ตอนที่ 100 : ความน่ากลัวของหลงเหยียน ! [ ระเบิดผิวหนัง ] !

ตอนที่ 100 : ความน่ากลัวของหลงเหยียน ! [ ระเบิดผิวหนัง ] !

“กรร....”

ด้วยการตายของตงฟางเหอ มังกรที่อยู่ไกลออกไปก็รู้สึกราวกับมีบางอย่างในใจที่หายไป

รูนสัญญาเท่าเทียมในหัวของมันซึ่งเต็มไปด้วยรอยร้าวนั้นกลับระเบิดออก !

มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและคำรามออกมาแสดงถึงพลังทั้งหมดที่มันมีในตอนนี้ !

มันกางปีกออกและพ่นไฟออกมาเผาเส้นไหมที่รัดตามตัวมัน

มันเริ่มสะบัดร่างไปมา

“บัดซบ !” หลงเหยียนสถบออกมา หมัดของเขาต่อยออกไปทำให้จ้าวฉือเฉิงต้องร่นถอยกลับ เขารีบพุ่งไปหามังกรทันที

“ถ้ามันหนีไปได้ ! ฉันจะกำจัดทั้งตระกูลแกเลย ! ฉันจะฆ่าทั้งตระกูลแก !”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหลงเหยียน สีหน้าของอัศวินรัตติกาลทั้งสองก็เปลี่ยนไป พวกเขาใช้พลังทั้งหมดเพื่อยื้อมังกรเอาไว้

อัศวินรัตติกาลที่ถูกเรียกมาผ่านหน้ากากได้เข้ามาช่วยเพื่อยื้อมังกรเอาไว้ หนึ่งในนั้นฟาดมือลงกับพื้นพร้อมเถาวัลย์ที่งอกออกมาจากพื้นพันตามขาของมังกรเอาไว้ อีกคนเอาโซ่ออกมาจากช่องเก็บของและรัดที่ปีกมังกรเพื่อไม่ให้มันบินหนีไปไหนได้ เมื่อเห็นว่ากลับมาตรึงมังกรได้อีกรอบ หลงเหยียนก็พุ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้น

“ทำได้ดี !”

“อัศวินมังกรตายไปแล้ว ! ฉันจะกินเนื้อแกทั้งตัว ! ฉันจะกินแกไม่ให้เหลือ !”

“ตอนนี้ฉันจะยกระดับสายเลือดตัวเองได้สักที ฮ่าฮ่า...”

หลงเหยียนหัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้าพุ่งเข้าหามังกรยมทูต

แม้ว่ามังกรยมทูตจะเหมือนมังกรตัวเต็มวัย ทว่ามันก็เป็นแค่มังกรเด็กที่เกิดมาได้แค่ครึ่งเดือนเท่านั้น แม้ว่ามันจะกินผลึกของมังกรหลังเหล็กเข้าไป ทว่ามันก็ไม่อาจจะปฏิเสธความจริงที่ว่ามันยังเป็นแค่มังกรเด็กไปได้ !

เมื่อเห็นมนุษย์ที่ชั่วร้ายรอบตัวที่พุ่งเข้าหามันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ....ในใจมันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา !

อัศวินมังกรของมันตายไปแล้ว !

มันไม่มีเจ้าของ !

มันเป็นอิสระ ?

แต่...มันกลับกลัว !

มนุษย์พวกนี้...ช่างโหดร้ายจริง ๆ !

มนุษย์พวกนี้อยากจะกินมัน ?

มันไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อแล้ว ! มันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ !

“กรร !” มันคำรามออกมาและเริ่มสะบัดตัวอีกครั้ง

เถาวัลย์และเส้นไหมที่พันตามตัวถูกดึงขาด ทว่าไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่อาจจะทำลายโซ่เหล็กที่พันที่ปีกมันได้

“บัดซบ ! จะปล่อยให้มังกรตกอยู่ในกำมือพวกอัศวินรัตติกาลไม่ได้ !” จ้าวฉือเฉิงตะโกนออกมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเอาเครื่องรางสีฟ้าออกมาจากช่องเก็บของ เขาฟาดมันเข้ากับตัว ในพริบตาเขาก็ได้ลากร่างที่บาดเจ็บของตัวเองพุ่งเข้าหาหลงเหยียน

