขตป่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังมีคนชะล่าใจและยอมเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อแลกกับเงินอยู่เสมอ

"อยากดังจนไม่กลัวตายเลยจริงๆ"

หวังเย่ส่ายหัวด้วยความเวทนา

เขาเดินผ่านรถบ้านคันนั้นไปอย่างไม่แยแส

แต่จู่ๆ เขาก็หยุดชะงัก

มีบางอย่างผิดปกติ

หวังเย่เดินย้อนกลับไปที่รถคันนั้นทันที

สายตาอันเฉียบคมของเขากวาดมองเข้าไปในรถ

กระจกหน้าต่างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ศพคนขับผู้ชายมีบาดแผลเหวอะหวะที่ลำคอ ดูเหมือนจะถูกสัตว์ประหลาดขย้ำจนเส้นเลือดใหญ่ขาดกระจุย

ส่วนคนที่นั่งเบาะข้างคนขับ เป็นศพไร้หัว สภาพน่าสยดสยองยิ่งกว่า

ภายในรถเต็มไปด้วยอุปกรณ์กล้องถ่ายทำ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังถ่ายทอดสดกันอยู่

แต่ที่เบาะหลังกลับมีศพของทีมงานอีกสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ ซึ่งแสดงว่ามีคนหายไป

"ถูกลากไปกินเป็นมื้อเย็นแล้วงั้นเหรอ" หวังเย่เดินสำรวจรอบๆ ตัวรถ เขาพบรอยเลือดหยดเป็นทาง แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรที่บ่งชี้ถึงทิศทางที่ชัดเจนเลย

หรือว่าจะเป็นการฆาตกรรมอำพราง

หวังเย่พินิจดูสภาพศพของทั้งสี่คนอย่างละเอียดอีกครั้ง

ถ้าเป็นฝีมือของสัตว์ประหลาดระดับดุร้าย ต่อให้มันกินไม่อิ่ม ก็ไม่มีทางเหลือซากศพที่สมบูรณ์ขนาดนี้ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าหรอก

แต่ถ้าเป็นฝีมือมนุษย์ล่ะก็...

ไม่สิ ไม่น่าใช่ฝีมือมนุษย์หรอก

"มีรอยเขี้ยว รอยเลือดสาดกระเซ็น ลักษณะเหมือนถูกฉีกทึ้งอย่างป่าเถื่อน"

"ทั้งร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ที่ทำให้ถึงแก่ความตาย และวิธีการลงมือที่เหี้ยมโหดอำมหิตขนาดนี้ มีแต่สัตว์ประหลาดระดับดุร้ายเท่านั้นแหละที่ทำได้"

"คงต้องโทษความซวยของพวกเขาเองล่ะนะ..."

หวังเย่ส่ายหัวเบาๆ

ในเขตป่าแบบนี้ มีผู้วิวัฒนาการตายรายวันเป็นเบืออยู่แล้ว ยิ่งคนธรรมดาไม่ต้องพูดถึงเลย

แถมเรื่องนี้ พวกเขาก็รนหาที่ตายกันเองแท้ๆ

...

ห้านาทีต่อมา

"นี่มัน..." หวังเย่พบศพของนักเรียนคนหนึ่งนอนอยู่ริมถนนที่ถูกทิ้งร้าง

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ศพของผู้วิวัฒนาการ

เขาจำหน้าหมอนี่ได้ เพราะเคยเข้าทดสอบมือใหม่มาด้วยกัน

ถึงจะจำชื่อไม่ได้ แต่ก็น่าจะเป็นนักเรียนห้องหัวกะทิที่สอบติดท็อป 100 แน่ๆ

สภาพศพของเขาแทบจะไม่ต่างอะไรกับคนขับรถบ้านคันนั้นเลย ลำคอมีรอยแผลเหวอะหวะ ราวกับถูกสัตว์ประหลาดดูดเลือดจนแห้ง

เขานอนจมกองเลือด คาดว่าน่าจะเพิ่งตายได้ไม่นาน

แต่ที่ต่างออกไปก็คือ บนตัวเขามีบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง

เห็นได้ชัดเลยว่า ก่อนตายเขาต้องผ่านการต่อสู้มาอย่างดุเดือดแน่ๆ

"ที่คอมีรอยเขี้ยวเหมือนกันเป๊ะเลย!"

"เลือดไหลออกจนหมดตัว แต่ซากศพกลับไม่ถูกกัดกิน!"

หวังเย่รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อย่าบอกนะว่า...

ข้อสันนิษฐานหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา

นี่ไม่ใช่ฝีมือของสัตว์ประหลาดแน่ๆ

จมูกของเขาสูดดมกลิ่น

กลิ่นคาวเลือดยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

หวังเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองดูศพเพื่อนร่วมรุ่นที่ตายอย่างอนาถด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น ก่อนจะตัดสินใจสะกดรอยตามกลิ่นเลือดนั้นไปอย่างระมัดระวัง

ปกติเขาไม่ใช่พวกชอบแส่เรื่องของชาวบ้านหรอกนะ

แต่การปล่อยให้เพื่อนร่วมรุ่นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมโดยไม่ทำอะไรเลย มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะทนดูดายได้

ถ้าขืนทำแบบนั้น เขาคงทนรังเกียจตัวเองไปตลอดชีวิตแน่ๆ

"ใกล้เข้ามาแล้ว" หวังเย่ลัดเลาะไปตามริมถนน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ภาพของตึกรามบ้านช่องที่พังทลาย ซากรถยนต์ที่กลายเป็นเศษเหล็ก ล้วนเป็นประจักษ์พยานถึงความโหดร้ายของมหาภัยพิบัติได้เป็นอย่างดี

หวังเย่ค่อยๆ ขยับตัวไปตามมุมตึกอย่างเงียบกริบ หูของเขาแว่วเสียงคนคุยกัน นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายคมปลาบ มือขวากระชับด้ามดาบสุริยันชาดเอาไว้แน่น

ใกล้มากแล้ว!

ประสาทสัมผัสทั้งหกอันเฉียบคมของเขา สามารถรับรู้ถึงอันตรายที่อยู่ห่างออกไปเป็นร้อยเมตรได้อย่างชัดเจน

หวังเย่เอาหลังพิงกำแพง ค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง ซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไปปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตา รูม่านตาของเขาหดเล็กลงด้วยความตกตะลึง

เป็นพวกมันจริงๆ ด้วย!

[จบตอน]