บทที่ 11: เริ่มงานวันแรก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูหานตื่นแต่เช้าและก้มดูนาฬิกาข้อมือ พบว่ายังเช้าอยู่มาก หลังจากล้างหน้าบ้วนปากง่ายๆ เธอก็เตรียมตัวออกเดินทาง

นาฬิกาเรือนนี้เป็นสมบัติตกทอดจากผู้เป็นแม่ในชาตินี้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของแทนใจระหว่างพ่อกับแม่ของเธอในสมัยนั้น

ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้าน จู่ๆ เธอก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบสุดตระหนี่

"ติ๊ง! โฮสต์ โปรดลงชื่อเข้าใช้!"

ซูหานกลอกตาบน กว่าเธอจะข่มตาหลับลงได้เมื่อคืนและลืมความหดหู่ที่ระบบแสนงกนี่มอบให้ก็แทบแย่

ไม่คิดเลยว่ามันจะโผล่มาเตือนให้ลงชื่อเข้าใช้ตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ ต่อจากนี้ไปถึงอยากจะลืมก็คงลืมไม่ลงแล้วล่ะ

ด้วยนิสัยขี้เหนียวของมัน จะมีของดีอะไรมาให้เธอกันล่ะ?

"ติ๊ง! โฮสต์ โปรดลงชื่อเข้าใช้!"

มันช่างตื๊อเก่งเสียจริง

ลงชื่อเข้าใช้

ซูหานเอ่ยในใจอย่างจนปัญญา

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ท่านได้รับคูปองธัญพืชจำนวนหนึ่งตำลึง" น้ำเสียงของระบบยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

หนึ่งตำลึงเนี่ยนะ?

ซี๊ดดด

ช่างเถอะ หนึ่งตำลึงก็หนึ่งตำลึง ตอนนี้ซูหานเข้าใจความตระหนี่ถี่เหนียวของระบบอย่างถ่องแท้แล้ว

เธอไม่มีกะจิตกะใจจะด่ามันด้วยซ้ำ

ในเวลานี้ ซูหานหมดหวังกับของรางวัลจากการลงชื่อเข้าใช้ของระบบไปโดยปริยาย จากนี้ไปเธอจะถือเสียว่ามันเป็นแค่ช่องเก็บของเล็กๆ ช่องหนึ่งก็แล้วกัน พอคิดแบบนี้ ซูหานก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ในบรรดาผู้ข้ามมิติทั้งหลาย มีใครโชคร้ายเท่าเธอไหม?

มีใครบ้าง?

คงไม่มีใครดวงซวยไปกว่าเธออีกแล้ว

เธอไปทำเวรกรรมอะไรไว้นักหนาเนี่ย?

ซูหานได้แต่บ่นกระปอดกระแปดอยู่ในใจ จากนั้นก็รีบออกไปหาร้านอาหารเช้า เมื่อคืนเธอไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้เลยหิวไส้กิ่วแล้ว

หลังจากจัดการมื้อเช้าที่ร้านเรียบร้อย ซูหานก็มุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขต

ซูหานคิดว่าตัวเองมาเช้ามากแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าคุณตาจางที่อยู่ตรงประตูทางเข้าจะมาถึงก่อนเสียอีก

"คุณตาจาง มาเช้าจังเลยนะคะ!" ซูหานยืนอยู่หน้าประตูและเอ่ยทักทายคุณตาจางที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาด

คุณตาจางเงยหน้าขึ้นจากงานและเห็นหญิงสาวที่เพิ่งพบกันเมื่อวาน

"สหายเสี่ยวซู เธอก็มาแต่เช้าเหมือนกันเหรอ?" เป็นหนุ่มเป็นสาวนี่มันดีจริงๆ!

"แหะๆ ก็วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันมาทำงานนี่คะ ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่ค่อยหลับ เลยคิดว่าจะมาเช้าๆ เผื่อมีอะไรให้ช่วยทำน่ะค่ะ!" ซูหานตอบพร้อมรอยยิ้มเขินอาย

นอนไม่หลับจริงน่ะหรือ?

เธอจงใจตื่นแต่เช้าเพื่อมาสร้างความประทับใจที่ดีต่างหากล่ะ

พวกหัวหน้าไม่ชอบลูกน้องที่มาทำงานแบบฉิวเฉียดหรอกนะ ยิ่งพวกที่มาสายยิ่งแล้วใหญ่

ไม่ว่ายุคสมัยไหน หัวหน้าก็มักจะชอบลูกน้องที่ขยันขันแข็ง กระตือรือร้น และรักที่ทำงานเหมือนบ้านตัวเองทั้งนั้นแหละ

"สหายรุ่นหนุ่มสาวนี่ช่างมีพลังล้นเหลือจริงๆ!"

