ตอนที่ 101 : สู้กับหลงเหยียน !  ผู้ปลุกพลังระดับอีปิคลงมือ !

ตอนที่ 101 : สู้กับหลงเหยียน !  ผู้ปลุกพลังระดับอีปิคลงมือ !

หลงเหยียนพุ่งออกมา พลังอัดแน่นที่หมัดพร้อมเสียงตัดสายลมที่ดังขึ้น

ตูม !

เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมอากาศที่ระเบิดออกมารอบด้าน

ตำแหน่งเดิมที่มังกรอยู่นั้นเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้นมา เศษดินกระจายไปทั่วทุกทิศทาง คลื่นอากาศระเบิดออกมาจนแม้แต่จ้าวฉือเฉิงและตงฟางไต้ซ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังต้องยกมือขึ้นกันเอาไว้

พวกเขาไม่อาจจะเดินหน้าต่อได้ !

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจก็มีร่างขนาดใหญ่พุ่งออกมาภายใต้ฝุ่นและควันที่ตลบอบอวล

เลือดไหลออกมาทั่วทั้งตัว เขาหายใจหอบ นัยน์ตาแดงก่ำมองไปที่ชายชุดดำที่อยู่ไม่ห่างมากนัก

“B72 หน้ากากผีนี่ ฉันรู้จัก มันเป็นของไอ้ขยะตู้เฉิง ! แกเป็นใครกันแน่ ?”

“ในเมื่อแกกล้าปล่อยมังกรที่ฉันทุ่มแรงจับมันมา ฉันจะบดขยี้แกให้ตายจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก”

ตงฟางไต้ซ่งมองไปที่ชายชุดดำที่โผล่มา หน้ากากนี่ดูคุ้นตา พวกอัศวินรัตติกาลหลายคนพากันสวมหน้ากากนี้เพื่อปกปิดตัวตน

ชายคนนี้ก็เป็นอัศวินรัตติกาลเหมือนกัน แต่ทำไมถึงลงมือกับหลงเหยียน ?

ทว่าสายตาของจ้าวฉือเฉิงดูแปลกไป ทำไมชายคนนี้ถึงได้ดูคุ้นนัก ?

วาร์ป ?

ชายคนนี้เพิ่งใช้สกิล ‘วาร์ป’ รึเปล่า ?

รูปร่างและบุคลิกก็ดูคุ้น ๆ

“B72 ? หน้ากากของตู้เฉิง ? เขาถูกหลินลั่วฆ่าไป รึว่าเด็กนั่น.... ” จ้าวฉือเฉิงคาดเดาตนชายลึกลับตรงหน้า !

ความคิดในหัวเขาตีกัน จากนั้นจ้าวฉือเฉิงก็พูดขึ้นมา “หัวหน้าตระกูลตงฟาง ชายคนนี้เป็นสมาชิกของผู้พิทักษ์ เขาคือคนที่เชื่อใจได้ !”

“ผู้พิทักษ์...” ตงฟางไต้ซ่งกัดฟันแน่นพูดขึ้นมา “จ้าวฉือเฉิง ตราบใดที่นายช่วยฉันฆ่าพวกนอกรีต ตระกูลตงฟางจะร่วมมือกับกลุ่มผู้พิทักษ์ !”

“จริงเหรอ ?”

“ฉันไม่มีทางผิดคำพูด !” ตงฟางไต้ซ่งกัดฟันแน่นพูดขึ้น “บรรพชนรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง เราแค่ต้องยื้อเวลาเอาไว้ 10 นาที ตอนนั้นบรรพชนก็คงมาถึงที่นี่แล้ว”

“ได้ !”

เมื่อได้ยินที่จ้าวฉือเฉิงตอบ  หลินลั่วก็ใจสั่นขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าจ้าวฉือเฉิงจะรู้ว่าเขาเป็นใคร

เรื่องที่เขาฆ่าตู้เฉิงนั้นมีไม่กี่คนที่รู้อย่างจ้าวฉือเฉิงและถังเฉิง

จนถึงตอนนี้อัศวินรัตติกาลก็คิดว่าตู้เฉิงนั้นตายด้วยฝีมือผู้พิทักษ์ ไม่ใช่ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ที่เพิ่งเรียนจบมัธยมมาและยังอายุไม่ถึง 18 ปี !

