บทที่ 23 - การเตรียมตัวก่อนออกรบ

บทที่ 23 - การเตรียมตัวก่อนออกรบ

༺༻

การแสดงออกทางใบหน้าของฟริตซ์ราวกับว่าเขาได้เห็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกนี้

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง...

"แค็ก! แค็ก!"

ด้วยความกลัวและความกระวนกระวาย ฟริตซ์ถูกบังคับให้กระอักเลือดสดๆ ออกมาเต็มโต๊ะที่พังอยู่เบื้องหน้า

เมื่อนั้นเอง วงเวทในดวงตาของทั้งโคลด์และฟริตซ์จึงสลายไป

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น ใบหน้าของรองแม่ทัพก็ยังคงซีดเซียวราวกับศพ

เวทมนตร์ของโคลด์อาจไม่ส่งผลกระทบถาวรต่อเขาเพราะเขายังเป็นจอมเวทแรงก์ผสานระดับ 5 แต่ในตอนนี้ เขาต้องการเวลามากกว่านี้ในการพักฟื้น

"จะส่งกำลังเสริมมาหรือไม่?" โคลด์ถามอย่างดุดัน

อัญมณีลึกลับธาตุมืดของเขาลอยอยู่บนฝ่ามือราวกับว่าเขาจะไม่ลังเลที่จะใช้เวทมนตร์หากฟริตซ์ปฏิเสธ

"ไอ้สารเลว!" ฟริตซ์คำราม ใบหน้าของเขาแสดงท่าทางดุร้ายซึ่งไม่ใช่สิ่งที่รองแม่ทัพควรจะทำ

อัญมณีลึกลับธาตุไฟของฟริตซ์ลอยออกมาจากบ่อมนตรา แต่ก่อนที่เขาจะได้ร่ายเวทมนตร์ใดๆ คมดาบอันเยือกเย็นก็จ่ออยู่ที่คอของเขาแล้ว

การบ่มเพาะของจอมเวทจะไม่พัฒนาสมรรถภาพทางกายมากนักแม้ว่าพวกเขาจะบรรลุถึงแรงก์สูงก็ตาม

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีวิธีที่จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งเหมือนกับพวกสัตว์ร้าย

เพียงแต่ว่ามันต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาลและการฝึกฝนที่เข้มงวด

โคลด์เป็นหนึ่งในจอมเวทที่มีร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนและเสริมแกร่งมาอย่างชัดเจน ดูได้จากความเร็วที่เขาชักดาบออกมาจ่อที่คอของฟริตซ์โดยตรง

"ผมขอย้ำอีกครั้ง จะส่งกำลังเสริมมาหรือไม่?" โคลด์พูดซ้ำ น้ำเสียงของเขาฟังดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม ราวกับปีอสูรจากนรกกำลังทวงถามบางอย่างจากมนุษย์ธรรมดา

แต่นั่นคือตอนที่มีแรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาที่พวกเขาทั้งสอง

แรงกดดันนี้ไม่ใช่ทางกายภาพ แต่เป็นแรงกดดันที่จู่โจมจิตวิญญาณของพวกเขา

โคลด์อยู่ในสภาพที่ดีกว่าเพราะเขาเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ฟริตซ์นั้นต่างออกไป

เขารู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้านจากแรงกดดันนั้น

"หยุดทำเรื่องวุ่นวายได้แล้ว"

ที่ประตูห้องทำงานมีชายร่างกำยำยืนอยู่ แรงกดดันที่เขาปล่อยออกมานั้นแข็งแกร่งกว่าจอมเวทแรงก์ผสานระดับ 5

"ท่านแม่ทัพลีออน" โคลด์เอ่ยทักทายพร้อมกับเก็บดาบของเขา และเมื่อนั้นฟริตซ์จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"รองแม่ทัพ ถ้าคุณยังอยากจะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ ผมแนะนำว่าอย่าทำอะไรให้ตัวเองต้องอับอายขายหน้า" ท่านแม่ทัพกล่าว และฟริตซ์ทำได้เพียงก้มหน้าด้วยความละอาย

"ผู้กองโคลด์ ผมไม่สนว่าคุณจะโด่งดังหรือแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่ก่อนเข้ากองทัพ คุณก็รู้อยู่แล้วว่าเรามีลำดับขั้นที่เข้มงวด ในฐานะผู้กอง จงแสดงความเคารพต่อรองแม่ทัพด้วย"