ที่ด้านหลังเขาเกิดภาพติดตาก่อตัวขึ้นมา

“เหอเอ๋อ ! เหอเอ๋อ !” เมื่อเห็นว่าตงฟางเหอตายไป ตงฟางไต้ซ่งก็ใจสลายและรีบวิ่งเข้าไปดูลูก

“เหอเอ๋อ !” เขาประคองร่างของตงฟางเหอเอาไว้ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ตอนนั้นใบหน้าของตงฟางเหอเปรอะไปด้วยเลือดสีดำและแดงที่ไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด อกของเขามีเลือดไหลเพราะโดนลูกศรแทงทะลุ

ตงฟางไต้ซ่งไม่ยอมแพ้ ทว่าไม่ว่าเขาเขย่าตัวลูกแค่ไหน แต่ตงฟางเหอก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา

“บัดซบ ! บัดซบ !”

“เหอเอ๋อ !”

ตงฟางไต้ซ่งตะโกนออกมา เขาไม่เชื่อ เขาไม่กล้าจะเชื่อว่าลูกชายเขาต้องมาตายแบบนี้

นี่คืออนาคตของตระกูลตงฟาง อัจฉริยะที่ถูกคาดหวังโดยผู้คนนับไม่ถ้วน แม้แต่บรรพชนก็ตีค่าตงฟางเหอไว้สูง

ทว่า...กลับต้องมาตายงั้นเหรอ ?

“พวกอัศวินรัตติกาลบัดซบ ! ไอ้หลงเหยียนบัดซบ !”

“พวกแกต้องตาย !” ตงฟางไต้ซ่งมองไปที่มังกรที่กำลังสะบัดตัวไปมาอยู่ สายตาเขาสะท้อนถึงความโกรธแค้นออกมา

“แก...”

“มังกรนี่เป็นของตระกูลตงฟาง ใครก็อย่าคิดจะแย่งมันไปได้ !”

“ถึงมันตายไปแต่ศพของมันก็จะเป็นของตระกูลตงฟางอยู่ดี !”

“ฉันจะฝังมังกรนี่ไปพร้อมกับลูกชายของฉัน !”

เขายกมือขึ้นพร้อมลูกศรคริสตัล 3 อันสีแตกต่างกันปรากฏขึ้นมาในมือ

สีฟ้า ! สีแดง และสีดำ !

“แกเฝ้าศพนายน้อยเอาไว้ดี ๆ ! รอจนกว่าตระกูลเราจะมารับ !” ตงฟางไต้ซ่งบอกกับนักบวชที่บาดเจ็บหนักแต่ยังไม่ตาย จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปหาหลงเหยียน

“จะปล่อยให้พวกอัศวินรัตติกาลได้มังกรไปไม่ได้  !”  บนต้นไม้ใหญ่ หลินลั่วได้พึมพำออกมา

เขามีความแค้นเคืองกับพวกอัศวินรัตติกาล ตอนนี้เขาสวมหน้ากากผีที่ปล้นมาจากคนของกลุ่มอัศวินรัตติกาล

เขาจะไปเผชิญหน้ากับศัตรูตรง ๆ ได้ยังไง ?

แน่นอนว่าเขาแข็งแกร่งไม่เท่ากับหลงเหยียน

หลงเหยียนเป็นนักรบที่มีสายเลือดมังกร หลงเหยียนอยู่ระดับทอง ความแข็งแกร่งนั้นถือว่าแกร่งที่สุดในหมู่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ !

เพราะพลังจากสายเลือดมังกร เขาจึงแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างมาก เขาถึงกับสร้างเกล็ดมังกรและเลือดมังกรขึ้นมาได้ พวกผู้ปลุกพลังระดับทองทั่วไปไม่อาจจะเป็นคู่มือของเขาได้

ถ้าเขาได้เลือดมังกรยมทูตมา มันเท่ากับการยกระดับนักรบมังกรขึ้นไปอีก

มันเป็นไปได้ว่าเขาจะก้าวขึ้นไประดับอีปิคได้ในเวลาไม่นาน !

มันไม่ปลอดภัยที่จะปล่อยให้ศัตรูที่อาจจะแข็งแกร่งระดับนั้นยังมีชีวิตอยู่ !