“คิดจะฆ่าฉันเหรอ ?” สายตาของหลงเหยียนสะท้อนความอาฆาตออกมา จิตสังหารพุ่งไปยังหลินลั่วที่ใส่หน้ากากผี

ถ้าหลงเหยียนคิดจะหนี งั้นมันก็ไม่ง่ายที่จะมีใครยื้อเขาไว้ได้

ถ้าอย่างนั้นฆ่า 3 คนตรงนี้ก่อน

กรร...

เขาคำรามออกมาพร้อมอากาศรอบตัวที่ระเบิดออก พลังของสายเลือดระเบิดออกมาจนสร้างพายุเล็ก ๆ ขึ้นมาตรงหน้า

“ฉันจะรับมือเอง !” จ้าวฉือเฉิงตะโกนออกมา ลมระเบิดออกมาจากตัว เขาเองก็พุ่งเข้าไปหาหลงเหยียน มีดในมือถูกฟันลงมา มันขยายตัวยาวกว่า 1 ม.แทงเข้าใส่หลงเหยียน

ตงฟางไต้ซ่งยกธนูขึ้นพร้อมลูกศรสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นมาในมือ

มีสายฟ้าปะทุออกมาพันรอบลูกศรดอกนี้ !

ตูม !

หลงเหยียนต่อยออกมา จ้าวฉือเฉิงหลบไปได้ด้วยพลังของเครื่องราง มีดในมือแทงเข้าที่ท้องน้อยของหลงเหยียนแต่สร้างแผลเล็ก ๆ ได้เท่านั้น

ตอนนั้นหลงเหยียนก็ระเบิดพลังออกมามากกว่าเดิม โจมตีเข้าใส่หัวของจ้าวฉือเฉิง !

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หลงเหยียนคงเห็นแก่มิตรภาพเดิม ๆ กับจ้าวฉือเฉิงและยั้งมือกับอีกฝ่ายเอาไว้ ทว่าตอนนี้เมื่อมังกรหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา จิตสังหารในใจก็ระเบิดออกมาจนเอาชนะเหตุผลทั้งหมดได้

เมื่อเห็นว่าเข่าของหลงเหยียนกำลังจะแทงเข้าที่หัวของจ้าวฉือเฉิง อยู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งโผล่มา

คั่นกลางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้ ชายคนนั้นยกมือขึ้นชี้ไปที่หลงเหยียน

[ จิตสับสน ] !

“...”

สกิล [ จิตสับสน ] ถูกใช้ใส่หลงเหยียน มันทำให้พลังจิตของเขาสลายไป เขาถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้สักพัก

ทว่าไม่ถึง 1 วินาที จ้าวฉือเฉิงที่เป็นยอดนักฆ่าก็ใช้โอกาสนี้หลบการโจมตีของอีกฝ่ายไปได้ !

ในเวลาเดียวกันมีดในมือนั้นก็แทงเข้าที่หลังเอวของหลงเหยียน !

ฉึก !

น่าเสียดายที่กล้ามเนื้อที่ด้านหลังเอวของหลงเหยียนนั้นแน่น เขาจึงใช้กล้ามเนื้อหนีบมีดของจ้าวฉือเฉิงเอาไว้ได้!

ในตอนนั้นจ้าวฉือเฉิงได้แต่ทิ้งมีดในมือไปเพื่อหลบการตอบโต้จากหลงเหยียน เขาได้แต่ต้องดึงมีดอีกเล่มออกมาจากช่องเก็บของ !

“มาสู้กับนักรบแบบนี้มีแต่เสียเปรียบ...”

“ไอ้กระจอก ! แกทำได้แค่นี้แหละ !”

หลงเหยียนตะโกนอกมา เขาพอเดาออกแล้วว่าความแข็งแกร่งของคนที่สวมหน้ากากผีนั้นอยู่ระดับไหน

มันไม่ใช่ระดับเงินแน่ ๆ อีกฝ่ายมีดีแค่การใช้สกิลวาร์ปและสกิลควบคุม !

