บทที่ 26 เขามันสุภาพบุรุษตัวจริง!

บทที่ 26 เขามันสุภาพบุรุษตัวจริง!

อวี๋สุ่ยชินที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ถึงกับชะงักไปเหมือนกัน

จริงๆ เธอมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว แต่ก็เอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู เพราะไม่รู้จะเอ่ยปากขอบคุณหวังเย่ยังไงดี

จนกระทั่งหวังเย่เปิดประตูออกมา ทั้งคู่จึงได้แต่ยืนจ้องหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ซาลาเปาน้อยเหรอ อ๊ะ ไม่ใช่สิ" หวังเย่ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขามองใบหน้าสวยใสไร้ที่ติของอวี๋สุ่ยชินแล้วถามว่า "หายดีแล้วเหรอ"

"อื้อ ขอบใจนะ" อวี๋สุ่ยชินฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

อ๋อ ที่แท้ก็ไม่ใช่พวกซึนเดเระสินะ

แต่เป็นพวกเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมต่างหาก

หวังเย่เข้าใจสถานการณ์ในทันที "ไม่เป็นไรหรอก มีธุระอะไรอีกไหมล่ะ"

"เอ๊ะ" อวี๋สุ่ยชินถึงกับไปไม่เป็น เธอทำได้แค่ส่ายหน้าดิกเป็นคำตอบโดยสัญชาตญาณ

"ถ้าไม่มีอะไร งั้นฉันไปก่อนนะ" หวังเย่โบกมือลาอวี๋สุ่ยชิน แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

อวี๋สุ่ยชินมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผยของหวังเย่ ความรู้สึกเกร็งและประหม่าในใจก็มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาแทน

หัวหน้าครูฝึกพูดถูกจริงๆ ด้วย เขาเป็นผู้ชายที่มีจิตใจสูงส่งมากจริงๆ

ถึงแม้เขาจะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่เขาก็ไม่ได้หวังเงินทอง หรือแม้แต่จะหวังเคลมเธอเลยสักนิด

แถมตอนที่เธอฟื้นขึ้นมา ชุดรบของเธอก็ยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยการถูกล่วงละเมิดใดๆ ทั้งสิ้น

เขามันสุภาพบุรุษตัวจริง!

...

"สวยนี่สวยจริงๆ แหละนะ"

"ผิวพรรณก็ขาวเนียนละเอียด นุ่มลื่นหยั่งกะทำมาจากน้ำแน่ะ"

"เห็นแล้วอยากจะจับมานวดสปาให้สักรอบจัง"

หวังเย่เป็นคนชอบคนสวยๆ งามๆ ก็จริง แต่เขาก็ไม่ใช่พวกที่จะไปคอยตามตื๊อตามเอาใจใครหรอกนะ

ยิ่งจากประสบการณ์ของเขา การจะรับมือกับพวกที่เป็นโรคกลัวการเข้าสังคม วิธีที่ดีที่สุดก็คือการรักษาระยะห่างให้พอดีแบบคนทั่วไปนี่แหละ

พวกเธอไม่ได้กลัวการเข้าสังคมไปซะหมดหรอก แต่แค่ถ้ารู้สึกว่าโดนรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวมากเกินไปจากคนที่ไม่สนิท มันจะทำให้พวกเธออึดอัดและเครียดเอาได้

ต่อให้อยากจะได้เธอมาทำเมีย... เอ้ย มาเป็นแฟน ก็ควรจะเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันไปก่อน

เรื่องแบบนี้มันต้องใจเย็นๆ

—-------------------------------------

จุดตั้งมั่นหมายเลข 3

รถออฟโรดวิ่งเข้าออกกันขวักไขว่ บรรยากาศคึกคักน่าดู

"หวังเย่ เจอกันอีกแล้วนะ!" หวงจื่อรุ่ยเดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"นี่นายแอบคิดอะไรกับฉันป่ะเนี่ย" หวังเย่มองหน้าหวงจื่อรุ่ย

พวกคุณชายไฮโซนี่เขาวางแผนชีวิตกันมาแบบนี้เหรอเนี่ย

คนนึงไปดักรอถึงหน้าห้อง อีกคนก็มารอดักเจอถึงจุดตั้งมั่นหมายเลข 3

"พรุ่งนี้ต้องยื่นใบสมัครแล้ว ตัดสินใจได้หรือยังล่ะว่าจะเข้าหน่วยไหน" หวงจื่อรุ่ยถามยิ้มๆ

