บทที่ 23 - ความต่างของแดนพลัง

บทที่ 23 - ความต่างของแดนพลัง

༺༻

"ไอแซก มีประโยชน์อะไรที่จะให้โอลีเวอร์รังแกพวกรุ่นน้องล่ะ?" หญิงสาวผู้งดงามถอนหายใจ

"ในเมื่อพวกเขาอ่อนเกินกว่าจะมีโอกาสชนะเขาได้ เราก็จะไม่ได้เห็นว่าพวกเขาสามารถทำอะไรได้จริงๆ แถมเราก็ไม่ได้ลงโทษโอลีเวอร์ที่ชักช้าเรื่องทำให้วิกตอเรียเป็นของเขาด้วยนะ"

ไอแซกแสยะยิ้มก่อนจะหันไปหาหญิงสาว

"โคลอี้ เธอควรจะรู้นะว่าเราไม่ได้กำลังทดสอบพละกำลังของทหารจริงๆ หรอก พวกนั้นน่ะอย่างมากก็แค่ตัวประกอบไร้ค่า เราแค่กำลังดูว่าพวกมันเชื่อฟังแค่ไหนต่างหากล่ะ เพราะหมากที่ขัดคำสั่งหรือใจอ่อนเกินไป... กำจัดทิ้งจะดีกว่า"

ชายร่างเตี้ยจิ๊ปาก "เสียเวลาชะมัดถ้าถามฉันนะ"

ไอแซกหัวเราะอย่างเต็มที่ก่อนจะลูบหัวชายคนนั้น "งั้นก็ดีแล้วที่ไม่มีใครถามนายนะ ออสติน"

ออสตินจิ๊ปากอีกครั้งแต่ก็นิ่งเงียบไป

"แค่เพราะนายเป็นรุ่นน้องของฉัน อย่าหวังความเมตตาจากฉันเลย" โอลีเวอร์พูดอย่างเย็นชา เขาซ้อมทหารมาหลายคนแล้วจนถึงตอนนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา ดูเหมือนจะมีความสุขที่ได้มีโอกาสสั่งสอนทหารฝึกหัดคนนี้เป็นพิเศษ

ด้วยประสาทสัมผัสที่เหนือกว่า มหาปรมาจารย์ไอแซกสังเกตเห็นเรื่องนี้ได้ทันที

'เดี๋ยวนี้สนุกกับการรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแล้วเหรอ? ไอ้สารเลวเอ๊ย'

แม้คำพูดจะรุนแรง แต่จริงๆ แล้วเขากลับมีความสุข ไอแซกเชื่ออย่างแรงกล้าว่าผู้แข็งแกร่งมีสิทธิเหนือผู้อ่อนแอ สามารถกดขี่ข่มเหงได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ

"ฉันไปล่ะนะ!" รอยยิ้มของโอลีเวอร์กลายเป็นรอยยิ้มกว้างก่อนจะเริ่มจู่โจม

'ดูจากพลังงานจิตวิญญาณที่เขาแผ่ออกมา เขาอยู่ขั้นผู้เชี่ยวชาญระดับต้น ตามข่าวลือ เขาไม่ได้ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะประมาทเขาได้ ช่องว่างระหว่างเรานั้นกว้างเกินไป' ไมเคิลประเมินก่อนจะเปิดใช้งานเบอร์เซิร์กเกอร์

เนื่องจากการต่อสู้นี้เป็นการใช้หมัดมวย เขาจึงทุ่มแต้มที่สะสมไว้ทั้งหมดลงไปที่พละกำลัง มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถสร้างบาดแผลให้โอลีเวอร์ได้เลย

ชื่อ: ไมเคิล

แดนวิญญาณ: ขั้นฝึกหัดระดับท้าย

ไซเบอร์เนติกส์: ระบบไร้พ่าย, เบอร์เซิร์กเกอร์, พุ่งทะยาน, ทัศนวิสัยสมบูรณ์แบบ, กระแสจิตวิญญาณ, เคลื่อนย้ายชั่วพริบตา

• พละกำลัง: 660 (160)

• ความว่องไว: 620 (120)

• ความทนทาน: 520 (20)

• จิตวิญญาณ: 3,500

• จิตใจ: 1,000 (1,500)

แต้มทักษะ: 0

ไมเคิลเก็บทักษะพุ่งทะยานแลเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาไว้เป็นไพ่ตาย แล้วเข้าปะทะกับคู่ต่อสู้

ตูม!

ทั้งคู่ตัดสินใจทดสอบพละกำลังของกันและกัน หมัดของพวกเขาเข้าปะทะกัน ไมเคิลถูกกระแทกถอยหลังไปสองสามเมตร

โอลีเวอร์ได้เปรียบเรื่องพละกำลังอย่างชัดเจน ทว่าเขารวมถึงเหล่าผู้เฝ้าดูจากฝ่ายของเขาต่างก็เบิกตากว้าง

"เดี๋ยว ทำไมแขนของทหารฝึกหัดคนนั้นไม่หักล่ะ? เขาเพิ่งแลกหมัดกับโอลีเวอร์ที่เป็นถึงขั้นผู้เชี่ยวชาญระดับต้นนะ! ความต่างของแดนพลังน่ะมันมากกว่าหนึ่งแดนเต็มๆ เลยนะ!" โคลอี้อุทานออกมาพลางตัดสินใจให้ความสนใจกับทหารฝึกหัดหน้าหล่อคนนี้มากขึ้น

"เธอคิดมากไปน่ะ โอลีเวอร์คงไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด... ยังไม่รวมถึงที่เขาเป็นไอ้ขี้ขลาดที่มัวแต่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพร้อมปืนสไนเปอร์หรอกนะ เขาเลยไม่ได้เด่นเรื่องพละกำลังเท่าไหร่น่ะ"

ดวงตาของโอลีเวอร์ยิ่งมืดมนขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของไอแซกที่อยู่ข้างหลังเขา

'เวรเอ๊ย! นั่นมันแรงทั้งหมดของฉันแล้วนะ! อย่าบอกนะว่าไอ้คนป่าเถื่อนชั้นต่ำนั่นคิดว่ามันจะสู้กับฉันได้?! เหลวไหลสิ้นดี!'