ก็แค่สายสนับสนุนไม่ก็ลอบโจมตี !

การที่จัดการกับผู้ปลุกพลังระดับเงินทั้ง 4 คนได้ในทันทีนั้นก็เพราะสกิลวาร์ปและสกิลควบคุมที่เลเวลสูง !

เขาพุ่งเข้าไปหาหลินลั่วเพื่อโจมตี ทว่าหลินลั่วกลับหายตัวไป

“วาร์ปอีกแล้ว ! บัดซบ !” หลงเหยียนสบถออกมาเสียงดังพร้อมระเบิดจิตสังหารออกมา

ความรู้สึกนี้ทำให้เขาอยากจะกำจัดทุกคนที่นี่ไปให้หมดซะเดี๋ยวนี้เลย

มือของตงฟางไต้ซ่งที่อยู่ไม่ไกลนักมีสายฟ้าปะทุออกมา สายฟ้าจำนวนมากอัดแน่นกันในมือของขา เขาดูราวกับเทพสายฟ้า

“ตายห่าไปซะ !”

“ลูกศรสายฟ้า !”

ตูม !

ในพริบตาสายฟ้าก็ได้เปลี่ยนเป็นงูสายฟ้าพุ่งทะลุร่างหลงเหยียนไปในทันที !

เสียง ‘ตูม’ ดังขึ้น การระเบิดนี้เพียงพอที่จะทำลายภูเขากว่าครึ่งลูกได้

“แค่ก แค่ก แค่ก...” เสียงไอดังอกมาจากกลุ่มควันพร้อมร่างของหลงเหยียนที่ค่อย ๆ ปรากฏต่อหน้าทุกคน

ตัวเขาโชกเลือด ตามตัวดำเพราะโดนเผา มันมีรูสีดำที่อก ชัดแล้วว่าเป็นรูที่เกิดจากลูกศรสายฟ้าตะกี้

ทว่าเขาก็ยังไม่ตาย !

กล้ามเนื้อรอบแผลกระตุกขดตัวไปมาราวกับกำลังจะฟื้นฟูตัวเอง แม้แต่เกล็ดมังกรที่ผิวก็ยังงอกขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

พลังชีวิตที่สูงนี้เพียงพอให้เขารอดจากการโจมตีนี้ไปได้ !

“บัดซบ ! เจ็บจริง ๆ ...โชคดีนะที่สายเลือดฉันทรงพลังพอ ถ้าฉันได้กินมังกรนั่นไป ฉันคงเป็นอมตะแน่ !”

“พวกเหี้ยเอ้ย !”

หลงเหยียนกัดฟันแน่น เขาไม่สนใจบาดแผลตามตัวและโจมตีเข้าใส่หลินลั่วอีกครั้ง !

“ฉันไม่เชื่อว่าพลังจิตแกจะมีใช้ไม่มีวันหมด ! ฉันจะฆ่าแกให้ได้ !”

“...” ตอนที่หลงเหยียนโจมตีออกมานั้น จ้าวฉือเฉิงก็ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง เขากัดฟันและพุ่งเข้าไปขวาง...

เขารู้ดีว่าไมว่าจะเป็นตงฟางไต้ซ่งรึหลินลั่ว พวกนี้ก็ไม่น่าจะรับมือการต่อสู้ระยะประชิดกับหลงเหยียนได้

มีแค่เขาเท่านั้นที่พอรับมือไหว !

เมื่อเห็นว่าหลงเหยียนไม่ตาย ตงฟางไต้ซ่งก็ได้แต่กัดฟันพร้อมเอาลูกศรสีแดงออกมาจากช่องเก็บของ เขาใส่มันลงไปบนธนูอีกครั้ง !

“ลูกศรทมิฬ....”หลินลั่วพึมพำออกมาเบา ๆ ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม เขาอาศัยตอนที่หลงเหยียนโจมตีใช้มือขวายกมือขึ้นกำไปทางหลงเหยียน !

[ ระเบิดผิวหนัง ]  !

ตูม !