"ได้รับข้อเสนอเยอะแยะไปหมด คงต้องขอเวลาคิดดูดีๆ ก่อนล่ะนะ" ช่วงสองวันที่ผ่านมา หวังเย่ได้รับคำเชิญจากทั้งสามหน่วยงานหลักเพียบเลย แถมบางคนยังอุตส่าห์ถ่อไปหาถึงที่พักอีกต่างหาก

หวงจื่อรุ่ยพยักหน้ารับ "จริงสิ นายได้เจอเสี่ยวชินบ้างไหม"

หวังเย่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "นายเป็นห่วงเขา แล้วมาถามฉันทำไมเนี่ย"

"ก็พอเธอฟื้นปุ๊บ สิ่งแรกที่เธอทำก็คือไปหานายไงล่ะ" หวงจื่อรุ่ยจ้องมองหวังเย่

"ถือว่ามีน้ำใจใช้ได้" หวังเย่พยักหน้ารับ

แต่น้ำใจอย่างเดียวมันกินไม่ได้โว้ย!

เรื่องตอบแทนบุญคุณสักแดงก็ไม่ปริปากพูดถึง อย่างน้อยๆ ก็ควรจะจ่ายค่ายาสองหลอดนั้นคืนมาให้หน่อยสิวะ... หวังเย่แอบบ่นอุบอิบในใจ

หืม

อัฐยายขนมยายนี่หว่า!

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหวังเย่ ทำเอาหวงจื่อรุ่ยถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ คำพูดที่เตรียมจะพูดต่อถูกกลืนลงคอไปจนหมด "นายคิดจะทำอะไรน่ะ"

"คราวก่อนนายบอกว่า ของที่มือใหม่ขาดไม่ได้เวลาออกไปลุยเขตป่าคืออะไรนะ ฉันชักจะลืมๆ ไปแล้วแฮะ" หวังเย่แกล้งทำเป็นขมวดคิ้วใช้ความคิด

"ยาฟื้นฟูกับยาถอนพิษไง" หวงจื่อรุ่ยตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด

"ฉันลืมเอามาน่ะสิ"

"..."

หวังเย่อารมณ์ดีสุดๆ

ได้ประเดิมแต่เช้าเลยแฮะ

ถึงแม้ว่าด้วยฐานะทางการเงินของเขาตอนนี้ เงินแค่นี้มันจะจิ๊บจ๊อยมากก็เถอะ

แต่การยอมเสียเปรียบไม่ใช่สไตล์ของเขาหรอกนะ

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ช่วยคนอื่นแล้วจะต้องมาควักเนื้อจ่ายเองนี่หว่า

ขืนยอมควักเนื้อจ่ายเองบ่อยๆ วันหน้าคงโดนปอกลอกจนหมดตัวแหงๆ

"ติ๊ง"

เสียงข้อความแจ้งเตือนเข้าจากโทรศัพท์มือถือ

[เงินเข้าบัญชีเงินดิจิทัลของคุณ: 28,580 หยวน]

หวังเย่ปรายตามองแวบหนึ่ง ในใจไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย

ก็แค่เศษเงิน

เมื่อวานตอนทดสอบมือใหม่ แค่ค่าส่วนแบ่งจากการฆ่าสัตว์ประหลาดระดับดุร้าย เขาก็ฟันรายได้ไปตั้งเท่าไหร่แล้ว

ไหนจะคูปองเงินสด 100,000 หยวน กับคูปองแลกอุปกรณ์อีก 100,000 หยวนจากมอลล์ผู้วิวัฒนาการอีกล่ะ

แล้วยังมีรางวัลสุดพิเศษอย่างชุดรบประจำตัวที่ประเมินค่าไม่ได้นั่นอีก...