คุณตาจางทอดถอนใจขณะมองดูซูหานที่ดูสดใสร่าเริง น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอิจฉาเล็กๆ

"คุณตาจางเองก็แข็งแรงไม่เบาเลยนะคะ" ซูหานเอ่ยปากชมเอาใจ

คนต่างวัยทั้งสองเริ่มยืนคุยกันในยามเช้า "คุณตาจาง วันนี้ก็มาแต่เช้าอีกแล้วนะคะ?"

จู่ๆ เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

คุณตาจางหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มรับ "สหายเสี่ยวไป๋นี่เอง ฉันมันคนแก่ ไม่ค่อยต้องนอนเยอะหรอก พวกหนุ่มสาวอย่างพวกเธอต่างหากที่มาแต่เช้าขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"ก็เพื่อเรื่องงานทั้งนั้นแหละค่ะ!" สหายหญิงที่ถูกเรียกว่าสหายเสี่ยวไป๋ดูอ่อนเยาว์มาก รุ่นราวคราวเดียวกับซูหาน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีน้ำเงินกรมท่า และถักเปียสองข้าง

เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีกรมท่าเป็นเครื่องแบบเอกลักษณ์ของเจ้าหน้าที่รัฐในยุคนี้

"นี่คงจะเป็นสหายซูที่มารายงานตัวเมื่อวานใช่ไหมคะ ฉันไป๋เสี่ยวเม่ย เป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานเขตเรา เรียกฉันว่าเสี่ยวเม่ยก็ได้ค่ะ!"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูหาน วันนี้มาทำงานเป็นวันแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" ซูหานแนะนำตัวอย่างสุภาพ

"ฝากเนื้อฝากตัวอะไรกันคะ ฉันเองก็เพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน ยังไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเลยด้วยซ้ำ ได้ยินมาว่าสหายซูเรียนจบมหาวิทยาลัย มาถึงก็ได้เป็นหัวหน้าฉันเลย แบบนี้ฉันต่างหากที่ต้องฝากเนื้อฝากตัวด้วย!" ไป๋เสี่ยวเม่ยมองสำรวจซูหานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธอไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจเลยที่ซูหานได้เป็นเสมียนระดับสี่ตั้งแต่แรกเข้า

กลับกัน เธอดูมีความสุขเสียด้วยซ้ำ!

"พวกเธอทั้งคู่ยังสาวแถมเพิ่งมาทำงานใหม่ทั้งคู่ อย่ามัวแต่เกรงใจฝากเนื้อฝากตัวกันไปมาเลย ฉันว่าพวกเธอควรจะเรียนรู้และก้าวหน้าไปด้วยกันมากกว่านะ!" คุณตาจางที่อยู่ใกล้ๆ เอ่ยขัดจังหวะการทักทายอันสุภาพของทั้งสองคน

"จริงด้วยค่ะ"

ซูหานและไป๋เสี่ยวเม่ยมองหน้ากันแล้วยิ้ม ก่อนจะประสานเสียงตอบพร้อมกัน

"คุณตาจางทำหน้าที่ต่อเถอะค่ะ พวกเราขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะคะ" ไป๋เสี่ยวเม่ยเป็นฝ่ายชวนและควงแขนซูหานอย่างสนิทสนม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะเอ่ย

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ซูหานก็รู้สึกได้ทันทีว่าไป๋เสี่ยวเม่ยต้องเป็นคนร่าเริงและชอบหัวเราะแน่ๆ เพราะตั้งแต่เจอกันจนถึงตอนนี้ รอยยิ้มยังไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอเลย

"เอาล่ะๆ เข้าไปกันเถอะ" คุณตาจางโบกมือไล่เบาๆ แล้วหันไปกวาดพื้นต่อ

ไป๋เสี่ยวเม่ยควงแขนซูหานเดินไปตลอดทาง ปากก็ชวนคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด

ไป๋เสี่ยวเม่ยผลักประตูห้องทำงานบานหนึ่งเข้าไป ด้านในเป็นห้องกว้างที่มีโต๊ะทำงานห้าหกตัว บนโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสาร มุมห้องข้างเตาถ่านมีโต๊ะตัวเล็กๆ วางแก้วน้ำเคลือบและกระติกน้ำร้อนสไตล์วินเทจสองใบ

