ตอนที่ 2 รังแกเจ้าที่ยังเยาว์และยากไร้

"ท่านผู้นำตระกูล"

"แม่ทัพรักษาการณ์มีฐานะสูงส่ง แม้แต่ใต้เท้าเจ้าเมืองยังต้องเกรงใจเขาถึงสามส่วน ข้าที่เป็นเพียงศิษย์สำนักยุทธ์ที่ยังไม่บรรลุถึงระดับอาจารย์ยุทธ์ขั้นหกเสียด้วยซ้ำ ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะได้พบเขา แล้วจะไปล่วงเกินเขาได้อย่างไร" อู๋หยวนเอ่ยถามกลับ

อู๋ฉี่หมิงจ้องมองอู๋หยวน หวังจะมองหาเบาะแสบางอย่างจากแววตาของเขา

น่าเสียดายสิ่งที่เขามองเห็นมีเพียงความสงบนิ่งราบเรียบเท่านั้น

"แล้วเหตุใดคืนนี้แม่ทัพสวีจัดงานเลี้ยงจึงได้ส่งคำเชิญให้ข้าไปร่วมงานอย่างกะทันหัน ทั้งยังกำชับว่าต้องพาเจ้าไปด้วย" อู๋ฉี่หมิงเอ่ยถึงต้นสายปลายเหตุ

อู๋หยวนพลันกระจ่างแจ้งในทันที

สี่ยักษ์ใหญ่แห่งเมืองหลีเฉิงได้แก่ เจ้าเมือง ผู้ช่วยเจ้าเมือง ผู้บัญชาการทหาร และแม่ทัพรักษาการณ์

สามคนแรกนำโดยเจ้าเมืองเป็นผู้กุมอำนาจเด็ดขาดในเมืองหลีเฉิง ส่วนแม่ทัพรักษาการณ์นั้นดูเหมือนจะไม่อาจยื่นมือเข้าแทรกแซงกิจการภายในท้องถิ่นได้ ทว่าการเป็นผู้บัญชาการกองทัพหนานเมิ่งจำนวนหกร้อยนายซึ่งถือเป็นกำลังรบที่เด็ดขาด ก็ทำให้แม้แต่เจ้าเมืองยังไม่อยากขัดแย้งกับเขา

บุคคลสำคัญระดับนี้เมื่อจัดงานเลี้ยงส่วนตัว ปกติแล้วย่อมเชิญเพียงตระกูลชั้นนำสิบอันดับแรกของเมืองหลีเฉิงเท่านั้น

ตระกูลอู๋หรือ แม้แต่อันดับหนึ่งร้อยตระกูลแรกยังนับว่าไม่ติดด้วยซ้ำ

ย่อมเป็นธรรมดาที่อู๋ฉี่หมิงจะคิดว่าอู๋หยวนไปล่วงเกินแม่ทัพรักษาการณ์เข้า มิเช่นนั้นแล้วจะได้รับคำเชิญอย่างกะทันหันได้อย่างไร

"ท่านผู้นำตระกูล หากต้องดึงข้าไปพัวพันกับแม่ทัพสวีให้ได้ ก็คงไม่พ้นเรื่องการแย่งชิงอันดับในการประลองใหญ่ระหว่างข้ากับสวีหย่วนหาน..." อู๋หยวนเอ่ยเสียงเรียบและอธิบายถึงความบาดหมางระหว่างเขากับสวีหย่วนหานอย่างรวดเร็ว

อันที่จริงแล้วทั้งสองคนไม่ได้มีความบาดหมางอะไรกันเลย ในอดีตแทบจะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันด้วยซ้ำ

ทว่า

โควตาการเข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่ของสำนักยุทธ์ประจำเขตแต่ละแห่งนั้น ในหนึ่งปีมีเพียงหนึ่งที่นั่งเท่านั้น

นี่คือการแย่งชิงผลประโยชน์

"ตำหนักอวิ๋นอู่หรือ อันดับหนึ่งในการประลองใหญ่หรือ" อู๋ฉี่หมิงที่สามารถนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลได้อย่างมั่นคงย่อมต้องปราดเปรื่องเป็นธรรมดา เพียงความคิดแล่นผ่านเขาก็เข้าใจถึงเหตุและผลในเรื่องนี้ทะลุปรุโปร่ง

ด้วยความสามารถของแม่ทัพรักษาการณ์ การจะส่งบุตรชายเข้าสู่สำนักเหิงอวิ๋นนั้นเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก

ทว่าศิษย์สำนักธรรมดาทั่วไปจะนำมาเทียบกับศิษย์ตำหนักอวิ๋นอู่ได้อย่างไร

ในฐานะที่เป็นสำนักยุทธ์ระดับสูงสุดของสำนักใหญ่ ทรัพยากรและคัมภีร์วิทยายุทธ์ต่างๆ ที่ศิษย์ตำหนักอวิ๋นอู่จะได้รับนั้นมากกว่าศิษย์ธรรมดาทั่วไปถึงสิบเท่า

"อู๋หยวน เดี๋ยวเจ้าตามข้าไปร่วมงานเลี้ยง ไม่ว่าจะพบเจอสถานการณ์เช่นไร หากข้าไม่อนุญาตก็ห้ามวู่วามเด็ดขาด" อู๋ฉี่หมิงกล่าวเสียงต่ำ "เข้าใจหรือไม่"

"ท่านผู้นำตระกูล ข้าทราบดี" อู๋หยวนยิ้มบาง "แม่ทัพรักษาการณ์นั้นข้าล่วงเกินไม่ได้ ตระกูลอู๋ของเราก็ล่วงเกินไม่ได้เช่นกัน เพื่อท่านแม่และน้องสาว เพื่อตระกูลแล้ว ต่อให้ต้องทนรับความอยุติธรรมมากเพียงใดข้าก็จะอดทน"

แม่ทัพรักษาการณ์หรือ หากเป็นช่วงจุดสูงสุดในชาติก่อนอู๋หยวนจะไปใส่ใจได้อย่างไร

เพียงแต่

สถานการณ์บีบบังคับ ต่อให้อู๋หยวนจะมีทักษะวิถียุทธ์ล้ำเลิศเพียงใดก็ไม่อาจก้าวข้ามช่องว่างของพละกำลังทางร่างกายที่แตกต่างกันหลายสิบเท่าเพื่อเอาชนะยอดฝีมือขั้นสี่ได้

ดังนั้นเมื่อความแข็งแกร่งยังไม่เพียงพอ เวลาที่ควรอดทนก็ต้องอดทน

ยิ่งไปกว่านั้นอู๋หยวนยังต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของคนในครอบครัว

"อู๋หยวน เจ้าก็ไม่ต้องกังวลมากจนเกินไป การประลองใหญ่ของสำนักยุทธ์นั้นพัวพันกับเรื่องราวมากมาย แม่ทัพสวีอาจจะไม่กล้ายื่นมือเข้ามาสอดก็เป็นได้" อู๋ฉี่หมิงกล่าวเสียงเบา "การเชิญพวกเราไปร่วมงานเลี้ยงอาจจะเป็นเพราะเรื่องอื่น"

อู๋หยวนพยักหน้าโดยไม่เอ่ยแย้ง

เรื่องอื่นหรือ

ความเป็นไปได้ช่างน้อยนิดเหลือเกิน

"ไปกันเถิด อย่าให้สายนักเลย" อู๋ฉี่หมิงส่งสัญญาณให้คนขับรถม้าที่อยู่ไม่ไกลบังคับรถม้าให้เคลื่อนเข้ามาใกล้ๆ อย่างช้าๆ

ฟุ่บ

อู๋หยวนใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ กระโดดเพียงครั้งเดียวก็มุดเข้าไปในห้องโดยสารรถม้า

อู๋ฉี่หมิงมีสีหน้าแฝงความกังวลเล็กน้อย เขาก้าวขึ้นรถม้าไปทีละก้าวตามม้านั่งเหยียบ ในฐานะผู้นำตระกูลเขาจำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ควรมีเอาไว้

……

จวนตระกูลสวีโอ่อ่าหรูหรา สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ในฐานะแขกที่มีสถานะค่อนข้างต่ำต้อย อู๋ฉี่หมิงรู้ตัวดีจึงพาอู๋หยวนมาถึงงานแต่เนิ่นๆ ทว่ากลับไม่ได้ถูกกลั่นแกล้งอย่างที่คาดคิดไว้ พ่อบ้านสวี่แห่งจวนตระกูลสวีเชิญพวกเขาไปนั่งที่โต๊ะรั้งท้ายอย่างสุภาพพร้อมทั้งยกน้ำชาและขนมมาให้