แม้ว่าหลงเหยียนจะอยู่ในมิติตัดต่อของหลินลั่ว ทว่าการตัดของหลินลั่วก็อาจจะตัดเกล็ดของหลงเหยียนไม่ขาด !

ความแข็งแกร่งมันต่างกันเกินไป

เขาเก็บคทาเปลี่ยนไปใส่ชุดสีดำที่เอาออกมาจากแหวนมิติ

วินาทีต่อมา เขาก็โผล่มาข้าง ๆ หลงเหยียน !

“ใคร ?” อัศวินรัตติกาลทั้ง 4 คนที่ตรึงมังกรอยู่นั้นพากันผงะ ! ทว่าหลังจากที่เห็นหน้ากากผีที่อีกฝ่ายใส่อยู่ พวกเขาก็โล่งอก

“เร็วเข้า ! มังกรนี่ถึงตัวไม่ใหญ่แต่แรงมันเยอะชะมัด !”

ทั้งสี่คนโล่งอก ทว่ามังกรที่ดิ้นอยู่นั้นกลับชะงักและมองไปยังคนที่โผล่มาตรงหน้า นัยน์ตาของมันสะท้อนทั้งความแปลกใจและความโกรธออกมา

กลิ่นอายแบบนี้....มันไม่มีทางจำผิดแน่ !

มนุษย์คนนั้น !

เขา....มาเพื่อช่วยมันงั้นเหรอ ?

มนุษย์คนนี้แข็งแกร่ง น่าจะช่วยมันได้

ในใจมันตอนนี้ มันรู้สึกว่ามันปลอดภัยแล้ว....

ในหัวมังกรตอนนี้กลับมีรูนรูปร่างแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นมา  มันคล้ายกับรูนสัญญาเท่าเทียม แต่รูนนี้ทำงานตรงกันข้าม !

มันไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย !

หลินลั่วเดินเข้าไปหามังกรและลงมือใส่ชายที่ดึงโซ่อยู่โดยไม่ลังเล !

[ ระเบิดผิวหนัง ] เลเวล 8 ถูกใช้ออกมาทันที อัศวินรัตติกาลคนนั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผิวหนังทั้งตัวเขาก็ระเบิดออกทันที !

“อ๊าก !” ตอนที่ความเจ็บแล่นถึงสมอง ชายคนนั้นก็กรีดร้องและสลบไป

ที่พื้นดินมีแต่เศษผิวหนังกับศพในสภาพไม่สมบูรณ์นอนกองอยู่

[ ระเบิดผิวหนัง ] !

แค่คิดเขาก็ใช้สกิลออกมาได้แล้ว !

เขาเปลี่ยนชุดและสวมหน้ากากไม่ใช่แค่เพื่อไม่ให้คนอื่นจำเขาได้

ตั้งแต่สกิล [ ระเบิดผิวหนัง ] ขึ้นมาถึงเลเวล 8 มันก็ทำให้เขาเลือกจุดที่ต้องการใช้สกิลบนตัวเป้าหมายได้ แล้วทำไมจะทำให้ทั้งตัวระเบิดไม่ได้ ?

ผิวหนังทั้งตัว !

ผิวหนังนั้นหมายถึงชั้นเนื้อเยื่อบนตัวที่ปิดก้ามเนื้อเอาไว้ มันคืออวัยวะส่วนหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดของร่างกายมนุษย์ หน้าที่หลักของมันคือปกป้องร่างกาย, ขับเหงื่อ, รับความรู้สึกร้อนหนาว

ผิวหนังปกคลุมร่างกายป้องกันกิจกรรมต่าง ๆ ที่จะส่งผลต่อกล้ามเนื้อและอวัยวะภายใน

เมื่อผิวหนังทั้งตัวระเบิดออก มันก็เท่ากับเผยอวัยวะภายในและเส้นเลือดให้ทุกคนได้เห็น

ไม่มีใครยังใจเย็นอยู่ได้เมื่อผิวหนังทั้งตัวระเบิดออก

พวกเขาอาจจะตายคาที่เลยก็ได้ !

“แกทำบ้าอะไร ? !”