ถือว่าพ้นขีดอันตรายจากความยากจนแล้วล่ะนะ

"แต่ก็ยังรวยสู้พวกดาราไม่ได้อยู่ดีแฮะ" หวังเย่เหลือบไปเห็นรถบ้านของพวกดาราที่มาถ่ายทำรายการกันถึงในเขตป่า

พวกนี้มันเห็นเงินดีกว่าชีวิตจริงๆ แฮะ

ถึงจะอยู่ใกล้ๆ จุดตั้งมั่นหมายเลข 3 ก็เถอะ แต่มันก็ยังมีสิทธิ์เจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายโผล่มาได้เหมือนกันนะเว้ย

"วันนี้ลุยสวนสาธารณะหนานหูดีกว่า" หวังเย่เริ่มเร่งฝีเท้า

"เป้าหมาย: 30 แต้มศักยภาพ"

...

สวนสาธารณะหนานหู ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของทะเลสาบหลานซิน

บริเวณระเบียงทางเดินริมทะเลสาบมีสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายชุกชุมมาก แถมในนั้นยังมีสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูงปะปนอยู่ด้วย

จุดที่หวังเย่ตั้งเป้าไว้คือบริเวณรอบนอกของสวนสาธารณะหนานหู

ซึ่งก็คือจุดที่หวงจื่อรุ่ยเคยชวนเขามาฟาร์มก่อนหน้านี้นั่นแหละ

ที่นี่มีต้นไม้ใบหญ้าอุดมสมบูรณ์มาก

มวลวิวัฒนาการที่เจือปนอยู่ในน้ำทะเลสาบนั้น มีความเข้มข้นแทบจะเทียบเท่ากับยาวิวัฒนาการเลยทีเดียว

แม้จะเทียบกับน้ำทะเลสีเลือดไม่ได้ แต่พอมองออกไปไกลๆ ก็ยังสามารถมองเห็นแสงสีแดงเรืองรองแผ่กระจายอยู่ทั่วบริเวณ ซึ่งมีความเข้มข้นมากกว่าฝนสีเลือดหลายเท่าตัวนัก

"กิ้งก่าระดับดุร้าย" ประสาทสัมผัสของหวังเย่เฉียบคมมาก

การปลุกพลังผู้ใช้พลังพิเศษขึ้นมาได้ ไม่เพียงแต่จะทำให้จิตสำนึกของเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้การรับรู้ถึงสภาพแวดล้อมรอบตัวของเขา เหนือกว่าพวกนักรบยีนทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

ต่อให้กิ้งก่าระดับดุร้ายตัวนี้จะซ่อนตัวเนียนแค่ไหน แต่สายตาของเขาก็ทำงานได้ดีไม่ต่างจากเรดาร์!

ฉัวะ!

[สังหารกิ้งก่าประหลาดขั้นสอง]

[แต้มศักยภาพ: 8.8 -> 9.8]

เริ่มต้นได้สวยแฮะ

"สมกับเป็นสวนสาธารณะหนานหูจริงๆ"

เมื่อวานหวังเย่ฟาร์มทั้งวัน เพิ่งจะเจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางแค่สามตัว แต่มาวันนี้เพิ่งจะเริ่มงานก็เจอแจ็กพอตเข้าให้แล้ว

"ระวังตัวหน่อยดีกว่า ขืนบุกเข้าไปลึกกว่านี้เดี๋ยวจะหาทางกลับไม่ได้เอา"

ยิ่งเข้าใกล้ทะเลสาบหลานซินเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ การจะไปงัดกับพวกสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูงคงจะตึงมือไปหน่อย

สามชั่วโมงต่อมา

หวังเย่บังเอิญเจอหวงจื่อรุ่ยที่มาฟาร์มแถวนี้เหมือนกัน ทั้งคู่แลกเปลี่ยนเทคนิคการฟาร์มกันเล็กน้อย ก่อนจะแยกย้ายกันไปลุยเดี่ยวต่อ

"เป็นนักรบยีนขั้นสองกันหมดแล้วสินะ" หวังเย่ไม่ได้แปลกใจกับความแข็งแกร่งของหวงจื่อรุ่ยเลยสักนิด

ในฐานะที่เป็นถึงอันดับหนึ่งในการสอบจบการศึกษา แถมยังมีภูมิหลังทางครอบครัวที่สนับสนุนอย่างเต็มที่

จุดต่ำสุดของหมอนี่ ก็คือผู้วิวัฒนาการระดับกลางนั่นแหละ

ในอนาคต เขาอาจจะกลายเป็นคนที่ประสบความสำเร็จสูงที่สุดในบรรดานักเรียนรุ่น 101 เลยก็เป็นได้

ถ้าไม่มีเขาสอดแทรกขึ้นมาล่ะก็นะ

...