อย่างที่คาดเอาไว้ ผิวบนตัวหลงเหยียนระเบิดออก ทว่ามันไม่ได้รุนแรงนัก ถึงอย่างนั้นก็มีรอยแตกตามตัวพร้อมเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากบาดแผลก่อตัวเป็นหมอกเลือดรอบตัว

“อึก....” หลงเหยียนกรีดร้องออกมา ผิวหนังทั่วตัวของเขามีแต่บาดแผล แต่มันกลับทำให้เขาคึกยิ่งกว่าเก่า

“ฮ่าฮ่า ฉันไม่ได้บาดเจ็บสาหัสแบบนี้มานานแล้ว !”

“ฮ่าฮ่า...”  เขาหัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้า หมอกเลือดรอบตัวอัดแน่นตรงหน้ากลายเป็นหัวมังกรพุ่งเข้ากัดจ้าวฉือเฉิง

“...” จ้าวฉือเฉิงกระเด็นพร้อมกระอักเลือดออกมา

เมื่อเห็นว่าจ้าวฉือเฉิงนั้นถอยกลับไป หลงเหยียนที่ควรจะไล่ตามนั้นกลับหันกลับเพื่อหนีออกมา !

“ฉันจะกลับมาเอาคืนพวกแก ! ครั้งหน้าพวกแกสามคนต้องตาย !”

“แค่ก แค่ก แค่ก...”

“อะไรกัน...”  จ้าวฉือเฉิงลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบากและถามขึ้นมา

อีกฝ่ายกำลังจะชนะแล้วแท้ ๆ แล้วทำไม....

“บรรพชน ? !” เสียงที่แสดงถึงความแปลกใจของตงฟางไต้ซ่งดังขึ้น จ้าวฉือเฉิงรีบหันกลับไปมองทันที

เขาเห็นว่าบนท้องฟ้าเหนือเมืองปิ้นไห่นั้นมีร่างหนึ่งกำลังบินมาทางพวกเขารวดเร็วอย่างกับดาวตก ร่างนั้นได้มาถึงตรงหน้าพวกเขาในเวลาไม่กี่วินาที

หลินลั่วมองไปที่อีกฝ่าย ชายแก่คนนี้มีหนวดและผมขาว สวมชุดสีดำและมีพลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกมา

ตงฟางไต้ซ่งเรียกอีกฝ่ายว่าบรรพชน รึว่านี่จะเป็นบรรพชนของตระกูลตงฟาง ผู้ปลุกพลังระดับอีปิค...ที่อยู่มานานถึง 100 ปี ตงฟางอู๋เยว่ ?

หลังจากที่ตงฟางอู๋เยว่มาถึง เขาก็เดินเข้าไปหาตงฟางไต้ซ่ง เขามองไปที่ศพของตงฟางเหอพร้อมกับมุมปากที่กระตุก

“พวกขยะ !”

“ฝีมือใคร ?”

ตงฟางไต้ซ่งรีบตอบกลับ “บรรพชน ! มันเป็นฝีมือของหลงเหยียนจากกลุ่มอัศวินรัตติกาล !”

“หลงเหยียน ?” ตงฟางอู๋เยว่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เขามองร่างที่กำลังหนีไป เขารู้ทันทีว่านี่คงเป็นชื่อของอีกฝ่าย

“อัศวินรัตติกาล ? โลภมากไม่ดูตัวเอง !” เขาพึมพำออกมา จากนั้นแค่ก้าวออกมาสั้น ๆ เขาก็เดินทางไปได้ไกลกว่า 100 ม.

หลังจากที่ก้าวอีกก้าว เขาก็เดินทางไปได้อีก 100 ม.

เขาไล่ตามหลงเหยียนไป !

“...” เมื่อเห็นตงฟางอู๋เยว่ลงมือ หลินลั่วก็ต้องอึ้ง

นี่มันความสามารถแบบไหนกัน ?

ก้าวละ 100 ม. ?

หดมิติ ?

“ไปกันเถอะ !” ตอนที่หลินลั่วคิดอยู่นั้น เสียงของจ้าวฉือเฉิงก็ดังขึ้นมา