โอลีเวอร์พุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้งด้วยเสียงคำราม ตอนนี้เขาไม่ได้แค่ตั้งใจจะสั่งสอนไมเคิลแล้ว เขาต้องการปลิดชีพเขา!

'ฟิวส์ขาดง่ายจังนะ' ไมเคิลหัวเราะเบาๆ พลางหลบหลีกการโจมตีของศัตรู

โอลีเวอร์กำลังโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เขาเริ่มผิดพลาดระหว่างทาง

เมื่อเห็นโอกาส ไมเคิลจึงเปิดใช้พุ่งทะยาน เพิ่มความเร็วของเขาขึ้น 500% ในเวลาเพียงวินาทีเดียว

ตูม!

หมัดของเขาซัดเข้าที่หน้าท้องของโอลีเวอร์ ส่งร่างอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังไปสองสามฟุต

ความเงียบเข้าปกคลุม

ทุกคนต่างประหลาดใจกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันของไมเคิล ไม่ใช่แค่เรื่องนั้น แต่การที่เขาทำให้โอลีเวอร์ถอยหลังได้นับเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่า

อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าโอลีเวอร์พ่ายแพ้ เพียงครู่เดียวก่อนจะถูกซัด เขาได้เปิดใช้งานหนึ่งในเทคนิคของเขา สร้างม่านพลังจิตวิญญาณบางๆ ขึ้นมารอบตัวเพื่อป้องกัน

"แก!" ใบหน้าของโอลีเวอร์กลายเป็นสีแดงจัดหลังจากถูกทำให้ขายหน้าอีกครั้ง

'หมัดนั้นใส่แรงทั้งหมดของฉันลงไปแล้วนะ' ไมเคิลขมวดคิ้วก่อนจะรับมือกับการจู่โจมของโอลีเวอร์ที่ดูเหมือนจะเร็วขึ้นกว่าเดิม

'นี่จะยากกว่าที่ฉันคิดแฮะ'

ในขณะที่การดวลกำลังดำเนินอยู่ เอวาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้วและเริ่มตามหาไมเคิลแต่ก็หาเขาไม่เจอที่ไหนเลย

"เขาไปไหนของเขานะ?" เธองอน "ถ้าเขาจะไปไหน อย่างน้อยเขาก็ควรจะบอกฉันสักหน่อยสิ!"

ในที่สุดเธอก็ได้ยินบทสนทนาของทหารสองคนที่อยู่ใกล้ๆ

"เฮ้ ได้ยินไหม? โอลีเวอร์ไล่ซ้อมพวกทหารไปทั่วเลย แต่ดูเหมือนตอนนี้เขากำลังลำบากเพราะเจอเข้ากับคนคนหนึ่งน่ะ แถมเขายังสู้อยู่เลย ไปดูสิว่าข่าวลือนั่นจริงไหม!"

ใบหน้าของเอวาซีดเผือด

"เขาสู้กับโอลีเวอร์เหรอ?!" เธอมีความรู้สึกที่แย่มากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าเธอจะมองว่าไมเคิลเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เขาก็ยังเป็นแค่ขั้นฝึกหัดระดับท้าย ในขณะที่โอลีเวอร์เป็นถึงขั้นผู้เชี่ยวชาญระดับต้น! ความต่างแบบนี้มันมากเกินกว่าที่ใครจะก้าวข้ามได้ ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์แค่ไหนก็ตาม

"ฉันควรทำยังไงดี?" เธอแตะหัวตัวเองด้วยสัญชาตญาณ ความกังวลถาโถมเข้าใส่เธอ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเธอ เพราะก่อนจะเจอไมเคิล เธอไม่เคยสนใจคนอื่นเลย

สุดท้ายเธอก็นึกถึงคนเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยได้ เธอกัดฟันแล้วเร่งความเร็วออกไป

'ขอร้องล่ะ อย่าให้ฉันไปสายเลยนะ!'

เธอเดินตามเส้นทางที่คุ้นเคยซึ่งเธอต้องไปบ่อยๆ เวลาถูกทำโทษ และเข้าไปในห้องของท่านนายพล

"รุ่นน้องตัวแสบ มีอะไรหรือเปล่า?" วิกตอเรียที่กำลังยุ่งอยู่กับการตรวจสอบเอกสาร ประหลาดใจที่เห็นเอวามาคนเดียว ปกติเวลาเธอปรากฏตัว มักจะเป็นตอนที่อยู่ข้างๆ โอลีเวอร์ที่จะมาสั่งให้ลงโทษเธอ

"วิกตอเรีย!" เสียงของเอวาเต็มไปด้วยความกังวล ทำให้วิกตอเรียยิ่งตื่นตระหนกขึ้นไปอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

"ฉัน... ไมเคิลต้องการความช่วยเหลือจากเราค่ะ!"

༺༻