16.00 น.

หวังเย่จัดการหมาป่าระดับดุร้ายขั้นกลางไปได้หนึ่งตัว

ไม่รู้โผล่มาจากไหนเหมือนกัน

คงเป็นเพราะความพิเศษของน้ำในทะเลสาบนั่นแหละ ที่ดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายให้มารวมตัวกันเยอะขนาดนี้

"แต้มศักยภาพทะลุ 50 แล้ว" หวังเย่ลองคำนวณดู

วันนี้ประสิทธิภาพในการฟาร์มของเขาอยู่ที่ประมาณ 3 แต้มศักยภาพต่อชั่วโมง ซึ่งสูงกว่าเมื่อวานถึง 30%

รายได้ก็พุ่งตามไปด้วย

แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ วันนี้—

ก็ยังคงเป็นวันที่เขาไร้รอยขีดข่วนอีกเช่นเคย

เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา แล้วเพ่งสมาธิไปที่เครื่องหมายบวก

ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึก เขาลงมือขัดเกลาเพลงดาบสุริยันชาดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

กระบวนท่าทั้งสาม 'อาทิตย์อุทัย', 'แสงแรกแย้ม' และ 'แสงทองสาดส่อง' ที่เขาทำความเข้าใจมาอย่างถ่องแท้ ถูกนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อเกิดเป็นเพลงดาบขั้นต้นที่ทรงอานุภาพไร้ที่ติ

การฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่านับสิบล้านครั้ง ทำให้เขาบรรลุถึงแก่นแท้ของเพลงดาบชุดนี้อย่างสมบูรณ์

[เพลงดาบสุริยันชาดขั้นต้น ขั้นบรรลุ -> ขั้นสมบูรณ์แบบ]

แสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

พลังรบถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

หวังเย่ตวัดดาบสุริยันชาดในมือ ความรู้สึกมันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

"ประเมินคร่าวๆ พลังโจมตีน่าจะเพิ่มขึ้นกว่า 20% เลยนะเนี่ย" หวังเย่พึงพอใจกับสภาพของตัวเองในตอนนี้มาก

ก่อนที่จะเข้าร่วมกับหน่วยงานพิเศษ เขาก็สามารถอัปเกรดพลังรบของตัวเองจนถึงขีดสุดได้แล้ว!

ก้าวต่อไป...

หืม?

เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างรอบตัว บรรยากาศมันเงียบเชียบจนน่าขนลุก

หวังเย่ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณทันที ประสาทสัมผัสทั้งหกที่เฉียบคมสั่งให้เขากระโดดถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว

เสียงแหวกอากาศอันดุดันราวกับเสียงแส้ฟาดดังขวับ

เปรี้ยง!

มันฟาดลงตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อกี้พอดี หินก้อนสี่เหลี่ยมแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

ปีศาจต้นไม้นี่หว่า!

หวังเย่รีบกระโดดถอยร่นรักษาระยะห่าง

'แส้' เส้นที่สองฟาดตามมาติดๆ ความเร็วในการโจมตีน่าสะพรึงกลัวมาก

คราวนี้เขาหลบไม่พ้นทั้งหมด ดาบสุริยันชาดต้านรับเอาไว้ได้ส่วนหนึ่ง แต่อานุภาพที่เหลือก็ยังคงฟาดเข้าใส่ชุดรบแสงสีนิลของเขาอย่างจัง ราวกับถูกคมมีดกรีด ชุดรบขาดเป็นรอยยาว เลือดซึมออกมาทันที

หวังเย่รู้สึกปวดใจจี๊ด

ชุดรบราคาแสนหยวนของกู!

เพิ่งจะใส่เป็นวันที่สองเองนะโว้ย!

หวังเย่ไม่ยอมให้ความเร็วตก เขาอาศัยแรงปะทะนั้นถีบตัวพุ่งไปข้างหน้า เพื่อถอยห่างออกมาให้ไกลที่สุด

ดูจากความรุนแรงของแส้ต้นไม้เมื่อกี้แล้ว เจ้าปีศาจต้นไม้ที่โจมตีเขาอยู่นี่ น่าจะเป็น—

สัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูง!