"รับทราบครับท่านแม่ทัพ แต่คำขอของผมยังคงเดิม ผมต้องการกำลังเสริมที่เทือกเขาราตอยส์ ผมเกรงว่าถ้าเราไม่ทำอะไรเพื่อแก้ไขสถานการณ์ให้เร็วที่สุด มันจะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก"

"ผมเข้าใจ แต่ถึงแม้รองแม่ทัพจะผิดที่ส่งไปแค่พวกมือใหม่ 20 นาย แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน ระเบียบการทางทหารไม่อนุญาตให้เราส่งจอมเวทระดับสูงไปได้ ผมส่งไปได้แค่พวกไร้ระดับและแรงก์ผสานระดับ 1 เพิ่มเติมเท่านั้น"

ในเรื่องนั้น โคลด์ไม่ได้โต้แย้งอีกต่อไปเพราะเขาก็รู้ดีว่ากองทัพขับเคลื่อนอย่างไร

ตราบใดที่สถานการณ์ยังไม่สร้างความเสียหายมากพอ กองทัพจะไม่ส่งผู้เชี่ยวชาญของพวกเขาออกไป

ท้ายที่สุด หากในทุกเหตุการณ์พวกเขาต้องส่งผู้เชี่ยวชาญออกไป แล้วจะส่งใครไปได้หากเกิดอันตรายที่แท้จริงขึ้นมา?

"ขอบคุณครับ ท่านแม่ทัพ" โคลด์กล่าวจบก่อนจะขอตัวลา ในขณะที่แม่ทัพลีออนมองตามหลังเขาไป

'เขายังหนุ่มแท้ๆ แต่จิตวิญญาณของเขากลับบรรลุถึงระดับ 6 แล้ว...' ท่านแม่ทัพคิดในใจ

"เฮ้อ... ในที่สุดฉันก็บ่มเพาะเสร็จเสียที!" เรเซนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เมื่อมองออกไปข้างนอก เขาเห็นดวงอาทิตย์เกือบจะขึ้นแล้ว

ตลอดทั้งคืน สิ่งเดียวที่เขาทำคือขุดหลุมในฟาร์มเพื่อปลูกเมล็ดพันธุ์หลายพันเมล็ด

หลังจากนั้น เขาก็รอจนกว่าพวกมันจะโตเต็มที่ และเมื่อนั้นเขาจึงเก็บเกี่ยวพวกมันทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม การเก็บเกี่ยวพืชผลไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีเวลาว่างในที่สุด

เนื่องจากส้มเคลเมนไทน์สายรุ้งสุกแล้ว เรเซนจึงกินพวกมันไปหนึ่งพันลูก และเมื่อนั้นเขาก็อัปเกรดบ่อมนตราของเขาจนมีความจุสูงสุดถึง 4 อัญมณีลึกลับ! ท้องของเขาเกือบจะระเบิดอยู่หลายครั้ง แต่ใครจะไปคิดว่ายาฟื้นฟูจะทำให้เขากลับมามีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ได้?

หลังจากนั้น เรเซนก็สลัดความง่วงเหงาหาวนอนด้วยความช่วยเหลือของยาฟื้นฟูเพิ่มเติม เพื่อควบแน่นตัวอ่อนอัญมณีลึกลับธาตุน้ำสองดวง ก่อนจะผสานพวกมันเป็นอัญมณีลึกลับธาตุน้ำแรงก์ผสานระดับ 1

ปัจจุบัน ความเข้าใจในธาตุน้ำของเขาดีที่สุด และเรเซนก็ได้ทำการเสียสละครั้งใหญ่ (การอดนอนหนึ่งคืนที่ได้รับการบรรเทาด้วยยา) เพื่อให้ได้อัญมณีลึกลับแรงก์ผสานระดับ 1 มา

เมื่อภารกิจทั้งหมดเสร็จสิ้น มันก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว ถ้าเขามีไก่ในฟาร์ม พวกมันคงจะปลุกเขาไปนานแล้ว

"ทำไมการบ่มเพาะมันถึงยากขนาดนี้?" เรเซนบ่น ทั้งที่เขาพึ่งจะอดนอนเพียงคืนเดียว ในขณะที่คนอื่นต้องใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการบ่มเพาะ ไม่ต้องพูดถึงว่ายาของเขาช่วยบรรเทาความง่วงไปได้มากแล้ว

"ในเมื่อมันเช้าแล้ว การนอนตอนนี้คงไม่คุ้มค่า เพราะเดี๋ยวฉันต้องไปกำจัดสัตว์ร้ายอีก..."

