บทที่ 12 - โฮคาเงะสละตำแหน่ง ถอยเพื่อรุก

บทที่ 12 - โฮคาเงะสละตำแหน่ง ถอยเพื่อรุก

บริเวณใกล้กับประตูหมู่บ้านโคโนฮะ

หน่วยนินจาที่เพิ่งถอนกำลังกลับมาจากแนวหน้า กำลังเดินฝ่าฝูงชนที่มายืนตั้งแถวรอต้อนรับอย่างเนืองแน่น

"คนพวกนั้นคือฮีโร่ที่ไปทำลายสะพานคันนาบิ แล้วบีบให้แคว้นหินต้องยอมถอยทัพใช่ไหม"

"ฉันว่าแล้วเชียว ขอแค่มีท่านมินาโตะอยู่ หมู่บ้านของเราจะต้องเป็นฝ่ายชนะแน่นอน! ตอนนี้ก็เหลือแค่แคว้นหมอกที่ยังดื้อด้านอยู่ สงครามใกล้จะจบลงเต็มทีแล้ว"

"ฉันล่ะอยากจะไปทำภารกิจร่วมกับท่านมินาโตะในครั้งนี้จริงๆ เลย"

ชาวบ้านต่างได้รับข่าวดีจากอาคารโฮคาเงะมาล่วงหน้าแล้ว ว่าหลังจากที่ปิดฉากสงครามกับแคว้นคุโมะไปได้ นามิคาเสะ มินาโตะ ก็ได้นำพากองทัพโคโนฮะไปคว้าชัยชนะมาได้อีกครั้ง

ในเวลานี้ ทุกคนต่างพากันพูดคุยถึงสันติภาพที่กำลังจะมาเยือนด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แน่นอนว่าในหมู่เสียงชื่นชมเหล่านั้น ก็มีเสียงซุบซิบนินทาแปลกๆ ปะปนอยู่บ้าง

"ท่านมินาโตะหล่อจังเลย"

"ท่านมินาโตะเป็นของฉันย่ะ นังบ้า!"

"หา หน้าตาอย่างหล่อนเนี่ยนะ ยัยหัวรังนก!"

"บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกฉันด้วยฉายานั้น!"

มินาโตะเดินนำรินและคาคาชิฝ่าฝูงชนที่กำลังโห่ร้องยินดี พร้อมกับแจกจ่ายรอยยิ้มอันอบอุ่นไปทั่ว

เมื่อได้ยินบทสนทนาที่เริ่มจะออกทะเล รอยยิ้มของเขาก็เริ่มจะเจื่อนลง

"ท่านโฮคาเงะครับ ถึงมันจะเป็นการสร้างขวัญกำลังใจให้คนในหมู่บ้านก็เถอะ แต่เล่นจัดฉากต้อนรับยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ผมก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะครับ"

มินาโตะแอบถอนหายใจ พยายามเมินเฉยต่อรังสีอำมหิตสีแดงฉานที่แผ่พุ่งมาจากทิศทางหนึ่ง เขาปั้นหน้าขรึมแล้วก้าวเดินต่อไปจนสุดทาง

และที่ตรงนั้น ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กำลังยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจ

"มินาโตะ เธอทำได้ดีมาก"

มินาโตะเอื้อมมือไปด้านหลัง ดึงตัวลูกศิษย์ทั้งสองคนที่กำลังทำหน้าเศร้าหมองให้ก้าวออกมายืนข้างหน้า "ความดีความชอบทั้งหมดนี้เป็นของคาคาชิกับคนอื่นๆ ครับ แล้วก็โอบิโตะ เด็กคนนั้น..."

พูดถึงตรงนี้ มินาโตะก็ชะงักไป เขาหันไปมองสีหน้าของคาคาชิและริน ความเศร้าโศกที่แสดงออกอย่างชัดเจนทำให้มินาโตะต้องถอนหายใจออกมา

เขาลูบหัวลูกศิษย์ทั้งสองเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน ก่อนจะหันไปพูดกับรุ่นที่สาม "ท่านรุ่นสามครับ พวกเขาเหนื่อยล้าจากการทำภารกิจมามากแล้ว ให้พวกเขาไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ"

"แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ"

ท่ามกลางสายตางุนงงของมินาโตะ รุ่นที่สามส่งยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้า "ตอนแรกฉันตั้งใจไว้ว่ารอให้สงครามจบลงเสียก่อนแล้วค่อยมอบโคโนฮะให้เธอดูแลต่อ แต่ฉันคิดว่าตอนนี้แหละคือช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว"

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรู้สึก ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงชนชาวโคโนฮะ "ฉันในฐานะโฮคาเงะรุ่นที่สามขอเสนอชื่อ นามิคาเสะ มินาโตะ ให้ดำรงตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่สี่!"

"ข้อเสนอนี้ได้รับการอนุมัติจากท่านไดเมียวแล้ว และทุกท่านที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้... พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่"

ความเงียบปกคลุมฝูงชนไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงโห่ร้องกึกก้องกัมปนาทจะดังกระหึ่มขึ้น

"โฮคาเงะรุ่นที่สี่!"