เวลาล่วงเลยไป แขกเหรื่อเดินขวักไขว่ไปมาดั่งมวลเมฆ บุคคลสำคัญของเมืองหลีเฉิงที่ปกติหาตัวจับยากต่างทยอยเดินทางมาถึง

ในท้ายที่สุด

แม้แต่เจ้าเมืองและผู้ช่วยเจ้าเมืองก็เดินทางมาถึง แม่ทัพสวีก็ยังออกไปต้อนรับด้วยตัวเองเช่นกัน

งานเลี้ยงในครั้งนี้ถือได้ว่าทำให้อู๋หยวนได้เห็นมาตรฐานสังคมชั้นสูงของโลกใบนี้อย่างแท้จริง

การแสดงร่ายรำและเสียงดนตรีมีมาให้ชมไม่ขาดสาย หญิงขับร้องงดงามมีเสน่ห์ทว่าไม่ยั่วยวนจนเกินงาม

อาหารเลิศรสหลากหลายชนิดที่ปกติแล้วหาทานตามข้างทางได้ยากก็ถูกนำมาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

งานเลี้ยงที่หรูหราอลังการเช่นนี้ แม้แต่อู๋ฉี่หมิงผู้เป็นผู้นำตระกูลก็ยังรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง มันเหนือจินตนาการของเขาไปมาก ต่อให้เป็นงานฉลองประจำปีของสายหลักตระกูลอู๋ก็ยังเทียบไม่ได้กับวันนี้

ทว่าอู๋หยวนกลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ยิ่งเวลาผ่านไปอู๋หยวนก็ยิ่งรู้สึกง่วงซึม นั่นเป็นเพราะในชาติก่อนเขาเคยเห็นการร่ายรำและเสียงดนตรีที่วิจิตรงดงามกว่านี้เป็นร้อยเท่า อีกทั้งยังเคยเข้าร่วมงานเลี้ยงที่หรูหรากว่านี้เป็นสิบเท่า

"โลกใบนี้เจริญรุ่งเรืองกว่าราชวงศ์ในยุคโบราณมากนัก นี่เป็นเพียงเมืองศูนย์กลางระดับเขต ยังมีเมืองศูนย์กลางระดับเขตปกครองที่มีประชากรนับล้านคนอีก ทว่าต่อให้จะหรูหรายิ่งใหญ่เพียงใด เกรงว่าก็คงยากจะเทียบเท่างานเฉลิมฉลองบนเครือข่ายความเร็วสูงที่จัดขึ้นผ่านจักรวาลนฤมิตได้" อู๋หยวนมองดูด้วยสายตาเย็นชา

งานเลี้ยงเลิกราผู้คนแยกย้าย

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงช่วงค่ำ ในที่สุดอู๋หยวนและอู๋ฉี่หมิงก็ได้รับการเชิญเป็นการส่วนตัวจากพ่อบ้านให้ไปยังห้องโถงด้านข้างเพื่อพูดคุย

ทั้งสองคนต่างเข้าใจดีว่า ถึงเวลาแล้ว

จวนตระกูลสวีกินพื้นที่หลายสิบหมู่ รอบนอกคฤหาสน์มีทั้งภูเขาจำลอง ระเบียงทางเดิน ศาลาริมน้ำและหอเก๋ง ทว่ายิ่งเข้าไปลึกเท่าใดการตกแต่งประดับประดาก็ยิ่งเรียบง่ายมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งแฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นของกองทัพ

"ท่านผู้นำตระกูลอู๋ คุณชายอู๋ เชิญทางนี้ขอรับ" พ่อบ้านสวี่ในชุดคลุมสีม่วงที่มีใบหน้าอ่อนโยนเดินนำทางพวกเขาทั้งสองคน

เมื่อเข้าสู่ห้องโถงด้านข้าง

แตกต่างจากความโกลาหลในห้องโถงด้านหน้า ที่นี่เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง

"อู๋ฉี่หมิงขอคารวะแม่ทัพสวี คารวะอาจารย์ใหญ่จาง" อู๋ฉี่หมิงทำความเคารพอย่างนอบน้อมก่อนจะยืนขึ้นแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อยอีกครั้ง

อู๋หยวนทำตามอย่างว่าง่าย

สิ่งเดียวที่ทำให้อู๋หยวนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างก็คืออาจารย์ใหญ่ของสำนักยุทธ์กลับอยู่ที่นี่ด้วย