เนื่องจากการนอนไม่ใช่ทางเลือก เรเซนจึงโทรหาเพื่อนของเขา

"นี่ยังถือโทษโกรธฉันเรื่องที่คิดว่านายตัดต่อวิดีโอนั่นอยู่อีกเหรอ? เรเซน นายนี่มันขี้งอนจริงๆ!" นีลพูดทันทีที่รับสาย

'อะไรวะ? ฉันลืมเรื่องนั้นไปสนิทแล้ว! ไอ้หมอนี่มันมองฉันแย่แค่ไหนกันเนี่ย?!'

เรเซนแค่โทรหานีลเพื่อให้เขามารับพืชจิตวิญญาณ เพราะเดี๋ยวเขาต้องไปที่อื่น ไอ้ความแค้นที่หมอนี่พูดถึงมันคืออะไรกัน?

เพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน อารมณ์ของเรเซนจึงไม่ค่อยดีนักและเขาก็ทำหน้าบึ้ง

"แค่มาที่นี่แล้วเอาพืชจิตวิญญาณไปซะ!" เขาพูดก่อนจะวางสาย

เนื่องจากยังพอมีเวลาก่อนที่ 'โครงการกำจัดสัตว์ร้าย' จะเริ่มขึ้นอีกครั้ง เรเซนจึงตัดสินใจไถอินเทอร์เน็ตไปพลางๆ เมื่อเขานึกถึง 'วิดีโอไวรัล' ของเขาได้ และเขาก็เข้าไปเช็คในยูทูบ หรือพูดให้ถูกคือเขาเข้าไปเช็คคอมเมนต์เพื่อดูว่าผู้คนคิดยังไงกับเขา

[ว้าว... มีแค่ฉันหรือเปล่าที่คิดว่าจอมเวทคนนั้นหล่อจัง?]

[+1 ให้คนข้างบนเลย!]

[+2!]

"ชิ... พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน? ฉันก็แค่ดูดีกว่ามาตรฐานนิดหน่อยเอง!"

คำชมของชาวเน็ตทำให้เรเซนอารมณ์ดีขึ้นมาก ความทะเยอทะยานของเขาได้รับการตอบสนอง

ท้ายที่สุด ใครล่ะจะไม่ยากมีชื่อเสียงโดยที่มีคนคิดว่าตัวเองหล่อมาก?

ใครจะรู้สึกแย่ที่ได้รับคำชมเหล่านี้?

อย่างไรก็ตาม อารมณ์ดีๆ ของเรเซนก็พังทลายลงในไม่ช้า

[เหอะ ก็งั้นๆ แหละ]

[จริง! เขาใช้เป็นแค่เวทมนตร์เดียวเอง!]

[เขาอาจจะเป็นพวกโรคจิตที่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเรียนรู้เวทมนตร์แค่บทเดียวเพื่อเอาไว้โชว์ออฟก็ได้!]

"พวกแกนี่มัน! ฉันพยายามแทบตายเพื่อเรียนรู้เวทมนตร์นั้น! กล้าดียังไงมาดูถูกฉัน?!" เรเซนโกรธจัด

พวกเขารู้ถึงความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญเพื่อเรียนรู้เวทมนตร์ [ระเบิดสุริยา] ไหม?

ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ตอนที่สู้กับพวกหมาป่าสีเทาเหล่านั้น และเขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด!

ยิ่งไปกว่านั้น การได้ท้อลึกลับมาก็มีโอกาสต่ำมาก!

"ในบรรดาจอมเวททั้งหมดในโลกนี้ ใครจะทำงานหนักเท่าฉันบ้าง? พวกเขาแค่ต้องใช้ทรัพยากรแล้วนั่งลงอ่านหนังสือทฤษฎีเวทมนตร์อย่างสงบ ในขณะที่หลังของฉันต้องทำงานหนักทุกวันจากงานฟาร์ม!"