คำว่าสัตว์ประหลาด เป็นคำเรียกขานรวมๆ ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้ว

สิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตาม ล้วนมีสิทธิ์ดูดซับน้ำทะเลสีเลือดหรือฝนสีเลือดเพื่อวิวัฒนาการได้ทั้งสิ้น

แต่ที่พืชวิวัฒนาการได้ยาก ก็เพราะพวกมันมีสติปัญญาต่ำเกินไป

ทว่าบริเวณริมทะเลสาบแห่งนี้ ที่เต็มไปด้วยมวลวิวัฒนาการอันเข้มข้น ก็ทำให้พืชบางชนิดสามารถวิวัฒนาการได้สำเร็จ

ปีศาจต้นการบูร!

หวังเย่มองดูต้นการบูรสูงยี่สิบเมตรที่อยู่ไกลออกไป ลำต้นของมันหนาและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

สิ่งที่โจมตีเขาเมื่อกี้ก็คือกิ่งก้านของมัน ที่ตวัดกวัดแกว่งไปมากลางอากาศราวกับหนวดหมึก หรือไม่ก็แส้เส้นเขื่อง

ไอ้ต้นไม้บ้านี่ ท่าทางจะซาดิสม์ใช่เล่นแฮะ...

จะลุย? หรือจะถอยดี?

ไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือของเขาแล้ว

เพราะระยะการโจมตีของปีศาจต้นไม้ระดับดุร้ายนั้นมีจำกัด

แถมมันยังขยับไปไหนไม่ได้ด้วย

หวังเย่เคยอ่านเจอเทคนิคการเอาชีวิตรอดในเขตป่า ในหมวด [ข้อมูลผู้วิวัฒนาการ] ของศูนย์บริหารจัดการผู้วิวัฒนาการแห่งหัวเซี่ยมาบ้างแล้ว

"เอาไว้ซ้อมดาบก็เข้าท่าดีแฮะ!" หวังเย่ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เขาคำนวณระยะการโจมตีของมันเอาไว้แล้ว ขาขวาก้าวออกไปทดสอบระยะ เพื่อล่อให้ปีศาจต้นการบูรโจมตีอีกครั้ง จากนั้นก็ฉากหลบพร้อมกับสวนกลับด้วยเพลงดาบ

อาทิตย์อุทัย!

กระบวนท่าเริ่มต้นของเพลงดาบสุริยันชาด และยังเป็นกระบวนท่าเชื่อมโยงไปยังอีกสองกระบวนท่าที่เหลือ ความเร็วในการโจมตีนั้นว่องไวเหนือคำบรรยาย

ตู้ม!

เพลงดาบขั้นสมบูรณ์แบบแผลงฤทธิ์ ฟันกิ่งก้านของปีศาจต้นการบูรจนขาดสะบั้น

สู้ได้โว้ย!

หวังเย่ดึงดาบกลับแล้วกระโดดถอยร่น หลบการฟาดของปีศาจต้นการบูรได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพุ่งเข้าไปฟันซ้ำอีกดาบ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!

เงาดาบซ้อนทับกันเป็นสาย หวังเย่โจมตีอย่างดุดันและเฉียบขาด

ซู่ ซ่าา

ผ่านพายุฝนอันบ้าคลั่งไป กิ่งก้านใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

เพียงแค่ห้านาที ต้นการบูรที่เคยแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างยิ่งใหญ่ ก็เหลือแต่ตอไม้แห้งๆ

"แน่จริงก็หนีสิวะ" หวังเย่ถือดาบเดินเข้าไปใกล้ๆ อย่างผู้ชนะ

ตัดไม้!

ดาบแล้วดาบเล่าฟาดฟันลงไป

อานุภาพของเพลงดาบสุริยันชาดขั้นสมบูรณ์แบบถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องความอึดถึกทน ก็ไม่อาจต้านทานได้

โครม!

ท่อนไม้ขนาดยักษ์ล้มครืนลงกับพื้น

แสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

[สังหารปีศาจต้นไม้ขั้นสาม]

[แต้มศักยภาพ: 1.2 -> 1.2]

[จบตอน]