"โฮคาเงะรุ่นที่สี่!"

"โฮคาเงะรุ่นที่สี่!"

ตำนานความเก่งกาจของมินาโตะแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่เหล่านินจาแนวหน้าจากแคว้นคุโมะเดินทางกลับมาถึง

เขาคือคนที่บีบให้ไรคาเงะรุ่นที่สี่ที่เพิ่งจะรับตำแหน่งต้องยอมถอยทัพกลับไป และเป็นนินจาที่น่าสะพรึงกลัวจนศัตรูถึงกับออกกฎว่า หากพบเจอเขาสามารถละทิ้งภารกิจแล้วหนีเอาชีวิตรอดได้เลย

ไม่มีใครคัดค้าน โคโนฮะที่บอบช้ำจากสงครามมาอย่างยาวนาน ต้องการโฮคาเงะคนใหม่

โฮคาเงะที่ยังหนุ่มแน่นและแข็งแกร่ง!

"มินาโตะ เธอคือความหวังของทุกคนนะ"

โฮคาเงะรุ่นที่สามเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "รับภาระอันหนักอึ้งนี้ไปเถอะ!"

"ท่านรุ่นสาม..."

มินาโตะมองฮิรุเซ็นด้วยความอึ้งงัน พลางเงี่ยหูฟังเสียงเรียกร้องจากผู้คนรอบด้าน

'โฮคาเงะ เขาจะได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่สี่แล้วอย่างนั้นหรือ'

รอยยิ้มอันสดใสราวกับแสงตะวันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมินาโตะอีกครั้ง เขาสวมหมวกใบนั้นลงบนศีรษะ ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันจะใช้ชื่อของโฮคาเงะ นำพาชัยชนะครั้งสุดท้ายมาสู่โคโนฮะให้จงได้!"

เสียงโห่ร้องยินดีของชาวโคโนฮะดังกึกก้องถึงขีดสุดในวินาทีนั้นเอง

...

ในขณะที่พิธีแต่งตั้งโฮคาเงะกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก บรรยากาศภายในเขตหวงห้ามของตระกูลฮิวงะกลับเงียบสงัดผิดปกติ

เหล่านินจาตระกูลฮิวงะมารวมตัวกันที่ลานกว้าง พวกเขาต่างจ้องมองร่างที่ยืนอยู่บนแท่นสูงด้วยความสับสนงุนงง

คนคนนั้นไม่ใช่ผู้นำตระกูลฮิวงะ แต่เป็นโฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

'ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้'

'ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับทำพิธีประทับอักขระปักษาในกรงรูปแบบใหม่หรอกหรือ'

"ฉันเข้าใจถึงความสงสัยของทุกคนดี คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ร่างต้น แต่เป็นเพียงแค่ร่างแยกเงาเท่านั้น"

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กวาดสายตามองเนตรสีขาวนับไม่ถ้วนเบื้องล่าง ก่อนจะประกาศกร้าว "ฉันมันเป็นโฮคาเงะที่ไม่ได้เรื่อง!"

"ตลอดระยะเวลาที่ฉันดำรงตำแหน่ง ฉันไม่สามารถจัดการความสัมพันธ์กับอีกห้าแคว้นใหญ่ให้ดีได้ ทำให้โคโนฮะต้องตกเป็นเป้าโจมตีจากทุกสารทิศทุกครั้งไป"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนอกแคว้นหรอก แม้แต่เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนพ้องในหมู่บ้านเดียวกัน ฉันก็ยังจัดการไม่ได้เลย"

"คำขอโทษมันไม่มีความหมายอะไรกับพวกเธอหรอก แต่เรื่องมันบานปลายมาจนถึงจุดนี้แล้ว ในฐานะโฮคาเงะ ฉันขอปฏิเสธความรับผิดชอบนี้ไม่ได้"

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น โค้งตัวลงต่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ฉันขอโทษ"

"ขอโทษจริงๆ!"

เหล่านินจาตระกูลสาขาต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โฮคาเงะก้มหัวขอโทษพวกเขาด้วยตัวเอง... นี่เป็นเหตุการณ์ที่พวกเขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ทำให้หลายคนทำตัวไม่ถูก

ส่วนมิยูกินั้นจ้องมองซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เขม็ง หัวใจของเธอดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิด

"อักขระปักษาในกรงรูปแบบใหม่นี้ เป็นผลงานการวิจัยร่วมกันของนินจาหลายคน และท้ายที่สุด ซึนาเดะกับฉันก็เป็นคนปรับปรุงมันให้สมบูรณ์"

"ฉันขอรับรองเลยว่า อักขระรูปแบบใหม่นี้จะไม่ถูกนำไปใช้เพื่อทรมานผู้ที่ถูกประทับตราอย่างแน่นอน แต่มันจะเป็นวิชาที่คอยปกป้องเนตรสีขาวอย่างแท้จริง!"

เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่คนตระกูลสาขาทันที หลายคนถึงกับเผยรอยยิ้มออกมา

ผู้เป็นแม่คนหนึ่งมองดูเด็กร้องไห้งอแงที่เธอต้องอุ้มกระเตงมาด้วย น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอเบ้า "ปลายเดือนนี้แล้ว ดีใจจังเลย ดีใจจริงๆ..."

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ยังคงโค้งตัวอยู่ "โฮคาเงะที่ไร้ความสามารถอย่างฉัน จะสละตำแหน่งในวันนี้"

"และโฮคาเงะคนใหม่ก็คือ นามิคาเสะ มินาโตะ ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ!"

"ตระกูลฮิวงะ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลสาขาหรือตระกูลหลัก ต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของโคโนฮะ ฉันหวังว่าด้วยความช่วยเหลือจากเขา ทุกคนจะสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหมู่บ้านได้อย่างแท้จริง"

โดยไม่ปล่อยให้พวกเขามีเวลาตั้งตัวรับข้อมูล ข่าวดีก็หลั่งไหลพรั่งพรูลงมาราวกับห่าฝน ทำเอานินจาตระกูลสาขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

สำหรับพวกเขาแล้ว ชื่อของนามิคาเสะ มินาโตะ ไม่ใช่ชื่อที่แปลกหูเลยสักนิด

เพราะผู้บัญชาการสูงสุดคนแรกของสมรภูมิรบแคว้นหมอก ก็คือจิไรยะ อาจารย์ของนามิคาเสะ มินาโตะ นั่นเอง

และด้วยความได้เปรียบด้านความคล่องตัวของวิชาเทพอัสนี ในช่วงต้นของสงครามโลกนินจาครั้งที่สาม นามิคาเสะ มินาโตะ จึงรับหน้าที่เป็นกำลังเสริม คอยช่วยเหลืออยู่ตามสมรภูมิต่างๆ มากมาย

และในหมู่คนตระกูลสาขาก็มีหลายคนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามาก่อน

'ชายหนุ่มผู้เจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์คนนั้นน่ะหรือ'

'ถ้าเป็นเขาล่ะก็...'

โจนินตระกูลสาขาคนหนึ่งก้าวเท้าออกไปข้างหน้า และทำความเคารพโฮคาเงะที่ยืนอยู่บนแท่นสูง "ท่านโฮคาเงะครับ โปรดอย่าด้อยค่าตัวเองเลยครับ"

"ท่านคือคนแรกที่หยิบยื่นความเปลี่ยนแปลงมาให้พวกเรา ขอบคุณมากครับ!"

เพราะโฮคาเงะสองรุ่นก่อนหน้านี้ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้พวกเขาเลยสักนิด!

"ใช่แล้วครับ ท่านโฮคาเงะ เงยหน้าขึ้นเถอะครับ ผมยินดีที่จะรับอักขระปักษาในกรงที่ท่านโฮคาเงะเป็นคนปรับปรุงให้ครับ"

"ใช่ครับ ท่านรุ่นสาม เงยหน้าขึ้นเถอะครับ พวกเรา... จะลองพูดคุยปรึกษาหารือกับพวกตระกูลหลักดูครับ"

ผู้คนมากมายก้าวออกมาร่วมแสดงจุดยืนที่จะให้อภัย

มิยูกิมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เธอกำหมัดแน่น รู้สึกสิ้นหวังจับใจ

'ทำไมถึงยอมให้อภัยกันง่ายๆ แบบนี้ล่ะ'

'แค่หย่อนโซ่ตรวนให้หลวมนิดหน่อย พวกแกก็พอใจกันแล้วงั้นหรือ'

'โฮคาเงะรุ่นที่สามไม่เคยบอกเลยสักคำนะ ว่าอักขระปักษาในกรงจะสูญเสียอำนาจในการชี้เป็นชี้ตายพวกเราไปน่ะ!'

ผู้ที่รู้สึกแบบเดียวกับเธอก็คือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง... ฮิวงะ ยูซึเกะ ผู้ลงมือสังหารผู้อาวุโสสี่ของตระกูลหลักนั่นเอง

เขายืนมองโฮคาเงะรุ่นที่สามนิ่งเงียบ แววตาไร้ซึ่งความหวังใดๆ

รุ่นพี่ฮาเนะเคยบอกไว้ว่า โฮคาเงะรุ่นที่สามแอบค้นคว้าหาวิธีคลายอักขระปักษาในกรงอยู่อย่างลับๆ

ตอนนั้นเขายังแอบตั้งความหวังไว้ลึกๆ โดยคิดว่าโฮคาเงะยืนอยู่ฝั่งเดียวกับพวกเขา

แต่การกระทำของโฮคาเงะในวันนี้กลับทำให้เขาตาสว่าง ว่าแท้จริงแล้ว โฮคาเงะไม่ได้คิดค้นวิธีคลายอักขระขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือพวกเขาเลย!

[จบแล้ว]