เรเซนรู้สึกขุ่นเคืองชาวเน็ตเหล่านี้ที่ดูถูกเขาโดยที่ไม่รู้ว่าเขาทำงานหนักแค่ไหนเพื่อให้มีความก้าวหน้าแม้เพียง 'เล็กน้อย'

"อินเทอร์เน็ตนี่มันโลกที่น่าเกลียดจริงๆ!" เรเซนแสดงความเห็นและเขาก็ออกจากแอปยูทูบเพราะรู้สึกท้อแท้กับคอมเมนต์เหล่านั้น

เขาตัดสินใจไถดูมีมแทนจนกระทั่งนีลมาถึงบ้านด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับว่าเรเซนเพิ่งจะฆ่าล้างโคตรเจ็ดชั่วโคตรของตระกูลเขามา

"เป็นอะไรไป? ทำไมมองฉันแบบนั้น?"

"เรเซน นายนี่มันร้ายนัก! นายจงใจบังคับให้ฉันมาเช้าขนาดนี้ใช่ไหม?"

"มาปรักปรำฉันได้ยังไง! ฉันมีที่ที่ต้องไปทีหลัง และฉันมีเวลาว่างแค่ตอนเช้านี้เท่านั้น!"

"ชิ ฉันไม่เชื่อนายหรอก!"

"ช่างเถอะ! แค่เอาพืชจิตวิญญาณไปซะ!"

เรเซนให้นีลเข้ามาในบ้าน และชายหนุ่มก็เห็นกองหญ้าวิสเมียน ถั่วฉีกวิญญาณ และส้มเคลเมนไทน์สายรุ้งวางอยู่บนพื้นราวกับพวกมันเป็นของไร้ค่า

นี่เป็นวิธีเก็บรักษาที่ไร้หัวใจจริงๆ แต่เพื่อเป็นการปกป้องตัวเอง เรเซนก็อ้างว่าเขา 'ง่วง' และ 'เหนื่อย' เกินกว่าจะเอาพวกมันใส่กล่องพลาสติก นอกจากนี้ ด้วยปริมาณพืชจิตวิญญาณขนาดนี้ เรเซนก็ไม่มีกล่องพลาสติกพอที่จะเก็บพวกมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

"นายซื้อกล่องพลาสติกมาแล้วใช่ไหม?"

"เปล่า!"

"แล้วนายจะเอาพวกมันไปยังไงล่ะ? ฉันบอกนายไปแล้วเมื่อคืนว่าให้ใช้เงินบางส่วนซื้อกล่องพลาสติกเพิ่ม! นายอมเงินไปหมดเลยเหรอ? เดี๋ยวฉันจะฟ้องลุง!"

"โธ่! ใครจะไปคิดว่านายจะปฏิบัติกับพืชจิตวิญญาณที่เกือบจะเป็นสาเหตุให้ร้านของเราโดนทุบทิ้งแบบนี้กันล่ะ?!"

"ก็แค่กลับไปเอากล่องพลาสติกในเมืองแล้วรีบกลับมาทันที! ฉันยุ่งจริงๆ นะ!"

"ฉันว่าแล้ว นายต้องถือโทษโกรธฉันแน่ๆ! นายอยากทำให้มันยากสำหรับฉัน!"

ในที่สุด นีลก็ยังคงถูกบังคับให้ขับรถกลับเข้าไปในเมืองก่อนจะกลับมาที่บ้านของเรเซน

เรเซนคาดหวังว่านีลจะกลับมาพร้อมกับกล่องพลาสติก แต่ชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับกล่องใส่สมุนไพรขนาดใหญ่

แต่ในเมื่อเรเซนมีความสุขตราบเท่าที่สินค้าของเขาถูกรับไป ใครล่ะจะมาจู้จี้เรื่องเล็กน้อย?

เรเซนมุ่งหน้าไปยังเชิงเขาเร็วกว่าเวลาที่กำหนดเพราะเขาตระหนักถึงบางอย่าง

แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีอัญมณีลึกลับธาตุน้ำแล้ว แต่เขายังไม่รู้เวทมนตร์ธตุน้ำในแรงก์ผสานระดับ 2 เลย!