"ท่านผู้นำตระกูลอู๋เกรงใจไปแล้ว เชิญนั่ง"

แม่ทัพสวีมีน้ำเสียงดังกังวานดุจระฆังใหญ่ รูปร่างล่ำสันกำยำ ใบหน้าเหลี่ยมนั้นมีความคล้ายคลึงกับสวีหย่วนหานถึงแปดส่วน

แม้เขาจะสวมชุดธรรมดาทว่ากลิ่นอายไร้รูปร่างที่แผ่ออกมา ในความรู้สึกของอู๋หยวนแล้วราวกับเป็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งซึ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอาจารย์ใหญ่ 'จางต๋า' ที่อยู่ด้านข้างเสียอีก

กฎของสำนักเหิงอวิ๋นระบุไว้ว่าต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะสามารถดำรงตำแหน่งแม่ทัพรักษาการณ์ประจำเมืองศูนย์กลางได้

สิบสามแคว้นแห่งดินแดนจงถู่มีวิถียุทธ์เก้าขั้น

ขั้นเก้าขั้นแปดและขั้นเจ็ดถูกขนานนามรวมกันว่า 'นักรบยุทธ์' คนธรรมดาทั่วไปเพียงแค่ขัดเกลาเส้นเอ็นและกระดูกก็มีความหวังที่จะบรรลุถึงได้

ขั้นหกสามารถเรียกได้ว่าเป็นอาจารย์ยุทธ์ นับว่าเป็นการก้าวเข้าสู่ประตูแห่งวิถียุทธ์อย่างแท้จริง

เมื่อบรรลุถึงระดับขั้นห้าก็นับว่าขึ้นทำเนียบยอดฝีมือ ไม่ว่าจะมองไปแห่งหนใดในใต้หล้าล้วนสามารถเรียกขานได้เต็มปากว่าเป็น 'ยอดฝีมือเข้าทำเนียบ'

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่น่ะหรือ

"ในช่วงจุดสูงสุดของชาติก่อน ลำพังแค่สมรรถภาพทางกายล้วนๆ ข้าก็คงเทียบไม่ติดกับแม่ทัพสวีผู้นี้" ความคิดนี้สว่างวาบขึ้นในหัวของอู๋หยวน

ในด้านร่างกายนั้นมนุษย์ในดินแดนจงถู่แข็งแกร่งกว่ามาก ชายฉกรรจ์สามารถมีพละกำลังถึงพันชั่งได้อย่างง่ายดาย

"ข้าได้ยินมาตลอดว่าปีนี้สำนักยุทธ์มีอัจฉริยะวิถียุทธ์ผู้ 'เปิดทะลวงสติปัญญา' ปรากฏตัวขึ้น วันนี้ในที่สุดก็ได้พบหน้าเสียที" แม่ทัพสวียิ้มบาง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของอู๋หยวน

"อยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพมิกล้าใช้คำว่าอัจฉริยะหรอกขอรับ" อู๋ฉี่หมิงรีบกล่าว

"พี่อู๋ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก ในบรรดาศิษย์สำนักยุทธ์ที่ข้าพบเจอมาตลอดหลายปี อู๋หยวนถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน" ชายชราชุดดำนามว่าจางต๋าที่อยู่ด้านข้างหัวเราะร่า

"เป็นเพราะอาจารย์ใหญ่จางสั่งสอนมาดีขอรับ" อู๋ฉี่หมิงกล่าว

"อาจารย์เป็นเพียงผู้ชี้แนะหนทางส่วนการฝึกฝนนั้นต้องพึ่งพาตนเอง หากไม่มีความพยายามของอู๋หยวนเอง ต่อให้ข้าอยากจะสอนก็คงสอนไม่สำเร็จหรอก" อาจารย์ใหญ่จางกล่าวกลั้วหัวเราะ

อู๋ฉี่หมิงยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกเคลือบแคลงใจ

พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ของอู๋หยวนนั้นโดดเด่นเป็นเรื่องจริง โดยเฉพาะในช่วงกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ความเร็วในการพัฒนาของเขานั้นเรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัว

ทว่าต่อให้มีพรสวรรค์สูงส่งเพียงใดก็ไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง เขายังไม่ทันบรรลุถึงระดับอาจารย์ยุทธ์ขั้นหกเสียด้วยซ้ำ ห่างไกลจากความคุ้มค่าที่จะให้แม่ทัพรักษาการณ์และอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักยุทธ์ระดับนี้มาเอ่ยปากยกยออย่างต่อเนื่อง