อัศวินรัตติกาลทั้ง 3 คนตกใจกับการกระทำของหลินลั่ว พวกเขาพากันขนลุก

นี่มันบ้าอะไร ?

เพื่อนที่โผล่มากลับโจมตีพวกเดียวกันเองโดยทำให้ทั้งตัวระเบิดออกด้วยการดีดนิ้ว เปลี่ยนเพื่อนให้กลายเป็นศพในทันที

นี่มันห่าอะไรวะ ?

รึว่า...ชายคนนี้เป็นศัตรู ? !

ก่อนที่ทั้งสามคนจะได้สติ หลินลั่วก็ได้ใช้สกิลอีกอันออกมาใส่ผู้ปลุกพลังที่ควบคุมใยแมงมุมที่รัดตัวมังกรอยู่

[ จิตสับสน ] !

ชายคนนี้ยื้อมังกรมานานแล้ว พลังจิตของเขาเกือบจะหมดแล้ว

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ปลุกพลังระดับเงิน ทว่าการเสียพลังจิตไประดับนี้น่ะถือว่าน่าตกใจอย่างมาก  !

[ จิตสับสน ] นั้นส่งผลทันที ชายคนนั้นเลิกคุมตัวมังกร เขายิงใยแมงมุมออกมาใส่เพื่อนที่ควบคุมเถาวัลย์  !

“ห่าเอ้ย แกทำบ้าอะไรวะ ? ศัตรูโจมตีรึว่า...”

“อ๊าก !” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็โดนแทงโดยมีดของหลินลั่ว !

ไฟพิษที่มาพร้อมกับมีดได้ผลาญพลังชีวิตของเขา มันทำให้เลือดเขาร้อนขึ้นไปตาม

“แก !”  ชายคนสุดท้ายตะโกนออกมาและยกมีดพุ่งเข้าหาหลินลั่ว

แต่ใครจะไปรู้ เมื่อไม่มีอัศวินรัตติกาลพวกนี้คอยจำกัดการเคลื่อนไหว มังกรก็ได้อิสระกลับมา

หางหนา ๆ ของมันฟาดชายคนนี้กระเด็นออกไปจนตัวแตกกลางอากาศ

ในอีกด้าน ชายที่ใช้ใยแมงมุมก็ได้สติกลับมาจาก [ จิตสับสน ] เขาถูกมังกรกัดก่อนที่จะตั้งสติได้

หัวของเขาแตกอย่างกับแตงโมถูกระเบิด

มังกรหันกลับไปมองมนุษย์ที่คุ้นตาตรงหน้า น้ำตามันแทบจะไหลออกมา

สมกับเป็นชายที่มันหลงใหล !

แกร่งจริง ๆ !

กรร...

มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและคำรามออกมา หลินลั่วคิ้วขมวดและถอยกลับออกมา เขาพร้อมที่จะใช้สกิลทุกเมื่อ

คงมีแต่พระเจ้าที่รู้ว่ามังกรนี่จะคลั่งตอนไหน

ตงฟางเหอโดนหลงเหยียนฆ่าไปแล้ว ทว่าสาเหตุจริง ๆ ที่ตงฟางเหอตายนั้นก็เพราะโรคห่า

แม้ว่าเขาจะพึ่งมิติตัดต่อดึงหนอนโรคห่าออกมาได้ก็ตาม

ทว่าเขาไม่รู้ว่าอัศวินมังกรกับตัวมังกรเองนั้นจิตเชื่อมต่อกันรึไม่ ถ้ามังกรนี่รู้ว่าเขาฆ่าเจ้านายของมันล่ะ ?

ตูม ตูม ตูม...

มังกรกระพือปีกทะยานขึ้นไปบนฟ้า มันมองมาที่หลินลั่วก่อนจะบินไปที่ยอดเขา

กรร....

ไกลออกไป หลงเหยียนแผ่จิตสังหารออกมาจ้องไปที่หลินลั่วตาไม่กะพริบ

เขาถูกจ้าวฉือเฉิงและตงฟางไต้ซ่งยื้อเอาไว้ เขาได้แต่มองดูชายคนนี้ฆ่าลูกน้องของเขาและปล่อยมังกรไป

“B72 ! ฉันจะฆ่าแก ! อ๊ากกกกก !”

ตูม !