แน่นอนว่าด้วยความเข้าใจในระดับที่ 2 เรเซนสามารถสร้างเวทมนตร์ของเขาเองได้ เนื่องจากเวทมนตร์คือการนำทฤษฎีเวทมนตร์มาประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติพื้นฐาน

อย่างไรก็ตาม นั่นต้องใช้เวลามากกว่านี้อีกหน่อย และมันจะเร็วกว่าถ้าเรียนรู้เวทมนตร์ที่มีอยู่แล้ว

ยังไงเขาก็รู้สึกว่าเขาสามารถเข้าใจเวทมนตร์ธตุน้ำที่ไม่เกินแรงก์ผสานระดับ 2 ได้อย่างง่ายดาย

"พี่โคลด์ พี่พอจะมีหนังสือเวทมนตร์ธตุน้ำบ้างไหมครับ?" เรเซนถามเพื่อลองเสี่ยงโชคดู

"เวทมนตร์ธตุน้ำเหรอ? อืม รอฉันเดี๋ยวนะ" โคลด์ตอบพลางหันไปคุยกับลูกน้องคนหนึ่งของเขา

เขาไม่ได้คิดอะไรมากเรื่องที่เรเซนต้องการหนังสือเวทมนตร์เหล่านั้น

ยังไงเสีย จอมเวทหลายคนในแรงก์ต่ำๆ ก็มักจะพยายามเรียนรู้เวทมนตร์หลายประเภทเพื่อดูว่าประเภทไหนเหมาะกับพวกเขาที่สุด

จอมเวทที่มีอัญมณีลึกลับ 1 และ 2 ดวงในระดับของพวกเขานั้นเป็นเรื่องปกติ เพราะตราบใดที่จิตวิญญาณของพวกเขาบรรลุถึงจุดสูงสุดของแรงก์ พวกเขาก็สามารถเก็บอัญมณีลึกลับได้ 2 ดวงในระดับนั้น

แต่แน่นอนว่า โดยส่วนใหญ่แล้ว อัญมณีลึกลับสองดวงนั้นจะเป็นประเภทเดียวกัน เนื่องจากต้องใช้สองดวงเพื่อเลื่อนระดับไปสู่แรงก์ถัดไป

อย่างไรก็ตาม ด้วยความพยายามและทรัพยากรบางอย่าง บ่อมนตราของจอมเวทก็สามารถอัปเกรดให้ถือครองอัญมณีลึกลับได้ถึง 4 ดวง

แต่แน่นอนว่าอีกครั้ง ทั้ง 4 ดวงนั้นจะมีเพียงสองประเภทเท่านั้น ถ้าไม่เช่นนั้น จอมเวทจะเลื่อนระดับอัญมณีไปยังแรงก์ถัดไปได้ยังไง?

ส่วนที่เกินกว่า 4 ช่องนั้น ไม่ค่อยมีจอมเวทคนไหนทำได้

พวกเขาไม่เพียงต้องใช้สมบัติล้ำค่า แต่ยังต้องใช้เวลานานในการบำรุงบ่อมนตราของตนเอง เนื่องจากพลังจิตวิญญาณของจอมเวทก็สามารถใช้แทนสมบัติเหล่านั้นได้ แม้ว่าการใช้เพียงพลังจิตวิญญาณจะไม่ค่อยได้ผลจริงในทางปฏิบัติก็ตาม

จอมเวทที่ไม่มีทรัพยากรทำได้เพียงพึ่งพาการฟื้นฟูมนตราอัตโนมัติของบ่อมนตราเพื่อควบแน่นอัญมณีลึกลับ และพึ่งพาการฟื้นฟูอัตโนมัติของพลังจิตวิญญาณเพื่อบำรุงบ่อมนตราของตนเอง

หากจอมเวทพึ่งพาเพียงตัวเองเท่านั้น แม้จะมีความหวังว่าจะก้าวหน้าในแรงก์ได้ แต่ความเร็วของพวกเขาก็จะช้าอย่างเจ็บปวด!

ในเมื่อเรเซนได้รับโชคลาภมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ โคลด์คงจะไม่แปลกใจเลยถ้าเด็กคนนี้จะอัปเกรดบ่อมนตราของเขาจนมีความจุถึง 6 อัญมณีลึกลับ

โคลด์เห็นเรเซนมีอัญมณีลึกลับธาตุสุริยาและธาตุดินแล้ว ประเภทที่สามของเขาอาจจะเป็นธตุน้ำก็ได้

หลังจากโคลด์คุยกับลูกน้องครู่หนึ่ง เขาก็ได้รับหนังสือบางเล่มมาแล้วส่งให้เรเซน

"นี่ นายอ่านพวกนี้ไปก่อนได้ แต่ฉันต้องเอาไปคืนเพราะพวกนี้ไม่ใช่ของฉัน แต่เดี๋ยวฉันจะให้คนส่งหนังสือมาให้นายเพิ่ม และนายไม่ต้องเอามาคืน"

༺༻