ทั้งสองคนเป็นพนักงานใหม่ ไป๋เสี่ยวเม่ยเองก็เพิ่งเข้ามาทำงานก่อนซูหานแค่สองวัน หลังจากตกลงกันสั้นๆ ทั้งคู่ก็ช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะทำงานและต้มน้ำร้อน

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังทำงานไปคุยไป เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันมา

"แหม เสี่ยวเม่ยนี่ขยันจังเลยนะ นี่คงจะเป็นสหายหน้าใหม่สินะ? หน้าตาสะสวยเชียว!" หญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปีสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน ดวงตาของพวกเธอเป็นประกายเมื่อเห็นซูหาน

ช่างเป็นเด็กสาวที่หน้าตาน่ารักเสียจริง!

"พี่หลิน พี่หลิวคะ พอมีคนใหม่ปุ๊บก็ลืมคนเก่าปั๊บเลยนะคะ!" ไป๋เสี่ยวเม่ยแสร้งทำหน้าน้อยใจ

"แหม เสี่ยวเม่ย ครั้งนี้เธอพูดถูกเผงเลยล่ะ พวกเราถูกใจเด็กใหม่คนนี้นี่นา ดูสิว่าเธอสวยขนาดไหน" พี่หลิวเอ่ยแซวไป๋เสี่ยวเม่ยด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะพี่ๆ ฉันซูหาน เป็นพนักงานใหม่ เรียกฉันว่าเสี่ยวซูก็ได้ค่ะ!" ซูหานไม่ได้รู้สึกขวยเขินกับการหยอกล้อของพี่สาวทั้งสองเลยสักนิด

เธอชินกับสถานการณ์แบบนี้มาตั้งหลายปีแล้ว!

"เสี่ยวซู ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ? มีแฟนหรือยัง?" พี่หลินถามอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย

นี่มันสเต็ปคุ้นเคยของพวกคุณป้าขาเผือกชัดๆ—อีกนิดเดียวก็จะสืบประวัติครอบครัวเธอทะลุปรุโปร่งแล้ว!

"พี่หลิน พี่หลิว กำลังทำอะไรกันคะเนี่ย? สอบสวนนักโทษหรือไง? ดูสิ ทำเอาน้องเสี่ยวซูของฉันตกใจหมดแล้ว!" พี่หลี่ที่มาถึงตอนไหนก็ไม่รู้ โผล่มาที่หน้าประตูห้องทำงาน

"บอกไว้ก่อนเลยนะว่าเสี่ยวซูคือน้องสาวของฉัน ห้ามพวกพี่รังแกเธอเด็ดขาด!" พี่หลี่ดึงซูหานไปไว้ข้างกาย แสดงจุดยืนอย่างชัดเจน

พี่หลินและพี่หลิวมองหน้ากัน "จิ๊ๆ นี่เสี่ยวหลี่ สหายเสี่ยวซูกลายเป็นน้องสาวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? พวกเรารู้นะว่าสหายเสี่ยวซูเป็นถึงบัณฑิตจบใหม่ที่ถูกส่งตัวมาประจำการที่สำนักงานเขตของเราโดยเฉพาะ"

"ฮ่าๆๆ อิจฉาล่ะสิ สหายเสี่ยวซูกับฉันคุยกันถูกคอ ฉันก็เลยรับเธอเป็นน้องสาวไปแล้ว!" พี่หลี่เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

"จ้าๆ แม่คนดูแลการเงิน รีบกลับไปห้องทำงานของเธอเลยไป อย่ามารบกวนการทำงานของพวกเรา" เมื่อเห็นพี่หลี่ทำหน้าตายโส พี่หลินก็ทนหมั่นไส้ไม่ไหวจนต้องออกปากไล่

"ไปก็ได้จ้ะ น้องเสี่ยวซู ถ้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าใจก็มาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ!" พี่หลี่ย้ำถึงความปรารถนาดีต่อซูหานอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะพี่หลี่!" ดูเหมือนว่าเรื่องเมื่อคืนจะได้ผลแฮะ

ในที่สุดพี่หลี่ก็เดินจากไปอย่างพึงพอใจ

พี่สาวทั้งสองกลับไปนั่งประจำที่ ไป๋เสี่ยวเม่ยและซูหานช่วยกันเช็ดโต๊ะอีกรอบ จากนั้นซูหานก็ไปนั่งกับไป๋เสี่ยวเม่ย เพื่อรอให้ผู้อำนวยการหวังมามอบหมายงานให้

"อรุณสวัสดิ์ครับ พี่สาวและสหายทุกท่าน" จู่ๆ เสียงก้องกังวานของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น