ต้องรู้ไว้ว่า

ทั้งสองท่านนี้ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งในวิถียุทธ์อย่างแท้จริง

"แม่ทัพสวี อาจารย์ใหญ่จาง" อู๋ฉี่หมิงยิ้มประจบเล็กน้อย "การเรียกตัวข้าและอู๋หยวนมาในครั้งนี้ เกรงว่าคงมีธุระสำคัญ มีสิ่งใดโปรดสั่งการมาได้เลยขอรับ"

เขาเอ่ยถามเข้าประเด็นทันที

"ตกลง เช่นนั้นข้าก็จะพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน" ใบหน้าของอาจารย์ใหญ่จางเจือความขึงขังขึ้นมาเล็กน้อย "การประลองใหญ่ของสำนักยุทธ์ในปีนี้ใกล้จะมาถึงแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของอู๋หยวน เขามีความหวังสูงมากที่จะคว้าอันดับหนึ่งและได้เลื่อนขั้นเข้าไปฝึกฝนในตำหนักอวิ๋นอู่"

"เพียงแต่หากเจ้าเข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่ในตอนนี้ก็จะเป็นเพียงแค่ศิษย์ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น"

"ทว่าปีหน้าเป็นปีครบรอบสามร้อยปีแห่งการก่อตั้ง 'สำนักเหิงอวิ๋น' ของพวกเรา ซึ่งมีความสำคัญต่อสำนักเป็นอย่างยิ่ง"

"ดังนั้นข้าจึงได้ปรึกษาหารือกับแม่ทัพสวีและท่านเจ้าเมือง หวังว่าอู๋หยวนจะยอมสละสิทธิ์การประลองใหญ่ในปีนี้และอยู่ฝึกฝนในสำนักยุทธ์ประจำเขตต่อไปอีกหนึ่งปี หลังจากผ่านไปหนึ่งปีความแข็งแกร่งของเจ้าย่อมต้องเหนือกว่าตอนนี้อย่างแน่นอน มีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมที่จะช่วงชิงตำแหน่ง 'อันดับหนึ่งแห่งสี่เขตปกครอง' ในการประลองใหญ่ระดับเขตได้ ถึงตอนนั้นการเข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่ในฐานะผู้ครองอันดับหนึ่ง จะถือเป็นเกียรติยศของเมืองหลีเฉิงทั้งเมือง เจ้าเองก็จะได้รับทรัพยากรในการฝึกฝนมากขึ้น นับว่าเหมาะสมกับเจ้าเป็นอย่างยิ่ง" ท่าทีของอาจารย์ใหญ่จางดูจริงใจยิ่งนัก

ศิษย์ที่ได้อันดับหนึ่งในการประลองใหญ่ของสำนักยุทธ์จากแต่ละพื้นที่ เมื่อเข้าสู่ 'ตำหนักอวิ๋นอู่' แล้วจะต้องมาประลองกันอีกครั้ง ซึ่งเรียกว่า 'การประลองใหญ่ระดับเขต'

และสิ่งที่เรียกว่าสี่เขตปกครองนั้นก็หมายถึงดินแดนสี่เขตปกครองที่สำนักเหิงอวิ๋นเคยปกครอง

การคว้าอันดับหนึ่งมาได้ย่อมหมายความว่าเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ตำหนักอวิ๋นอู่รับเข้ามาในปีนั้น ย่อมต้องได้รับความสนใจอย่างล้นหลามเป็นธรรมดา อีกทั้งยังประจวบเหมาะกับงานฉลองครบรอบสามร้อยปีของสำนักอีกด้วย

คำพูดของอาจารย์ใหญ่จางฟังดูสวยหรูน่าเลื่อมใสยิ่งนัก

ทว่าอู๋ฉี่หมิงและอู๋หยวนจะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่เบื้องหลังได้อย่างไร

กฎของสำนักเหิงอวิ๋นระบุไว้ว่า หากอายุครบสิบหกปีบริบูรณ์แล้วจะไม่อนุญาตให้เข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่

ส่วนสวีหย่วนหานในปีนี้อายุสิบห้าปีแล้ว

หากทำเพื่อความหวังดีต่ออู๋หยวนจริงๆ เหตุใดจึงต้องเชิญพวกเขาทั้งสองคนมาร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลสวีด้วยเล่า แม่ทัพรักษาการณ์เหตุใดจึงต้องออกหน้าเอง ต้องรู้ไว้ว่าตามกฎแล้วจวนแม่ทัพไม่อาจสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวกิจการของสำนักยุทธ์ได้

เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพียงการยืมอำนาจบารมีของงานเลี้ยงเพื่อทำให้อู๋ฉี่หมิงและอู๋หยวนเกิดความยำเกรงจนไม่กล้าปฏิเสธง่ายๆ ก็เท่านั้น

"อาจารย์ใหญ่จาง"

อู๋ฉี่หมิงกัดฟันก้มหน้าลงพลางกล่าว "มิใช่ว่าอู๋หยวนไม่อยากสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักยุทธ์หรอกนะขอรับ ทว่าฐานะทางบ้านของเขานั้นขัดสน ตระกูลอู๋ของเราก็เป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ยากที่จะสนับสนุนเขาได้อย่างเต็มที่ หากปราศจากทรัพยากรจากภายนอก ต่อให้ฝึกฝนอยู่ในสำนักยุทธ์อีกหนึ่งปีก็เกรงว่าจะยากต่อการแย่งชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งสี่เขตปกครอง มิสู้ให้เขาเข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่ในปีนี้เลย เมื่อเขาเติบโตขึ้นในภายภาคหน้าก็ถือเป็นเกียรติยศของเมืองหลีเฉิงของเราเช่นเดียวกัน"

อู๋หยวนมองอู๋ฉี่หมิงด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย ท่านผู้นำตระกูลถึงกับมีความกล้าที่จะปฏิเสธเชียวหรือ

"เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ" จางต๋าหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายแปรเปลี่ยนไปจางๆ

หยาดเหงื่อผุดซึมออกมาบนหน้าผากของอู๋ฉี่หมิง เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกพยัคฆ์ร้ายจ้องมองอยู่

"มิใช่ว่าไม่เชื่อหรอกขอรับ เพียงแต่วิถีการฝึกยุทธ์หากไม่ก้าวหน้าก็เท่ากับถอยหลัง การเข้าสู่ตำหนักอวิ๋นอู่ช้าไปหนึ่งปีนั้นส่งผลกระทบต่ออู๋หยวนมากเกินไป" อู๋ฉี่หมิงตัดใจกล่าวออกไป

เขารู้ดีว่าการปฏิเสธจะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่

ทว่าในใจของเขา อนาคตของอู๋หยวนนั้นสำคัญกว่า

"ท่านผู้นำตระกูลอู๋คิดวางแผนเพื่ออู๋หยวนในระยะยาว สวีผู้นี้เลื่อมใสยิ่งนัก" แม่ทัพสวีเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ทว่าการที่อู๋หยวนสร้างชื่อเสียงให้เมืองหลีเฉิง ชาวเมืองหลีเฉิงทั้งมวลย่อมไม่เพิกเฉยต่อความเสียสละของอู๋หยวน จึงขอมอบเงินขาวห้าพันตำลึงเพื่อให้เป็นค่าใช้จ่ายในการฝึกฝนของอู๋หยวนตลอดหนึ่งปีนี้"

ขณะที่กล่าว แม่ทัพสวีก็กวาดสายตามองไปด้านข้าง

"แอ๊ด" ประตูข้างถูกเปิดออก บ่าวรับใช้คนหนึ่งค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมพร้อมกับนำตั๋วเงินปึกใหญ่มาถวาย ตั๋วเงินแต่ละใบล้วนระบุมูลค่า 'หนึ่งร้อยตำลึง' ที่มุมของตั๋วเงินมีอักษรคำว่า 'ฉวินซิง' ประทับไว้เพื่อป้องกันการปลอมแปลง

ห้าพันตำลึงเชียวหรือ อู๋ฉี่หมิงถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ

แววตาของอู๋หยวนก็สั่นไหวเล็กน้อยเช่นกัน

ตระกูลอู๋แห่งเมืองหลีเฉิงทุกสายรวมกัน หากต้องการรวบรวมเงินก้อนใหญ่ระดับนี้ก็ยังถึงขั้นต้องยอมขายทรัพย์สินทิ้งเลยทีเดียว

นี่มันเงินก้อนมหึมาขนานแท้

"อู๋หยวน เจ้ายินดีหรือไม่" แม่ทัพสวีหันไปมองอู๋หยวนโดยตรง